Marzenie małego misia

W końcu książka, która w przystępny sposób tłumaczy - często skomplikowane - relacje rodzinne. Pokazuje dziecku różnorodność ludzi i świata, w którym żyjemy - można wyglądać inaczej, mieć innych członków rodziny i mieszkać w innym domu niż my sami. Książka uczy otwartości i tolerancji. Każdy powinien przeczytać - również dorośli!

Piękna opowieść o przyjaźni, ale też o zmianach, które w życiu są nieuchronne. Co się stanie z przyjaźnią, zawartą przez Pestkę i Jajko, kiedy Pestka zacznie wypuszczać korzonki i utknie w jednym miejscu, nie będąc już w stanie biegać i skakać ze swoim przyjacielem? Co się stanie z tą przyjaźnią, gdy Jajko przekształci się w ptaka, nie mogącego się powstrzymać od pofrunięcia do innych miejsc? Czy dawną przyjaźń można utrzymać, mimo poznania nowych znajomych, zaznania nowego życia? Na te pytania da odpowiedź ta ciepła, klimatyczna historia. Polecam :)

Lubie tą książkę za jej prostotę. Chociaż jest bardzo kolorowa. Akcja toczy się zimą, ale czuć tam dużo ciepła i radości, każdy sobie pomaga i wspiera. Na początku myślałam, że to będzie historia o przyjaźni bałwana i wiewiórki ale nie to przyjaźń na większą skale. Obrazki wyglądają jakby były wycinane może dlatego są takie wyjątkowe-inne. A te szale są przeurocze, a o co z nimi chodzi doczytajcie sami.

Ten kto czuł się mały w dzieciństwie wie dobrze co to znaczy. Niepewność siebie, wyłączenie poza nawias rówieśników, ciągłe zadręczanie siebie i brak akceptacji. I choć książka może nie pokazuje skali tych trudności to jednak uzmysławia emocjonalne niedogodności dla dziecka. Książka uczy siebie, akceptacji tego co mamy i jacy jesteśmy. Nie pokazuje, że chcąc czegoś innego od razu to dostaniemy albo w ogóle kiedykolwiek otrzymamy, raczej szukajmy w tym pozytywów a przede wszystkim przyjaciół, których obecność pozwoli nam zapomnieć o brakach. Przyjaciele to wielki skarb. 

Bardzo urocza opowieść o sile przytulania, wzajemnej serdeczności i bliskości, o samodzielności. Wydawca sugeruje wiek czytelnika na 4+, ale moje trzyletnie dziecko było bardzo zainteresowane tą książką. Proste, sympatyczne ilustracje przyciągają wzrok, a prosty, rymowany wiersz łatwo się czyta. Sprawdzimy też inne książki tych autorów.

„Wieloryb, który chciał więcej” to urocza książka dla najmłodszych, która zgrabnie przekazuje wartości przyjaźni i dzielenia się. Opowieść śledzi losy samotnego wieloryba, który przemierzając głębiny oceanu, nieustannie gromadzi nowe skarby. Jego nieugaszona chęć posiadania okazuje się jednak pustą pogoń – mimo imponującej kolekcji, brakuje mu prawdziwych przyjaciół. Spotkanie z miłym krabem otwiera przed nim nową perspektywę, ucząc, że prawdziwa wartość tkwi nie w zgromadzonych przedmiotach, lecz w relacjach i dzieleniu się z innymi. Książka, bogato ilustrowana pięknymi rysunkami, stanowi doskonałe narzędzie do rozmów na temat istotnych wartości, takich jak przyjaźń, empatia i hojność. Warto jednak zauważyć, że choć przesłanie jest uniwersalne, lepiej sprawdzi się u nieco starszych dzieci. Moje doświadczenie, kiedy czytałem ją przed snem mojemu pięcioletniemu synowi, pokazało, że niektóre wątki wymagały dodatkowych wyjaśnień, a na końcu mój syn zaczął się już nudzić. Podsumowując, „Wieloryb, który chciał więcej” to wartościowa lektura, która uczy, że prawdziwe bogactwo mierzy się jakością relacji, a nie liczbą posiadanych skarbów. Czytajcie!

