Pełnia modlitwy

Zapoznałem się z ciekawości i... trudno mi jednoznacznie ocenić tę pozycję. Jest to forma instrukcji rekolekcyjnej, więc myślę, że prawidłowa ocena mogłaby być postawiona po odbyciu takich rekolekcji. Ponadto, jest to oczywiście pozycja religijna, więc element wiary jest tutaj kluczowy. Mogę natomiast dodać, że sama struktura jest bardzo czytelna. Ponadto, dalsze rozdziały opisujące w skróconej wersji dzieje Jezusa pozwalają uporządkować jego historię.

Bardzo cenny poradnik dobrego chrześcijańskiego życia, zarówno duchowego jak i zawodowego. Zawiera wiele wskazówek pomagających pracować nad charakterem i kształtować w sobie cnoty, oraz dostrzegać i tępić swoje wady. Wszystko to oczywiście dla Bożej chwały, a nie jako cel sam w sobie. Ukazuje drogę do świętości jako dostępną dla każdego świeckiego poprzez rzetelne wykonywanie swoich codziennych obowiązków, a także apostolstwo w swoim środowisku, które winniśmy uważać za nasz obowiązek. Treść podzielona jest na 999 punktów pogrupowanych tematycznie w rozdziały, pomyślana do powolnej lektury i rozważania. Dobrze sprawdza się podczas przerw w pracy, zwięzły styl i trafność myśli to zdecydowanie zalety tej książki. "Pytaj sam siebie wiele razy dziennie: “Czy w tej chwili czynię to, co powinienem?”."

Pisząc tę recenzję postaram się również odpowiedzieć częściowo na błędne zarzuty recenzji użytkownika Mecenas (30.04.2022). ------------ W encyklice Pascendi Dominici Gregis papież św. Pius X, pragnął przedstawić błędne tezy i postawy, które poczęły przesiąkać umysły wielu ludzi, w tym wierzących i kapłanów oraz zalecić pewne środki zaradcze wobec istniejącego problemu. Sprawnie wykorzystując figurę retoryczną w postaci modernisty łączącego filozofa, wierzącego, teologa, apologety, historyka, krytyka i reformatora, ukazuje on złożoność opisywanego problemu, który rozpościera się w głównej mierze w podanych dziedzinach. Oczywiście nie twierdzi on - jak błędnie przedstawia to wspomniany na początku użytkownik - że modernistą jest tylko ten, kto łączy wszystkie cechy, kto jest obeznany we wszystkich tych dziedzinach - choć tacy ludzie również istnieli (m.in. Alfred Loisy). W większości byli to ludzie, którzy choć wewnętrznie przeciwni, zewnętrznie zachowaniem swoim sprawiali wrażenie aprobowania idei modernistycznych. Często, z różnych względów, nawet nieświadomych, stosowali techniki przedstawiania i obrony wiary proponowane przez modernizm - wyjaśnia to szczególniej fragment "Modernista jako historyk" oraz "Modernista jako apologeta". Encyklika miała największy wpływ podczas sprawowania urzędu papieskiego przez jej autora. Następni papieże - niestety - zmniejszyli naciski wobec modernizmu. Wielu teologów i rektorów seminariów było odsuwanych od urzędu; nie czyniono tego jednak tak, by tworzyło to rozgłos. Największy jednak sprzeciw, bez jakiegokolwiek zaskoczenia, wychodził z państw, które dziś stoją na czele sekularyzacji i protestantyzacji. Podobnie nie straciła ona na aktualności, gdyż dzisiejszy świat idealnie prezentuje wiele (o ile nie wszystkie!) przedstawionych idei w tej encyklice - szczególnie, gdy mowa o rozdziale nauki i wiary, sekularyzacji nauki, sekularyzacji życia, oddzielenia Kościoła od państwa i życia obywateli. Warto przyjrzeć się tutaj "Der Synodale Weg" w szczególności, choć wnikliwy obserwator dostrzeże wiele opisywanych przez św. Piusa X błędów w wielu innych, bliższych nam miejscach. Zatem czy warto przeczytać ową encyklikę? Tak, jak najbardziej. Mieć na uwadze należy jednak, jeżeli czytelnik jest Katolikiem, aby nie popaść w rozpacz, ani zagubienie, lecz by walczyć o prawdę wewnątrz, nie popaść samemu w schizmę czy herezję i by powierzyć trud Chrystusowi. Przed tą encykliką jednak warto przeczytać kilka innych pozycji - "Mediator Dei" Piusa XII, "Libertas" Leona XIII, "Ducha liturgii" Benedytka XVI, „Quas Primas” Piusa XI, „Humani Generis” Piusa XII.

