Sacco di Roma

Bardzo dobry komiks. Dobry, historyczny scenariusz, wspaniałe rysunki Huberta Czajkowskiego. Komiks nie koncentruje się tylko na wydarzeniach nocy świętego Bartłomieja, ale snuje opowieść o zakulisowych działaniach bankierów, królów i innych osobistości w XVI-wiecznej Europie. Jeżeli ktoś lubi niebanalny komiks historyczny z wspaniałymi rysunkami to polecam.

oczywiście na akademicki wykład nie ma tu co liczyć. Raz, ze względu na popularną, komiksową formułę, dwa, ze względu na autorów oraz ich oczywiste, partyzanckie intencje. Acosta to polityk Voxu, Barraycoa to karlista. Obaj Katalończycy od pokoleń. Historia Katalonii jako kraju, którego sens istnienia polega na członkostwie w kulturze Hispanidad. Tożsamość Katalonii przedstawiona jest jako obrona tradycyjnych wartości przeciw rewolucyjnym nowinkom, wykształcona w cyklu kontr-rewolucyjnych wojen ( Guerra Gran, Wojna o Niepodległość, Guerra Realista, Guerra de los Agraviados, Pierwsza Wojna Karlistowska, Guerra dels Matiners i Trzecia Wojna Karlistowska). Katalanizm w wesji nacjonalistycznej przedstawiony jest jako próba zaimportowania północnych europejskich nacjonalizmów, sprzeczna z sensem katalońskiej tożsamości. Szanowny recenzent "Emjot", który twierdzi, że książka przedstawia historię Katalonii "z perspektywy Madrytu i tylko Madrytu" chyba nie miał jej w ręku. Książka jest wielkim hymnem na część katalońskich fueros, tradycyjnych odrębności ustrojowych Katalonii, bo tak obaj autorzy (a zwłaszcza Barraycoa) rozumieją wielkość Hiszpanii (w liczbie mnogiej: tych Hiszpanii, nie tej Hiszpanii): jedność w wielości. Natomiast zgadzam się z opinią, że polski wstęp ze względu na swój zelotyzm kładzie temat. Katoloński separatyzm to temat dla Polaków trudny. Z jednej strony, w Polsce przyjęło się czcić "prawo narodów do samostanowienia", a zresztą Katalończycy to przecież Polacy. Z drugiej, katalanizm ubrany jest w skrajne lewactwo (jak większość nacjonalizmów peryferyjnych, od Sinn Feinn w Irlandii po Ruch Autonomii Śląska w Polsce),a poza tym w Polsce lubi się Hiszpanię. Wydaje mi się, że obecnie w Polsce przeważa narracja anty-separatystyczna, zwłaszcza gnieźnieńskie centrum zrobiło sporo, dekonstruując katalnizm i odzierając go z szatek spontanicznego ludowego zrywu. Na książkę kogoś zaczadzonego katalanizmem (jak pani docent Mirgos w przypadku Basków) nie trafiłem.

Jako wielki fan komiksowej kreski Tomasza Bereźnickiego nie mogłem pominąć historyjki współtworzonej z Gabrielem Maciejewskim, a opowiadającej o zamachu na Reinharda Heydricha, protektora Czech i Moraw. Teza postawiona przez autorów jest całkowicie inna od obowiązującej narracji. Mnie przekonuje. Podobnie jak przepiękne wydanie tego komiksu w twardej oprawie. Serdecznie polecam i dziękuję za uwagę!

Opowieść o próbach sojuszu Kazimierza Odnowiciela i Danów (Wikingowie). Rysunki i historia lepiej opowiedziana, niż w serii komiksów o Thorgalu. Autorzy S. Zajączkowski i H. Czajkowski wspaniale oddali realia połowy XI stulecia. Czuć zapach słodu piwnego i smak pieczonego mięsa spożywanych podczas uczt. Obrazki czarno-białe są tak sugestywne, że chciałoby się bardzo szybko wskoczyć do danej sceny. I nieustraszeni posłowie polskiego księcia wśród skorych do przemocy Danów. Krew leje się strumieniami, lepiej niż w niejednym skandynawskim kryminale. A zakończenie jest jedną, wielką niespodzianką. Polecam.

