Pan dr

„Ty i ja dwa różne światy” Elżbiety Kosobuckiej opowiada o dwudziestotrzyletniej studentce ASP, która po wielu latach spotyka chłopaka z dzieciństwa. Pomiędzy bohaterami ożywają dawno pogrzebane uczucia, jednak od ich ostatniego spotkania wiele się zmieniło. Kamil stał się potentatem w branży IT i będąc osobą wpływową, porusza się w świecie przepychu i biznesu. Jego wysoka pozycja społeczna sprawia, że skromna i religijna Natalia czuje się przy nim zaściankowa oraz przytłoczona zbytkiem. Czy będzie potrafiła odnaleźć się w jego świecie i korzystać z bogactwa? Czy Kamil przestane narzucać innym swój styl życia i wyzbędzie się przekonania, że może mieć wszystko, czego zapragnie? Utwór Kosobuckiej to uwspółcześniona baśń o Kopciuszku. Występuje tutaj biznesmen, który wprowadza do swojego świata bogobojną, skromną dziewczynę. Książka jest schematyczna i napisana prostym językiem (doszukałam się błędów, ale je powinien wyeliminować redaktor),więc czyta się naprawdę szybko. Dialogi czasem są za długie, co mnie akurat utrudniało czytanie, gdyż nie mogłam na chwilę przystanąć i zaczerpnąć oddech. Podobało mi się, że akcja rozgrywa się nie tylko zagranicą, ale i w Polsce. Niektóre miejsca zostały pięknie opisane, przez co mogłam sobie wyobrazić tło akcji. Niezwykle ciekawa okazuje się kreacja Natalii jako katoliczki, dla której zasady religijne są niezwykle istotne. Chcąc żyć w zgodzie z własnymi przekonaniami, nie spełnia wszystkich pragnień ukochanego mężczyzny. W tej książce widać, jak dwa światy wzajemnie się przenikają, a innym razem rozmijają, a związek Natalii i Kamila pokazuje, jak wiele pracy należy włożyć, by oba pogodzić.

Pracujący w jednym w wrocławskich biurowców Basia i Adam znają się od lat, wiedzą o sobie wszystko, są tego zdania, że taka szczerą, prawdziwą przyjaźń. Codziennie piją kawę, spotykają się ze sobą. Basia walczy z traumą dzieciństwa, kładzie się cieniem na jego życie. Historia przejmująca, chwytająca bardzo za serce, fabuła ciekawa, akcja wartka i trzyma w napięciu. Emocjonująca, przepiękna, życiowa książka spędziłam miłe chwile przy lekturze.

W ogóle nie gustuję w takich książkach, ale wypożyczyłam ją losowo z biblioteki. Nie ukrywam, że czytało mi się ją całkiem zgrabnie, miała ona swoje ciekawe momenty (choć język pełen patosu przywodził na myśl XVIII-wieczne zamki, nie XXI wiek),ale w drugiej połowie główne postacie zaczęły mnie naprawdę męczyć, a historia była przewidywalna. Ludwik ma wyśrubowane wymagania wobec kobiet, więc od początku wiedziałam, że Patrycja tak naprawdę nie jest matką dziecka, bo to by było pewnego rodzaju utrudnieniem. Jak mogłam przymknąć oko na wyświechtany motyw "jesteśmy z dwóch różnych światów", kiedy Ludwik nie znał prawdy o Patrycji, tak później nie da się już tego łyknąć. Oboje są ludźmi sukcesu z bogatych domów - jakim cudem oni mają być "z dwóch różnych światów"? Poza tym moje zdanie jest następujące: Ludwik ma problemy z zazdrością, Patrycja jest niedojrzała i niestabilna emocjonalnie, jako dorośli ludzie nie umieją w ogóle ze sobą rozmawiać, więc przykrywanie tego bałaganu kołderką pod tytułem "Bóg zesłał mi takiego męża, więc weźmiemy ślub" jest dla mnie zupełnie pomylone. Ten związek jest toksyczny. Ci ludzie powinni przeprowadzić z sobą choć jedną zwykłą rozmowę, zanim zaczną mówić o zaręczynach. "Hurr durr, bo Ludwik nie zadawał pytań o Patrycji przeszłość" - za każdym razem, gdy próbował, ta unikała tematu i maniakalnie przechodziła z butnego, dumnego nastroju do infantylnego. Jedynym ciekawym wątkiem jest kosmita ukrywający się w ciele Tymka - za żadne skarby nie uwierzę, żeby 3-latek mówił bardziej składnie i logicznie niż jego opiekunka, choć poprzeczka nie jest zbyt wysoko zawieszona. Moje podsumowanie historii na przyszłość: Ludwik jedzie samochodem i podwozi uciekającą z dzieckiem Tymkiem przed psychopatą Patrycję. Zawozi ją na pole namiotowe do znajomych. Chociaż nie spełnia żadnych z jego wyśrubowanych oczekiwań wobec kobiet, zawraca mu w głowie, przez co mężczyzna wraca tam i ratuje kobietę po raz drugi przed psychopatą. Ciągle myśli, że kobieta jest biedną fryzjerką z dzieckiem i że są z zupełnie dwóch różnych światów. Cały czas proponuje jej opiekę i ochronę, i żeby zatrzymała się w jego pokoju, a ona cały czas odmawia, chce zabierać siebie i dziecko, ale w końcu zostaje. On zaprasza ją na bankiet, ona dostaje za darmo ciuchy z eleganckiego butiku, bo głosi dużo na rzecz pomocy dzieciom, a właścicielem butiku okazuje się dziadek Ludwika. Ludwik zaprasza Patrycję na bankiet, upija się i nie umie radzić sobie z zazdrością. Rano całuje Patrycję, ta boi się wiadomo czego, więc chce odejść, w końcu ląduje u przyszłej szwagierki Ludwika, robi fryzury kobietom i idzie z Ludwikiem na ślub. Jest masa niedopowiedzeń, dwuznacznych sytuacji, których się nie wyjaśnia przez całą książkę. Okazuje się, że Patrycja jest córką biznesmena, sama ma spore osiągnięcia, więc wcale nie są z dwóch różnych światów. Poza tym jest matką dziecka, ale chrzestną, więc oczywiście wszystkie "balasty" po drodze się rozwiązują. A na samym końcu Patrycja i Ludwik biorą ślub. Bo tak.