Bajka obyczajowa dla dzieci z przesłaniem. Książka dużego formatu. Twarda oprawa. W minimalnym stopniu okładka lakierowana. Duża czcionka czarna lub biała w zależności od tła. Przepięknie zilustrował Marcin Minor. Treścią opowieść przypomina bardzo niedawno przeczytaną przez nas książkę ,,Kici tyci kociorożec ’’autorstwa Shannon Hale . W tamtej główny bohater kotek marzył by być kociorożcem. Tutaj spotykamy niezwykłego kotka Oskara, który chce być ptakiem i takim się czuje. Ma przyjaciółkę kotkę Plamkę , która go bardzo wspiera. Ptaki jednak nie pomagają mu. Właściwie nie widzą w nim duszy ptaka i bardzo się go boją. Do jakich ptaków Oskar przymierzał się ze swoją osobowością? Czy któreś z ptaków zaakceptowało go? Czy ktoś mu pomógł i w jaki sposób? Skąd się wzięła tytułowa nazwa Oskar Pazurek? Odpowiedzi na pytania znajdziecie w książeczce. Przesłanie książki jest takie jak jedna z mądrych myśli Małego Księcia według Antoinego de Saint- Exupéry’ego : „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.” Kotek potrzebował wsparcia i akceptacji. Jego wewnętrzne cechy charakteru i osobowości, były niewidoczne dla otoczenia. Chciał spełniać swoje marzenia. Nauka dla wszystkich ,że najważniejszych cech człowieka nie widać z zewnątrz. Trzeba oceniać ludzkie wnętrze, a nie powierzchowny wygląd. Oczy pozwalają widzieć i dostrzegać to co na zewnątrz, a serce czuje wewnątrz. To tak jak wartości niematerialne, uczucia , nie widać ich a istnieją. Prześliczna książka. Polecam dla dużych i małych dzieci. Przesłanie jest ponadczasowe.

Jest to nasze pierwsze spotkanie z autorem i już wiemy ,że trzeba będzie uzupełnić nasze braki . Książeczka jest prześliczna. Po pierwsze urzekają ilustracje ,które przedstawiają architekturę żywcem wyjętą z brukowanej ulicy Stambułu tureckiego, oczywiście po odrestaurowaniu. Tak naprawdę możemy tylko tego domniemywać , gdyż dokładna lokalizacja akcji książki nie została podana. Równie dobrze mogłaby być to stara włoska dzielnica. Możemy się tylko domyślać, że są to czasy współczesne ze względu na niektóre sprzęty domowe jak odkurzacz wodny. Książka niesie ze sobą przesłanie ,żeby nie bać się na zapas czegoś, co się nie zna. Mówiąc przysłowiem ,, Strach ma wielkie oczy’’. I jeszcze ,żeby nie oceniać bliźniego po pozorach. Króliczek Różanosek mieszka w starej dzielnicy bliżej nieokreślonego miasta. Przepiękna stara wysoka kamienica , w której gospodynią jest żabka Trajkotka. Na klatce schodowej panuje olbrzymi ład i porządek. Dom lśni czystością, co uzewnętrzniają dodatkowo ilustracje. Mieszkańcami budynku oprócz króliczka i żabki są jeszcze niedźwiedź, jeleń, kozica, szop pracz i inne zwierzątka. Króliczek bardzo lubi się z sąsiadami i często z nimi rozmawia. Różanosek ma jedną słabość ,potwornie boi się węży, choć w życiu ani jednego nie widział na oczy. Lęk dodatkowo u niego potęguje przeczytana lektura książki ,, Straszna książka’’. Pewnego dnia do kamienicy , w której mieszka króliczek wprowadza się nowa sąsiadka. Mieszkanie Różanoska mieści się na drugim piętrze, a nowa lokatorka zajmuje lokal na parterze. Wszyscy co poznali ją ,określają ,że jest czarująca. Króliczek nie wie skąd przybywa nowa sąsiadka i jak się nazywa. Różanosek czuje nieodpartą chęć poznania tej uroczej damy. Marzy o zaproszeniu jej do siebie na filiżankę kakao. Schodzi na parter i dzwoni do drzwi tej urokliwej pani. Nikt mu nie otwiera. Za to słyszy szelest za drzwiami i piękna nieznajoma informuje go, że już jest prawie na zewnątrz. Króliczek nie rozumie tego stwierdzenia, więc wychodzi na podwórze poszukać jej. Widzi tylko już jej koniec ogona wyślizgujący się przez okno. Głowy niestety nie widzi. Postanawia ruszyć za odwłokiem i poznać bliżej całą postać. Oczywiście nie domyśla się kompletnie ,że ma do czynienia z wężem. Wężowa pani przemieszcza się dosyć szybko po mieście, chcąc poznać nowe zakątki dzielnicy. Różanosek biegnie za nią. Po drodze mija listonosza liska, z którym zamienia parę słów. Jest bardzo otwarty na kontakt z innymi. Następnie wita się ze strażakiem Krakiem, dzięciołem Pukpuk, cały czas tropiąc nową lokatorkę. Piękna pani wężowa urozmaica sobie drogę ;a to oplata drzewo, to znowu wchodzi włazem do kanału i drugim wychodzi. Barykaduje wejście i wyjście w autobusie, podczas gdy pasażerowie w popłochu opuszczają pojazd. Ci co sprytniejsi wietrzą świetną okazję przemieszczania się na wężowym grzbiecie bez żadnego biletu, przystanków i wprost do celu ku któremu zmierzają. Pasażerów odmiennego kursu zaczyna przybywać w zastraszającym tempie. Wygodna przejażdżka kończy się ,gdyż pani wężowa wkracza w najlepsze do cukierni kotki piekareczki Waniliny, gdzie zakupuje lukrowany torcik z różą i jeszcze kilka innych smakowitości. Różanosek cały czas niemal depcze po ogonie pięknej pani. Po dość już męczącej przebieżce dochodzi do swojego domu od drugiej strony, gdzie traci trop. Bocian Aleksander ,który zamiata podwórko uprzejmie informuje króliczka ,że pani wąż anakonda weszła właśnie do domu. Różanosek aż zaczyna trząść się ze strachu ,co usłyszał. Nie zdawał sobie sprawy do tej pory z kim ma do czynienia. Jak skończyła się przygoda Różanoska z wężem anakondą? Czy wężowa pani była taka straszna i okrutna ,że zjadła króliczka na kolację? Jak właściwie miała na imię pani wężowa? Czy dla wszystkich była taka czarująca? O tym kochani przekonacie się czytając tę wspaniałą lekturę, która sprawia wiele radości. A ilustracje to prawdziwy majstersztyk. Do tego wewnętrzna okładka jest we wzór wężowej tapety. A jak sprowadzi się ktoś z wielkim terrarium do waszego domu, to miejcie uszy i oczy otwarte, życie to nie bajka...