Jeśli czytaliście moje poprzednie recenzje serii "Mikoszka", na pewno wiecie, że wydawane jest ono przez TRIGLAV. Jest znane na skąpieniu na dobrym papierze, niemniej komiksy drukują na nieco lepszym niż książki. Co do Autora, Marina Wiechno, jest on mężczyzną nietuzinkowym. Już sam fakt tego, że jest on... archeologiem świadczy o wartości merytorycznej Jego komiksów. Przejdźmy do treści. "Mikoszka" jest generalnie historyczną fantasy. W trzeciej, omawianej części nie mamy jednak wątków fantastycznych. Są tutaj jedynie obdarte z magii, brutalne wieki wczesnego średniowiecza. Seria świetnie oddaje rzeczywistość, a Autor korzysta z kronik oraz źródeł historycznych. Ma ogromną wiedzę nawet dotyczącą detali. Zacofanie Polaków nadal objawia się między innymi przekonaniem, że komiksy są dla dzieci. Zapewniam, że ten jest dla dorosłych. Tym razem nie zdecydowano się jednak na umieszczenie na nim kategorii wiekowej, mimo że powinna się tu znaleźć. Jest bardzo brutalnie, są żarty z (hehe) ruchanka. Kloaczny humor towarzyszący serii. Wita nas jak zwykle mapa, tym razem słowiańskich obiektów kultowych w Polsce. Niech też nie zmyli Was pozornie poważny wstęp, bo dalej jest jak najbardziej mikoszkowo. Kreska cały czas jest taka sama, specyficznie brzydka. Niemniej jak wspomniałam na początku główne walory komiksu nie są estetyczne, a naukowe, szczególnie że Autor stara się pisać dialogi staropolskim językiem co swoją drogą wychodzi mu coraz lepiej. To najlepsza stylizowana publikacja jaką czytałam do tej pory. Do tego cały komiks zawiera easter eggi dla znawców Słowiańszczyzny. W całej treści i grafice można wyłapać drobne detale, które znajdzie tylko osoba siedząca nosem w kronikach i źródłach. Tym razem fabuła zaprowadziła nas do tytułowej kąciny Świętowita, stąd początkowo trochę poważniejszy wydźwięk. Mikoszka - główny bohater stara się umknąć wojnie i szuka tam azylu. Jak pisałam wcześniej tło opowieści to kształtowanie się państwa Polan. Tutaj też polityka nas nie minie. Pechowy podrostek nigdzie nie może zagrzać miejsca, uciekając - poniekąd - przed samym znienawidzonym Mieszkiem. To, co w sumie ciekawe, to zestawienie tegoż bohatera, władcy historycznego w dwóch komiksach. Tym, którym właśnie trzymam w ręku oraz "Mieszku" Graphosa, Przemka Świszcza. Tutaj jest on iście bezwzględny, eliminuje swoich przeciwników dosłownie za wszelką cenę, w sposób "po trupach", nie ważne czyich. Cywil, dziecko, cycata Słowianka? Wszystko co się nawinie idzie pod miecz. Władca zostawia za sobą spalone grody, przeciwników nabitych na pal, chciałoby się napisać płaczące wdowy, ale te również walają się gdzieś pozbawione głowy. Nie, żebym narzekała bo wieki średnie były dziwne i karykaturalnie brutalne, ale w zestawieniu Mieszko Gaphosa wygląda wręcz na pobłażliwą ciapę. Czy w miejscu świętym Mikoszka znajdzie upragniony pokój?

Świetny komiks, historia sprawnie opowiedziana, dynamiczne sceny walk, straszni ludzie ze spiłowanymi zębami- tak w największym skrócie można określić ten komiks. Do tego doskonała okładka, naprawdę straszy. Idąc spać odwracam ją na drugą stronę. Gorąco polecam i dziękuję za uwagę!

Absolutny majstersztyk! Album przemyślany fabularnie i wizualnie. Jasne, trzeba mieć podstawową wiedze historyczną, by go w pełni zrozumieć. Ale nawet bez tego można się delektować świetnymi rysunkami. Niech to będzie punkt wyjścia do poznania tego niezwykłego króla Polski. Chociaż... po lekturze poczułem, że nie wiem wiele i chcę wiedzieć więcej. pewnie wpadnie jakaś biografia króla Batorego. Fabularnie autorzy zdecydowali się na epizody. I to doskonały wybór, bo to nie może być biografia. Musi posiadać swoją dynamikę. I to się autorom bardzo udało. Wykorzystując grafikę i układ plansz, przechodzimy od jednego znamiennego epizodu do drugiego. Warstwa graficzna jest wręcz wyborna. Doskonale oddaje klimat końca XVI wieku, przez dobranie barw, typów postaci i historycznego wyposażenia. Pełne plansze (czasami podwójne) obrazujące postacie a nawet sceny marynistyczne, batalie i pobojowiska. Monumentalna szarża husarii. Smakowałem te grafiki. Do tego układ i czcionka tekstów, nawiązująca do XVI-wiecznych dokumentów. Jedyne do czego mogę się przyczepić to mapa na stronie 8-9. W 1576 roku, Księstwo Pomorskie było potężnym księstwem, częścią Rzeszy Niemieckiej. Zrównanie wszystkiego do jednego koloru i podpisanie "Kraje Habsburskie" to koszmarne uproszczenie. Habsburgowie rządzili Cesarstwem ale np. Brandenburgia czy Księstwo Pomorskie to były w owym czasie niezależne księstwa. Księstwo Gryfitów jeszcze kilka lat wcześniej gościło Kongres szczeciński i było wciągane w wojnę z Moskwą. Szczecin był miastem hanzeatyckim, a tym samym wrogiem Kompanii Moskiewskiej. Poza tym - komiks z wszech miar cudowny! Ecce rex noster, nec fictus, neque pictus.

