Amerykańsko-brytyjski poeta, przedstawiciel modernizmu, dramaturg i eseista, od 1914 mieszkał w Anglii; laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury (1948).
Jego rodzicami byli Henry Ware Eliot, przemysłowiec i filantrop, i Charlotte Champe Stearns Eliot, nauczycielka i poetka. Urodzony w Stanach Zjednoczonych, został brytyjskim poddanym w roku 1927, w tym samym roku przeszedł na anglikanizm. Uczył się w Smith Academy w St. Louis a następnie w Milton Academy w Massachusetts. Studiował na uniwersytetach w USA (Harvard),Anglii (Oxford) i Francji (Uniwersytet Paryski).
Od 1915 do 1932 żonaty z Vivienne Haigh-Wood, w 1957 poślubił Esmé Valerie Fletcher. Większość życia zawodowego przepracował w banku Lloyds w Londynie oraz w wydawnictwie Faber and Gwyer (później Faber and Faber). W początkowej fazie twórczości pozostawał pod silnym wpływem Ezry Pounda.
W 1922 założył pismo The Criterion, działające do 1939, które zajmowało się szeroko pojętą problematyką społeczną, polityczną i kulturalną. Wkrótce stało się ono jednym z najwyżej cenionych pism krytycznych.
Nabożeństwo żałobne za poetę odbyło się w Opactwie Westminsterskim 4 lutego 1965.
Eliot ukazywał w swojej liryce charakterystyczne dla nowoczesnego człowieka poczucie egzystencjalnego zagubienia w świecie. Poeta łączył w swoim dziele pierwiastki awangardowe i tradycyjne, czerpiąc obficie z dziedzictwa kultury europejskiej i orientalnej. Odwołuje się między innymi do Ognistego kazania Buddy.
Już debiutancki tom Prufrock i inne obserwacje (1917) zapowiadał narodziny wielkiego artysty. Szczególną uwagę zwracała pełna ironicznej rezygnacji Pieśń miłosna J. Alfreda Prufrocka, w której Eliot zastosował podobne zabiegi jak w późniejszej o kilka lat Ziemi jałowej. Zapisywał cudze głosy, łączył niespójne z pozoru sekwencje, stosował zasady konstrukcji muzycznej. Konsekwentnie budował postać bohatera współczesnego, pozbawionego heroizmu, sceptycznie oceniającego własne możliwości, zagubionego w tłumie. Równie interesujący jest kolejny tom pt. Wiersze (1919). Apokaliptyczne echa rozbrzmiewają w wierszach Hipopotam i Gerontion. Nową tonację wniósł Sweeney wśród słowików. Już w najwcześniejszych utworach Eliota fascynowała brzydota (miasto w oparach mgły i żółtego dymu, ponury jesienny wieczór, nieciekawe, obskurne wnętrza domów). Jego bohaterowie (Pfrufrock, Gerontion) są zbyt zmęczeni, by stanąć do walki. Starzeją się, nie mają sił ani ochoty, by pójść śladami księcia Hamleta. Świat pokazywany w późniejszych wierszach i poematach Eliota zbliża się często do kresu swego istnienia. Nadchodzi czas posuchy, czas cywilizacji wyczerpanej, skazanej na zagładę. Katastrofę mogą przetrwać tylko nieliczne, najlepiej przystosowane zwierzęta (szczur) i rośliny (kaktus).
Przełomowym i najważniejszym dziełem poety jest Ziemia jałowa, uważana powszechnie za jeden z najważniejszych i najbardziej wpływowych poematów XX wieku. Podstawowym impulsem do napisania tego dzieła była dla Eliota lektura Złotej gałęzi Jamesa George’a Frazera. Najprawdopodobniej obraz tytułowej jałowej ziemi Eliot przejął z poematu Roberta Browninga Sir Roland pod Mroczną Wieżą stanął. Z liryki Browninga i Alfreda Tennysona zaadaptował dla swoich celów technikę narracyjną monologu dramatycznego. Swoistą kodą do Ziemi jałowej stał się krótki poemat Próżni ludzie, zawierający najbardziej znany cytat, mówiący, że świat kończy się nie z hukiem, ale ze skowytem. W dalszych latach w twórczości Eliota coraz mocniej zaczęły dochodzić do głosu inspiracje chrześcijańskie.
