Kaftan bezpieczeństwa. (Włóczęga wśród gwiazd)

Kiedyś jak byłem jeszcze dzieckiem czytałem "Biały Kieł", później nie miałem już styczności z Jackiem Londonem.
Gdzieś znalazłem opinie o powieści "Kaftan okrucieństwa", że to ciekawa literatura z pogranicza Sci-fi. Z początku nie wierzyłem, że to może być prawda. Ach, pewnie zwykła beletrystyka w amerykańskim stylu z początku XX wieku.
Miło się rozczarowałem.
Powieść napisana ponad sto lat temu przez autora, który nie skończył nawet 40 lat życia. Dzieło pisane bardzo dojrzałym językiem, w świetnym tłumaczeniu Roberta Stillera prowadzi nas przez więzienny świat okrucieństwa. Brutalność z jaką torturowany jest główny bohater, który skazany jest na śmierć zmusza go do ucieczki. Nie jest to jednak zwykła ucieczka z celi śmierci.

Kiedyś jak byłem jeszcze dzieckiem czytałem "Biały Kieł", później nie miałem już styczności z Jackiem Londonem.
Gdzieś znalazłem opinie o powieści "Kaftan okrucieństwa", że to ciekawa literatura z pogranicza Sci-fi. Z początku nie wierzyłem, że to może być prawda. Ach, pewnie zwykła beletrystyka w amerykańskim stylu z początku XX wieku.
Miło się rozczarowałem.
Powieść...

Świetny przekład i polski tytuł! „Kaftan okrucieństwa”
Z marszu wprowadza w temat okrucieństwa, którego doznaje główny bohater skazany na śmierć, w rzeczywistości jakiej każdy człowiek chciałby uniknąć. To istotnie książka nie dla każdego – nie dla pierwszego lepszego czytelnika. ALE NA PEWNO Dla każdego, kto zastanawia się nad sensem życia, jego złożonością, nad człowiekiem go doświadczającym, charakterystyką jego natury i krystalizującej się poprzez to doświadczenie własnej osobowości. Nie tylko na przestrzeni lat swego obecnego żywota, ale w swej wędrówce poprzednich wcieleń również. A więc reinkarnacja i wiele innych związanych ze światem ducha i mistycyzmu zjawisk, w różnorodnych wątkach, czasach i rzeczywistościach, oplata głębokie rozważania głównego bohatera, które usprawiedliwiają niejako scenerię okrucieństwa w jaką literacko przez Londona jest wtłoczony, a my czytający wraz z nim.

Książka niezwykle pasjonująca. Gorąco polecam!

(…) pamiętaj, proszę, czytelniku mój, że wiele myślałem o tych sprawach , że przez ociekające krwią noce i spocony w ciągnącej się długimi latami ciemności, pozostawałem samotny z mnóstwem pytań i moich postaci, mną będących. Przebywałem wszystkie piekła tych moich istnień, aby ci przekazać nowe wiadomości, które podzielisz ze mną w przygodnej i dogodnej godzinie nad stronnicą tu wydrukowaną (...) [Jack London]

Świetny przekład i polski tytuł! „Kaftan okrucieństwa”
Z marszu wprowadza w temat okrucieństwa, którego doznaje główny bohater skazany na śmierć, w rzeczywistości jakiej każdy człowiek chciałby uniknąć. To istotnie książka nie dla każdego – nie dla pierwszego lepszego czytelnika. ALE NA PEWNO Dla każdego, kto zastanawia się nad sensem życia, jego złożonością, nad...

"Kaftan okrucieństwa to arcydzieło równie trudne i wieloznaczne, jak sensacyjne i makabryczne, nie dla pierwszego lepszego czytelnika"
To możemy przeczytać na odwrocie książki. Przyznam szczerze, że jak dla mnie było to dość kuszące by po nią sięgnąć.
Najbardziej pociągała mnie owa makabryczność. Niestety nie doświadczyłem jej aż nadto, możliwe, że moja rozpalona wyobraźnia spodziewała się czegoś więcej. Natomiast otrzymałem równie ciekawe opowiadania sprytnie wplecione w metafizyczne podróże głównego bohatera . Warto dodać, że co najmniej dwa z tych opowiadań zdarzyły się naprawdę. Mam tu na myśli historię niejakiego Daniela Fossa i wydarzenie znane jako Wojna w Utah. Myślę, że niewielu nam znane,a strasznie (dosłownie) ciekawe. Po za tym jest też historia do złudzenia przypominająca tę z powieści Jamesa Clavela "Shogun". Choć jak wiadomo powieść Kaftan okrucieństwa ukazała się znacznie wcześniej.
Ciekawa formuła książki i inny Jack London.
Warto.

