Тихий Дон

Tom 4

Michaił Szołochow w roku 1934 zakończył pracę nad czwartym tomem „Cichego Donu”, jednak wg jego biografów zmuszony był do jego przeredagowania z uwagi na silne naciski ideologiczne. Ukazał się w ostateczności drukiem w latach 1937 – 1938 /część VII czwartego tomu/ i w roku 1940 /ostatnia, VIII część czwartego tomu/. To w tym ostatnim tomie tej pełnej rozmachu, epickiej powieści pojawia się najwięcej probolszewickich deklaracji, które we wcześniejszych tomach były ledwie zauważalne i być może to one spowodowały dyskusję o „teorii dwóch autorów” o której wspominałem przy opinii poprzednich tomów. W momencie publikacji „Cichego Donu” Michaił Szołochow uważany już był za człowieka, który z wątpiącego stał się zdecydowanym komunistą, popierającym wszystkie działania partii bolszewickiej co przysporzyło mu niezwykłą wręcz przychylność władz.

W maju 1919 roku rusza natarcie Armii Ochotniczej i połączonych z nią zbuntowanym przeciwko bolszewikom oddziałów kozackich, które na jesieni poprzedniego roku zmuszone były ustąpić za Don. Cały region staje w ogniu. Walki toczą się ze zmiennym szczęściem aż do początków 1920 roku, kiedy to rozbite przez bolszewików oddziały wycofują się do Noworosyjska a stamtąd ewakuują się na Krym nie zajęty dotychczas przez Armię Czerwoną. Wydaje się, że los Kozaków jest już przesądzony, nowa władza zaczyna wprowadzać nowe porządki, lecz stanice i chutory kozackie stają ponownie do walki z bolszewikami. Los porozrzucał bohaterów w różne strony świata i stają po różnych stronach barykady. To walka na śmierć i życie, bezprawie i tortury. Czy Kozakom uda się zachować resztki niezależności?

To niezwykła, epicka, pełna rozmachu powieść porównywana czasami z „Wojną i pokojem” Lwa Tołstoja, obejmująca okres od 1912 do wiosny 1923 roku. Bohaterowie Michaiła Szołochowa są świadkami i uczestnikami wydarzeń, które wstrząsnęły Rosją, zmieniły cały dotychczasowy porządek społeczny, stały się przyczyną wielu nieszczęść i tragedii. To zadziwiające jak Szołochowowi udało się znakomicie ukazać losy zwykłych ludzi, ich marzenia i plany, ludzkie namiętności na tle tej wielkiej Historii. W powieści odnajdziemy również całkiem sporo wątków autobiograficznych.

W 1965 roku Michaił Szołochow otrzymał literacką Nagrodę Nobla za cyt. „siłę artystyczną i prawdziwość epopei o dońskim kozactwie w przełomowych dla Rosji czasach” i był jedynym pisarzem radzieckim, który nagrodę tą odebrał za zgodą władz ZSRR.

Nadal znakomita i zachwycająca.

Tom 4

Michaił Szołochow w roku 1934 zakończył pracę nad czwartym tomem „Cichego Donu”, jednak wg jego biografów zmuszony był do jego przeredagowania z uwagi na silne naciski ideologiczne. Ukazał się w ostateczności drukiem w latach 1937 – 1938 /część VII czwartego tomu/ i w roku 1940 /ostatnia, VIII część czwartego tomu/. To w tym ostatnim tomie tej pełnej rozmachu,...

Tom 3

Dwa pierwsze tomy „Cichego Donu”, monumentalnej powieści Michaiła Szołochowa ukazały się po raz pierwszy drukiem w 1928 roku, w jednym z czasopism literackich ukazujących się w ówczesnym Związku Radzieckim. Już wówczas pojawiły się wątpliwości co do ich autorstwa. Czy autorem dzieła tej skali, wymagającego ogromnej wręcz wiedzy i doświadczenia mógł być prosty doński Kozak, początkujący pisarz? Ta sprawa wydaje się do dzisiaj nie rozstrzygnięta, co jakiś czas pojawiają się informacje podważające autorstwo Szołochowa, zgłaszał je nawet swego czasu Aleksander Sołżenicyn.

Prace nad kolejnym, trzecim już tomem powieści uległy opóźnieniu, z uwagi na wydarzenia, które przetaczały się w tym czasie przez Rosję Sowiecką: rozkułaczanie. Straszne słowo, które młodym czytelnikom, nie interesujących się historią niewiele powie a które niosło za sobą wielomilionowe represje, wysiedlenia, grabieże i mordy.

Trzeci tom powieści ukazał się ostatecznie w 1932 m.in. po wielu zabiegach Maksyma Gorkiego, do którego zwrócił się Szołochow o interwencję u samego Stalina. Problem z wydaniem tej części polegał na tym, iż opisywał on niezbyt wygodne dla bolszewików treści, tj, antybolszewickie powstanie 1919 roku, które ogarnęło niemal cały Górny Don.