Ostatnim wielkim dziełem lirycznym poety stały się Cztery kwartety. Tytuły kolejnych poematów (Burnt Norton, East Coker, The Dry Salvages i Little Gidding) odpowiadają nazwom miejscowości w Anglii i USA. Kunsztowna kompozycja dzieła opiera się na powtarzalności wątków i obrazów. Podobnie w dziełach dawnych mistyków pogodzone zostają paradoksy czasu i wieczności, ruchu i ciszy, słowa i milczenia. Mistyczna wędrówka kończy się wielkim uspokojeniem, pojednaniem życia i śmierci (symbole ognia i róży).
Po napisaniu Ziemi jałowej, Wydrążonych ludzi i poematu Popielec (1930) Eliot coraz częściej odchodził od liryki w stronę teatru poetyckiego. W ciągu kilkunastu lat stworzył cieszące się dużym wzięciem sztuki: Mord w katedrze (1935),Zjazd rodzinny (1939) oraz Coctail party (1949). Był zwolennikiem teatru swobodnie łączącego rozmaite konwencje i techniki pisarskie.
Eliot sądził, że poeta powinien być równocześnie krytykiem literackim, świadomym wybranej przez siebie drogi artystycznej, a także tradycji. Swój program sformułował w tomach szkiców: Święty gaj (1920),Eseje wybrane (1932),Użyteczność poezji i użyteczność krytyki (1933). Związany był z kierunkiem tzw. Nowej Krytyki, niechętnej wybujałemu indywidualizmowi. Z czasem stawał się coraz bardziej negatywnie nastawiony w stosunku do wszelkiego nowatorstwa. Literaturze współczesnej zarzucał zeświecczenie, brak perspektywy religijnej (w odpowiedzi krytycy wytykali mu skłonność do kaznodziejstwa). Od artysty domagał się solidnej edukacji humanistycznej (m.in. znajomości języków starożytnych). Negatywnie oceniał Burnsa i Blake’a, a jako redaktor odrzucił Folwark zwierzęcy Orwella.
Zobacz stronę autora 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Koty
Moja wielka, potrójna satysfakcja: jako amatora „niepoważnych” wierszy, jako miłośnika kotów i jako fana Stanisława Barańczaka - wybitnego także przecież tłumacza.
Szkoda tylko, że wydawca nie dołączył angielskich oryginałów tych wspaniałych, limerykowych strof. Na szczęście teksty angielskie są w internecie.
T.S. Eliot antropomorfizuje koty, zachowując zarazem istotę tego wszystkiego, co składa się na pojęcie „kociości”. Mamy tu zatem do czynienia z bytami całkowicie autonomicznymi, nie tylko realizującymi typowe zachowania, ale i wcielającymi się w role pozornie dla nich nieprzeznaczone. Bo żadne to kanapowe, wytrzebione niestety, kocurki do wiecznego głaskania... To istne łobuzy, by mocniej nie powiedzieć.
Mnóstwo tu zaskakujących paradoksów, właściwych angielskiemu poczuciu humoru, np. w wierszu „Koterion Wtrząchał”:
„Koterion Wtrząchał – gotów byłbym przysiąc – wśród kotów
N i e j e s t kotem najwęższym w obwodzie;
„Jadać w barach nie lubię!”; za to przy stole w klubie
Czuje się jak ryba w wodzie.
Jest członkiem aż dziewięciu klubów; czasem na zdjęciu
W „Timesie” widać, jak wkracza pogodnie
Do jednego z lokali: czyście w życiu spotkali
Kota, co t a k skrojone ma spodnie?”
Gdybym mógł, cytowałbym całą tę niezbyt wszak obszerną książeczkę, nie całkiem dla dzieci przeznaczoną, skoro wiele tu, znajdujących się poza dziecięca świadomością, kulturowych odniesień - genialnie oddanych przez Barańczaka, który nie trzyma się niewolniczo tekstu: np. kot kolejowy jako ”Szmędeferek”!!!
Albo np. takie intertekstualne wtręty w ”Guciu, Kocie Teatralnym” (czy tylko mi Holoubek z „Dziadów” się kojarzy?).
”Gucio, to Kot Siedzący u Wejścia w Teatrze.
Zanim w mojej pamięci ta sprawa się zatrze,
Sprostuję: ma na imię raczej Gustaw Konrad.