Wszystkim osobom, uważającym, że średniowiecze, a szczególnie to wczesne nie posiadało wspaniałych dzieł kultury, to osobiście polecam dialogi spod pióra Wielkiego papieża Grzegorza oraz przede wszystkim regułę świętego Benedykta. Fragment dialogów o żywocie Świętego Benedykta jak i regułę spod napisaną przez sławnego opata Benedykta znajdziemy w tej książce. Reguła wywarła wpływ na funkcjonowanie wielu klasztorów, szczególnie w państwie Franków, zaś żywot Benedykta napisany według klasycznego wzoru "świętego żywota", o których więcej pisał W. Mruk, oprócz ogromnego wpływu religijnego, na wiernych jest również najzwyczajniej w świecie napisany pięknie literacko. O samej regule Świętego Benedykta można mówić wiele, natomiast trafnie stwierdza we wstępie do tego wydanie opat Bernard Sawicki, że w regule tej każdy znajdzie to czego potrzebuje.

„O naśladowaniu Chrystusa” to rodzaj duchowego przewodnika, który jest równocześnie prosty i skomplikowany. Już objaśniam o co chodzi. Prosty, ponieważ przekazane w niej prawdy są jasne, proste i klarowne a skomplikowany, bo niekiedy człowiekowi pogubionemu duchowo niełatwo wprowadzić je w życie. Czasami na drodze może stać własna pycha, egoizm bądź jakiś inny grzech. Moim zdaniem warto jednak czytać takie dzieła, gdyż pomagają oddzielić ziarno od plew a mianowicie wskazać co jest ważne w duchowym rozwoju a co powinniśmy odrzucić. Nie jest tajemnicą, że człowiek pochłonięty przez sprawy tego świata oddala się od Boga, kiedy jednak postawi Go na pierwszym miejscu wtedy wszystko będzie miało właściwy porządek i wszystko się ułoży. Nie da się całkowicie zrezygnować z doczesności, to jasne, ale można próbować szukać duchowej równowagi w tym zwariowanym świecie. Książka posiada bardzo cenne wskazówki dla osób już wierzących a niewierzących może wręcz nawrócić, bo taka jest jej siła. Polecam. Ocena maksymalna (arcydzieło).

Najlepsza książka o małżeństwie jaką czytałem. Powinna to być obowiązkowa lektura dla wszystkich, którzy przygotowuja się do ślubu i także dla wieloletnich małżonków (tych w kryzysie i tych, którzy dobrze sobie radzą). Pozycja poetycka i konkretna zarazem. Głęboko religijna ale i filozoficzna, wzniosła i bardzo konkretna. Wadą jest tylko to, że jest za krótka. Nie ma niedosytu ale chciałoby się więcej.

Niniejszą opinię piszę z perspektywy dwudziestokilkuletniego mężczyzny. Tej książki nie potrafiłem czytać jednym ciągiem — bywało, że do tę samą stronę musiałem czytać kilkukrotnie. Niesie ona ze sobą ogromną wartość i uważam, że jest szczególnie aktualna w dzisiejszych czasach, niezależnie od płci czy wieku czytelnika. Została napisana w formie podręcznika, jednak nie byłem w stanie stosować jednocześnie wszystkich zawartych w niej wskazań. Myślę, że jest to lektura, do której warto regularnie wracać, podobnie jak czynił to św. Franciszek Salezy. Bardzo serdecznie polecam ją wszystkim.

