Uwięzione życzenie

"Jestem Daisy Kurzajka i obecnie przebywam w Krainie Najwyższej Irytacji! Moja babcia ma zamiar wysłać mnie do Szkoły Czarownic Ropusze Wieże, mimo że absolutnie, totalnie i zdecydowanie NIE JESTEM czarownicą. Tylko AKTORKĄ!" Świetne rysunki uzupełniają tą lekką i przezabawną opowieść z charakterem: soczystą, napędzajaca wyobraźnię z adhd -owymi dialogami i akcjami na miarę Mission Impossible! Klimacik troszkę jak z Hotelu Transylwania, troszkę Akademii Dobra i Zła, ale w wersji light i zdecydowanie bardziej zabawnej i szybszej, jeśli chodzi o akcję. Super główna bohaterka, świetna atmosfera Szkoły Czarownic Ropusze Wieże, narracja łatwa, przyjemna i na poziomie! "Nie mogę uwierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Babcia porzuciła mnie tutaj, bo wydaje jej się, że jestem czarownicą. Teraz panna Wawrzyn też twierdzi, że jestem czarownicą. I panna Cierń. A ja wcale nie jestem czarownicą. W ogóle nie czuję, żebym miała w sobie cokolwiek z wiedźmy. A wszystko wokół jest takie ponure, straszne i pełne pajęczyn, z upiornymi nauczycielkami i Ropuszymi Strachami, a za chwilę będę musiała iść spać w kotle, gdzie będzie zimno, twardo i okropnie." Jestem bardzo pozytywnie zaskoczona poziomem literatury młodzieżowej i dziecięcej ostatnio 😁

Książka kupiona przez przypadek - w Biedronce, podczas codziennych zakupów, jako coś co może spodobać się synowi - 7 lat. Zaczęliśmy od trzeciego tomu, nieświadomi, że jest kilka tomów i ten nie jest pierwszy. I wsiąknęliśmy totalnie. Książka pochłonęła nas bez reszty. Po jej przeczytaniu od razu zakupiliśmy wszystkie pozostałe tomy, no i czytamy - od pierwszego. Ciężko jest oderwać się po przeczytaniu jednego rozdziału i powiedzieć dziecku, że czas spać. Ogromnie polecamy z Piotrkiem tą serię, jest petarda i pomimo, że opowiada historię przyjaciółek (dziewczyn! ;) ),to jak widać chłopcom też się bardzo podoba.

Przyjemna seria, która mimo iż powstała z myślą o dzieciach, może spodobać się także dorosłym. Bohaterowie poszczególnych części to zwyczajny nastolatkowie, którzy mają swoje problemy, popadają w kłopoty, odnoszą sukcesy. Cieszą się, obrażają, kłócą ze sobą, pomagają... są naturalni i prawdziwi, podobnie jak ich szkolne przygody i życie. Tutaj nie ma czarów, elfów czy wróżek, które znamy z powieści fantasy a mimo tego jest akcja, przygoda i tajemnice jedynie z nutką "baśniowości w postaci magicznych zwierząt, które potrafią rozmawiać ze swoimi opiekunem. To wszystko czyni z książki naprawdę ciekawą pozycje i na swój sposób prawdziwą. Czytelnikom łatwiej jest żyć się z bohaterami, którzy przypominają ich samych i których życie jest zbliżone do ich życia. Autorka ma naprawdę lekkie i przyjemne pióro, którego plastyczność działa na dziecięcą wyobraźnie. W trzeciej części pojawia się więcej tajemnic, czasem nawet wieje grozą i pojawiają się mocniejsze sceny, jednak kiedy im się przyjrzymy, zauważymy, że wcale nie takie straszne, jakby się mogło wydawać… "W ciemnościach" to nie tylko przygody ale również różne problemy z jakimi borykają się dzieci: dorastające, zmiana szkoły, odnalezienie się w domu, wstyd z powodu złej sytuacji materialnej rodziców, przyjaźń, opieka nad zwierzętami, dbanie o przyrodę i wiele innych. To wszystko czyni z książki niebanalną i wartą przeczytania pozycję.

