Piękno wszechświata. Superstruny, ukryte wymiary i poszukiwanie teorii ostatecznej

Długa lektura i bardziej skomplikowana niż niektóre twory Briana Greene'a ale dla średniozaawansowanych w tej tematyce polecam.

Długa lektura i bardziej skomplikowana niż niektóre twory Briana Greene'a ale dla średniozaawansowanych w tej tematyce polecam.

Początkowe rozdziały są świetne. Autor w niesamowity sposób tłumaczy teorię względności i mechanikę kwantową. Czytało się to lekko i z dużym zaciekawieniem – naprawdę miałem poczucie, że ta lektura otwiera mi umysł na to, jak działa świat. Za tę część dałbym najwyższą notę.

Niestety, im dalej w las, tym trudniej. Kiedy zaczęła się teoria strun, poczułem, że autor trochę mnie „zgubił”. Dla kogoś, kto nie siedzi głęboko w fizyce, te koncepcje to na razie czysta abstrakcja, którą trudno sobie wyobrazić. Przez to końcówka książki była dla mnie sporym wyzwaniem i nie wciągnęła mnie już tak bardzo.

Podsumowanie: Daję 7/10. Warto przeczytać choćby dla samej pierwszej połowy.

Początkowe rozdziały są świetne. Autor w niesamowity sposób tłumaczy teorię względności i mechanikę kwantową. Czytało się to lekko i z dużym zaciekawieniem – naprawdę miałem poczucie, że ta lektura otwiera mi umysł na to, jak działa świat. Za tę część dałbym najwyższą notę.

Niestety, im dalej w las, tym trudniej. Kiedy zaczęła się teoria strun, poczułem, że autor trochę...

Kapitalna książka wyjaśniająca teorię superstrun. Czytałam już na ten temat inne książki i każda kolejna wnosi coś nowego. Ta książka - jeśli o mnie chodzi - uporządkowała moją wiedzę, poszerzając ją oczywiście. Czyta się jak na książkę popularyzującą fizykę (dla większości osób jest to dziedzina co najmniej niełatwa) bardzo lekko i łatwo - ale to moja opinia, może jest taka bo kończyłam fizykochemię. Tyle, że było to tak dawno temu, że wtedy na studiach wykładowcy mieli problemy z wyjaśnieniem teorii względności, o teoriach późniejszych w ogóle nie było mowy. Tak więc chłonę tego typu książki, a ta jest fenomenalna.

Kapitalna książka wyjaśniająca teorię superstrun. Czytałam już na ten temat inne książki i każda kolejna wnosi coś nowego. Ta książka - jeśli o mnie chodzi - uporządkowała moją wiedzę, poszerzając ją oczywiście. Czyta się jak na książkę popularyzującą fizykę (dla większości osób jest to dziedzina co najmniej niełatwa) bardzo lekko i łatwo - ale to moja opinia, może jest...

Książka czytana w nowym wydaniu, fenomenalna, oprócz poznania istoty teorii strun wyjaśniła mi jeszcze łatwiej ogólną teorie względności Einsteina. Na minus jedynie, że im dalej w książce się posuwamy tym bardziej autor odlatuje co skutkuje tym, że ciężko zrozumieć i wyobrazić sobie o co w ogóle chodzi. Mimo to zdecydowanie polecam.

Książka czytana w nowym wydaniu, fenomenalna, oprócz poznania istoty teorii strun wyjaśniła mi jeszcze łatwiej ogólną teorie względności Einsteina. Na minus jedynie, że im dalej w książce się posuwamy tym bardziej autor odlatuje co skutkuje tym, że ciężko zrozumieć i wyobrazić sobie o co w ogóle chodzi. Mimo to zdecydowanie polecam.

Nie doczytałem. Utknąłem tak gdzieś w 1/3. Książka zmęczyła mnie swoją formułą, za dużo historii, za dużo mielenia tego samego, może to subiektywne podejście, bo kilka książek na podobne tematy już pochłonąłem, lecz inne publikacje zostały zwyczajnie lepiej napisane. Książkę Greena chyba można by mocno skrócić bez straty na jakości.

Nie doczytałem. Utknąłem tak gdzieś w 1/3. Książka zmęczyła mnie swoją formułą, za dużo historii, za dużo mielenia tego samego, może to subiektywne podejście, bo kilka książek na podobne tematy już pochłonąłem, lecz inne publikacje zostały zwyczajnie lepiej napisane. Książkę Greena chyba można by mocno skrócić bez straty na jakości.