Ale tyle tych sylab, że nawet i on rad”
(…)
„Tu, jeśli doleją mu ginu, Gucio może
Snuć wspomnienia o rolach w +Trzech siostrach+ lub +Norze+,
Lub o tym, jak raz trafił na próbę Szekspira
Właśnie gdy aktor mówił, że jest w tekście ”Leara”
Wzmianka o szarym kocie. Raz grał też Tygrysa,
Którego u stóp miała ponętna Hurysa;
I uważa, że nadal jest najlepszym w świecie
Wykonawcą rzężenia jako duch w +Hamlecie+”.
I chyba największy zachwyt nad Maksem Absentem:
„Maks Absent to Kot – Tajemnica, zwany Skrytą Łapką Bezprawia,
Gdy ma coś naruszyć lub zgwałcić, ani chwili się nie zastanawia.
Scotland Yard go dotąd nie rozgryzł, i gdy Lotna Brygada zawzięta
Przybywa na miejsce przestępstwa - nigdy nie ma tam Maksa Absenta!”
(…)
„Maks Absent, zbrodniarz-arcymistrz! To cud, że całe ma kości,
Albowiem oprócz praw ludzkich drwi także z prawa ciężkości:
Lewitacją wprawi w zazdrość fakira, choć osoba to na pół święta:
Przybywamy na miejsce przestępstwa – i co? Nie ma tam Maksa Absenta!
Przeszukujcie piwnice i strychy, dzielni chłopcy i dziarskie Dziewczęta,
Lecz ostrzegam was po raz któryś: Nie znajdziecie Maksa Absenta!”
(…)
„Gdy brak mleka w butelce pod drzwiami, gdy nić życia kurczęcia przecięta,
Jakoś zawsze tak dziwnie się złoży, że nie będzie tam Maksa Absenta!”.
(…)
„Zna go plugawy zaułek, spelunka w nim pozna klienta,
Lecz gdy wyjdzie gdzieś na jaw zbrodnia, nigdy nie ma tam Maksa Absenta!”.
Nieco innych strof:
Życie z kotem Naprzekórkiem nie jest łatwe,
Gdyż wprowadza on w to życie ciągły zamęt,
Dać mu kawior – on by wolał kuropatwę,
Dom mu kupić - on by wolał apartament.
Życie z kotem Naprzkórkiem to udręka,
Gdyż co chwila stwarza on problemów szereg,
Wyjść z nim na dwór – ze znużenia głucho stęka,
Wrócić – robi minę: „Chodźmy na spacerek”!
Żyć z kocurem Naprzekórkiem wręcz nie można,
Grozi albo rozstrój nerwów, albo chrypka
Podać karpia - „Tak bym chciał bażanta z rożna!”,
Bażant gotów – on, niewinnie, ” A gdzie rybka?”
„Zamiast konkluzji – krótka nota:
Poznałeś już gatunek Kota,
Mój Czytelniku, z wielu stron
I wiesz, co mieści w sobie on,
Oraz pojmujesz bez tłumacza,
Czym Kociość jest i co oznacza.
Rzecz najważniejszą zwłaszcza wiesz:
Kot, choć – formalnie biorąc – zwierz,
To w gruncie rzeczy nasz kolega
I od nas wiele nie odbiega.
W świecie tak ludzi jak i kotów
Znajdziesz rozumnych i idiotów,
Dobrych i złych; w ujęciu szerszem
To właśnie opisałem wierszem:
Kocie Zabawy i Zadania,
Zwyczaje, miejsca Zamieszkania,
W czym Kocich Imion tkwi Istota…
Moja wielka, potrójna satysfakcja: jako amatora „niepoważnych” wierszy, jako miłośnika kotów i jako fana Stanisława Barańczaka - wybitnego także przecież tłumacza.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSzkoda tylko, że wydawca nie dołączył angielskich oryginałów tych wspaniałych, limerykowych strof. Na szczęście teksty angielskie są w internecie.
T.S. Eliot antropomorfizuje koty, zachowując zarazem istotę...
Zainteresowałam się „Kotami” z powodu entuzjastycznej opinii w LC.
To dosyć oryginalna poezja, myślę bardziej o formie niż treści. Każdy wiersz przedstawia kota, o wyszukanym, niezwykłym imieniu i jeszcze bardziej niezwykłych cechach charakteru oraz dominującej osobowości. Od dawna wiadomo: koty rządzą tym światem, a ludzie, psy i inne istoty muszą się im podporządkować.
