Szukaj mnie

03.03.2026

7 / 10

Na półkach:

Czytając „Szukaj mnie” Lisy Gardner, poczułam, jak kryminał może być czymś więcej niż tylko zagadką do rozwiązania. To książka, która wciąga nie przez spektakularne zwroty akcji, ale przez atmosferę, napięcie i precyzyjnie skonstruowane emocje.

Gardner ma niezwykły talent do budowania świata, który wydaje się realny i bliski, nawet jeśli wydarzenia są ekstremalne. Bohaterowie nie są jednowymiarowi – ich wybory, wątpliwości i emocje sprawiają, że czytelnik czuje się niemal uczestnikiem historii. To sprawia, że napięcie nie znika, nawet w chwilach pozornie spokojnych.

Dla mnie największą wartością tej powieści jest to, że oprócz dreszczyku emocji, zostawia miejsce na refleksję nad ludzkimi decyzjami, motywacjami i tym, jak cienka granica dzieli bezpieczeństwo od niebezpieczeństwa. To książka, która wciąga, fascynuje i zostaje w głowie na długo po odłożeniu ostatniej strony.

Jeśli szukasz powieści, która połączy napięcie, inteligentną narrację i psychologię postaci – „Szukaj mnie” jest idealnym wyborem. To thriller, który udowadnia, że Lisa Gardner wciąż pozostaje jedną z mistrzyń gatunku.

Paulina_z_Feniksa

24.02.2026

10 / 10

Na półkach:

Och! Po prostu uwielbiam Lisę Gardner. Najlepszy pisarz na świecie! Bez dwóch zdań! Emocje do końca książki zawsze gwarantowane. Nigdy mnie nie zawiodła i oczywiście w tej książce również.
Detektyw D.D. Warren oraz Flora Dane — ocalała z rąk seryjnego mordercy i nieformalna konsultantka — ścigają się z czasem, by odnaleźć zaginioną szesnastolatkę. Czy mają ratować jej życie... czy raczej doprowadzić ją przed oblicze sprawiedliwości? W jednym z domów podmiejskich doszło do masakry: cztery osoby z pięcioosobowej rodziny zostały brutalnie zamordowane. Jedna – szesnastoletnia córka – zniknęła bez śladu. To właśnie ona może być kluczem do rozwiązania tej makabrycznej zagadki. Czy nastolatka jest ofiarą, której udało się uciec, czy bezlitosną sprawczynią rodzinnej tragedii? Śledztwo komplikuje się z każdą godziną. Pytań jest coraz więcej, a odpowiedzi – coraz bardziej niepokojące. Warren i Dane muszą zanurzyć się głęboko w mroczny świat rodzinnych sekretów, przemilczeń i skrywanych dramatów, by zrozumieć sens enigmatycznej wiadomości, którą pozostawiła dziewczyna.
W książce jest wiele silnych kobiecych postaci. Począwszy od samej głównej bohaterki D. D. Warren, która nie bierze jeńców. Zawsze podejmuje świadome decyzje, a co najważniejsze odpowiednie te odpowiednie. Flora Dane ocalała, która pomaga innym kobietom w podobnej sytuacji wyjść w miarę możliwości na prostą i rozpocząć nowe życie. Jednak najważniejszą postacią tej części jest Roxana, której świat w jednej chwili rozpadł się na milion kawałeczków. Stanowi również symbol wszystkich dzieci, które w wyniku sytuacji rodzinnej musiały bardzo szybko dorosnąć w wyniku bezradności systemu pieczy zastępczej. Muszą na co dzień żyć z uczuciem pozbawienia bezpieczeństwa i oparcia bliskich.
Lisa Gardner po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzynią suspensu. W idealnie wykreowanym labiryncie przeszłość nieustannie przenika się z teraźniejszością, w którym to każda postać skrywa mroczne tajemnice i w mgnieniu oka zmieniają się podejrzani. Autorka z niezwykłą precyzją buduje napięcie, ale przede wszystkim – pozwala mu narastać w sposób niemal organiczny. Nie epatuje szokiem, lecz dawkuje emocje tak, że finał dosłownie zapiera dech. To historia, którą się nie tylko czyta, ale wręcz odczuwa – momentami z niepokojem, momentami z poruszeniem. To nie jest tylko opowieść o zbrodni – to opowieść o bólu, winie i próbie ocalenia. Szczególne wrażenie zrobił na mnie wątek przemocy domowej i tego, jak głęboko odciska ona ślad na psychice dzieci. Gardner z odwagą i empatią dotyka trudnych tematów: niesprawnego systemu rodzin zastępczych, pozorów szczęśliwego domu, w którym za zamkniętymi drzwiami kryją się dramaty.
To nie jest książka, którą się zapomina. To historia, która zostaje z czytelnikiem na długo po ostatniej stronie – zmusza do myślenia, porusza i stawia pytania, na które nie ma łatwych odpowiedzi.