"Kaftan okrucieństwa to arcydzieło równie trudne i wieloznaczne, jak sensacyjne i makabryczne, nie dla pierwszego lepszego czytelnika"
To możemy przeczytać na odwrocie książki. Przyznam szczerze, że jak dla mnie było to dość kuszące by po nią sięgnąć.
Najbardziej pociągała mnie owa makabryczność. Niestety nie doświadczyłem jej aż nadto, możliwe, że moja rozpalona...

"[...] nie dla pierwszego lepszego czytelnika"
Trzeba przyznać, że jest to książka rzeczywiście trudna. Jako że z opisu mało można się dowiedzieć, napiszę tu trochę o niej.

Głównym bohaterem jest Darrell Standing, mężczyzna skazany na szubienicę. Z powodu wrobienia w próbę ucieczki przez innego więźnia, jest przetrzymywany w izolatce i torturowany rodzajem kaftanu. Od innego więźnia, który również przebywa w izolatce, nauczył się wpadania w stan "śmierci". Poznaje przy tym swoje poprzednie wcielenia, co staje się jego sposobem na zabicie czasu na wiele długich godzin.

Kłopotliwa w treści jest zmienność postaci, gdyż "snów" o poprzednich życiach jest bardzo wiele. Z tego powodu historie mogą się mieszać ze sobą. Mimo to warto zwrócić na tę książkę uwagę, ze względu na sam jej rodzaj , który rzadko można spotkać u Jacka Londona.

Na koniec ciekawostka zawarta w opisie innego wydania: główny bohater wzorowany był na więźniu z San Quentin, Edwardzie Morrellu. Osoba ta była podobno również częstym gościem na ranczu Londona.

"[...] nie dla pierwszego lepszego czytelnika"
Trzeba przyznać, że jest to książka rzeczywiście trudna. Jako że z opisu mało można się dowiedzieć, napiszę tu trochę o niej.

Głównym bohaterem jest Darrell Standing, mężczyzna skazany na szubienicę. Z powodu wrobienia w próbę ucieczki przez innego więźnia, jest przetrzymywany w izolatce i torturowany rodzajem kaftanu. Od...

Użytkowniczka Trish Sorensen znalazła chyba najlepsze określenie na tę książkę: osobliwa. Istotnie, mamy tu do czynienia z nieco zaskakującym dla Londona przykładem wykorzystania całych rozdziałów literatury przygodowo-podróżniczej (czyli dla autora absolutnie charakterystycznej) dla napisania fantastyki o wędrówce dusz.

Z lektury „Żelaznej Stopy” wiem, że London potrafił pisać dobre, dystopijne science fiction. Ale pozycja opatrzona w polskim przekładzie nieco mylącym tytułem „Kaftan bezpieczeństwa” (bo ów tytułowy kaftan zaprawdę nie takiemu celowi służył, aby chronić przed skaleczeniami) nie sprawia takiego wrażenia, aby przynależała do fantastyki naukowej. Coś tu nie pasuje... I po zebraniu kilku informacji o tej książce mam wrażenie, że wiem, gdzie jest pies pogrzebany.

„Kaftan” to z jednej strony wykorzystanie znajomości z ciekawym człowiekiem, aczkolwiek zapewne brutalnym kryminalistą. Chodzi oczywiście o Eda Morrella, który znał kalifornijskie więzienia od podszewki. Z drugiej strony jest to książka, w której London dokonuje swoistego recyclingu pomysłów na inne powieści. Przykładem niech będzie wykorzystanie narracji o masakrze na osadnikach amerykańskich, która miała być ponoć w zamyśle częścią nigdy nie dokończonej opowieści o historii Dzikiego Zachodu. Faktem jest również, że ta dziwna nowela odzwierciedla wpływ Marii Louisy Ramée, brytyjskiej pisarki, na młodego Londona, który zaczytywał się jej powieściami już jako dzieciak. A twórczość Ramée to mieszanka romantyzujących i krytycznych społecznie tekstów przygodowych.