T.S Eliot nie portretuje ślicznych, przytulaśnych mruczków. Niebezpieczny Tygryszard Drapież wygląda tak: „Futro wymięte, z mnóstwem dziur, wypchane na kolanach, Jednego ucha było brak” – s. 12. Z kolei: Maks Absent to: „…kot długi i chuderlawy. Oczy ma błędne, zapadłe za parą szkieł bez oprawy…” – s. 36, a Gucio, kot teatralny: „Ma w zasadzie, Sierść dosyć wyświechtaną, chudy jest jak szczapa, Ze starości wyraźnie trzęsie mu się łapa” – s. 39
Przedstawione tu Koty są dumne, mężne, groźne i drapieżne, przy tym pełne rozmaitych talentów. Nieobce im są walka i zbójowanie. Potrafią też czynić dobro, jak np. Ogromne Kocisko zapobiegające masakrze podczas psiego boju.
Napiszę tylko krótko o kilku.
Kot Naprzekórek dręczy i denerwuje otoczenie swoją przekorą, uporem i marudzeniem, przestępczy duet Bobruj i Melina – rozrabia, kradnie i niszczy, Maestro Mistyfeles czyni niebywałe sztuczki magiczne, a Maks Absent zawsze zdoła umknąć z miejsca grabieży lub zbrodni. Wśród nich mocno pozytywnie wyróżnia się Szmędeferek, kot nocnych pociągów.
Oczywiście, jako opiekunka Kota, znalazłam w wierszach T.S. Eliota wiele cech mojej Kici, ale szczęśliwie, nie z tych zbrodniczych.
Brawa dla Autora za fantazję i poczucie humoru oraz dla Tłumacza Stanisława Barańczaka za brawurowe operowanie wierszem, z czym jednak miałam problem przy pierwszym czytaniu. Trzeba się dobrze rozsmakować w tych wierszach i ich nieoczywistych rymach. Wtedy zachwyca zdumiewające słowotwórstwo i nieszablonowe imiona postaci.
Nie mogę się oprzeć, żeby nie zacytować fragmentu z wiersza „Jak zwracać się do kota” – s. 50-51 (mimo, że Wiola już go przytoczyła w opinii, w podobnym kształcie)
„Zamiast konkluzji – krótka nota:
Poznałeś już gatunek Kota,
Mój Czytelniku, z wielu stron
I wiesz, co mieści w sobie on,
Oraz pojmujesz bez tłumacza,
Czym Kociość jest i co oznacza.
Rzecz najważniejszą zwłaszcza wiesz:
Kot, choć – formalnie biorąc – zwierz,
To w gruncie rzeczy nasz kolega
I od nas wiele nie odbiega.
W świecie tak ludzi jak i kotów
Znajdziesz rozumnych i idiotów,
Dobrych i złych; w ujęciu szerszem
To właśnie opisałem wierszem:
Kocie Zabawy i Zadania,
Zwyczaje, miejsca Zamieszkania,
W czym Kocich Imion tkwi Istota…
Ale:
JAK ZWRACAĆ SIĘ DO KOTA?
Chcesz wiedzieć? Dobrze. Pierwsza z tez
Brzmi (zapisz): KOT TO NIE JEST PIES”
(….)
„Raz jeszcze więc przypomnę o tem,
Że Pies jest Psem – a KOT JEST KOTEM”
Serdecznie polecam, nie tylko kociarzom, ale wszystkim lubiącym inteligentną zabawę i chcącym pogłębić swoją wiedzę o kociości.
Zainteresowałam się „Kotami” z powodu entuzjastycznej opinii w LC.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo dosyć oryginalna poezja, myślę bardziej o formie niż treści. Każdy wiersz przedstawia kota, o wyszukanym, niezwykłym imieniu i jeszcze bardziej niezwykłych cechach charakteru oraz dominującej osobowości. Od dawna wiadomo: koty rządzą tym światem, a ludzie, psy i inne istoty muszą się im...
Czemuż ja tak późno odkryłam te wiersze?!
Przecież to T. S. Elliot! Noblista! A zaraz potem Andrew Lloyd Webber i „Cats”, i Elaine Paige, i „Memory”, West End i Brodway.
Ponad osiemdziesiąt lat na „rynku”!