246

174

sen

22.02.2026

7 / 10

Na półkach:

Nie jest to najlepsza ksiazka pani Gardner ale wciaz bije wiekszosc autorow kryminalow na glowe.Czyta sie jak zwykle bardzo dobrze,postacie znakomicie zarysowane i niezla intryga.Autorka wciaz z wprawa wodzi nas za nos i skutecznie myli tropy

648

207

Marta

21.02.2026

5 / 10

Na półkach:

Kolejna część z D.D. Warren...nie porwała mnie ta historia,jedna z najsłabszych z cyklu...albo mam przesyt albo D.D. straciła swojego pazura...nie jest to zła książka ale czegoś jej braklo

658

525

cwirek440

17.02.2026

6 / 10

Na półkach:

Tym razem się zawiodłem. Oczywiście nie jest to kiepski thriller ale oczekiwałem czegoś więcej. Mam wrażenie, że D.D. Warren straciła pazur. Historia mało porywająca. Do tego Flora Dane, którą znamy z poprzedniej części, próbująca odnaleźć siebie w nowej rzeczywistości (moim zdaniem trochę to nieskładne i naciągane). Miejmy nadzieję, że to chwilowy spadek formy.

248

220

glasscloud

13.02.2026

6 / 10

Na półkach:

Tym razem nieco się zawiodłam. Intryga może i ciekawa, ale D.D. zmiękła i jakoś mało jej w niej samej, śledztwo prowadzone jakoś tak bez polotu i bez napięcia, a rozwiązanie zagadki przyszło mi do głowy zdecydowanie za szybko, podczas gdy w książce nikt tej osoby nawet przez moment nie podejrzewał. Przeczytałam jak zwykle szybko, ale nie czułam takiego zaangażowania jak przy poprzednich częściach.

786

719

Sh4y_25

18.01.2026

8 / 10

Na półkach: ,

Dziewiąty tom serii tylko potwierdza, że Lisa Gardner doskonale wie, jak trzymać czytelnika w napięciu. Od pierwszych stron wciąga mrocznym klimatem i niepokojącą atmosferą, która z każdą kolejną sceną staje się coraz gęstsza. To historia pełna tajemnic, fałszywych tropów i psychologicznych niuansów.

Ogromnym atutem książki jest pogłębiona warstwa emocjonalna – bohaterowie nie są jednowymiarowi, a ich decyzje często balansują na granicy moralnych wyborów. Autorka świetnie dawkuje informacje, sprawiając, że niemal do samego końca trudno być czegokolwiek pewnym.

To thriller, który nie tylko trzyma w napięciu, ale też zmusza do uważnego czytania i analizowania szczegółów. Zdecydowanie polecam fanom mocnych kryminałów i thrillerów psychologicznych .

465

164

sandra01012002

13.01.2026

7 / 10

Na półkach: , ,

Kolejne dzieło spod pióra Lisy Garder
🔍 Brutalne morderstwo. Zaginiona nastolatka. Mroczne tajemnice, które wychodzą na jaw…
⁣
Kiedy policja znajduje ciała czteroosobowej rodziny, rozpoczyna się dramatyczne śledztwo. Gdzie podziała się 14-letnia Roxy? Czy uciekła, czy może… zabiła? Detektyw D.D. Warren i Flora Dane muszą rozwikłać zagadkę, w której każda odpowiedź rodzi kolejne pytania.
⁣
To wciągający thriller psychologiczny, który porusza temat traumy, przemocy i systemu opieki nad dziećmi. Trzyma w napięciu od pierwszej do ostatniej strony.

Jeśli lubisz historie, które zostają z Tobą na dłużej – koniecznie przeczytaj!

Ewelka2000

05.01.2026

8 / 10

Na półkach:

Książka jest całkiem udaną kontynuacją serii. W kilku miejscach mam wrażenie "odgrzewanego kotleta" jeśli chodzi o fabułę, ale ogólne wrażenie jest pozytywne. Mogę polecić!