"Szkoła im. Św. Zgryzoty dla dziewcząt, duchów i babć na gigancie" to druga część przygód Dani, po książce "Szkoła im. Św Zgryzoty dla dziewcząt, kóz i zabłąkanych chłopców". Dani trafiła do szkoły z internatem na czas wyjazdu jej mamy. Mama Dani bada pingwiny na Antarktydzie. Pomimo początkowych problemów, Dani w końcu zaaklimatyzowała się w szalonej placówce edukacyjnej, gdzie dyrektorka chodzi w kostiumie jednorożca, wśród zajęć jest nauki sztuczek cyrkowych, a jedna z nauczycielek ma fioletowe włosy. W drugiej części szkoła im. Św. Zgryzoty postanawia wziąć udział w konkursie na film pod tytułem "Dlaczego lubimy tu mieszkać". Jako, że Dani w poprzedniej szkole wraz z przyjacielem Archem kręciła różne filmiki, zostaje mianowana koordynatorką całego przedsięwzięcia. Czy poradzi sobie z tak dużą odpowiedzialnością i uda się jej nakłonić do współpracy całą szkolną społeczność? Skąd w całej historii wzięła się babcia Dani, i jakie będzie miała znaczenie w toku wydarzeń? No i o co chodzi z tytułowym duchem? Przeczytajcie! Książki z serii "Szkoła im. Św. Zgryzoty dla dziewcząt" są zabawne, ale zawsze niosą ze sobą przesłanie. W części drugiej mamy porównanie wartości pracy indywidualnej i grupowej, na podstawie nie tylko decyzji Dani ale i finalnego efektu szkoły Św. Zgryzi i chłopaków ze szkoły w miasteczku. Mamy też poruszony temat trudnych relacji rodzinnych, bycia w czyimś cieniu. Zdarzyło Wam się spotkać kogoś, kto w jednej chwili potrafi sobie zjednać wszystkich dookoła, jest uwielbiany_a od pierwszej chwili, i na wszystko się mu_jej pozwala? Jak czułyście_czuliście się, szczególnie gdy to Wy wprowadziliście tą osobę w swoje środowisko? Ja znam dwie takie osoby, i nie było to przyjemne doświadczenie. Jak się wtedy zachować? Jak poradzić sobie z jednoczesną sympatią i złością na daną osobę? O tym wszystkim możecie tutaj przeczytać. Seria książek o Św. Zgryzi szczególnie podkreśla autentyczność i różnorodność otaczającego świata, wyłamując się ze wszystkich stereotypów, także tych dotyczących systemu edukacji. Ten przedstawiony w książce najbardziej kojarzy mi się ze szkołami demokratycznymi. Nie brak tutaj inspirujących postaci, takich jak Babcia Viv - starsza Pani jeżdżąca hippisowskim kamperem, z czerwonymi włosami, przyjaźniąca się z całą śmietanką punkowej sceny muzycznej, pewna siebie Czajka, koleżanka z klasy Dani, pastelowo rockowa dyrektorka Lulu, gotycka Maja Bella, jeżdżący na wózku Zed, czarnoskóre trojaczki z klasy Wydr, czy nawet pochodzący z Japonii recepcjonista Toshio, sama Dani kręci filmiki ze swoją ulubioną zabawką - tyranozaurem. Miks osobliwości sprawia, że ani nauka w szkole, ani czas po lekcjach nie są nudne, a wraz z tym, również czytanie książki się nie dłuży. Dzięki pokazowi różnorodności również nasze dzieci będą doceniać odmienność innych, ale i swoją własną w stosunku do rówieśników, warto być sobą wbrew zdaniu otoczenia, a w odpowiednim środowisku każdy i każda znajdzie dla siebie miejsce. Czy polecam? Jak najbardziej. Szczególnie dzieciom, które nie do końca radzą sobie z własna odmiennością, będzie to dla nich duże wsparcie.

JEDNA Z MOICH 1 LEKTUR W NOWYM 21 ROKU. W EMPIK GO CUDOWNIE CZYTAŁO MNIE SIĘ O PRZYGODACH, WSPANIAŁEJ, ODWAŻNEJ, POMOCNEJ I UTALENTOWANEJ M. IN. W DZIEDZINIE MAGII ELIZY...🧙🏻‍♀️🧹 Z NIECIERPLIWOŚCIĄ CZEKAM NA DALSZE NIEZWYKŁE LOSY MŁODEJ BOHATERKI ELIZY... 🧙🏻‍♀️🤗 POLECAM DLA RELAKSU I NA POPRAWĘ HUMORU...🤗👏🏻👏🏻😂😂💚📖