Pierwsza połowa książki nie porywa. Stanowi praktycznie kopiuj-wklej tego co znajduje się w 90% książek popularnonaukowych odnośnie kosmologii, czyli historia klasycznej fizyki, Teoria Względności Einsteina i Teoria Kwantowa z ilustracjami i opowieściami, mającymi ułatwić początkującemu adeptowi zrozumienie ich działania.
Autor rozkręca się dopiero w drugiej połowie, gdzie bierze pod lupę Teorię Strun. Poznamy jej historię i prawa, którymi się rządzi. Nie będę ukrywał, że w niektórych miejscach książki sam trochę się gubiłem w zrozumieniu Teorii Strun, której mechanika działania w 10 wymiarach przestrzennych przeczy zdrowemu rozsądkowi.
Pierwsze wydanie książki ma już ponad 25 lat, czyli mniej więcej połowę tego ile liczy obecnie sama Teoria Strun. Komuś, kto szuka bardziej aktualnej wiedzy, odnośnie tej teorii polecam rozejrzeć się za inną książką.

Pierwsza połowa książki nie porywa. Stanowi praktycznie kopiuj-wklej tego co znajduje się w 90% książek popularnonaukowych odnośnie kosmologii, czyli historia klasycznej fizyki, Teoria Względności Einsteina i Teoria Kwantowa z ilustracjami i opowieściami, mającymi ułatwić początkującemu adeptowi zrozumienie ich działania.
Autor rozkręca się dopiero w drugiej połowie, gdzie...

Prawdę mówiąć, to się rozczarowałem.
Pierwsze 200 stron jest rewelacyjna - zwłaszcza zreferowanie szczególnej i ogólnej teorii względności. Podobnie podstawy mechaniki kwantowej fajnie opisane.

Potem jednak przychodzi czas na teorię strun i tu im dłużej tym gorzej. Autor powtarza po wielokroć to samo, spekuluje na temat wcześniejszych spekulacji. Przewiduje, że w najbliższym czasie teoria zrewolucjonizuje nasze myślenie (jak wiadomo nic takiego się przez 15 lat nie stało).

Przedstawianie właściwości Wszechświata na podstawie teorii, która ma spekulatywny charakter jest puste. TO jak opowiadanie bajki, a potem zastanawianie się, wyciąanie z tej bajki wniosków i przewidywań na tematy tak odległe jak "to co było przed Wielkim Wybuchem.

Tak więc druga część słaba.

Prawdę mówiąć, to się rozczarowałem.
Pierwsze 200 stron jest rewelacyjna - zwłaszcza zreferowanie szczególnej i ogólnej teorii względności. Podobnie podstawy mechaniki kwantowej fajnie opisane.

Potem jednak przychodzi czas na teorię strun i tu im dłużej tym gorzej. Autor powtarza po wielokroć to samo, spekuluje na temat wcześniejszych spekulacji. Przewiduje, że w...

Jako że teoria strun eliminuje sprzeczności pomiędzy mechaniką kwantową i ogólną teorią względności, punktem wyjścia w jej przedstawieniu jest tutaj omówienie obu zagadnień. Poświęcony na to został jeden rozdział, kolejne dotyczą już tytułowej problematyki.
Temat nie jest łatwy. Wprawdzie ogólne założenia łatwo zrozumieć, jednak diabeł zawiłości tkwi w szczegółach. Geometryczne i matematyczne elementy teorii strun mogą przyprawić o zawrót głowy, wydaje się to niestety nieuniknione w wypadku koncepcji pretendującej do miana "teorii wszystkiego". Skoro chodzi o wyjaśnienie wszechświata, nie trzeba chyba nikogo przekonywać, że niniejsza pozycja jest obowiązkowa dla osób interesujących się nawet w niewielkim stopniu fizyką i kosmologią.

Jako że teoria strun eliminuje sprzeczności pomiędzy mechaniką kwantową i ogólną teorią względności, punktem wyjścia w jej przedstawieniu jest tutaj omówienie obu zagadnień. Poświęcony na to został jeden rozdział, kolejne dotyczą już tytułowej problematyki.
Temat nie jest łatwy. Wprawdzie ogólne założenia łatwo zrozumieć, jednak diabeł zawiłości tkwi w szczegółach....

Autor należy do panteonu młodych, współczesnych fizyków, rozwijających teorię strun. Teoria strun jest kandydatką na teorię wszystkiego, to jest prawa tłumaczącego fundamentalne zjawiska przyrody. Opracowanie takiej teorii było ambicją Alberta Einsteina, jest też ambicją kolejnego grona naukowców.

Książka podzielona jest na kilka elementów. Pierwsze rozdziały tłumaczą powstanie i osiągnięcia mechaniki kwantowej oraz nowej kosmologii zapoczątkowanej przez Alberta Einsteina. Możemy dowiedzieć się czym są siły, tworzące świat w tak zwanym mikro świecie - atom i jego młodsi kumple. Następnie autor przechodzi do kosmologii i zjawisk, wynikających z ogólnej teorii względności; zakrzywienia czasoprzestrzeni, plastyczności czasu i zmian w masie, będących funkcją prędkości światła oraz ruchu przyśpieszonego jako takiego, a to wszystko w rytmie hip-hopu, granego przez wszędobylską energię.