Mizeryjka97

08.12.2025

4 / 10

Na półkach:

To moja ulubiona autorka, ale najsłabsza jej książka, którą do tej pory czytałam. Za mało zwrotów akcji, nie odczułam tego napięcia jak przy innych jej książkach. Poprzednią książkę tej autorki, którą czytałam był " Kanion śmierci" i ta była zaskakująca.

d.d.warren śledztwo morderstwo rodzina policjantka nastolatka zaginięcie detektyw literatura amerykańska

Poznaj innych czytelników

1582 użytkowników ma tytuł Szukaj mnie na półkach głównych

Przeczytane 941
Chcę przeczytać 622
Teraz czytam 19

207 użytkowników ma tytuł Szukaj mnie na półkach dodatkowych

Posiadam 96
2021 25
2025 23
2020 20
2020 18
2022 13
Audiobook 12

Tagi i tematy do książki Szukaj mnie

Inne książki autora

Więcej

0,0

Pocałunek na dobranoc Lisa Gardner

7,2

Dom dla lalek Lisa Gardner

7,1

Szukaj mnie Lisa Gardner

7,1

Niepewność Lisa Gardner

6,8

Wszędzie cię widzę Lisa Gardner

7,4

Kochać mocniej Lisa Gardner

7,2

Kanion śmierci Lisa Gardner

więcej

Lisa Gardner

Lisa Gardner – niezwykle popularna amerykańska autorka, której powieści stale plasują się w ścisłej czołówce list bestsellerów „The New York Timesa”. Thrillery autorstwa Gardner, które ukazały się w Polsce, również zostały niezwykle ciepło przyjęte przez czytelników. Lisa Gardner mieszka w New Hampshire z mężem i córeczką. Pracuje już nad kolejnymi powieściami.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Dom samobójców

Charlie Donlea

Charlie Donlea to znakomity pisarz powieści psychologiczno-sensacyjnych. Rory wciąż przyciąga uwagę, głównie dlatego, że „to, co tajemnicze i niewyjaśnione, intryguje ją” tak samo jak nas. Wiele przeplatających się wątków sprawia, że akcja toczy się wartko, a napięcie jest wysokie. Gorąco zachęcam :-)

FirekT2

ocenił na91 miesiąc temu

Sezonowa dziewczyna

Jenny Blackhurst

"Sezonowa dziewczyna" Jenny Blackhurst to ciekawa powieść, która łączy w sobie elementy thrillera i romansu. Akcja toczy się wokół tajemniczej postaci, która zmienia życie głównej bohaterki, wprowadzając ją w wir emocji i niebezpieczeństw. Autorka umiejętnie buduje napięcie, a zaskakujące zwroty akcji utrzymują nae w ciągłej niepewności. Postacie są dobrze zarysowane, a ich relacje są autentyczne i pełne niuansów. Tematyka dotycząca miłości, przyjaźni oraz osobistych wyborów sprawia, że historia staje się nie tylko emocjonująca, ale i refleksyjna.

KatarzynA

oceniła na64 dni temu

Wspólniczka

Steve Cavanagh

„Wspólniczka” to kolejny świetny popis Eddiego Flynna, który tym razem bierze na warsztat sprawę tak beznadziejną, że aż dymią przysięgli. Książka jest konkretnie zagmatwana i trzyma w napięciu do ostatniej strony, serwując nam intrygującą grę w to, kto tu właściwie jest potworem, a kto ofiarą. Jeśli szukasz thrillera, który wkręca bez reszty i nie pozwala się nudzić, to ten tytuł siądzie Ci idealnie!