Wiktoriański Londyn. Rodzice Emily zaginęli w Północnej Godzinie ? w tajemniczym świecie magii i potworów wymyślonym przez dzieci i zatrzymanym w czasie. Emily uzbrojona jedynie w drugie śniadanie i skłonność do gadulstwa wyrusza do Północnej Godziny w towarzystwie jeża Hoggina. Tropiona przez krwiożercze bestie, szuka swoich bliskich w mieście Nocnego Ludu. Ale żeby ich uratować, musi najpierw odkryć zaskakującą prawdę. Jaki rodzinny sekret wiąże ją z Północną Godziną i czy Emily zdoła uratować oba światy, zanim skończą się jej kanapki? Lubicie, gdy książka dobra i wciąga już od pierwszych rozdziałów . Nie daje czasu na rozmyślanie, na sen, na nic prócz podążania za bohaterami. Przedewszystkim dobrze napisana i zabawna .

Czy słyszeliście o Puchańcach albo Strachulcach? Nie? Ja też nie. Ale miałam okazję trochę się o nich dowiedzieć. Przeczytałam sympatyczną książkę skierowaną do młodszego czytelnika, a napisaną przez autora, między innymi serii o Kociołku i jego kompanii. Jak się więc domyślacie tu też mamy do czynienia z fantastyką, n,o może bardziej z realizmem magicznym. Głównym bohaterem książki jest Marcel, uczeń podstawówki. Chłopak stara się być grzecznym dzieckiem, które dobrze się uczy, ale wiadomo jak to jest - wychodzi różnie. Zwłaszcza jak ma się młodszego brata, który czasami zwala winę za różne występki na tego starszego. Jednak w obliczu dziwnych rzeczy, które zaczęły mieć miejsce w ogrodzie ich domu, chłopcy potrafili zjednoczyć siły. A pewnego dnia względnie uporządkowany ogród zamienił się w przeorane pole. Ojciec Marcela postanowił zatrudnić ekipę zajmującą się likwidacją szkodników, bo zauważył dziwne ślady. Marcel również się im dobrze przyjrzał i już wiedział, że to nie łasica czy kret, ale coś zupełnie innego. Postanowił więc zastawić pułapkę. W taki oto sposób poznaje Brulla i jego historię. A ponieważ Puchaniec potrzebuje pomocy, chłopak wraz z przyjacielem i koleżanką z klasy, z którą chłopcy muszą przygotowywać projekty szkolne, postanawiają mu pomóc. Wkrótce stają oko w oko z niebezpieczeństwem. Czy dzieciom uda się pokonać wroga Brulla? "Awantura ze Strachulcem" to książka napisana lekko, z niewielką dozą dreszczyka i sporą dawką humoru. Dla młodszych stanowi świetne wprowadzenie do fantastyki. Podoba mi się to, że na książce znajduje się oznaczenie wiekowe. A książkę możecie albo czytać swoim milusińskim, albo zaproponować im do samodzielnego czytania. Krótkie rozdziały i ilustracje z pewnością pozwolą się wciągnąć w lekturę. Fabuła również jest ciekawa, choć rozkręca się wolno. Myślę jednak, że historia pozwoli czytelnikowi odpowiednio się zaangażować.

Z jednej strony mamy tu opowieść o przygodach w grze. Z drugiej kroniki opisują zwyczajną codzienność dzieciaków, które lubią pakować się w kłopoty. Każde doświadczenie jednak uczy ich czegoś nowego i pozwala nieco inaczej spojrzeć na wyznaczane przez siebie cele. Ważny jest tu motyw odpowiedzialności, konkurencji, rywalizacji, pracowitości oraz dbania o słabszych, wrażliwości. Autor snuje prostą opowieść dziejącą się na dwóch poziomach: wirtualnym i realnym. Oba mają tu duże znaczenie i są pouczające dla bohaterów.

Przeczytaliśmy razem dziesięć tomów. Ten był najmniej zakręcony. Jednak trzyma poziom kontrolowanego absurdu. Forma tej książeczki zachęca do oglądania i czytania. Została połknięta w trzy wieczorny. Bardzo nam odpowiada humor autorów. * Książkowe piętro.