Wydarzeniami w maju 1918 roku kończył się drugi tom i w maju 1918 roku zaczyna się tom trzeci.
Rosyjski generał kawalerii Piotr Krasnow zostaje obwołany atamanem „Wszechwielkiego Wojska Dońskiego” i ogłasza powstanie Republiki Dońskiej. W krótkim też czasie udaje się Kozakom wyprzeć z tego mini państwa oddziały bolszewików. Po zakończeniu I Wojny Światowej i po opuszczeniu Rosji przez oddziały niemieckie, których Krasnow był zagorzałym zwolennikiem, Republika Dońska zmuszona jest walczyć na dwa fronty z bolszewikami, którzy w krótkim czasie zajmują tereny Górnego Donu, przy dość biernej postawie sotni kozackich. Bolszewicy obejmują władzę i wprowadzają swoje porządki. Po kilku miesiącach władzy sowieckich komisarzy, gwałtach, grabieżach i mordach Kozacy rozsiani w stanicach Górnego Donu chwytają za broń i wybucha powstanie antybolszewickie.

Wracamy do naszych bohaterów poznanych w poprzednich tomach a których los postawił po różnych stronach barykady, ich namiętności i sporów, wyborów definiujących dalsze życie. Miłości, tęsknoty, szaleńczej odwagi – ta ogromna gama uczuć, cały niemal wachlarz ludzkich namiętności którymi Szołochow obdzielił swoich bohaterów jest wręcz zaskakująca.

Ta powieść wręcz miejscami przytłacza swoim rozmachem i mnogością bohaterów a mimo to, pomimo upływu lat wciąż jest znakomita.

Tom 3

Dwa pierwsze tomy „Cichego Donu”, monumentalnej powieści Michaiła Szołochowa ukazały się po raz pierwszy drukiem w 1928 roku, w jednym z czasopism literackich ukazujących się w ówczesnym Związku Radzieckim. Już wówczas pojawiły się wątpliwości co do ich autorstwa. Czy autorem dzieła tej skali, wymagającego ogromnej wręcz wiedzy i doświadczenia mógł być prosty doński...

"Cichy Don" składa się z czterech tomów, a każdy z nich przeważnie dzieli się na dwie części, a łącznie jest osiem części. Powieść zajmuje tysiąc czterysta stron, czyli ma bardzo dużo tekstu. Pieśń ludowa "Cichy Don" pojawia się w fabule wśród kozackich żołnierzy w 1917 roku podczas trwania pierwszej wojny światowej (w tomie drugim, w części czwartej, w rozdziale XI) – to pasuje do tytułu tej powieści.

Początek książki stanowi geneza przodków bohaterów powieści. To lud kozacki zamieszkujący teren przy tytułowej rzece – Don. Przewodzi los Grigorija (zdrobniale: Griszy) Melechowa. Nie podobają mi się bohaterowie, ponieważ są porywczy i prymitywni oraz przeważnie nie przejmują się wiernością małżeńską (zarówno mężczyźni jak i kobiety). Główna akcja rozpoczyna się pod koniec XIX wieku, a kończy w latach dwudziestych XX wieku (rewolucyjni "czerwoni" bolszewicy tłamszą rewolucję naddonieckich Kozaków, a Kozacy przegrywają mimo połączonych sił z "białymi" i z zachodnioeuropejskimi sojusznikami rosyjskich monarchistów; następuje czas ukorzenienia się komunistycznych rządów). Autor świetnie rozgrywa zakończenie powieści. Poprzez tę książkę odkrywam część historii Rosji, a nie tylko regionu nad rzeką Don. Tytułowa rzeka cały czas znajduje się w granicach państwowych Rosji.

"Cichy Don" składa się z czterech tomów, a każdy z nich przeważnie dzieli się na dwie części, a łącznie jest osiem części. Powieść zajmuje tysiąc czterysta stron, czyli ma bardzo dużo tekstu. Pieśń ludowa "Cichy Don" pojawia się w fabule wśród kozackich żołnierzy w 1917 roku podczas trwania pierwszej wojny światowej (w tomie drugim, w części czwartej, w rozdziale XI) – to...

Niestety, moja opinia moze być dla wielu nieprzydatna, ale w kwestii literatury rosyjskiej jestem bardo stronniczy i nie obiektywny. Uważam bowiem że jest to najbardziej wciągająca, pobudzająca do wewnętrznej dyskuji i innego spojrzenia, literatura na świecie. Co w moim mniemaniu czyni ją literaturą kompletną.

I taki tez jest Cichy don. Pokazuje tutaj rodzinę kozacką z nad Donu, rzuconą w tryby historii poczatku XX wieku w Rosji.

Jej losy splecione wraz z wydarzeniami historycznymi, które podporządkowują sobie wszystko i nie biorą jeńców.

Wróciłem do tej ksiązki po raz drugi, i jestem tak sam zachwycony jak po pierwszym czytaniu.

Niestety, moja opinia moze być dla wielu nieprzydatna, ale w kwestii literatury rosyjskiej jestem bardo stronniczy i nie obiektywny. Uważam bowiem że jest to najbardziej wciągająca, pobudzająca do wewnętrznej dyskuji i innego spojrzenia, literatura na świecie. Co w moim mniemaniu czyni ją literaturą kompletną.