Nessie

ocenił na718 godzin temu

Powiem tylko raz

Lisa Gardner

„Powiem tylko raz” Lisy Gardner to książka, która od pierwszych stron budziła we mnie niepokój i ciekawość jednocześnie. To jedna z tych lektur, przy których trudno się zdystansować emocjonalnie – czułam napięcie, które towarzyszyło mi właściwie przez cały czas czytania. Największe wrażenie zrobił na mnie klimat tej historii – ciężki, momentami duszny, ale jednocześnie niezwykle wciągający. Autorka bardzo sprawnie operuje emocjami, stopniowo budując napięcie i pozostawiając czytelniczkę w stanie ciągłej niepewności. Miałam poczucie, że nic nie jest oczywiste, a każda kolejna strona może zmienić sposób patrzenia na całość. Bohaterowie zostali przedstawieni w sposób realistyczny i niejednoznaczny, co szczególnie doceniam. Lubię, gdy postacie nie są czarno-białe, a tutaj zdecydowanie tak właśnie jest – ich decyzje i zachowania potrafią zaskakiwać, czasem nawet budzić sprzeczne emocje. Dzięki temu łatwo było mi się zaangażować i naprawdę przeżywać to, co się dzieje. Styl pisania Lisy Gardner jest konkretny, dynamiczny i bardzo przystępny. Książkę czyta się szybko, ale nie jest to powierzchowna lektura – pod warstwą napięcia kryją się trudniejsze tematy, które zostają z czytelniczką na dłużej. To zdecydowanie nie jest historia, o której zapomina się zaraz po odłożeniu książki. Jeśli miałabym wskazać jakiś minus, to momentami odczuwałam lekkie przeciążenie intensywnością emocji – chwilami było tego po prostu dużo. Jednak dla wielu osób może to być właśnie największy atut tej książki. Dla mnie była to bardzo angażująca i mocna lektura, która wciągnęła mnie bez reszty. Z pewnością sięgnę po kolejne książki tej autorki, bo potrafi ona stworzyć historię, która nie tylko trzyma w napięciu, ale też zostawia ślad na dłużej.

„Wrócę przed północą” Eve Chase to powieść, która od pierwszych stron wciąga atmosferą tajemnicy i niepokoju. Autorka znana jest z budowania nastrojowych historii rodzinnych, w których przeszłość mocno splata się z teraźniejszością, a jej styl można rozpoznać po subtelnym balansie między thrillerem psychologicznym a dramatem obyczajowym. Książka należy do gatunku literatury obyczajowej z elementami thrillera i powieści psychologicznej. Jej siła tkwi w klimacie, nie jest to typowy kryminał, ale opowieść o rodzinie, sekretach i cieniu dawnych wydarzeń, które nie pozwalają bohaterom spokojnie żyć. Fabuła toczy się dwutorowo: część akcji rozgrywa się pod koniec lat 90., a część we współczesności. Śledzimy losy Maggie, która dorastała w blasku matki-celebrytki, a jako dorosła kobieta musi zmierzyć się z powracającą przeszłością i tajemnicami skrywanymi przez lata. Główna bohaterka, Maggie, jest postacią złożoną, wrażliwą, obciążoną traumą, ale jednocześnie niezwykle silną i zdeterminowaną. W jej relacjach z innymi widać ścieranie się potrzeby bliskości z lękiem przed utratą. Równie istotny jest jej brat Kit, dla niej ostoja, a jednocześnie ktoś, kto sam zmaga się z własnymi demonami. Tematyka książki koncentruje się wokół rodziny, utraty, dojrzewania i prób poradzenia sobie z traumą. Ważnym motywem jest też miłość zarówno ta trudna i nieoczywista, jak i ta, która daje siłę. Pojawia się pytanie o lojalność, pamięć i granice, jakie stawia nam przeszłość. Styl Eve Chase jest refleksyjny, nastrojowy, chwilami wręcz poetycki, ale jednocześnie czyta się go lekko. Autorka potrafi pięknie oddać emocje i atmosferę miejsc, a jej język jest obrazowy, pełen metafor, choć nigdy nie przytłacza. Narracja płynie spokojnie, ale skrywa w sobie narastające napięcie. Najmocniejsze strony książki to właśnie atmosfera, gęsta, pełna sekretów i niedopowiedzeń. Podobała mi się też głębia psychologiczna bohaterów, a także sposób, w jaki teraźniejszość przeplata się z przeszłością, tworząc spójną opowieść. Momentami miałam wrażenie, że czas niemal się zatrzymuje, a całość przypomina sen, z którego nie chce się wychodzić. Jeśli miałabym wskazać słabsze strony, to chwilami tempo wydawało mi się nierówne, niektóre fragmenty mogłyby być krótsze, a napięcie bardziej zwarte. Jednak nie zepsuło mi to odbioru, raczej wydłużyło podróż przez historię. Dla mnie osobiście była to lektura poruszająca i pełna emocji. Zaskoczyła mnie nie samą zagadką, ale tym, jak prawdziwie i subtelnie ukazane zostały relacje rodzinne i konsekwencje decyzji podejmowanych lata wcześniej. Zapamiętam przede wszystkim nastrój, melancholijny, lekko duszny, ale i pełen nadziei.

