Runy i runiczne pomniki słowiańskie

Runy to znaki pisma używanego w Europie przez wiele wieków.Przeważnie składały się z linii prostych, co wiązało się z tym, że wycinano je na twardych powierzchniach (drzewo,kamień,metal i kości)
Wciąż mało wiemy na temat źródeł przeszłości pozostawionych po naszych przodkach.Dlatego z pomocą przychodzi nam Jan Leciejewski z książką "Runy i runiczne pomniki słowiańskie".

Powodem spisania tej publikacji była rozprawa innego autora dotycząca Kamieni mikorzyńskich.Były to dwa nieckowate twory z wyobrażeniami słowiańskich bóstw i napisami runicznymi, które zostały odkryte w wielkopolskim Mikorzynie.Autentuczność tych znalezisk podważana jest do dziś i wszyscy raczej skłonni są sądzić o dokonaniu fałszerstwa.
Leciejewski podjął się badań nad artefaktami, wiedział że aby dobrze wyjaśnić tą sprawę potrzeba szerszej podstawy, porównania ich z innymi pomnikami słowiańskimi.Doedukował siebie i czytelników w temacie runoznawstwa słowiańskiego i nordyckiego.

W książce znajdziemy rozbiór pisma runicznego na czynniki pierwsze.Poznamy dzięki temu runy wiązane, gałązkowe i tajemne, ich przyporządkowanie do konkretnych wieków.Przeplata się tutaj paleografia i runologia.Po tej lekturze naprawdę można nauczyć się czytać znaki pisma Słowian.

Oprócz tego autor pokazał faktyczne pomniki runiczne w zestawieniu z tymi które zostały sfałszowane.Do każdego artefaktu dołączona została rycina poglądowa (moneta, włócznia, medal, figurka) i wiele przydatnych informacji zebranych przez badacza z książek i źródeł innych runologów.

Ciekawym rozdziałem jest ten o symbolach magicznych i religijnych umieszczanych na przedmiotach. Czym są amuletuczne pomniki runiczne, jak tworzono na nich napisy, co przedstawiały, w jakich kulturach można je spotkać.Informacje o rozpoznaniu faktycznych słowiańskich pomników od tych stworzonych pod napływem religii chrześcijańskiej.

Rozległa wiedza,długie opisy mogą znudzić ale warto zapamiętać, że tak naprawdę nie posiadamy książek runoznawczych, wtedy ta pozycja nabierze nowego znaczenia.

Autor był na tyle zafascynowany runami,że w książce zamieścił prośbę do czytelników.Chciał aby każdy kto ma informacje dotyczące odkryć runicznych zwrócił się do niego na zamieszczony adres do korespondencji.To pokazuje jego zaangażowanie i głębokie zainteresowanie artefaktami przeszłości.

Spodoba się czytelnikom którzy chcą poczuć się jak Indiana Jones próbujący rozwikłać tajemnicze inskrypcje na starożytnym przedmiocie.
Jest to wspaniały reprint z 1906 roku.

Runy to znaki pisma używanego w Europie przez wiele wieków.Przeważnie składały się z linii prostych, co wiązało się z tym, że wycinano je na twardych powierzchniach (drzewo,kamień,metal i kości)
Wciąż mało wiemy na temat źródeł przeszłości pozostawionych po naszych przodkach.Dlatego z pomocą przychodzi nam Jan Leciejewski z książką "Runy i runiczne pomniki...

Książka jest reprintem z 1908 roku i w świetle odkryć i badań naukowych na przestrzeni czasu jaki upłynął od jej wydania, niektóre treści w niej zawarte są już wyjaśniane nieco inaczej, niż czynił to Autor. Jednak praca ta sama w sobie jest niezwykle interesująca, szczególnie gdy weźmie się pod uwagę fakt, iż w szkole przy nauce o przyjęciu alfabetu łacińskiego pomija się w ogóle temat run słowiańskich.
W ogóle jeszcze dwadzieścia lat temu nawet na studiach humanistycznych wspominano co najwyżej o głagolicy i cyrylicy w kontekście wprowadzenia chrześcijaństwa na ziemie Słowian.

Przyczynkiem do takiego stanu rzeczy stały się niejako słowa bułgarskiego mnicha Chrabra z IX/X w., który o piśmie Słowian pisał tak:
„Będąc jeszcze poganami , Słowianie nie mieli ksiąg, ale czytali i komunikowali się za pomocą nacięć i znaków. Po chrzcie byli zmuszeni używać rzymskich i greckich liter do transkrypcji słowiańskich słów, ale nie były one odpowiednie".

Jak się okazuje w Polsce pod zaborami Polacy żywo interesowali się pomnikami runicznymi i usiłowali rozszyfrować runy na nich wyryte, czego dowodem jest praca Jana Leciejewskiego. Autor oprócz omówienia pochodzenia pisma runicznego, w tym różnych form futhorków, szczegółowo opisał i usiłował zinterpretować takie artefakty jak: brakteat z Wapna, medal krakowski, figurkę lednicką, kamienie mikorzyńskie, nagrobek w Skalsku, urnę drahelczycką, granicznik bodiński, urnę alekanowską oraz skorupy urn alekanowskich.

Na ile udało się Leciejewskiemu odczytać znaki runiczne na ww. pomnikach, oceńcie sami sięgając po tę książkę. Jeśli chodzi o moją opinię na ten temat, to Autor podjął się karkołomnej próby, niczym "Mission Impossible" i niestety taka w mojej ocenie pozostała. Dlaczego? Już wcześniej wymieniony średniowieczny mnich Czarnorizec Chrabr pisał, że słowiańskie znaki nie były ustalone odgórnie, stąd też różnice w INTERPRETACJI zapisów runicznych i wynikłe z tej przyczyny też polemiki Autora z innymi badaczami, których "dekodowanie" zapisów nie pokrywało się z jego.

Aby wyrobić sobie jednak zdanie na ten temat musicie sami przeczytać tę książkę. Do czego zachęcam, gdyż dobrze, aby świadomość historii przedchrześcijańskiej Słowiańszczyzny w Polsce wzrastała.

Książka jest reprintem z 1908 roku i w świetle odkryć i badań naukowych na przestrzeni czasu jaki upłynął od jej wydania, niektóre treści w niej zawarte są już wyjaśniane nieco inaczej, niż czynił to Autor. Jednak praca ta sama w sobie jest niezwykle interesująca, szczególnie gdy weźmie się pod uwagę fakt, iż w szkole przy nauce o przyjęciu alfabetu łacińskiego pomija się w...