Bardzo rzadko sięgam po komiksy, a jeśli już to przeważnie jest to "Tytus, Romek i A'tomek". Zaintrygował mnie opis tej książki i fakt, że akcja dzieje się w Średniowieczu, a dokładnie w 1039 roku. Będący na wygnaniu książę Kazimierz wysyła dwóch zaufanych ludzi: rycerza i mnicha do pogrążonego w chaosie kraju, aby odnaleźli relikwie św. Wojciecha, a właściwie jego czaszkę, którą rzekomo podmieniono, gdy władca Czech rabował nasz kraj. Misja jest niebezpieczna o czym szybko przekonują się nasi bohaterowie. Bardzo przyjemnie spędziłam czas z tą lekturą. Polecam.

Całkiem przypadkowo w ręce wpadł mi wydany przez łódzki oddział Instytutu Pamięci Naukowej komiks „Major Hubal” autorstwa Bartłomieja Klusko – scenariusz oraz Tomasza Kleszcza – rysunki. Sięgając po tego typu pozycje zawsze obawiam się w którą stronę skręci narracja. Czy będzie to nudna powieść graficzna przeładowana faktami gdzie treść pokonana obrazki ? W tym przypadku autorzy i IPN pomysłowo wybrnęli. Sam komiks jest tylko bardzo skróconą historią majora Henryka Dobrzańskiego z której dowiemy się, że wbrew rozkazom dowództwa po klęsce wrześniowej nie zdjął munduru i do czasu spodziewanej ofensywy aliantów tworzył i szkolił w lasach Oddział Wydzielony Wojska Polskiego. Kiedy wyczekiwana ofensywa nie nastąpiła mimo kolejnych rozkazów m.in. dowódców Armii Krajowej postanowił rozpocząć walkę partyzancką z hitlerowskim okupantem. Podczas jednej z akcji zginął a miejsca pochówku jego ciała do tej pory nie ustalono. Tę skrótową i czasami rwaną narrację uzupełnia bogato ilustrowana nota biograficzna zajmująca 1/5 komiksu. Komiks taki ma na celu zainteresowanie przede wszystkim młodego czytelnika do poznawania losów tzw. bohaterów. I tego typu zadanie ta powieść na pewno spełnia. Jeśli ktoś zaciekawi się losami Hubala to sięgnie po wydawnictwa naukowe czy popularno-naukowe ale pierwszy krok komiks wykonał.

Zaczytywałem się tym komiksem w podstawówce, już wtedy bardzo interesowała mnie historia. Komiksowa forma bardzo pomagała chłonąć wiedzę i klimat tamtych czasów. Grafika Marka Szyszki jest bardzo realistyczna i przejmująca z wieloma chwilami przemocy. Ze wszystkiego największe wrażenie zrobił na mnie fragment, opisujący wydarzenia z 1308 roku, kiedy Pomorze Gdańskie zajęli Brandenburczycy. Wtedy to pierwszy raz zacząłem sobie uzmysławiać, że historia Pomorza Zachodniego jest o wiele bardziej skomplikowana niż tylko czas II wojny. Bo skąd tutaj nagle Brandenburczycy? Tych przegonili Krzyżacy a potem wymordowali Gdańszczan. Miałem wersję z językiem angielskim, chyba nawet podchwyciłem kilka słów z tego komiksu. Oczywiście nie poznałbym tej perełki, gdyby nie mój Ojciec, który je kupował. Sam też czytywał. Moim zdaniem komiks nie stracił nic ze swojej atrakcyjności, spokojnie może zaspokoić potrzebę wiedzy młodego człowieka i oferować mu dodatkowy walor estetyczny, pomagający zwizualizować sobie zamierzchłe czasy.

