Porozmawiajmy o czymś przyjemniejszym

Bardzo niefortunna i nieczytelna czcionka, odbierała całą płynność czytania a skupienie było bardziej na odszyfrowaniu literek niż znaczeniu treści. Fajnie że powstają komiksy o takiej tematyce, ale...

Bardzo niefortunna i nieczytelna czcionka, odbierała całą płynność czytania a skupienie było bardziej na odszyfrowaniu literek niż znaczeniu treści. Fajnie że powstają komiksy o takiej tematyce, ale...

Rysunkowe trudne sprawy. O tym, o czym nikt z nas nie chce myśleć, a co dopiero rozmawiać. O starzejących się rodzicach, opiece nad nimi i przygotowywaniu się (oraz ich, ich rzeczy, papierów, finansów) na ich odejście. Rodzice autorki/narratorki są dużo starsi od moich, ale wiadomo, że nigdy nic nie wiadomo, więc jest to lektura z gatunku tych niewygodnych, które czyta się jednym okiem, równocześnie próbując myśleć o czymś innym.

Rysunkowe trudne sprawy. O tym, o czym nikt z nas nie chce myśleć, a co dopiero rozmawiać. O starzejących się rodzicach, opiece nad nimi i przygotowywaniu się (oraz ich, ich rzeczy, papierów, finansów) na ich odejście. Rodzice autorki/narratorki są dużo starsi od moich, ale wiadomo, że nigdy nic nie wiadomo, więc jest to lektura z gatunku tych niewygodnych, które czyta się...

