Prawdziwa ja

Weronika Wierzchowska przyzwyczaiła swoje czytelniczki do prozy, która jest niezwykle sugestywna, dopracowana warsztatowo i osadzona w głębokim zrozumieniu ludzkiej psychiki. Największym atutem jej pisarstwa jest niewątpliwie umiejętność kreowania autentycznych, wielowymiarowych postaci kobiecych, które nie są jedynie papierowymi figurami, lecz istotami z krwi i kości, pełnymi sprzeczności, lęków i niespełnionych ambicji. Autorka posiada rzadki dar opisywania codzienności w sposób niemal zmysłowy – jej opisy wnętrz, zapachów czy drobnych gestów sprawiają, że czytelnik natychmiast zanurza się w wykreowany świat. Co więcej, Wierzchowska potrafi wplatać w narrację trudne tematy społeczne bez zbędnego moralizatorstwa, co czyni jej literaturę dojrzałą i wartą uwagi.

Jednak w przypadku powieści Prawdziwa ja, ten wysoki poziom warsztatowy spotyka się z pewnym koncepcyjnym niedosytem, co skłania mnie do wystawienia oceny 6/10.

Książka opowiada historię poszukiwania tożsamości, odzierania się z masek, które nakłada na nas społeczeństwo, rodzina i my sami. Główna bohaterka, stojąc na życiowym zakręcie, musi odpowiedzieć na pytanie: kim jest, gdy znikają oczekiwania innych? To temat niezwykle nośny, wręcz terapeutyczny, ale w wykonaniu Wierzchowskiej tym razem nieco zbyt przewidywalny. Choć początek intryguje, w połowie lektury dynamika siada, a autorka wpada w pułapkę zbyt rozwlekłych monologów wewnętrznych, które zamiast pogłębiać refleksję, zaczynają nużyć.

Moim głównym zarzutem wobec Prawdziwej ja jest pewien schematyzm w rozwiązaniach fabularnych. O ile styl autorki pozostaje nienaganny, o tyle same zwroty akcji wydają się „bezpieczne”. Brakuje tu momentu zaskoczenia, który wyrwałby czytelnika ze strefy komfortu. Relacje bohaterki z otoczeniem są nakreślone poprawnie, ale brakuje im tego pazura i intensywności, które znaliśmy z poprzednich dzieł autorki. Momentami miałem wrażenie, że Wierzchowska pisze na pół gwizdka, polegając bardziej na swoim rzemiośle niż na świeżym, porywającym pomyśle.

Mimo tej krytyki, Prawdziwa ja to wciąż solidna literatura obyczajowa, która bije na głowę rynkowe „czytadła”. Stylistyczna elegancja i emocjonalna inteligencja Wierzchowskiej sprawiają, że przez tekst płynie się gładko.

To lektura idealna na spokojny weekend, oferująca bezpieczną przystań dla tych, którzy sami borykają się z kryzysem tożsamości.

Ocena 6/10 to nota dla książki dobrej, ale nie porywającej; takiej, która cieszy oko formą, ale pozostawia pewien niedosyt treściowy. Wierzchowską stać na znacznie więcej, co udowodniła już niejednokrotnie, jednak tym razem zabrakło odwagi, by wyjść poza utarte koleiny gatunku

Weronika Wierzchowska przyzwyczaiła swoje czytelniczki do prozy, która jest niezwykle sugestywna, dopracowana warsztatowo i osadzona w głębokim zrozumieniu ludzkiej psychiki. Największym atutem jej pisarstwa jest niewątpliwie umiejętność kreowania autentycznych, wielowymiarowych postaci kobiecych, które nie są jedynie papierowymi figurami, lecz istotami z krwi i kości,...

Prawdziwa ja - Weroniki Wierzchowskiej to powieść o prawdziwej przyjaźni trzech poranionych przez życie kobiet.
Asia mgr polonistyki z zawodu nauczycielka właśnie straciła pracę i w dodatku jest w toku rozwodu. Ma dwójkę małych dzieci.
Danka singielka, mgr farmacji, właścicielka apteki, cierpi na syndrom DDA
Ewa singielka z zawodu ekonomistka, ma problem z odczuwaniem pozytywnych uczuć. Z tego powodu leczy się psychiayrycznie.
Autorka przedstawia te trzy różne osobowości, które charakteryzuje silna więź emocjonalna, wynikiem, której jest najprawdziwsza przyjaźń .
Wszystkie te kobiety zostają oszukane i wykorzystane finansowo przez mężczyzn.
Poruszony jest tu także problem etyki zawodowej. Kobiety za namową jednego z mężczyzn zaczynają produkować różne suplementy ze składników naturalnych, które wspomagają leczenie. Współpracują też z nimi znachorzy, którzy wykorzystują metody manipulacji człowiekiem do ,, leczenia" naiwnych pacjentów. Wierzchowska porusza tu także problem poważnych chorób, które dzięki szczepionkom przestały praktycznie istnieć, ale z powodu różnych teorii spiskowych na temat szczepionek znów zaczynają się rozprzestrzeniać.
Autorka opisuje tu problemy, jakie istnieją w dzisiejszej Polsce i nie tylko.
Opisuje przyjaźń, jaka bardzo rzadko się zdarza, a jakiej możemy tylko pozazdrościć.
Czy wszyscy mężczyźni w dzisiejszej dobie to źli wyrachowani faceci i czy są także tacy, którzy potrafią podać pomocną dłoń.
Czy wystarczy prawdziwa przyjaźń, aby wyjść z wielkich tarapatów.
Na te wszystkie pytania znajdziecie Państwo odpowiedzi w tej powieści.
Moim zdaniem ta książka opisuje prawdziwe fakty z życia wrażliwych, zagubionych, a przez to czasem naiwnych kobiet. Treść książki jest według mnie autentyczna. Z losem takich kobiet spotykamy się na co dzień.
Książka warta polecenia, celem ostrzeżeniem przed oszustami.
Ta powieść to książka do poduszki i na urlop, ponieważ czyta się ją szybko i pomimo wszystko, przyjemnie.