W jakikolwiek sposób „Kaftan” powstał, nie gra w sumie większej roli. Z pewnością nie jest to jedna z lepszych historii, jakie London miał do opowiedzenia. Dzisiaj książka ciekawi raczej jako przyczynek do rozwoju science fiction w kierunku, który kilkadziesiąt lat później określony zostanie mianem „inner space”. Tam, gdzie London mógł pisać z autopsji (czyli w rozdziałach z akcją na morzu lub na Dzikim Zachodzie) dał się odczuć pewien autentyzm. Pozostałe rozdziały o kolejnych wcieleniach protagonisty już mnie nie przekonały. Podobnie ma się sprawa z wątkiem więziennym: tutaj pisarz bazował na relacjach Morrella - i stworzył sugestywny obraz twardego życia w San Quentin Prison. Rzeczywistość jest tym razem ciekawsza od fantastyki.

Użytkowniczka Trish Sorensen znalazła chyba najlepsze określenie na tę książkę: osobliwa. Istotnie, mamy tu do czynienia z nieco zaskakującym dla Londona przykładem wykorzystania całych rozdziałów literatury przygodowo-podróżniczej (czyli dla autora absolutnie charakterystycznej) dla napisania fantastyki o wędrówce dusz.

Z lektury „Żelaznej Stopy” wiem, że London potrafił...

Niesamowita powieść, dawno nie czytałem czegoś tak dobrego. Napisana z niezwykłą lekkością, ale przy tym ujmującą literacką gracją. Narracja głównego bohatera nie tylko porywa czytelnika od pierwszych stron, ale dodatkowo na koniec zostawia go ze sporą dawką przemyśleń dotyczących tak metafizycznych kwestii, jak reinkarnacja, oobe (wychodzenie z ciała) czy istota miłości. Na samym końcu pojawia się też niesamowita refleksja dotycząca miłości mężczyzny do kobiety – naprawdę niewielu jest autorów, którzy w równie natchniony sposób potrafią pisać o uczuciu mężczyzn do kobiet. Polecam bardzo!

Niesamowita powieść, dawno nie czytałem czegoś tak dobrego. Napisana z niezwykłą lekkością, ale przy tym ujmującą literacką gracją. Narracja głównego bohatera nie tylko porywa czytelnika od pierwszych stron, ale dodatkowo na koniec zostawia go ze sporą dawką przemyśleń dotyczących tak metafizycznych kwestii, jak reinkarnacja, oobe (wychodzenie z ciała) czy istota miłości....

Wow. Bardzo jestem zaskoczony Londonem. Nigdy nie brałem go za autora, który sięgnie po takie metafizyczne temat. Zawsze uważałem jego proze za mocno osadzoną na ziemi. Bardzo realistyczną czy nawet naturalistyczną.
Kaftan Bezpieczeństwa jednak nawiązuje do takiego rodzaju literatury. Życie Standinga i jego wcześniejszych wcieleń było twarde, raczej pełne trudu i zmagania się z okolicznościami na jakie nie miało się wpływu.
Czytając Kaftan wyczuwałem inspirację filozofią hinduską i konceptem Brahmana i Atmana. Świadomości która wędruje od zycia do życia przy przepracować swoją karmę.
Bardzo polecam. Zaskoczyłem się ogromnie, a książkę przeczytałem w kilka dni.

Wow. Bardzo jestem zaskoczony Londonem. Nigdy nie brałem go za autora, który sięgnie po takie metafizyczne temat. Zawsze uważałem jego proze za mocno osadzoną na ziemi. Bardzo realistyczną czy nawet naturalistyczną.
Kaftan Bezpieczeństwa jednak nawiązuje do takiego rodzaju literatury. Życie Standinga i jego wcześniejszych wcieleń było twarde, raczej pełne trudu i zmagania...