Książka przemyskiego biskupa, św. Józefa Sebastiana Pelczara – „Obrona religii katolickiej” – jest po prostu dziełem wybitnym. Po ponad 100 latach znów możemy zapoznać się z formą książkową publikacji, która w ogóle nie straciła na aktualności. Przede wszystkim napisana jest niezwykle prostym językiem. To duży plus zwłaszcza wtedy, gdy poruszana jest poważna tematyka, z którą powinna zaznajomić się jak największa liczba czytelników – w większości nie posiadająca wykształcenia teologicznego. Drugim mocnym atutem jest przedstawienie innych religii i prądów filozoficznych z zaznaczeniem różnic (czasem mało zauważalnych) między nimi, a religią katolicką – jedyną, prawdziwą religią. Gdy zapoznamy się z książką „Obrona religii katolickiej” oraz innymi publikacjami św. Józefa Sebastiana Pelczara to nie ma wątpliwości, iż mamy do czynienia z jednym z najwybitniejszych polskich autorów katolickich. Nic dziwnego skoro autor oprócz pracy duszpasterskiej (przez blisko ćwierć wieku biskup przemyski) był także założycielem Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego oraz rektorem Uniwersytetu Jagiellońskiego. To tym bardziej powinno nas zmotywować do zapoznania się twórczością biskupa Pelczara – świętego Kościoła katolickiego. prawepismo.salon24.pl

Książka idealna dla tych którzy popadli w rutynę życia chrześcijańskiego, a chcieli by rozbudzić swoją wiarę i miłość do Boga. Święty Alfons Maria de Liguori przedstawia cechy i zachowania jakimi powinna charakteryzować się osoba dążąca do świętości. Wszystko poparte cytatami świętych, błogosławionych i wierzących. Chociażby takim cytatem Beatrycze od Wcielenia "Bezcenną jest nawet najmniejsza rzecz uczyniona dla Boga" czy świętego Franciszka Salezy "Niektórzy za doskonałość uważają surowość życia, inni modlitwę lub częstotliwość przystępowania do sakramentów świętych, jeszcze inni jałmużnę. Ja zaś uważam, że doskonałość nie polega na niczym innym, jak na umiłowaniu Boga z całego serca. Wszystkie inne cnoty bez miłości są tylko stosem kamieni." Książka dopomaga w poprawie życia, które powinno być pokornym wypełnianiem woli Boga. Jako cenny sposób walki z pokusami czy osłabnięciem wiary autor zaleca modlitwę, na którą Bóg nie powinien być obojętny. Niektóre zasady mogą wydać się komuś trudne do spełnienia chociażby wyrzeczenie się posiadania dóbr lub nie przywiązywanie się do wszystkiego co stworzone nawet rodziny a tym samym całkowite oddanie się Bogu. Święty Alfons zaznacza jednak, że świętym może być każdy, nie tylko osoby zakonne czy księża.

Jeżeli ktoś w książce Ralpha M. Wiltgena "Ren wpada do Tybru. Historia Soboru Watykańskiego II" szuka taniej sensacji uderzającej w konserwatywnych bądź modernistycznych uczestników soboru to się srogo zawiedzie. Książka napisana jest w bardzo spokojny i wyważony sposób. Można by powiedzieć, że to aż trochę dziwne, bowiem autor był dyrektorem Soborowego Ośrodka Informacji Prasowej i miał dostęp - jak sam pisze we wstępie - do olbrzymiej ilości dokumentów, korespondencji Ojców Soboru czy materiałów roboczych. Gdyby o. Wiltgen chciał w pełni wykorzystać te informacje to jego publikacja mogłaby liczyć i 1000 stron. Książka nie jest też w żadnej mierze kontrowersyjna, a mogłaby być, bowiem istniały spory miedzy uczestnikami soboru, co do wizji niektórych dokumentów, jednakże autor książki nie prezentuje na jej stronicach ożywionej wymiany zdań między adwersarzami. Właściwie w mojej ocenie jedyną kontrowersyjną wypowiedzią, na którą można się natknąć podczas lektury książki, i dla mnie całkowicie niezrozumiałą, jest wypowiedź papieża Pawła VI na temat wprowadzenia Novus Ordo Missae. Uważam jednak, że gdyby o. Wiltgen chciał napisać "Ren wpada do Tybru" w sposób całkowicie obiektywny nie użyłby takiego tytułu książki, jaki użył. W mojej ocenie właśnie taki tytuł to pewien rodzaju zarzut wobec modernistycznych zmian, wizji, które forsowali Ojcowie Soboru rodem znad dorzecza Renu. Podkreśla się także rolę tej grupy przy formowaniu składu komisji soborowych, tak aby łatwiej wcielać w życie pomysły forsowane właśnie przez tę grupę. Autor jednak nie odpowiada na pytanie, dlaczego ta grupa Ojców Soboru była aż tak aktywna. Niczego także nie sugeruje. Raczej zachęca czytelnika do samodzielnego poszukiwania odpowiedzi na to pytanie. Książka Ralpha Wiltgena to ważna publikacja zapoznająca czytelnika z historią Soboru Watykańskiego II. Przeczytanie jej pozostawia jednak pewien niedosyt. Niedosyt informacji. A to znowu inspiruje czytelnika do sięgnięcia po inne publikacje opisujące prawdziwą historię Vaticanum II. prawepismo.salon24.pl