Czy pomyśleliście chociaż przez chwilę, w zabieganiu, pomiędzy pracą a domem i wszystkimi codziennymi obowiązkami, o tym że wasi ukochani rodzice starzeją się, zmieniają i któregoś dnia może okazać się, że tak jak oni byli nam niezbędni w dzieciństwie, tak teraz my jesteśmy potrzebni do życia im? Dosłownie.
Ta książką mną wstrząsnęła, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu, i otworzyła oczy na wiele spraw.
Historia wydarzyła się naprawdę. Autorka po 10 latach odwiedza swój dom rodzinny i zszokowana widzi, jak jej rodzice zmienili się w zniedołężniałych, nieradzących sobie z życiem starców. Ta trójka niemal nigdy ze sobą nie rozmawiała, problemy zamiatano pod dywan, wszelkich a niewygodnych tematów unikano. Gdy przyjdzie im zamieszkać razem…nagle wypadną wszystkie trupy z szafy, a spod dywanu wypełzną demony.
Roz Chast do doskonała i ceniona rysowniczka „New Yorkera”, na łamach którego opublikowała już ponad tysiąc ilustracji i tą zaskakującą książkę napisała właśnie w formie graficznego pamiętnika, przypominającego komiks. Rewelacyjne posunięcie.
Tak więc autorka przyjeżdża do rodzinnego domu bo bardzo długim czasie („Odwiedzanie ich częściej niż raz na kilka tygodni było zbyt trudne, czasochłonne, drogie i emocjonalnie wyczerpujące. Ale rozmawialiśmy przez telefon prawie codziennie”).
Gdy matka autorki z kwaśną miną staje w drzwiach mówiąc „A więc wreszcie postanowiłaś odwiedzić swoich staruszków!” zacznie się prawdziwa jazda bez trzymanki.
Rodzice od lat żyją w ogromnym brudzie i bałaganie, bezradni, zmęczeni życiem, pełni pretensji do siebie i świata. Powrót na stare śmieci jest dla ich córki bolesny, bowiem w tym domu rządzą niedołężni staruszkowie, którzy stworzyli już własny kod porozumiewania się, z uporem trzymając się rzeczy nieistotnych i absurdalnych. To także bolesny wgląd w życie małżeństwa, które ma problem z doborem butów, obsługą tostera czy otwieraniem opakowań płatków śniadaniowych.
Jest to pamiętnik czasu odchodzenia rodziców, ale także próba zrozumienia trudnych relacji oraz niedomówień i żalów, jakie przez lata narastały między rodzicami a córką.
Śmierć zmienia tutaj mocno spojrzenie na rzeczy, którymi się otaczamy: „Nigdy nie bierz tego, czego nie będą chciały twoje dzieci” – przypomina sobie tę zasadę Roz, porządkując dom swoich rodziców. Jej opowieść jest przejmująca do trzewi, smutna, tragiczna i jednocześnie nie pozbawiona gorzkiego humoru. Komiczne sytuacje przeplatają się z opisami przejmującego czasu odchodzenia.
Na pewno relacja autorki z tatą była trochę lepsza niż ze zgryźliwą, docinającą matką, pod koniec życia zajadającą papkowate jedzenie i pigułki oraz oskarżającą córkę o całe zło świata.
Tata autorki zmarł 17 października 2007 roku: „ Ucałowałam go w czoło – nadal nieco ciepłe. To że już go nie ma, było dla mnie oczywiste. Odszedł, odszedł, odszedł. Ktoś zadzwonił do zakładu pogrzebowego. Przyjechali po ciało. Ktoś powiedział, żebym usiadła z matką gdzieś indziej, żebyśmy nie widziały, jak go zabierają. Tak zrobiłyśmy. Wzięłam matkę ze sobą do domu, żeby nie musiała spędzić pierwszej nocy bez taty samotnie”.
Mama autorki zmarła 27 czerwca 2009 roku: „Opuściłam jej pokój i przeszłam przez gustowny hol, jakby wszystko było w porządku. Doszli do samochodu. Kiedy wsiadłam do środka, rozpłakałam się. Zaskoczyło mnie to, jak bardzo moje łkanie przypominało wycie i jak głęboki smutek mnie ogarnął. Byłam też wściekła. Dlaczego nie starała się lepiej mnie poznać?
Jednego byłam pewna: jeśli kiedyś miałyśmy z matką szansę na to, by się do siebie zbliżyć – co mało prawdopodobne – to już dawno minęła”.
Na końcu książki znajdują się przejmujące portrety pośmiertne rodziców Roz Chast – naszkicowane jej doskonałą kreską.
Kolorowa, pokaźna (228 stron i większy format) z sytuacjami z życia wziętymi, wciągająca i poruszająca historia, ta książka powinna obowiązkowo znaleźć się na każdej domowej półce...
Jedyne do czego można się przyczepić, to czasami ciężkie do odczytania zdania w dymkach – nie pomyślano o dobraniu bardziej czytelnej czcionki. Wygląda ładnie, estetycznie, ale treść jest bardzo trudna w rozszyfrowaniu.
"Rozdzierająco smutne i przerażająco zabawne arcydzieło"
Juliusz Kurkiewicz

RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Czy pomyśleliście chociaż przez chwilę, w zabieganiu, pomiędzy pracą a domem i wszystkimi codziennymi obowiązkami, o tym że wasi ukochani rodzice starzeją się, zmieniają i któregoś dnia może okazać się, że tak jak oni byli nam niezbędni w dzieciństwie, tak teraz my jesteśmy potrzebni do życia im? Dosłownie.
Ta książką mną wstrząsnęła, ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu,...

https://salomonik.eu/przeczytane/porozmawiajmy-o-czyms-przyjemniejszym

https://salomonik.eu/przeczytane/porozmawiajmy-o-czyms-przyjemniejszym

Wiem, że wielu osobom się ta książka podoba, ja nie podzielam entuzjazmu. Zupełnie nie bawiły mnie sytuacje opisane przez autorkę i jej wymuszone, jak dla mnie, żarty z rodziców. Mam duże doświadczenie w zmaganiu się ze starością bliskich. Może dlatego podejście autorki do tematu i do jej własnych rodziców było dla mnie zwyczajnie przykre.