Książka o szarej myszce jest naprawdę bardzo ładnie zilustrowana, od obrazków nie można oderwać oczu. Małgorzata Strzałkowska napisała ciekawą historię o kolorach i o docenianiu tego, kim się jest. Książkę czytam dzieciom w różnym wieku i obojgu się podoba. Młodsze uczy się kolorów, nowych słówek, dla przedszkolaka jest opowieść o myszce i akceptowaniu siebie. Lubię takie propozycje, które z powodzeniem można przeczytać obojgu moim dzieciom.

Przytulenie, uścisk dłoni czy buziak to gesty, które z reguły wprawiają nas w dobry nastrój niosąc za sobą bliskość, czułość i akceptację. Miło jest czuć się kochanym i lubianym. Jednak są sytuację w życiu, gdy pomimo łączącego dwie osoby uczucia nie mogą one spędzać czasu razem i okazywać sobie czułości w tak oczywisty sposób. I właśnie o tym jest „Kiedy nie możemy się przytulić” Eoina McLaughlina – uroczy picturebook będący katalogiem działań, które pozwalają utrzymać bliską, ciepłą relację, gdy nie można spotkać się osobiście. Autor proponuje machanie do siebie, przesyłanie buziaków, pisanie listów, uśmiechanie się, wspólne tańczenie i śpiewanie, chociaż każdy w swojej przestrzeni, rysowanie. Pomysłów jest naprawdę sporo, a tym, co nas ogranicza jest wyłącznie nasza wyobraźnia. Jeż z Żółwiem uświadamiają, że dla chcącego nic trudnego. Książka jest niezwykle prosta, zarówno w warstwie tekstowej, jak i wizualnej. Jednak nie ujmuje to jej urokowi, a wręcz jest jej wielkim atutem. To, co przede wszystkim przykuwa uwagę to płynąca z niej radość i optymizm. Bohaterowie nie toną w szaro-burym marazmie smutku z powodu rozdzielenia, a otacza je wielobarwna aura: serduszka, gwiazdki i tęcze. Książka powstała w trudnym dla wszystkich czasie rozdzielenia z bliskimi, jej misją było niesienie wytchnienia od ponurej, niepewnej rzeczywistości. I zdecydowanie się to udało, bo ona tętni życiem i tchnie optymizmem. Warto docenić jej uniwersalność, bo powodów rozdzielenia bratnich dusz jest wiele i w każdej sytuacji można, jeśli się oczywiście chce, znaleźć sposób by dać drugiej osobie znak, że się ją lubi. Podoba mi się lekkość tej książki, prostota i ukierunkowanie na poszukiwanie rozwiązań, a także bijący z niej optymizm.