Lubię te historie o niedoskonałych ludziach. Lubię podkreślanie inności i odrębności, ale jednak pełne szacunku do drugiego człowieka. Lubię, gdy zmagania nie zawsze są tak autentyczne i dosadne. Niedopowiedzenia mają swoją moc. Lubię te spokojne, wyciszające całość zakończenia. Chciałabym, żeby padła diagnoza Gilera, bo w końcu oswajanie z trudną, czasami straszną terminologią da się ograć. Normalizowanie nie chorób dobrze nam wszystkim zrobi. Znowu jednak nie wiem do końca do kogo skierowana jest to książka. Jednak z chęcią sięgnę po pozostałe tomy, bo zdaje się, że tylko pierwsze 2 czytałam.

Książeczka dla dzieci, "Koci zaułek" Beaty Sarnowskiej od wydawnictwa Wilga to pierwszy tom cyklu o tej samej nazwie. Jest to miła i przyjemna historia o przyjaźni i chęci niesienia pomocy zwierzętom. Jednocześnie uczy i bawi oraz pokazuje to co w życiu ważne. Cztery dziewczynki, Julka, Ola, Zuzia i Lena to bohaterki tej kociej serii. Różnią je zainteresowania i pasje jednak łączy chęć niesienia pomocy kotom. Ten tom, skupia się głównie na Julii. Pokazuje jej problemy z nauką, z którymi dzięki przyjaźni i motywacji daje sobie radę oraz marzenie, którym jest posiadanie własnego kota. Książka porusza też trudny temat jakim jest bezdomność kotów. Dziewczynki są wolontariuszkami w funkcji "Koci zaułek" i na jej przykładzie poznajemy zasady działania takiej organizacji. Autorka promuje, po przez tę książkę, adopcję kotów ale również pokazuje problemy młodszych nastolatków. Książka napisana jest prostym i przyjemnym stylem z humorem, co sprawia, że czyta się ją bardzo szybko. Nam bardzo się podobała i mamy w planach sięgnąć po kolejne tomy.

W skład cyklu Kocia kawiarenka Katariny Charman wchodzą cztery książki: Poppy i inne koty Wielkie otwarcie Kocie walentynki Sekrety i tajemnice Mimo to można bez problemu czytać każdą z tych części osobno, bo czytelnik zostaje dobrze poinformowany w każdym tomie o poprzednich losach Isli Palmer, jej ludzkiej i kociej rodzinie. Znajdziemy tu historię nastolatki, Isli, która totalnie zakochana jest w kotach. Pomaga często swojej mamie leczyć zwierzęta w lecznicy, ale ciągle jej mało. Niestety ze względu na pracę mama nie pozwala trzymać w domu zwierząt. Do tego zaczyna brakować miejsc w przytulisku dla zwierząt, do którego dotąd trafiały podrzucane dość często pod lecznicę zwierzęta. Dziewczyna wpada więc na pomysł, że można by było zrobić coś nowego: dom tymczasowy dla kotów połączony z kawiarenką. Stroną internetową zajęłaby się jej siostra, pieczeniem słodkości babcia i młodszy brat, za to ona i koleżanki marketingiem i pomocą w kelnerowaniu. Niestety nie zawsze wszystko idzie po ich myśli. Ale co to dla zakochanej kociary! Więcej na https://konfabula.pl/psierociniec-kocia-kawiarenka-ksiazka/

To dziwne dla mnie, ale naprawdę podobała mi się ta książka. Na początku była zbyt absurdalna, potem trochę męcząca gdy autorzy próbowali wrócić do pisania książki, a ciągle coś (albo oni sami) ich odrywało. Koniec końców, ciągle wracałam do tej książki. Szczególnie po ciężkim dniu czy w stresowej sytuacji. Odrywała mnie bardzo szybko i uśmiechała. Wiele dzieciaków się przy niej świetnie bawi i śmieje w głos. Dla mnie to nie były tego typu żarty, ale myślę, że jak ktoś potrzebuje takiej dawki humoru tego typu, to mu się spodoba i wciągnie.

91. Tyle pięter ma już domek Andy’ego i Terry’ego. Są w nim Bzdurnarnia, wyjątkowo wredny wir wodny i duży czerwony guzik, którego lepiej nie naciskać. Chcecie zobaczyć to sami! Zachęcam do przeczytania przygód dwóch towarzyszy! Z nimi nie będziecie się nudzić!