I taki tez jest Cichy don. Pokazuje tutaj rodzinę kozacką z nad...

To nie jest powieść – to rzeka. Cichy Don płynie wolno, szeroko, czasem błogo, częściej burzliwie. Szołochow nie pisze o historii – on ją orze, sieje, krwawi i kocha razem ze swoimi bohaterami. I robi to tak, że zapominasz, że jesteś tylko czytelnikiem.

Grigorij Mielechow nie jest ani bohaterem, ani antybohaterem – jest człowiekiem wciśniętym między miłość a lojalność, między konieczność a wolność. A wokół – kozacki świat, który właśnie pęka jak zbyt napięte strzemię.

To proza, która nie podlizuje się współczesnemu tempu – trzeba jej się poddać jak nurtowi Donu. Ale kto się odważy, ten zostanie wynagrodzony: językiem gęstym jak czarna ziemia, emocją surową jak step i opowieścią, która zostaje w człowieku na długo po ostatniej stronie.

To nie jest powieść – to rzeka. Cichy Don płynie wolno, szeroko, czasem błogo, częściej burzliwie. Szołochow nie pisze o historii – on ją orze, sieje, krwawi i kocha razem ze swoimi bohaterami. I robi to tak, że zapominasz, że jesteś tylko czytelnikiem.

Grigorij Mielechow nie jest ani bohaterem, ani antybohaterem – jest człowiekiem wciśniętym między miłość a lojalność,...

Monumentalna powieść przedstawiająca losy kozackiej rodziny Melechowów na tle rewolucji bolszewickiej i wojny domowej w Rosji. Szołochow ukazuje dramat jednostki rozdartej między miłością, obowiązkiem a politycznymi przemianami. "Cichy Don" to epickie dzieło, które w realistyczny sposób oddaje chaos i tragizm epoki.

Monumentalna powieść przedstawiająca losy kozackiej rodziny Melechowów na tle rewolucji bolszewickiej i wojny domowej w Rosji. Szołochow ukazuje dramat jednostki rozdartej między miłością, obowiązkiem a politycznymi przemianami. "Cichy Don" to epickie dzieło, które w realistyczny sposób oddaje chaos i tragizm epoki.

Epicka powieść ukazująca losy Kozaków z Donu na tle rewolucji rosyjskiej i wojny domowej. Szołochow realistycznie przedstawia dramat jednostki uwikłanej w wielkie historyczne wydarzenia, ukazując zarówno brutalność konfliktu, jak i codzienne życie bohaterów. "Cichy Don" to jedno z najważniejszych dzieł literatury rosyjskiej XX wieku.

Epicka powieść ukazująca losy Kozaków z Donu na tle rewolucji rosyjskiej i wojny domowej. Szołochow realistycznie przedstawia dramat jednostki uwikłanej w wielkie historyczne wydarzenia, ukazując zarówno brutalność konfliktu, jak i codzienne życie bohaterów. "Cichy Don" to jedno z najważniejszych dzieł literatury rosyjskiej XX wieku.

Epicka saga o życiu Kozaków Dońskich w czasach rewolucji rosyjskiej i wojny domowej. Szołochow mistrzowsko splata historie miłości, lojalności i zdrady z obrazem społecznych przemian. "Cichy Don" to monumentalne dzieło, które zdobyło Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.

Epicka saga o życiu Kozaków Dońskich w czasach rewolucji rosyjskiej i wojny domowej. Szołochow mistrzowsko splata historie miłości, lojalności i zdrady z obrazem społecznych przemian. "Cichy Don" to monumentalne dzieło, które zdobyło Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.

Epicka saga o życiu Kozaków Dońskich w czasach rewolucji rosyjskiej i wojny domowej. Szołochow mistrzowsko splata historie miłości, lojalności i zdrady z obrazem społecznych przemian. "Cichy Don" to monumentalne dzieło, które zdobyło Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.

Epicka saga o życiu Kozaków Dońskich w czasach rewolucji rosyjskiej i wojny domowej. Szołochow mistrzowsko splata historie miłości, lojalności i zdrady z obrazem społecznych przemian. "Cichy Don" to monumentalne dzieło, które zdobyło Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury.

Epopeja. Literacko powieść napisana na miarę dostrzeżenia przez komitet noblowski. Historycznie w moim odczuciu się nie borni. Pozornie napisana oczyma Kozaka, jednak prawda komunisty dużo silniej przebija. Pomimo tego kolorytu, poprzez epickie, wciągające i angażujące opisy realów panujących w Rosji w początkach XX wieku, jest to bezsprzecznie wartościowa lektura.

Epopeja. Literacko powieść napisana na miarę dostrzeżenia przez komitet noblowski. Historycznie w moim odczuciu się nie borni. Pozornie napisana oczyma Kozaka, jednak prawda komunisty dużo silniej przebija. Pomimo tego kolorytu, poprzez epickie, wciągające i angażujące opisy realów panujących w Rosji w początkach XX wieku, jest to bezsprzecznie wartościowa lektura.