Tematyką reinkarnacji, poprzednich wcieleń oraz OOBE (wyjście z ciała) interesuję się chyba od zawsze. Przeczytałam na ten temat mnóstwo książek, artykułów, obejrzałam wiele filmów, znam relacje z bezpośrednich rozmów – z pierwszej i z drugiej ręki, a zjawisko OOBE jest mi znane z własnych doświadczeń. Jednak mimo że przeczytałam naprawdę bardzo dużo książek, to w beletrystyce nie natknęłam się jeszcze na te tematy.
Nie byłoby nic dziwnego, gdyby to była powieść napisana współcześnie, bo od jakiegoś już czasu tematyka ta jest poruszana w wielu mediach i chyba nie ma osoby, która by się z nią – choćby przelotnie – nie spotkała. Dlatego ta powieść bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, tym bardziej że Autor bardzo dojrzale podszedł do sprawy i wyciągnął niezwykle pouczające wnioski. Ja również, podobnie jak Mikosek17, gdybym nie wiedziała nic o Autorze, to też nie potrafiłabym określić, kiedy została napisana ta książka.
Poza tym mam podejrzenia, że źródłem opowieści o poprzednich wcieleniach autora były jego własne doświadczenia: jak choćby fragment, w którym mały Darrell przypomina sobie poprzednie życie. Wiele małych dzieci pamięta swoje poprzednie wcielenia, potem je zapominają, choćby dlatego, że dorośli lekceważą, co dzieci opowiadają, traktując te opowieści jako efekt zbyt wybujałej fantazji. Jeśli macie kontakt z malutkimi dziećmi, ale takimi, które już potrafią mówić, np. 2–3-letnimi, to zapytajcie takie dziecko: czy pamięta, jak było duże, i spróbujcie porozmawiać na ten temat bez lekceważenia i kpiny – w wielu przypadkach czeka was naprawdę duże zaskoczenie ;)
Książkę oczywiście polecam!

Tematyką reinkarnacji, poprzednich wcieleń oraz OOBE (wyjście z ciała) interesuję się chyba od zawsze. Przeczytałam na ten temat mnóstwo książek, artykułów, obejrzałam wiele filmów, znam relacje z bezpośrednich rozmów – z pierwszej i z drugiej ręki, a zjawisko OOBE jest mi znane z własnych doświadczeń. Jednak mimo że przeczytałam naprawdę bardzo dużo książek, to w...

No szału nie ma. Początek niezły, świetna koncepcja ucieczki od cierpienia w świat snów, marzeń i wspomnień... poprzednich żyć, dawnych wcieleń. Ale opisy samych "mentalnych podróży" nie powalają

No szału nie ma. Początek niezły, świetna koncepcja ucieczki od cierpienia w świat snów, marzeń i wspomnień... poprzednich żyć, dawnych wcieleń. Ale opisy samych "mentalnych podróży" nie powalają

Coś innego. Nie tylko w twórczości Londona, ale w ogóle w literaturze. Historia więźnia skazanego na śmierć, który przez sadystycznego klawisza zamykany jest w najciemniejszych lochach i ubierany w kaftan bezpieczeństwa wciąga bez reszty. Bo cóż takiego może się dziać gdy włoży nam się kaftan? No jest nam ciasno przecież...ale nie tutaj. Nasz bohater, zawinięty niczym w kokonie, wprowadza się w stan hibernacji, podczas której przenosi się do swoich poprzednich wcieleń - cała książka, to głównie opisy tych historii: barwne, prawdziwe, brutalne. Według mnie ta króciutka książka, prawie nowela, to perełka, majstersztyk. Na jej podstawie nakręcono również film pt. "Obłęd", ale z mocno zmienioną fabułą i raczej nie poraża równie mocno jak książkowy pierwowzór.

Coś innego. Nie tylko w twórczości Londona, ale w ogóle w literaturze. Historia więźnia skazanego na śmierć, który przez sadystycznego klawisza zamykany jest w najciemniejszych lochach i ubierany w kaftan bezpieczeństwa wciąga bez reszty. Bo cóż takiego może się dziać gdy włoży nam się kaftan? No jest nam ciasno przecież...ale nie tutaj. Nasz bohater, zawinięty niczym w...