Najlepsze w tych wierszach jest to, że świat komercji, rozgłos i masowa reklama, nie zabiły ducha oryginału. Jest w tych kocich wierszach niezmącona niczym, ponadczasowa kocia natura z całym zestawem kocich praw i kocich prawd, np.:
„O kotach stare jest przysłowie
Mów coś dopiero, gdy kot powie”.
Trudno było mi wybrać z całego tego kociego grona ulubieńca, ale chyba Maks Absent, czyli Kot-Tajemnica (w oryginale Macavity the Mystery Cat) wysuwa się na prowadzenie, chociaż… trudno go zdybać ;)
„Maks Absent, zbrodniarz-arcymistrz! To cud, że całe ma kości,
Albowiem oprócz praw ludzkich drwi także z prawa ciężkości:
Lewitacją wprawi w zazdrość fakira, choć osoba to na pół święta:
Przybywamy na miejsce przestępstwa – i co? Nie ma tam Maksa Absenta!
Przeszukujcie piwnice i strychy, dzielni chłopcy i dziarskie Dziewczęta,
Lecz ostrzegam was po raz któryś: Nie znajdziecie Maksa Absenta!
[…]
Zna go plugawy zaułek, spelunka w nim pozna klienta,
Lecz gdy wyjdzie gdzieś na jaw zbrodnia, nigdy nie ma tam Maksa Absenta!
[…]
Gdy brak mleka w butelce pod drzwiami, gdy nić życia kurczęcia przecięta,
Jakoś zawsze tak dziwnie się złoży, że nie będzie tam Maksa Absenta!
[…]
Ma zawsze w zanadrzu alibi w kilku wersjach i wszystkie pamięta:
Kiedykolwiek wydarzy się zbrodnia – nigdy nie ma tam Maksa Absenta!
[…]
I jak głosi wieść, wszystkie Koty, które słyną z najdzikszych grabieży
[…]
Są to jedynie agenci – posłuszni, zatem dogodni –
A steruje nimi on jeden: krwawy Maks, Napoleon zbrodni!”
Świetne są „Koty”! Polecam i wcale niekoniecznie do czytania dzieciom ;)
Tym dziesięciu gwiazdkom bardzo pomógł Stanisław Barańczak, bo uwielbiam, gdy on tłumaczy.
I prawie na koniec ;)
Jak zwracać się do Kota?
„Zamiast konkluzji – krótka nota:
Poznałeś już gatunek Kota,
Mój Czytelniku, z wielu stron
I wiesz, co mieści w sobie on,
Oraz pojmujesz bez tłumacza,
Czym Kociość jest i co oznacza.
Rzecz najważniejszą zwłaszcza wiesz:
Kot, choć – formalnie biorąc – zwierz,
To w gruncie rzeczy nasz kolega
I od nas wiele nie odbiega.
W świecie tak ludzi jak i kotów
Znajdziesz rozumnych i idiotów,
Dobrych i złych: w ujęciu szerszem
To właśnie opisałem wierszem:
Kocie Zabawy i Zadania,
Zwyczaje, miejsca Zamieszkania,
W czym kocich imion tkwi Istota…
Ale:
Jak zwracać się do Kota?”
Żeby się dowiedzieć trzeba sobie doczytać ;)
I wreszcie na koniec, mój ulubiony fragment z wiersza pod tytułem:
Opowieść o straszliwej bitwie pekińczyków ze spanielami, z dołączeniem opisu udziału Mopsów i Szpiców oraz końcowej interwencji Ogromnego Kociska
„Lecz kiedy hałasu jest wiele,
W hałasie tym świetnie się czują Spaniele:
Ich imię hiszpański wskazuje rodowód,
A dumnym Hiszpanom wystarczy za powód
Do męstwa obecność señorit gdzieś w tle
Plus stuk kastanietów. Szczekając „Olé!”,
Spaniele wypadły z kamienic - gdzie Szpice
I Mopsy już z okien na całą ulicę
Głosiły
Co siły
Hau-hau! I HAU-HAU!
I brzmiała w szczekaniu psia furia i szał!”
Czemuż ja tak późno odkryłam te wiersze?!
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrzecież to T. S. Elliot! Noblista! A zaraz potem Andrew Lloyd Webber i „Cats”, i Elaine Paige, i „Memory”, West End i Brodway.
Ponad osiemdziesiąt lat na „rynku”!