oceniła na721 dni temu

Wrócę przed północą

Eve Chase

The_secret_Bookmark

ocenił na74 miesiące temu

Znajdź ją

Lisa Gardner

Czytając "Znajdź ją" czułam się jednocześnie zaintrygowana i lekko sfrustrowana. Styl autorki jest wciągający, potrafi utrzymać napięcie i zainteresowanie, ale momentami miałam wrażenie, że akcja pędzi za szybko, a emocje bohaterów nie zawsze były wystarczająco wyraziste. Lubię, gdy książka zostawia po sobie dreszczyk emocji i refleksję – tutaj to się udało, choć nie do końca w pełni mnie porwało. Doceniam, że Znajdź ją jest dobrze skonstruowana pod względem językowym, ale zabrakło mi większej głębi i charakterystycznego „czegoś”, co sprawiłoby, że historia zostanie w pamięci na dłużej. Mimo to czytało mi się przyjemnie i momentami naprawdę nie mogłam się oderwać. To zdecydowanie dobra pozycja dla fanek thrillerów, choć dla mnie była bardziej przeciętna niż przełomowa.

rupa przyjaciół mieszczuchów decyduje się na spędzenie Sylwestra w szkockiej eklektycznej posiadlości - pięknym srogim odosobnionym miejsceu. Przybywają że swoim bagażem emocjonalnym, z dużą ilością alkoholu i jeszcze większym rozchwianiem, obciążeni swoimi życiowymi wyborami. Za fasadą przyjaźni i bliskości kryje się wiele sekretów, napięć i emocji. Wiele rzeczy dzieje się w ich głowach, jesteśmy dopuszczeni do nich ale nie do końca wiemy co one oznaczają, do jakich wydarzeń się odwołują. Czas pokazał, że w grupie przyjaciół, którzy się znają ze studiów zmieniła się dynamika i układ sił. Wprowadzani jesteśmy powoli przez zmieniajacych się w narratorów bohaterów tych wydarzeń. Z tej historii wyłania się grupka nieszczęśliwych, pogubionych ludzi. Pogarszająca się pogoda, odcięcie od świata szybko zamieni tę zabawę w dramatyczny rollercoaster. Mnie świetnie się przebywało na tej imprezie i to chyba dwa razy, bo wydaje mi się , że kiedyś już czytałam tę książkę.

oceniła na722 dni temu

Morderca jest wśród nas

Lucy Foley

czytamtu

ocenił na81 dzień temu

Nie ma dymu bez morderstwa

Jenny Blackhurst

Kryminały retro oraz historie typu cosy mystery przeżywają obecnie swój renesans, a powieść „Nie ma dymu bez morderstwa” stara się wpisać w ten nurt, oferując czytelnikowi bezpieczną, choć nieco przewidywalną rozrywkę. Tytuł obiecuje intrygę gęstą jak tytoniowy dym, jednak w rzeczywistości mamy do czynienia z literacką układanką, która bardziej niż dreszczem emocji, operuje ironicznym dystansem. Moja ocena to 6/10 – to pozycja poprawna, która sprawdzi się jako niezobowiązujący umilacz czasu, ale nie zapadnie na długo w pamięć. Fabuła osadzona jest w dusznej, hermetycznej atmosferze, gdzie pod maską nienagannych manier niemal każdy skrywa mniejsze lub większe grzeszki. Autor sprawnie kreśli galerię postaci: od ekscentrycznych sąsiadów, przez nadgorliwych stróżów prawa, aż po ofiarę, której śmierć staje się katalizatorem dla ujawnienia lokalnych animozji. Głównym atutem książki jest bez wątpienia humor – często czarny i podszyty specyficzną flegmą, co sprawia, że proces odkrywania kolejnych poszlak śledzi się z lekkim uśmiechem. Dialogi są dynamiczne, a autor umiejętnie manipuluje uwagą czytelnika, podrzucając mu fałszywe tropy, co jest esencją klasycznego kryminału. Powieść cierpi na wyraźną wtórność. Podczas lektury trudno oprzeć się wrażeniu, że „już to gdzieś widzieliśmy”. Schematy znane z dzieł Agathy Christie czy współczesnych kontynuatorów gatunku są tu powielane bez większych modyfikacji czy autorskiej świeżości. Brakuje „pazura”, który wyróżniłby tę pozycję na tle setek innych kryminałów o podobnej tematyce. Ponadto, niektórzy bohaterowie bywają zbyt jednowymiarowi, pełniąc jedynie funkcję pionków w grze, co utrudnia pełne zaangażowanie emocjonalne w ich losy. Tempo akcji w środkowej części książki również potrafi nieco zwolnić, grzęznąc w opisach, które nie zawsze wnoszą nową jakość do śledztwa. Podsumowując, „Nie ma dymu bez morderstwa” to idealna lektura na podróż pociągiem lub leniwe popołudnie. Nie znajdziecie tu głębokich analiz psychologicznych ani wstrząsających scen, otrzymacie za to rzetelnie skrojony, tradycyjny kryminał. To uczciwe 6/10 – książka, która spełnia swoją funkcję rozrywkową, ale nie aspiruje do miana literackiego wydarzenia. Jeśli szukasz czegoś lekkiego, co pozwoli Twoim szarym komórkom popracować bez nadmiernego obciążenia, ten tytuł będzie bezpiecznym wyborem.