"Oczy Michaliny" to ciekawa fantastyka, w której jest wszystko, co powinno zainteresować czytelnika. Mamy tutaj futurystyczny świat, uroczą i mądrą bohaterkę, kochającą rodzinę, nieznaną technologię, zbrodniczą korporację, mroczne tajemnice, magiczne moce i... No właśnie: wszystkiego trochę za dużo. Historia Michaliny świetnie się zaczyna, ale już w połowie odczułam znużenie. Pod koniec, w natłoku wydarzeń zagubiły się gdzieś emocje, a to one napędzają opowieść i sprawiają, że zatapiamy się w niej bez reszty.

Domki na drzewie kojarzą nam z małymi budowlami, uwielbianymi rzez dzieci. A co jeśli wyglądają one inaczej? Jaki może być domek na drzewie, kiedy nie będą nas ograniczały prawa fizyki? Ile może mieć pomieszczeń i pięter? Zwykle wydaje się, że jedno pomieszczenie i ewentualnie balkon. Co, jeśli miałby więcej? Myślicie o dwóch lub trzech pokoikach? A co byście powiedzieli na sto czterdzieści trzy piętera z wieloma atrakcjami na każdym? Niemożliwe? Nie w dziecięcej wyobraźni. Zwłaszcza, że domek na drzewie to swoisty azyl i królestwo dzieci. Miejsce, do którego mogą uciec przed światem dorosłych i pobujać w obłokach, a do tego wszystko, co tam się dzieje ma posmak przygody, dlatego jest on czymś, o czym marzy niemal każde dziecko. Do tego blisko z niego do chmur, które można jeść jak lody, być bazą startową do dalekich podróży międzygalaktycznych, czy udawać się na niezwykłe biwaki. W takim miejscu można przeżywać wspaniałe chwile, mieć więcej swobody i unikać kontroli rodziców. To taki osobisty dziecięcy raj pozwalający na ucieczkę w świat fantazji, na który nie każdy może sobie pozwolić. Za to każdy może się tam przenieść swoją wyobraźnią i przeżyć niezwykłe przygody z książkowymi bohaterami. W naszym domu seria książek Andyego Griffithsa i Terry’ego Dentona o niezwykłym (bo mającym niesamowicie wiele pięter i atrakcji) domku na drzewie cieszy się dużym powodzeniem i po przeczytaniu kolejnego tomu wyczekujemy nowych, w których zostaniemy wrzuceni w wir wydarzeń. Kolejne części pozwoliły nam na przeżycie niesamowitych przygód i uczestniczenie w niezwykłych, irracjonalnych pomysłach bohaterów. Od pierwszego tomu książki te stały się jedną z naszych ulubionych książek dla młodych czytelników. Wszystko przez szybką i niezobowiązującą, a do tego pokręconą akcję oraz licznym ilustracjom (zapełniają chyba więcej miejsca niż sam tekst). To sprawia, że początkowi czytelnicy (7-10 latki) nie nudzą się, czyta im się bardzo szybko, a do tego porusza tematy bliskie nie tylko dzieciom. Domek na drzewie to obiekt westchnień wielu dzieci, a czasami i ich rodziców. Pozwala na sielską zabawę, beztroskę i rozwijanie wyobraźni. Niektórzy budowali lub budują skomplikowane tunele, szałasy, rysowali zawiłe plany, które nie zawsze można było wprowadzić w życie, ale z nostalgią do nich wracają. Opowieść jest też dla wszystkich miłośników techniki (tej we wspaniałym domku książkowych bohaterów nie zabraknie) i ma rozbudzić ich zainteresowanie fantazjowaniem, rozwijaniem wyobraźni, oderwania się od technologii, a jednocześnie do samodzielnego konstruowania wynalazków, bo bohaterzy wcale nie żyją w swoim niezwykłym miejscu w prymitywnych warunkach. Wręcz przeciwnie. Mnóstwo tu wynalazków, maszyn ułatwiających lub utrudniających życie, a czasami stanowiących zagrożenie.. Serię zaczyna tom nazwany „13- piętrowy domek na drzewie”, w którym tytułowa budowla w porównaniu do naszych dziecięcych planów wydaje nam się nierealnie wielkim wieżowcem z niesamowitymi urządzeniami. Dzięki temu Andy i Terry nigdy się nie nudzą. Wodze ich fantazji nie mają