Kolejny tour de force Zorada. Te kadry, ta dynamika, po prostu brak słów. Ale słów nie trzeba, trzeba natomiast otworzyć oczy (i umysł) i podziwiać, delektować się. Fabuła: Sabatini to mistrz beletrystyki, a Kapitan Blood nigdy chyba się nie zestarzeje. Adaptacja komiksowa jest perfekcyjna, lepszej nie ma i nie będzie. Tym razem scenarzysta Horvath dzielnie dotrzymał kroku mistrzowi Zoradowi. Do książki można wracać, a do komiksu wręcz trzeba. Tu jest wszystko to, czego brakowało w Piratach z Karaibów: piękno statków i pojedynków podane w genialnej artystycznie, realistycznej oprawie (a nie jak seryjny kotlet ze stajni disneja naszpikowany głupawymi efektami komputerowymi dla małych dzieci). Jest realna stawka, niesamowita wręcz przemiana bohatera, no i najlepszy, bezkonkurencyjny w tym gatunku wątek miłosny. Odkąd przeczytałem ten komiks, dawno temu, nie wyobrażam sobie pięknej Arabelli inaczej niż ta narysowana przez Zorada. Arcydzieło.

Zapomniany już trochę komiks z niezapomnianego triumfu /3 miejsce/polskiej reprezentacji piłkarskiej na mistrzostwach świata w piłce nożnej w 1974 roku. Mi w pamięci utkwił taki obrazek jak w meczu z Haiti Polacy strzelają 7 gola zrozpaczeni Haitańczycy siedzą na murawie a Lato do Szarmacha mówi "..na dziś tyle wystarczy.."

Mistrz – ostatni tom wyjątkowej serii, więc wymagał troszkę odczekania i wyjątkowych okoliczności poznania. Poza tym, tym razem będzie trochę dłużej. Bo i długo trwała moja podróż – pierwszy tom przeczytałam w lutym, i choć tak naprawdę mogłam połknąć wszystkie w kilka dni, to jednak cała przyjemność zawierała się w powolnym dawkowaniu sobie kolejnych części, gdyż tu najważniejsza była sama droga, delektowanie się każdym albumem, i to każdym na różny sposób. Sam finał, wbrew tytułowi, niekoniecznie był mistrzostwem, nie był tak spektakularny, jak oczekiwałam. Nie. Tu najważniejsza była droga. Poza tym przy szybkim pochłanianiu na pewno ominęłaby mnie masa szczegółów i… no właśnie – symboli. Bo symbole to słowo klucz dla zrozumienia, że Andreasa nie da się tak do końca zrozumieć. Za każdym razem gdy wydaje się, że coś jest jasne, to nie – nie jest. Gdy wydaje się, że wiecie, co autor miał na myśli, najlepiej podyskutować z innym zapaleńcem, bo wtedy… zapalają się dodatkowe lampki, może okazać się, że można coś zupełnie inaczej interpretować, czasami pełniej, albo że można doszukać się czegoś jeszcze, albo, że czegoś nie zauważyliście. Kończąc na jakiś czas przygodę z Koziorożcem, przeglądałam wszystkie albumy, wracałam do niektórych, zachwycałam się na nowo. Czy któryś jest bardziej wyjątkowy? Na pewno moim ulubionym pozostanie "Patrick", ze względu na cudowny melancholijny klimat. Tu, w tym świecie bym się zatrzymała gdybym tylko mogła i tu, w tym świecie, bym została. Natomiast pod względem technicznym, prawie każdy album zawierał kadry, które chwytały mnie za moje metropolitarne serce – bo właśnie przewijający się motyw miasta zapadnie mi w pamięć najmocniej. Nowy Jork, wieżowce, monumentalne ujęcia, mnogość szczegółów, genialność ich dopracowania… Łał pod tym kątem to mistrzostwo architektonicznego rysunku. Do tego pojedyncze kadry – cmentarz, wnętrza laboratoriów, klimatyczne gabinety/biblioteki pełne oczywiście książek, bibelotów i operowanie kolorem, intensywność i symbolika różnych odcieni. Genialne. A Mistrz? Mistrzem okazał się mój ulubieniec… ale czy na pewno? I kim tak naprawdę jest Kozio? Co wygrało – predestynacja/fatalność czy wolna wola? Chyba bardziej niż rozwiązanie odwiecznego konfliktu interesowało Andreasa stworzenie przestrzeni do rozmyślania o tym. Budowanie nastroju, tajemniczości poprzez miejsca, ludzi i przede wszystkim symbole. Ale… myślę, że ta seria nie jest dla każdego. Jest dla zapalonych fanów i jeżeli nie poczuliście mięty do Andreasa poprzez jakiekolwiek inne jego dzieła (najlepiej poprzez Rorka),to raczej nie odnajdziecie magii w Koziorożcu. Andreasa trzeba pokochać bezwarunkowo, żeby docenić kunszt, przewrotność i jego niesamowitą wyobraźnię.