Muminka

oceniła na615 dni temu

Zmowa milczenia

Lisa Regan

Poprzedni tom serii o Josie Quinn nie porwał mnie aż tak bardzo, ale tym razem od pierwszych stron wpadamy w akcję wartką jak wezbrane wody rzeki. W Denton trwa powódź, która pochłania kolejne połacie miasta. Detektywka Josie bierze udział w akcji ratunkowej. Ledwie udaje się uratować starszą kobietę, gdy funkcjonariuszka ponownie rzuca się w nurt – spod fundamentów domu staruszki wypływa plandeka. Josie jest przekonana, że pod nią kryją się zwłoki. Ryzykuje wiele, by wydobyć ciało i dać rodzinie ofiary szansę na zamknięcie sprawy. I niestety ma rację. Rozpoczyna się śledztwo prowadzone w samym środku żywiołu. Odgrzebywanie prawdy sprzed lat – dosłownie i w przenośni – wystawi Josie na kolejne niebezpieczeństwa. Bohaterka nigdy nie waha się ruszyć na pomoc innym. Jest empatyczna i zdeterminowana, ale jednocześnie dźwiga ciężar trudnej przeszłości. Prowadzone sprawy odciskają na niej piętno. Widać, że nie do końca panuje nad emocjami, choć wciąż zaprzecza, że potrzebuje terapii. Autorka pokazuje, że śledczy nie musi być stereotypowym, cynicznym ponurakiem, który topi problemy w alkoholu. Josie odstawiła alkohol i choć w chwilach kryzysu odczuwa pokusę, potrafi się jej oprzeć. Jednak jej wewnętrzne zmagania są coraz wyraźniejsze. Huśtawka nastrojów, napięcie i zmęczenie sprawiają, że skupienie wyłącznie na pracy staje się dla niej zarówno ratunkiem, jak i ucieczką. Obecna sprawa zmusza ją do powrotu do czasów licealnych. Powieść prowadzona jest więc dwutorowo: mamy współczesne śledztwo utrudnione przez powódź oraz retrospekcje z okresu, gdy Josie była nastolatką. Te fragmenty momentami przypominają powieść młodzieżową, bo większy nacisk położony jest na relacje i emocje młodych bohaterów. Josie wraca również myślami do swojego zmarłego męża Raya. Odwiedza jego grób i obawia się, że odkrycia związane ze śledztwem mogą zburzyć jego nieskazitelny wizerunek w jej oczach. Zaskakującym wątkiem jest jej relacja z drugą partnerką Raya – Misty. Bardzo podobała mi się warstwa psychologiczna powieści. Autorka pokazuje detektyw nie tylko jako skuteczną funkcjonariuszkę, ale przede wszystkim jako człowieka. Każde zagrożenie, z którym mierzy się w kolejnych tomach, zostawia ślad w jej psychice. Wielka woda staje się tu nie tylko tłem wydarzeń, lecz także realną przeszkodą w dotarciu do prawdy – dokumenty mogą zostać zniszczone, świadkowie ewakuowani, tropy zatarte. Dodatkową komplikacją okazują się rodzinne powiązania, gdy Josie odkrywa zaskakujące relacje swojej babci z pewnym mężczyzną. To bardzo dobrze napisana, wielowymiarowa historia, która wciąga zarówno dynamiczną akcją, jak i pogłębionym portretem psychologicznym bohaterki.