granic. Wymyślają kolejne niezwykłe miejsca, które umieszczają w swoim azylu. Miejsce i prawa fizyki nie ograniczają ich twórczego podejścia. Kolejne tomy mają w tytule o 13 pięter więcej: 26, 39, 52, 65, 78, 91, 104, 117, 130 i 143. Życie bohaterów toczy się tam beztrosko. Oczywiście zawsze do czasu, kiedy wydawca przypomina o kolejnym terminie oddania książki do druku. Nagle okazuje się, że już nie mają tak wiele czasu jak im się wydawało, ale jedynie całą dobę, a w takim czasie trudno cokolwiek mądrego napisać, zwłaszcza, kiedy spędzało się cały rok na zabawie i rozbudowaniu domku, konstruowaniu dziwnych urządzeń.. Kiedy już nie mają pomysłów, co oddać wydawcy stwierdzają, że opis zajęć oraz rysunki uzupełniające go doskonale się sprawdzą. Na szczęście ilość przygód na dobę jest tak duża, że opisując jeden dzień mogą oddać wydawcy satysfakcjonujący maszynopis. Podobnie jest w przypadku kolejnych tomów. Z czasem jednak bohaterowie postanawiają zrobić coś, dzięki czemu nigdy, ale to nigdy nie będą musieli zawracać sobie głowy pisaniem. Terry na trzydziestym dziewiątym piętrze konstruuje niezwykłą maszynę, którą nazywa „Dawno, dawno temu”. Jej zadanie polega na pisaniu interesujących, zabawnych książek wg wymyślonych przez nich wzorców. Andy na samą myśl o czekającym ich odpoczynku, licznych zabawach bardzo się cieszy. Wspólnie ustawiają parametry, których ma się trzymać maszyna i cieszą się wolnym czasem. Po zmianie zdania odkrywają jak wielkim niebezpieczeństwem jest oddanie pracy w ręce maszyny. Muszą zmierzyć się z upartą maszyną-perfekcjonistką, która nie chce oddać w ich ręce swojej pracy i pozwolić im na tworzenie. W „52-piętrowym domku na drzewie” akcja toczy się wokół motywów zaczerpniętego z różnych baśni i opowieści SF. Śpiący i znikający bohaterzy są wielką zagadką dla Terrego i Andyego. Akcja „65-piętrowego domku na drzewie” porusza problem zdobywania pozwolenia na otwarcie kolejnych powstałych już pięter domku. Inspektor budowlany informuje ich, że bez tego pozwolenia w ciągu 10 minut domek będzie zburzony. Po szczęśliwie zakończonej serii klęsk z inspektorem budowlanym i mrówkami w roli głównej w szóstym tomie, w którym akcja toczy się w 78-piętrowym domku bohaterzy mają kłopoty na własne życzenie. Ich życie utrudnia mechaniczny sędzia i wydawałoby się, że w kolejnej odsłonie już nic złego nie może spotkać naszych bohaterów, a tu jak na złość prześladuje ich fatum lub zbyt wielka ufność wobec ludzi i brak asertywności. W „91-piętrowym domku na drzewie” Andy i Terry spędzają wolny czas, a także próbują rozwikłać zagadki nowych przedmiotów pojawiających się na jednym z pięter. Wielki czerwony przycisk nieznanego pochodzenia wiedzie ich do wróżki madame Wiewszystko odpowiadającej swoim gościom na zadane pytania rymowankami. Tam dowiadują się, że będą mieli wielkie problemy z dziećmi. To ich oczywiście zaskakuje, ponieważ nie mają dzieci, ale… bardzo szybko zadzwoni ich wydawca przypominający o terminie oddania kolejnego tomu i przy okazji podrzucający trójkę swoich wnuków pod opiekę. Opieka nad maluchami okaże się nie tylko kłopotliwa, ale i bardzo niebezpieczna, a do tego bohaterzy odkryją w swoim domku tajne przejście do innego wymiaru oraz staną się ofiarami wysysaczki wiedzy. Po raz kolejny bohaterów uratuje ich przyjaciółka. Do tego okaże się, że dzieci w obliczu niebezpieczeństwa i bezradności swoich opiekunów zachowują się wyjątkowo poważnie. Akcja jak zwykle pędzi i nie pozostawia ani chwili na nudę, a do tego liczne ilustracje sprawiają, że młodzi czytelnicy nie mogą się oderwać od przygód bohaterów. 