Wiem, że wielu osobom się ta książka podoba, ja nie podzielam entuzjazmu. Zupełnie nie bawiły mnie sytuacje opisane przez autorkę i jej wymuszone, jak dla mnie, żarty z rodziców. Mam duże doświadczenie w zmaganiu się ze starością bliskich. Może dlatego podejście autorki do tematu i do jej własnych rodziców było dla mnie zwyczajnie przykre.

Przemilczenie tej pozycji w rodzimym komiksowie doskonale potwierdza tezę ukrytą w tytule, że o pewnych sprawach rozmawiać i czytać nie chcemy. Ta praca to próba zmierzenia się z tematem starości rodziców, który prędzej czy później dotyka większości z nas. Chast skupia się na okresie, gdy działania obu przestają być przewidywalne, ciała zaczynają stopniowo odmawiać posłuszeństwa, a umysły płatają figle. Autorka jest rysowniczką New Yorkera i wie jak nadać historii odpowiedni ton, by nie pogrążyć czytelnika. Ma poczucie humoru, którym odciąża nieco ponurą wymowę opowieści, choć tak naprawdę jest to śmiech przez łzy. Bohaterka jest szczera do bólu. Ma dla rodziców sporo czułości, ale jednocześnie nie ukrywa, że bywa na skraju wyczerpania, pogrąża się finansowo, a cała sytuacja zaczyna ją przerastać. To nie jest zabawna i kolorowa historia o staruszkach jak z reklamy, to ciężki temat ubrany w nieco bardziej strawną formę. Chast umiejętnie łączy komiks z fragmentami prozatorskimi i mam wrażenie, że dla swojego celu osiągnęła formę idealną. Niczego nie jest tu zbyt wiele, w żadnym momencie nie miałem ochoty odsapnąć od niełatwej tematyki. Bardzo dobry komiks o bardzo ważnych sprawach. Szkoda, że u nas praktycznie niezauważony

Przemilczenie tej pozycji w rodzimym komiksowie doskonale potwierdza tezę ukrytą w tytule, że o pewnych sprawach rozmawiać i czytać nie chcemy. Ta praca to próba zmierzenia się z tematem starości rodziców, który prędzej czy później dotyka większości z nas. Chast skupia się na okresie, gdy działania obu przestają być przewidywalne, ciała zaczynają stopniowo odmawiać...

Bardzo mądra książka! Nie ma tu żadnych upiększeń. Jest wręcz sama proza życia i śmierci. Problemy, zaszłości, pretensje, niezrozumienie i mało miłości. Nie jesteśmy jedyni, którymi targają problemy i wątpliwości jeśli chodzi o starzejących się i odchodzących z tego świata rodziców. Historia opowiedziana w formie komiksu narysowanego niezbyt piękną kreską. Nie spotkałam się dotąd z książką tego typu, a to był bardzo dobry pomysł, że powstała

Bardzo mądra książka! Nie ma tu żadnych upiększeń. Jest wręcz sama proza życia i śmierci. Problemy, zaszłości, pretensje, niezrozumienie i mało miłości. Nie jesteśmy jedyni, którymi targają problemy i wątpliwości jeśli chodzi o starzejących się i odchodzących z tego świata rodziców. Historia opowiedziana w formie komiksu narysowanego niezbyt piękną kreską. Nie spotkałam się...

Zabawna, lekka a jednocześnie wzruszająca i bezpruderyjnie szczera opowieść z pierwszej ręki o starości i śmierci. W kategorii komiksów obyczajowych zdecydowanie polecam. Jeśli szukasz czystej rozrywki – to nie ten adres.

Pokazuje czym jest zaawansowana starość, bez patosu i fałszywego idealizmu.

Wizualna strona na wysokim poziomie, podoba mi się ekspresyjna kreska autorki (szczególnie zdziwione miny). Ale to komiks w którym słowo jest zdecydowanie ważniejsze. Przyczepiłbym się jedynie do liternictwa, które mogło by być bardziej czytelne.