Prawdziwa ja - Weroniki Wierzchowskiej to powieść o prawdziwej przyjaźni trzech poranionych przez życie kobiet.
Asia mgr polonistyki z zawodu nauczycielka właśnie straciła pracę i w dodatku jest w toku rozwodu. Ma dwójkę małych dzieci.
Danka singielka, mgr farmacji, właścicielka apteki, cierpi na syndrom DDA
Ewa singielka z zawodu ekonomistka, ma problem z odczuwaniem...

Opowieść o trzech przyjaciółkach które są po przejściach. Ewa leczy się psychiatrycznie, Asia nauczycielka zwolniona z pracy a do tego jeszcze po rozwodzie oraz Danka która cierpi na DDA, nagle w ich życiu pojawia się Krzysztof który namawia nasze przyjaciółki na założenie wspólnie firmy. Wyniknie z tego mieszanka wybuchowa.
Z książką spędziłam miło czas aż żal było rozstawać się z dziewczynami

Opowieść o trzech przyjaciółkach które są po przejściach. Ewa leczy się psychiatrycznie, Asia nauczycielka zwolniona z pracy a do tego jeszcze po rozwodzie oraz Danka która cierpi na DDA, nagle w ich życiu pojawia się Krzysztof który namawia nasze przyjaciółki na założenie wspólnie firmy. Wyniknie z tego mieszanka wybuchowa.
Z książką spędziłam miło czas aż żal było...

Przyjemna książka o trzech przyjaciółkach. które wspierają się i zawsze mogą na siebie liczyć.

Przyjemna książka o trzech przyjaciółkach. które wspierają się i zawsze mogą na siebie liczyć.

Historia o trzech przyjaciółkach, które od lat się wspierają i sobie pomagają, mimo, że każda inaczej ułożyła sobie życie. Danka zawsze wie najlepiej, szybko przechodzi do realizacji swoich pomysłów, ma DDA, prowadzi własną aptekę. Ewa nie okazuje emocji, bada ludzkie charaktery, ma dysfunkcyjną osobowość. A Asię, aktualnie porzucił mąż, zostawiając ją z dwójką dzieci.
O ile początek powieści podobał mi się, o tyle później fabuła wydaje mi się, że jest zbyt przekombinowana niestety. Machlojki, podejrzane interesy, bohaterki dały się omamić pewnej osobie, która obiecywała „złote góry”, nie podobała mi się taka naiwność. Plusem tej powieści z kolei jest ukazanie wartości przyjaźni.
„Odnalazły to, co odebrał im czas i codzienność. Siebie. „
OCENA 3+/6

Historia o trzech przyjaciółkach, które od lat się wspierają i sobie pomagają, mimo, że każda inaczej ułożyła sobie życie. Danka zawsze wie najlepiej, szybko przechodzi do realizacji swoich pomysłów, ma DDA, prowadzi własną aptekę. Ewa nie okazuje emocji, bada ludzkie charaktery, ma dysfunkcyjną osobowość. A Asię, aktualnie porzucił mąż, zostawiając ją z dwójką dzieci.
O...

Książka lekka, łatwa i przyjemna - dokładnie w takie miejsce, jakie jest na okładce.

Książka lekka, łatwa i przyjemna - dokładnie w takie miejsce, jakie jest na okładce.

całkiem zabawna, niezłe czytadło na weekend

całkiem zabawna, niezłe czytadło na weekend

Taka lekka książeczka trochę chyba na podobnej bazie jak "Przyjaciółki" - albo to tylko moja skrzywiona przez serial optyka. Lekkostrawna lektura dla odprężenia.

Taka lekka książeczka trochę chyba na podobnej bazie jak "Przyjaciółki" - albo to tylko moja skrzywiona przez serial optyka. Lekkostrawna lektura dla odprężenia.

Dziwnie było wziąć w łapy książkę pani Wierzchowskiej, która traktuje o teraźniejszości. Tak, wiem, "Ekstrakt z kwiatu orchidei" był współczesny, do tego nawet nieco pokrewny tematycznie, ale... kiedy to było? ;) "Prawdziwa ja" to całkiem sympatyczna opowieść, która w wielu momentach mrozi krew (strzykawki, pościgi, Singapury, no strach się bać!),do tego w piękny sposób demaskuje medialnych uzdrowicieli i ekspresowych karierowiczów. Mnie się podobało, ooo.

Dziwnie było wziąć w łapy książkę pani Wierzchowskiej, która traktuje o teraźniejszości. Tak, wiem, "Ekstrakt z kwiatu orchidei" był współczesny, do tego nawet nieco pokrewny tematycznie, ale... kiedy to było? ;) "Prawdziwa ja" to całkiem sympatyczna opowieść, która w wielu momentach mrozi krew (strzykawki, pościgi, Singapury, no strach się bać!),do tego w piękny sposób...

polecam przyjemnie się czyta i wciąga
jet to książka o trzech przyjaciółkach

polecam przyjemnie się czyta i wciąga
jet to książka o trzech przyjaciółkach