Najlepsze w tych wierszach jest to, że świat komercji, rozgłos i masowa reklama, nie zabiły ducha oryginału. Jest w tych kocich wierszach niezmącona niczym,...
Mam wrażenie, że wiersze w przekładzie Stanisława Barańczaka są nierówne. Jedne biegną żwawym rytmem z rymem i treścią gładką. A inne są chropawe i jakieś pozbawione sensu. Dlatego nie umarłam z zachwytu. Słowotwórczo bardzo podobały mi się Kociubki. Cudne.
Jednak pośpiewać tego się nie da, więc na razie w moim prywatnym rankingu przekładów wygrywa Daniel Wyszogrodzki.
Mam wrażenie, że wiersze w przekładzie Stanisława Barańczaka są nierówne. Jedne biegną żwawym rytmem z rymem i treścią gładką. A inne są chropawe i jakieś pozbawione sensu. Dlatego nie umarłam z zachwytu. Słowotwórczo bardzo podobały mi się Kociubki. Cudne.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJednak pośpiewać tego się nie da, więc na razie w moim prywatnym rankingu przekładów wygrywa Daniel Wyszogrodzki.
"Wiersze o kotach" to książeczka wypożyczona z biblioteki do poczytania najmłodszej córce. Szata graficzna książki jest dość ponura, ale ma swój urok. Ten niewielki zbiorek zawiera dziewięć wierszy, które są niezwykłe, ale chyba jednak nie należą do najprostszych. Rymy i rytm nie tworzą prostych rymowanek dziecięcych, tekst również zdecydowanie jest dla starszego czytelnika. Cóż, mnie podobały się bardzo. I kociarzom pewnie też się spodobają :)
"Wiersze o kotach" to książeczka wypożyczona z biblioteki do poczytania najmłodszej córce. Szata graficzna książki jest dość ponura, ale ma swój urok. Ten niewielki zbiorek zawiera dziewięć wierszy, które są niezwykłe, ale chyba jednak nie należą do najprostszych. Rymy i rytm nie tworzą prostych rymowanek dziecięcych, tekst również zdecydowanie jest dla starszego...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toŚwietne wydanie "Kotów" T.S. Eliota w wybitnym przekładzie Barańczaka, brawo! Poezja najwyższych lotów!
Świetne wydanie "Kotów" T.S. Eliota w wybitnym przekładzie Barańczaka, brawo! Poezja najwyższych lotów!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWspaniała książka o kotach.
Wspaniała książka o kotach.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toOsobna i najwyższa nota należy się Stanisławowi Barańczakowi. Tłumacz, nieprzytłoczony oryginałem, swobodnie wyraża zamierzone treści. Jego kunsztownie ukute wersy brzmią naturalnie, choć często odchodzą od tekstu źródłowego (tłumaczenie poezji nastręcza dodatkowych trudności):
The Naming of Cats is a difficult matter,
It isn't just one of your holiday games;
You may think at first I'm as mad as a hatter
When I tell you, a cat must have THREE DIFFERENT NAMES.
Imię kota to sprawa, wbrew pozorom, niełatwa,
Toteż w dłoni długopis mi drży,
Gdy mam wskazać, jak bardzo całą kwestię nam gmatwa
Fakt, że kot ma imiona aż TRZY.
"Koty" w przekładzie Barańczaka czyta się z przyjemnością.
Mała próbka:
Macavity's a Mystery Cat: he's called the Hidden Paw--
For he's the master criminal who can defy the Law.
He's the bafflement of Scotland Yard, the Flying Squad's despair:
For when they reach the scene of crime--Macavity's not there!
Maks Absent to Kot-Tajemnica; zwany Skrytą Łapką Bezprawia,
Gdy ma coś naruszyć lub zgwałcić, ani chwili się nie zastanawia.
Scotland Yard go dotąd nie rozgryzł, i gdy Lotna Brygada zawzięta
Przybywa na miejsce przestępstwa - nigdy nie ma tam Maksa Absenta!
Osobna i najwyższa nota należy się Stanisławowi Barańczakowi. Tłumacz, nieprzytłoczony oryginałem, swobodnie wyraża zamierzone treści. Jego kunsztownie ukute wersy brzmią naturalnie, choć często odchodzą od tekstu źródłowego (tłumaczenie poezji nastręcza dodatkowych trudności):
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toThe Naming of Cats is a difficult matter,
It isn't just one of your holiday games;
You may think...