Świetne źródło edukacji historycznej, bardzo ciekawe ilustracje i narracja. Pomijając już całą historię obrazkową na końcu książki mamy dwadzieścia parę stron przypisów odnoszących się do terminów i wydarzeń omawianych w komiksie, przedstawianych na podstawie źródeł z książek i prac innych autorów. Jedynym irytującym minusem jest duża ilość literówek (przynajmniej w moim wydaniu) i "zjedzonych" liter. Jak na taki komiks to dość spora skarbnica wiedzy historycznej. Po tej lekturze prawdopodobnie będę się rozglądał za "Smert Lachom".

O twórczości Andrzejewskiego dowiedziałam się zaraz po przeczytaniu "Wehikułu czasu" H.G.Wellsa i od razu wzbudziła moje zainteresowanie. Sam koncept adaptacji komiksowej powieści wywodzącej się z innego kręgu kulturowego niż autor komiksu niesamowicie mnie fascynuje – zwłaszcza jak rysownik może przedstawić coś z innej kultury w, można powiedzieć, rodzimym stylu (takim przykładem mogą być mangi, które są adaptacjami powieści niejapońskich, przykładowo Frankenstein autorstwa Junji Ito). Dlatego też byłam bardzo ciekawa tego, jak ta klasyczna powieść science-fiction może wyglądać w stylu starego polskiego komiksu. Niestety muszę przyznać, że dosyć mnie ta antologia zawiodła pod kątem fabularnym. Zaczynając od powodu, dla którego postanowiłam po nią sięgnąć, adaptacja „Wehikułu czasu” pozostawia dużo do życzenia. Wiele istotnych szczegółów obecnych w oryginale zostało tutaj kompletnie wyciętych, części z nich brakuje właściwego wprowadzenia czy wyjaśnienia, a niektóre fakty są wręcz przekręcone. To wszystko przekłada się na nadmierne uproszczenie fabuły powieści Wellsa, przez co komiks ten wypada zwyczajnie blado w porównaniu z pierwowzorem. O ile w przypadku tytułowego komiksu mogłam się wspomóc znajomością materiału źródłowego, tak „Wojnę światów” czy „Kapitana Nemo” czytało mi się znacznie gorzej. Z perspektywy osoby, która nie czytała tych powieści, komiksy Andrzejewskiego były ledwo zrozumiałe. Wydawały się one strasznie niekompletne, jakby dużo scen i kontekstu zostało z nich wyciętych, a fabuła skakała z jednego wydarzenia na drugie bez większego ładu i składu. Gdyby nie jakaś tam moja szczątkowa wiedza odnośnie wyżej wymienionych książek, zupełnie nie wiedziałabym, co tam się dzieje. Mimo wszystko nadal jestem zdania, że komiksy Andrzejewskiego stanowią bardzo ciekawą interpretację wyżej wymienionych książek pod kątem czysto wizualnym. Sam styl autora uważam za świetny, jednak nawet i w nim zdarzają się pewne elementy, które negatywnie wpływają na czytelność i przejrzystość komiksów – mam tu na myśli nieintuicyjną nieraz kolejność poszczególnych scen czy dymków oraz fakt, że postacie bardzo trudno odróżnić od siebie. „Tam gdzie słońce zachodzi seledynowo” jest moim zdaniem najlepszym komiksem w całej antologii. Jest to autorska praca Andrzejewskiego i zdecydowanie nie cierpi na wymienione wyżej problemy; fabuła jest o wiele bardziej zrozumiała a sama kompozycja poszczególnych paneli jest nie tylko czytelna, ale miejscami wręcz genialna. Szkoda właśnie, że tylko jeden z czterech głównych komiksów dostępnych w tej antologii wyróżnia się w taki sposób. Podsumowując, niniejsza antologia jest zdecydowanie wartościową pozycją, jeśli chodzi o twórczość Andrzejewskiego czy ogólnie polski komiks, jednak nie sposób niestety przymknąć oko na widoczne w zebranych komiksach wady. Zdecydowanie jest na co popatrzeć i popodziwiać w kwestii rysunku, jednak autorowi nie najlepiej wychodzi prowadzenie fabuły w podjętych przez siebie adaptacjach. Odnoszę wręcz wrażenie, że dopóki skupi się na samych rysunkach bez zwracania uwagi na tekst wypadają one znacznie lepiej, co w przypadku komiksu nie powinno za bardzo mieć miejsca.