To historia małego dinozaura, który zamiast cieszyć się pięknym dniem… zaczyna się martwić absolutnie wszystkim. Brzmi znajomo? 😉 Książka w bardzo przystępny i lekki sposób porusza temat dziecięcych lęków i nadmiaru myśli „a co jeśli…”. Dużym plusem jest rytmiczny, rymowany tekst, który świetnie sprawdza się podczas czytania na głos. Do tego dochodzą przyjemne, kolorowe ilustracje, które przyciągają uwagę młodszych dzieci. To dobra propozycja do rozmów o emocjach i oswajania niepokoju – szczególnie dla przedszkolaków. Niestety, dla mnie historia okazała się dość przewidywalna i zabrakło w niej czegoś bardziej zaskakującego. To książka sympatyczna, ale raczej nie wyróżnia się na tle innych pozycji o podobnej tematyce. Ocena: 6/10 ⭐ Warto przeczytać, zwłaszcza jeśli Wasze dziecko ma w sobie małego „zmartwiozaura”.

Wiadomo, że jak jesień to zwykle cała gama szarych emocji. W tej książce emocję są jednak czarne jak złość, i czarne jak wkurzenie i jeszcze raz czarne jak gniew. Co zrobić gdy Cię dopadną? Starszaki (jak rodzice) coś już na ten temat wiedzą (choć czasem są jak małe dzieci),ale dzieci mniejsze już niekoniecznie - choć mają potrzebę ich wykrzyczenia. Książka (pięknie wydana) o cudnych ciepłych ilustracjach opowiada dziecku co robią z nim emocje, jak można je uchwycić i jak spróbować wyregulować. Bardzo prosta, a jednak zaskakująca. Bardzo potrzebna - szczególnie nam starszakom.

Klasyczna literatura dziecięca postacią wilka stoi. To on pożera babcię, zaczaja się na Czerwonego Kapturka i siedem, niewinnych koźlątek oraz niszczy domki świnkom. Jest podły i okrutny z natury, dlatego zawsze postrzegany jest jako ten zły, który wszystko niszczy i wszystkich, przede wszystkim małych czytelników, straszy. Wielu odbiorców literatury twierdzi, że bez niego bajki i baśnie byłyby mniej drastyczne i bardziej przystępne, że gdyby ta negatywna postać nie stwarzała bezustannego poczucia grozy, prezentowany w książkach dla dzieci świat byłby piękniejszy. Czy na pewno? Lou Carter postanowił to sprawdzić i wraz z ilustratorką Deborah Allwright zaprezentował światu historię, w której Duży Zły Wilk obraża się na inne postaci bajkowe i postanawia zrezygnować z występowania w baśniach. Wszystko z powodu przemęczenia wynikłego z występowania w dwóch historiach jednocześnie. Nadmiar obowiązków sprawia, że Wilk jest wykończony i zawsze spóźniony, a inni bohaterowie poirytowani i wiecznie niezadowoleni. To mogło skończyć się tylko w jeden sposób: wielką awanturą w wyniku której negatywny bohater opowieści o Czerwonym Kapturku i Trzech Małych Świnkach rezygnuje ze swej posady. Brzmi ciekawie? Jest jeszcze lepiej! Historia zadziwia, urzeka i pokazuje, że nie każdego da się zastąpić. Bez Dużego Złego Wilka oba baśniowe światy ogarnia chaos, nad którym nie jest w stanie zapanować nawet Smok! Klimat opowieści dodatkowo uatrakcyjnia jej forma graficzna: twarda, lśniąca okładka, bardzo dobra jakość papieru, różne rozmiary i położenia tekstu oraz cieszące oko niezwykle barwne ilustracje. To jedna z lepszych książek dla dzieci, jakie dane mi było czytać… i oglądać. Polecam, nie tylko ze względu na wynikający z tej historii morał.