Zabawna, lekka a jednocześnie wzruszająca i bezpruderyjnie szczera opowieść z pierwszej ręki o starości i śmierci. W kategorii komiksów obyczajowych zdecydowanie polecam. Jeśli szukasz czystej rozrywki – to nie ten adres.

Pokazuje czym jest zaawansowana starość, bez patosu i fałszywego idealizmu.

Wizualna strona na wysokim poziomie, podoba mi się ekspresyjna kreska...

Nie zrozumie tej książki ktoś, kto nigdy nie zmagał się z problemem opieki nad starzejącymi się, bliskimi osobami. Kto ma tyle pieniędzy, żeby zlecić tę niewdzięczną rolę pielegniarkom i opiekunom, ostatecznie stać go na całodobowy dom dla starców, o wdzięcznej nazwie „Jesień życia”. Kto nie jest na tyle wrażliwy, by mu to mogło spędzać sen z powiek.
Całej reszcie polecam, zwłaszcza jeśli jesteście w średnim wieku, macie odchowane dzieci, i zaczynacie fiksować na tle wnuków. Na dodatek cieszycie się dobrym zdrowiem, i macie egoistyczne życzenie, by jeszcze pożyć na własny rachunek.
Na ogół kochamy rodziców. Życzymy im, by byli z nami jak najdłużej! Niestety, po osiemdziesiątce rzadko są dziarskimi staruszkami, ze znakomitą pamięcią i bez fizycznych dysfunkcji . Opiekując się kimś w sędziwym wieku zaczynamy się czuć podle, ilekroć ten stan rzeczy nas irytuje, a narzucona rola wydaje się niedoceniona. Szwankują osobiste relacje, kurczy się czas i ochota na życie towarzyskie. Podopieczni są jak dzieci, kompletnie bezradni, uparci i z przebłyskami nieprzewidzianego „geniuszu”, który funduje otoczeniu mnóstwo konsekwencji. Wchodzimy w konflikt z sąsiadami, upadamy na duchu i wybuchamy agresją. Mamy wrażenie, że walczymy z wiatrakami, gdy zaopiekowany staruszek czuje się prześladowany, i rozpowiada o naszej znieczulicy, komu popadnie! Albo nie chce chodzić do specjalistów, albo wysiaduje całymi dniami po przychodniach, wzbudzając w nas niekończące się poczucie winy. Trudno tłumaczyć, że na starość nie ma lekarstwa, i lepiej mu raczej nie będzie.
Ta tragikomiczna opowieść w dosadny, a zarazem absurdalnie śmieszny sposób ukazuje to wszystko, i niesie przekaz, że żal, smutek i bezsilność kiedyś ustaną, będziemy się żegnać, rozpaczać, przejdziemy przez syndrom zagraconego mieszkania po zmarłych, i pośród niuansów wielu uczuć, pewnego dnia poczujemy również...ulgę. Wówczas jedyne co nam zacznie doskwierać , to świadomość, że pewnego dnia staniemy się ciężarem dla własnych dzieci.
Bo na tym też polega sztafeta pokoleń.

Nie zrozumie tej książki ktoś, kto nigdy nie zmagał się z problemem opieki nad starzejącymi się, bliskimi osobami. Kto ma tyle pieniędzy, żeby zlecić tę niewdzięczną rolę pielegniarkom i opiekunom, ostatecznie stać go na całodobowy dom dla starców, o wdzięcznej nazwie „Jesień życia”. Kto nie jest na tyle wrażliwy, by mu to mogło spędzać sen z powiek.
Całej reszcie polecam,...

mój ojciec powinien to przeczytać. poruszająca i dowcipna jednocześnie.

mój ojciec powinien to przeczytać. poruszająca i dowcipna jednocześnie.