Książka "Filotea. Wprowadzenie do życia pobożnego" autorstwa świętego Franciszka Salezego to bez wątpienia jedna z najlepszych książek katolickich, absolutne "must read". Bezcenne rady zawarte w publikacji są tak naprawdę skierowane do każdego z nas, bowiem każdy z nas jest tytułową Filoteą - duszą "miłującą Boga". Podtytuł zdradza nam zawartość dzieła. Wskazówki w nim zawarte pomagają dążyć każdej osobie do chrześcijańskiej świętości i doskonałości. Publikacja tak naprawdę skierowana jest do osób świeckich, które chcą osiągnąć powyższe cele. Lektura książki udowadnia, iż dążenie do świętości można realizować, a nawet trzeba, także poza zakonem. Niezwykle przystępny język publikacji to duże ułatwienie dla "cywilów" zapoznających się z treścią dzieła św. Franciszka Salezego. Sam autor jest zwolennikiem tak zwanego "złotego środka", jeżeli chodzi o dążenie do życia pobożnego; nie chce, aby w niektórych sytuacjach przedobrzyć czy przesadzić, co w konsekwencji doprowadziłoby do naszego zmęczenia czy zniechęcenia. Takie łagodne (inne) podejście może zachęcić nas do głębszego zapoznania się z duchowością prezentowaną przez świętego Franciszka Salezego. prawepismo.salon24.pl

Arcybiskup w prosty i przejrzysty sposób objaśnia przyczyny upadku Kościoła. Mądrzy biskupi i wcześniejsi Papieże widzieli problem, walczyli z modernizmem, ale nie zapobiegli zmianom. Sobór Watykański II został w rzeczowy sposób skrytykowany i widać teraz jak bardzo zmienił wektory nauki Kościoła. Można odnieść wrażenie że wiara Lefebvra jest zupełnie inna niż ta nam wpojona. Nowa Msza jest tylko częścią problemu. Niestety, albo i dobrze książeczka obnaża też nastawienie i myślenie niektórych hierarchów. KONIECZNIE TRZEBA PRZECZYTAĆ!

Trochę jednak rozczarowanie. Autor skupia się na polemice i udowadnianiu że nie mają racji teolodzy niby chrześcijańscy, którzy twierdzą, że wiara Jezusa Chrystusa, Ewangelie są zmyśleniem. Odnoszę wrażenie, że to są już historyczne dyskusje i tezy, które dawno zostały obalone. Dlatego te polemiki nie wydają mi się zbyt ciekawe. Może też dlatego, że jestem wierzący i te tezy z którymi polemizuje autor są jakby wzięte z sufitu.

Tą pozycją zaczynam przygodę z Ratzingerem i już wiem, że nie skończy się ona prędko. Nie bez powodu zasłużył sobie na opinię jednego z najwybitniejszych filozofów i teologów przełomu wieków. Piękny język, bogata bibliografia no i absolutnie głęboki przekaz. Dokładnie takiego rodzaju literatury religijnej szukałem.

Biblia i jej Autor to "literatura" poza wszelkimi ocenami, ale polecam to wydanie każdemu: wierzącemu i niewierzącemu, bo czy komuś się to podoba czy nie, żyjemy w kulturze, która u podstaw ma chrześcijańskie wartości i symbole. Dobrze wiedzieć skąd się to wszystko wywodzi, a to wydanie pisane jest przystępnym, współczesnym (co nie znaczy, że banalnym) językiem, który dla każdego (a w szczególności nie-chrześcijanina) będzie łatwy w odbiorze.