Nietopuś bardzo pragnie mieć przyjaciół, ale wszyscy się go boją! Kiedy leci przez las zwierzęta się chowają przed potworem, a kiedy widzą cień już się trzęsą ze strachu. Czy sympatycznemu i lubiącemu piec oraz gotować nietoperzowi uda się przekonać zwierzęta do siebie? Czy ktoś polubi Nietopusia?

“Świat chce, byś był sobą” to naprawdę świetna książka. Jestem zwolenniczką bycia sobą, wyrażania swojego zdania i robienia swojego. Jednak czy świat naprawdę chce, aby ludzie byli sobą? Chyba nie. Bardzo bym chciała, żeby dzieci nie bały się mówić na głos o swoich przekonaniach. Żeby rozwijały swoje pasje tak jak im dyktuje serce. Żeby inni im na to pozwolili. Niestety świat często ogranicza nie tylko dzieci, ale także i nas, dorosłych. Dorośli ograniczają siebie nawzajem i to nigdy się nie skończy. Chciałabym też, żeby w przedszkolach i szkołach dzieci nie bały wyrażać się swoich poglądów i nie były za to karane. Bycie sobą jest trudne. Szczególnie w szkołach, kiedy “odmienność” uznawana jest za wadę i powody do szykanowania. Nie ma czegoś takiego jak “odmienność”. Każdy jest sobą! Każdy jest inny na swój sposób i ten sposób jest piękny. Kochasz rysować? Nie wstydź się tego! Kochasz śpiewać? Śpiewaj! Jesteś chłopakiem i lubisz nosić różowe koszulki? Rób to! Nie ograniczajmy się i nie ograniczajmy naszych dzieci, bo zabijemy w nich chęć do działania. “Świat chce, byś był sobą” to książka o dzieciach, które razem budują balony, aby móc polecieć nimi w świat. Kiedy spotykają się w jednej grupie, nagle okazuje się, że każdy ma odmienne zdanie i wygląda inaczej. Każdy ma swoją wizję i sposób na budowę balonu i to jest cudowne! Czy dzieciaki będą dla siebie wyrozumiałe? Uważam że książka “Świat chce, byś był sobą” powinna znaleźć się w każdym domu. I najpierw powinni przeczytać ją dorośli, bo od dorosłych się to wszystko zaczyna. Dzieci nie mają uprzedzeń, nie przeszkadza im kolor skóry, nie przeszkadza im, że chłopiec i dziewczynka mogą wspólnie bawić się lalkami. To dorośli niszczą dziecięce wizje i tłamszą wszystko w zarodku. Książka jest krótka, zwięzła i na temat, tekstu nie ma wiele, jednak daje naprawdę wiele do myślenia. Ja pozostałam sobą, nie zatraciłam w sobie dziecka. Lubię bajki, kreskówki, mangę, anime i jednorożce. Czy mam się tego wstydzić? Nigdy w życiu! Wstydzić powinny się tylko osoby, którym to przeszkadza.

Ciiiiiii.,..cichutko...wsłuchajcie się. Czy to szum wiatru w koronachch drzew? A być może wyszeptana z dziada, pradziada niezwykła baśń? Taka, która drzemie w pulsującym cieple ziemi, w łanie zbóż falującym na wietrze, w kropelkach rosy. Szeptanka o Krasnoludkach - to magiczna, pełna folkloru opowieść o zwyczajach i tradycjach słowiańskich, opowiedziana z perspektywy Krasnoludków właśnie. Autorka luźno nawiązując do znanej bajki o Krasnoludkach i sierotce Marysi prowadzi czytelnika poprzez świat wierzeń i obrzędów jednocześnie ukazując zmienność pór roku i jej wpływ na otaczającą nas przyrodę. Dawno temu, gdy po świecie chodziły krasnoludki, ludzie żyli blisko natury i w zgodzie z jej rytmem, a czas płynął wolniej - to właśnie obrzędy wyznaczały zmieniające się pory roku. I tak oczami dziwujacych się Skrzatów mamy okazję podejrzeć Szczodre Gody, Jare Gody, Zielone Świątki i Dożynki. Poznajemy postać Diducha, Turonia czy Marzanny. Nasza ulubiona to oczywiście Diduch, o którym wcześniej nigdy nie słyszeliśmy. I tu należy się ukłon w stronę ilustratorki, która bardzo ciekawie zilustrowała tę niezwykłą, pełną dziwów, czarów i uroków baśń. Dodam jeszcze, że książka jest bardzo ładnie wydana, ma duży format, twardą oprawę i świetnie nada się na prezent