104-piętrowy domek rozbudowany jest o sklep Skąpego Szczypana WSZYSTKO ZA DWA DOLARY, salon Szczupaka Szpanera WSZYSTKO ZA DWA MILIONY DOLARÓW, piętro głupich kapeluszy, niekończące się schody, sto niedźwiedzi, łąkę pełną kaczeńców, ptaszeńców i pomyleńców, pokój głębokich rozważań oraz Żartopis 2000™. W „117-piętrowym domku na drzewie” Terry zamierza zamienić się z Andym rolami i napisać książkę, którą dotychczasowy narrator zilustruje. Czy ilustrator może być też dobrym opowiadaczem? Terry dowodzi, że tak. W końcu w historii książek pełno jest takich, które napisały i zilustrowały te same osoby, więc nic nie stoi na przeszkodzie. Andy nie jest tego taki pewny. Zwłaszcza, że wie jak dużą odpowiedzialnością jest wymyślanie fabuły. Ich spór tradycyjnie przerywa wydawca, dla którego nie jest ważne, który z bohaterów napisze książkę. Ważne, aby była wieczorem na biurku. I tym sposobem Terry dostaje pozwolenie na snucie swojej dziwnej opowieści. Jest tak dziwna, że do akcji musi wkroczyć narralicja, czyli policja pilnująca, aby opowieść była prawidłowo napisana. Andy i Terry już dawno byli na celowniku narralicji, której nie podobała się nielogiczna fabuła, dziwne zwroty akcji i masa absurdalnych miejsc. Bohaterzy nie zamierzają się tak łatwo poddać i w ten sposób powstaje kolejny tom z wydarzeniami, w które zostanie wciągnięta narralicja. W „130-piętrowym domku na drzewie” nasi bohaterzy zmierzą się z niesamowicie groźnymi kosmitami, którzy przeniosą ich na oczną planetę, gdzie zostaną wystawieni na poważne próby (zawody niczym wyjęte z walk gladiatorów),ale mieszkańcy niezwykłego domku na drzewie znajdą sposób na przetrwanie i nieużywanie przemocy. No, może z pominięciem ocznych kosmitów. Mamy tu interesujące propozycje kosmitów i wielości światów, teorii dotyczących czasu i przestrzeni. Do tego odkryją, że czasami niesamowicie wkurzająca mucha może stać się prawdziwą bohaterką. Najnowszy tom, czyli „143-piętrowy domek na drzewie otwiera opowieść o wakacjach, odpoczynku, biwaku. Plany podróży mogą być pokrzyżowane przez wydawcę, ale ten a szczęście jest bardzo wyrozumiały i odkrywa, że warto medialnie wykorzystać motyw odpoczynku. Do tego chłopcy w podróż na piętro z polem kempingowym zabierają napotkanych po drodze przyjaciół. Dzięki temu będą mieli okazję wypocząć z bliskimi im osobami i nie będą się nudzić. Zobaczymy też dociekliwych dziennikarzy w akcji. Przygody bohaterów będą okraszone wieloma niespodziankami wynikającymi z ich roztrzepania i pokonywania lęków. Autorzy z wielką swobodą pozwalają wyobraźni budować kolejne pomysły. Akcja jest tu tworzona na zasadzie wzajemnie wprawiających się w ruch trybików prowadzących do zakończenia, w którym bohaterowie deklarują stworzenie jeszcze kolejnych 13 pięter (kolejna książka w drodze),czyli po przeczytaniu „130-piętrowego domku na drzewie” musimy wypatrywać kolejnych przygód w jeszcze większym domku przypominającym swoimi rozmiarami wieżowiec. Mam wrażenie, że z każdym tomem autorzy serwują swoim czytelnikom nie tylko coraz większą dawkę absurdalności i humoru, który pewnie trudno będzie zrozumieć wielu dorosłym czytelnikom, ale i coraz więcej przemycają systemów filozoficznych ukrytych pod płaszczykiem zabawnych historii, nauki oraz wątków z literatury. Tym razem poruszą problem doświadczeń, strachu, uprzedzeń i pokonywania własnych słabości. Serię polecam uczniom szkoły podstawowej. Szybka akcja, doskonale pasujące do tego ilustracje sprawiają, że książka staje się doskonałą rozrywka w czasie podróży. http://annasikorska.blogspot.com/2022/07/andy-griffiths-134-pietrowy-domek-na.html