Andarielka

oceniła na91 miesiąc temu

Tonąc w morzu krwi

Ludwik Lunar

"Tonąc w morzu krwi" to fascynujący kryminał psychologiczny, który wciąga czytelnika w mroczny świat nierozwiązanych zagadek i ludzkich traum. Książka opowiada o śledztwie prowadzonym przez gdyńskie Archiwum X w sprawie tajemniczego zaginięcia rodziny Albrechtów sprzed trzydziestu lat. Edward Sokulski i Daria Tyszka, para detektywów o skomplikowanej dynamice, próbują rozwikłać sprawę, która okazuje się pełna niejasności i niebezpieczeństw. W miarę postępów śledztwa, świadkowie zaczynają ginąć, a bohaterowie muszą zmierzyć się nie tylko z zagadką, ale także ze swoimi własnymi demonami. Autor luźno nawiązuje do prawdziwej historii kryminalnej, co dodaje książce autentyczności i głębi. Sokulski i Tyszka to postacie złożone, z wyraźnie zarysowanymi profilami psychologicznymi. Ich trudna relacja, pełna napięć i nieporozumień, jest jednym z kluczowych elementów książki. Trauma, która wpływa na ich działania, dodaje realizmu i emocjonalnej głębi. Krótkie, rzeczowe zdania przeplatają się z pełnymi emocji refleksjami, co idealnie oddaje atmosferę śledztwa i wewnętrzne konflikty bohaterów. Ta dwutorowość stylu sprawia, że książka jest dynamiczna i wciągająca. "Tonąc w morzu krwi" to nie tylko kryminał. To także opowieść o pamięci, traumie i ludzkiej psychice. Autor zmusza czytelnika do zastanowienia się nad tym, jak przeszłość wpływa na teraźniejszość i jak trudno jest oddzielić prawdę od kłamstw. Książka Ludwika Lunara to mistrzowsko skonstruowany kryminał psychologiczny, który trzyma w napięciu do ostatniej strony. Złożona fabuła, głęboko rozwinięci bohaterowie i mistrzowskie połączenie stylów pisarskich sprawiają, że "Tonąc w morzu krwi" to lektura obowiązkowa dla miłośników gatunku. Polecam!

Natalia

oceniła na720 dni temu

Idealna żona

Blake Pierce

Thriller psychologiczny o małżeństwie, które z zewnątrz wydaje się perfekcyjne, lecz za tą fasadą kryją się sekrety, manipulacje i narastające zagrożenie. Gdy prawda zaczyna wychodzić na jaw, nic nie jest takie, jak się wydawało. Książka jest lekka i szybka w odbiorze, z krótkimi rozdziałami i stałym napięciem. Fabuła bywa przewidywalna, ale całość sprawdza się jako wciągająca lektura na jeden wieczór — idealna dla fanów prostych thrillerów psychologicznych.

Majowabiblioteka

oceniła na625 dni temu

Zmuszona, by zabić

Rachel Abbott

Jeśli szukacie thrillera, który wciągnie Was od pierwszej strony, to „Zmuszona, by zabić” jest absolutnym sztosem i totalnym strzałem w dziesiątkę! To moje pierwsze spotkanie z Rachel Abbott i powiem krótko: autorka tak genialnie buduje napięcie i serwuje takie zwroty akcji, że momentami zapomina się o mruganiu. Historia jest mroczna, a zakończenie zostawia zacierającego ręce czytelnika z ochotą na więcej. Jeśli lubicie książki, przy których zarywa się nockę, bo „jeszcze tylko jeden rozdział”, to bierzcie w ciemno!