Gdy na dworze zła pogoda Bajka zaraz siły doda Kilka stron albo bajeczek Gdy tygodnia jest środeczek. Czytam ciągle lub na raty Tu nie wpadam w tarapaty Dziś mam książki wielki bilon Bo bajeczka od Papilon! Kilka kartek o przyjaźni Wszystko widzę w mojej jaźni Bo jest bardzo obrazkowa Mądra, czysta, kolorowa. Tutaj dzieci wciąż się śmieją Miłe rzeczy tu sie dzieją Jeden chłopiec jest pingwinem Drugi widać, że olbrzymem. Tutaj stacja jest kosmiczna I kanapka apetyczna Dzieci wszystkim się tu dzielą I na końcu zawsze śmieją. Wszystkim mocno ją polecam Głód czytania w was rozniecam I cichutko szepczę skrycie: Przeczytajcie ją w zachwycie! Nie wiem jak wy, ale niekiedy jak czytam jakieś bajki, to wiersze w mojej głowie wręcz same się piszą:-) Wszystko przez to, że ta książka bardzo poprawiła mi humor. Pokazała kto jest prawdziwym przyjacielem i co można z taką osobą robić. Dzieci niekiedy nie wiedzą kto potrafi nim być, gdyż nie umieją nazwać relacji łączących je z innymi osobami. Tutaj właśnie dowiedzą się również, że przyjaciel to ktoś taki, kto zawsze nam pomoże. Wszystko jest pięknie zobrazowane. Poprzez dawne stereotypy dzieci wierzą, że można się przyjaźnić tylko z kimś, kto jest tej samej płci, lub w podobnym wieku. A to wcale nie prawda! Przyjacielem może być nasz kot, albo sąsiad nawet dwadzieścia lat starszy. Przyjaciółką może okazać się nasza mama, albo pani z sąsiedniego bloku. Nie ważne co was dzieli, trzeba patrzeć tylko na to, co was łączy:-) Jeśli jednak nasze dzieci nie są pewne jak powinien zachowywać się przyjaciel, to mamy opisane właśnie rzeczy po których można poznać kto w ogóle nim nie jest. Niech nasze szkraby nie dadzą się wykorzystywać innym dzieciom, tylko same nauczą się na kogo mogą liczyć i kto im zawsze pomoże. Według mnie takie książki powinny dostawać order jako Papierowy Przyjaciel Mojego Dziecka. Kto wie, może kiedyś coś takiego powstanie, a wtedy ja oznaczę pod nim właśnie Wydawnictwo Papilon:-)

Fajna pozycja o uważności, byciu tu i teraz, zawieszeniu się w teraźniejszości i dostrzeganiu piękna w pobliżu. Ciekawi mnie, czy wywołałaby jakichś efekt na dzieciach, które co rusz myślą o przyszłości i wybiegają myślami do przodu, zamiast cieszyć się obecną zabawą/zabawką/chwilą. Będę musiał to sprawdzić!

Bóbr perfekcjonista musiał zawsze wszystko robić SAM, idealnie i starannie. Mimo, że jego przyjaciele pomogli mu z tortem, bóbr był wściekły. Musiał od nowa, sam, bez niczyjej pomocy, w nocy, robić nowy tort. Cieżko być perfekcjonistą, a jeszcze trudniej z kimś takim żyć, bo nawet jeśli chcesz pomóc, to nie możesz, bo on "zrobi to lepiej i szybciej" Mamy tu dużo super przekazów: - możesz prosić o pomoc - nie wszystko musi być idealnie wg twojego widzimisię - nie musisz wydatkować swojej energii siedząc po nocy, by było perfekcyjnie - może być coś zrobione po prostu dobrze - często mamy poczucie, że nasze urodziny, to taki wyjątkowy dzień i napinamy się, żeby wszystko tego dnia było idealne. Odpuść i ciesz się dniem, takim jakim jest, z koślawymi dekoracjami, gorzką lemoniadą i ciastem zakalcem!;)