Na scenę wchodzi waga ciężka – planety, galaktyki, czarne dziury - odległości liczone w latach świetlnych nie km, wszystko wyrażone w milionach milionów miliardów, no nie jest łatwo, mózg kapituluje. Do tego momentu książka jest ciekawa, świetnie napisana, nawet dla osób nieinteresujących się fizyką może być przyjemnym relaksem i umysłową rozrywką. Kilka przykładów - grawitacja zakrzywia czasoprzestrzeń i spowalnia czas. Światło jest jednocześnie materią i falą, a więc jest trochę w kilku miejscach na raz. Dla obiektu, który przyśpiesza, czas płynie relatywnie wolniej, można więc poruszać się w czasie ..."wow, omg".

Książka sprawnie omawia paradoks współczesnej nauki, polegający na tym, że opisane prawa przyrody, działające na najmniejszym, obserwowalnym poziomie (atomy) stoją w jawnej sprzeczności z prawami, które widzimy na poziomie planet i galaktyk, a nawet samego kosmosu. Przecież nie jest tak, że prawa rządzące atomami to zupełnie inne prawa, rządzące planetami. A jednak – fizyka stoi na krawędzi zwątpienia z rozłożonymi rękami i rozdziawioną miną. Mam wrażenie, że teoria strun robi dobrą minę do złej gry.

W kolejnych rozdziałach książki fizyk przechodzi do podstaw fundamentów świata to jest tajemniczych strun, które drgając tworzą budulec materii - cząstki i odpowiadające im oddziaływania. Tu zaczynają się schody. Głos zabiera królowa nauk, matematyka ze swoim specyficznym językiem i logiką, prawdziwy koszmar maturzystów - Nemezis dzisiejszej szkoły, czy jeszcze ktoś jest na sali..?.

Zakrzywione przestrzenie, wielowymiarowe kryształy, obiekty abstrakcyjno-fizyczne, można wymięknąć. Wszystko podszyte żmudnymi wzorami, badaniami trwającymi wiele lat. Autor z entuzjazmem wypowiada się o pracy naukowców, natomiast wejście we współczesny świat matematyki bez wzorów jest jednak trudne. Owszem, są porównania, odniesienia, ale jak się nie ugryzie tego od strony języka, jakim jest matematyka, trudno zrozumieć skomplikowane teorie.

Nauka porusza się skokowo, jak większość rzeczy w życiu. Ciągłość zjawisk fizycznych, historycznych, społecznych jest intelektualnym złudzeniem. Na podstawowym poziomie zmiany następują błyskawicznie. Widzę tu analogię do książek ekonomicznych, takich jak „Czarny Łabędź” czy „Antykruchość” Nasima Taleba. W ekonomii i zjawiskach społecznych również obserwujemy nagłe zmiany. Tłumaczenie po czasie jest często przysłowiowym dorabianiem teorii do faktów. Nie oznacza to, że nie można niczego, patrząc wstecz, zrozumieć, ale warto zachować zdrowy dystans do własnych i oficjalnych interpretacji świata.

W książce jest też opisany współczesny wyścig naukowy. Naukowcy pracują w grupach, uzbrojeni w superkomputery i aparaturę badawczą. Badania naukowe przyczyniają się do rozwoju technologicznego i zmieniają świat. Widać też autentyczną pasję autora do przedmiotu, jakim jest fizyka i to się w trakcie lektury trochę udziela.

Pozycja interesująca, warto przeczytać, ale trudna i wymagająca.

Autor należy do panteonu młodych, współczesnych fizyków, rozwijających teorię strun. Teoria strun jest kandydatką na teorię wszystkiego, to jest prawa tłumaczącego fundamentalne zjawiska przyrody. Opracowanie takiej teorii było ambicją Alberta Einsteina, jest też ambicją kolejnego grona naukowców.

Książka podzielona jest na kilka elementów. Pierwsze rozdziały tłumaczą...

Genialnie napisana ( i przetłumaczona ) superpozycja z dziedziny fizyki i kosmologii, wyjaśniająca w zaskakująco przejrzysty i przystępny sposób wszelkie kwantowo-grawitacyjne zawiłości współczesnej nauki o mechanizmach przyrody.

Genialnie napisana ( i przetłumaczona ) superpozycja z dziedziny fizyki i kosmologii, wyjaśniająca w zaskakująco przejrzysty i przystępny sposób wszelkie kwantowo-grawitacyjne zawiłości współczesnej nauki o mechanizmach przyrody.