Nessie

ocenił na92 miesiące temu

Bez tchu

Lisa Regan

,,- Quinn, ty naprawdę lubisz kopać się z koniem, co? - To moje ulubione potyczki - odparła." Uznałam, że ten cytat to kwintesencja charakteru bohaterki :) Po raz kolejny miałam okazję wkroczyć do świata Josie, a ja uwielbiam ten świat! Nigdy nie potrafię wytypować, która z części była najlepsza. Ta z pewnością była najbardziej tajemnicza. Jedna z najlepszych pływaczek uniwersyteckich tonie, emerytowany strażak podpala własny dom... Czy może być coś bardziej tajemniczego? Wskazówką są tylko słowa wypowiedziane przez ofiary tuż przed dramatem: ,,czas zostać syreną" i ,,czas zostać zapałką".Przyznacie sami, że to niewiele, ale Josie Quinn nie poddaje się łatwo i choć w śmierci dziewczyny nie ma nic podejrzanego na pierwszy rzut oka, to Josie postanawia dogłębnie zbadać sprawę. Od pierwszego tomu serii już wiadomo, że gdzie ona, tam niebezpieczeństwo. Jednak to, za co szczególnie lubię serię, to atmosfera napięcia towarzysząca lekturze. Tu nie ma przerysowanych obrazów zbrodni, przesadnie gorących scen łóżkowych, czy spektakularnych zwrotów akcji, a mimo to lekturze towarzyszy to dziwne uczucie tajemnicy budzącej niepokój. Jakbym sama brała udział w wydarzeniach i niemal czuła grożące mi niebezpieczeństwo.Autorka ma to ,,coś" w stylu pisania, że przeżywam wszystko wraz z bohaterami. To sprawia, że każda z części jest dla mnie w topce czytanych książek. Zgrabnie też splata życie zawodowe pani detektyw z życiem prywatnym. Nie czuję znużenia zbędnymi opisami, jak kolor kubka, w którym bohaterka piję herbatę. Takie szczegóły bardzo mnie denerwują, bo nic nie wnoszą do fabuły. Tutaj tego nie ma. Wszystko, co robi Josie, z kim i o czym rozmawia, jest po coś. Do tego dialogi lekkie, niewymuszone i naturalne. Nie da się ukryć, że jestem ogromną fanką tej serii i już niecierpliwie czekam na możliwość poznania kolejnej części. Jeśli nie znacie losów Josie, to czas to zmienić. Jestem przekonana, że zakochacie się w niej równie mocno, jak ja.

jpryczek

ocenił na1013 dni temu

Niania

Gilly Macmillan

Siedmioletnia Jocelyn nie może przeboleć straty niani, która zniknęła w środku nocy. Dlaczego opuściła dziewczynkę bez pożegnania? Trzydzieści lat później Jo zmuszona jest wrócić do rodzinnego domu i zmierzyć się ze skomplikowaną relacją ze swoją matką. Kiedy na terenie posiadłości zostają odkryte ludzkie szczątki, a do drzwi puka nieoczekiwany gość, Jo odkrywa, że jej wspomnienia z dzieciństwa nie są całkiem zgodne z prawdą. Jakie tajemnice skrywała jej niania… i czy Jo może wierzyć w to, co mówi jej matka?

cerber

ocenił na911 dni temu

Wymarzony dom

T.M. Logan

Mocno ambiwalentne uczucia. Ciekawy pomysł na fabułę, ale wykonanie średnie. Przez pierwsze pół książki absolutnie nie mogłam się oderwać, ciągle chcąc wiedzieć co będzie dalej. W połowie książki można było domyślić się o co chodzi, a ilość bohaterów miejscami mieszała w głowie. Nie najlepsza z książek Logana

Aleksandra Sójka

oceniła na74 miesiące temu

Ciemna woda

Charlotte Link

Znów minęło sporo czasu odkąd miałam okazję przeczytać książkę autorstwa Charlotte Link. Czy piąta część przygód Kate Linville i Caleba Hale’a zrobiła na mnie równie dobre wrażenie, co jej poprzedniczki? Zapraszam do zapoznania się z moją opinią… https://taka-jest-agata.blogspot.com/2026/03/charlotte-link-ciemna-woda.html

agata

oceniła na819 dni temu

Idealna żona

Kimberly Belle

Historia mnie wciągnęła i naprawdę mi się podobała. Była zagmatwana ale w taki dobry sposób, co prawda początkowo myślałam, że rozwiązanie będzie zupełnie inne. Jednak chociaż nie wiem czy finalnie mi ono przypadło do gustu, to zdecydowanie mnie zaskoczyło.

IZZY

ocenił na73 miesiące temu

Niezbity dowód

Małgorzata Rogala

Książka „Niezbity dowód” Małgorzaty Rogali była dla mnie… hm, taka sobie. Czytało się ją bez większego bólu, ale też bez zachwytu. Styl autorki jest poprawny – zdania są klarowne, wszystko trzyma się formy – ale zabrakło mi czegoś, co by mnie naprawdę porwało albo zaskoczyło. Momentami czułam, że lektura płynie równym, bezpiecznym rytmem, ale nie zostawia po sobie większego śladu. Jest kilka fragmentów, które przykuwają uwagę, ale generalnie całość była dość przewidywalna. Dla mnie to taki tytuł „na jeden wieczór”, który nie męczy, ale też nie zostaje w głowie. Podsumowując – przeczytałam i okej, ale nie będę za nim tęsknić. Fajny, ale bez „wow”.