Ta encyklika została opublikowana 134 lata temu, dokładnie 15 maja 1891 roku; właśnie minęła kolejna rocznica. Była wynikiem nastania negacji dotychczasowych wartości i norm moralnych. Papież zauważył wśród społeczeństwa wzmożenie się wysiłków w walce z nauką Kościoła. W części pierwszej oznajmił, że socjalizm jest fałszywym rozwiązaniem. W drugim akapicie czwartego punktu: "Jeśli więc ktoś, ograniczywszy swe wydatki, poczynił oszczędności i chcąc zabezpieczyć te oszczędności nabył ziemię, wówczas ta ziemia nie jest czym innym jak zapłatą za pracę, tylko w nowej postaci, i dlatego tak nabyta ziemia pozostać winna w jego mocy, jak zapracowana przez niego zapłata". W części drugiej pokazał rolę społeczną państwa, w tym jego interwencje; w punkcie dwudziestym szóstym: "W świetle tych zasad kierownicy państw winni naprzód rozwinąć ogólną i powszechną działalność za pośrednictwem systemu praw i urządzeń, to jest starać się, aby sam ustrój i zarząd państwa sprzyjał dobrobytowi, tak powszechnemu jak jednostkowemu". W części trzeciej, traktującej o organizacjach, między innymi ostrzegał przed złym działaniem masonerii działającej pod płaszczykiem dobra. W moim odczuciu "Rerum novarum" mimo swojej starości okazało się dziełkiem nadal godnym uwagi czytelniczej.

"...ale sądzić jeden drugiego nigdy nie mamy prawa,nawet swego wroga...Pan Bóg znajduje swój czas,aby wydać na niego swój wyrok,a my powinniśmy modlić się i prosić Boga, żeby mu przebaczył i dał nawrócenie ..."-Abp J.P.Lenga P.S. Szanuję Abp za wieloletnią pracę kapłańską na Obczyźnie. Zacytowałam jego słowa z niniejszej książki. Są one potrzebne nam wszystkim, włącznie z Abp.

Bardzo przystępnie napisane kompendium przeciwko podstawowym mitom i zarzutom stawianym Kościołowi Katolickiemu. Dość krótko i zwięźle omówione tematy otwierają oczy na wiele zakłamanych zdań, które tak często można zobaczyć w mediach. Świetna na początek zgłębiania tematu

Chrześcijanin niewątpliwie to dzieło znać powinien i powinien je przeczytać od deski do deski. Czy niewierząca osoba lub osoba innego wyznania także powinna się z nim zapoznać? Stanowczo i kategorycznie tak. Brak znajomości Nowego Testamentu może zaowocować niedostatecznym zrozumieniem wielu wytworów kultury ludzkiej. Warto szczególnie podkreślić, iż mnóstwo książek należących do literatury pięknej lub filozoficznych ma bezpośrednie lub pośrednie odniesienia do Nowego Testamentu i wspomniany brak jego znajomości może poważnie utrudnić ich lekturę oraz właściwe zrozumienie wielu tekstów. Dla chrześcijan będzie to arcydzieło. Dla ateistów i osób innych wyznań będzie to zapewne po prostu wybitne dzieło ważne dla zrozumienia niemałej części historii ludzkości i jej kultury. Nowy Testament zawiera cztery Ewangelie (wg. św. Marka, Mateusza, Jana, Łukasza),Listy św. Pawła i Jana oraz Apokalipsę św. Jana. To dla chrześcijan podstawa wiary i teksty święte. Polecam wydanie z roku 1991 (Edycja Paulińska) z kilku względów. Po pierwsze rozmiar kieszonkowy, mały, nie zawierający dużo miejsca. Po drugie ciekawe informacje wstępne do każdego tekstu. Po trzecie jest to Nowy Testament w przekładzie z języków oryginalnych, który opracował Zespół Biblistów Polskich z inicjatywy Benedyktynów Tynieckich. Trzy znaczące plusy tegoż wydania książkowego, które warto wziąć pod uwagę. Można po Nowy Testament sięgnąć z wielu względów. Dla chrześcijan to lektura oczywista, dla niechrześcijan lektura, która ułatwi lub umożliwi sprawne poruszanie się po wytworach ludzkiej działalności z kręgu kultury chrześcijańskiej, która dokoła nas otacza i na każdym kroku daje znać o sobie. Wybitne dzieło, które ma swoje ważne i zasłużone miejsce w światowym piśmiennictwie, dzieło, które wręcz wypada znać.