Jeśli jesteś zmęczona swoim niegodziwym facetem. Jeśli w związku grasz nawet nie drugie skrzypce. Jeśli nie popierasz zemsty, ale czasem jej pragniesz… Twój zdradziecki mąż w końcu sobie nagrabił? Puszcza Cię z torbami? Sezonowo zamienia Cię na coraz nowsze modele? Albo grozi, że zabierze dom, samochód i co tylko się da? Napisz do Wykałaczki, a ona wyrówna z nim rachunki! → wykalaczka@mojapoczta.pl Z Gundą lepiej nie zadzierać. Wiedzą coś o tym „obiekty” wystawione jej przez zdradzane, wykorzystywane i porzucane żony. Filigranowa sylwetka, niebieskie oczęta, a w główce mnóstwo pomysłów na pognębienie wrednego rodzaju męskiego. Czy tak już będzie zawsze? Czy poza Kune, przedstawicielem nietypowego gatunku pupilów, znajdzie się jakiś samiec zdolny spiłować nieco pazurki ostrej facetki? „Facet do poprawki” Joanny Sykat to moje pierwsze literackie spotkanie twórczością tejże autorki. Joanna wśród swoich stałych czytelniczek znana jest jako autorka epicko – lirycznych powieści o trudnych związkach, rodzinnych relacjach, marzeniach, nadziejach i niedomówieniach. Tym razem pokazuje się w nowej odsłonie jako autorka powieści komediowej. Muszę przyznać, że dawno się tak dobrze nie bawiłam podczas czytania książki i szczerze żałowałam, że tak szybko ją skończyłam czytać. Często bywa tak, że dla dobra dzieci, wspólnego majątku,domu, mieszkania, kredytu, kota, psa, rybek, a nawet teściowej, kobietom brak odwagi na stanowcze tupniecie nogą i powiedzenie dość! Bywa, że tkwią w związkach, mając świadomość, że ich szanowny małżonek używa sobie na boku do woli i bezkarnie. Usychają w poczuciu wielkiej porażki i nadmiernego samokrytycyzmu. Tymczasem okazuje się, że Joanna Sykat znalazła na to sposób! I to jaki! Oczywiste jest to, że powieść należy traktować z przymrużeniem oka. Bo to, co się w niej wyprawia przechodzi czasem wszelkie granice zdrowego rozsądku. Ale z drugiej strony, czy my kobiety zawsze musimy być takie porządne, poukładane i zdroworozsądkowe? Moim zdaniem nie. Przed wszystkim powinnyśmy być szczęśliwe, dlatego... Na ratunek przychodzi Gunda ze swoją nietypową profesją i jest w stanie wyrównać rachunki z wiarołomnym ślubnym (i nie-ślubnym także),przemówić mu do rozumu tak słodko i serdecznie, że szybko zmieni zdanie, a i jeszcze ładnie przeprosi. Z powieściową Gundą czeka Was doprawdy doskonała zabawa. Ta książka to zdecydowanie kawał dobrego ładunku pozytywnych emocji, pozwala spojrzeć na świat nieco bardziej optymistycznie i pobudza w nas (czytelniczkach pięknej i słabej płci!) uwierzyć, że jesteśmy w stanie poradzić sobie ze wszystkimi problemami. A to przecież najważniejsze! „Facet do poprawki” Joanny Sykat to idealna odskocznia od szarego życia codziennego, pełna humoru i pysznej zabawy. Nie brakuje w niej kilku chwil grozy, są też momenty wzruszenia, ale ogólnie jest to lektura lekka, łatwa i przyjemna, która z dużą ironią, jeszcze większym absurdem i sporą ilością groteski potrafi rozbawić i napełnić pozytywną dawką endorfin. Serdecznie polecam :) Ps. Na wszelki wypadek zostawiłam sobie wykałaczki dołączone do powieści :),a nuż się przydadzą do czegoś! Za egzemplarz do recenzji dziękuję Wydawnictwu Replika. https://przeczytajka.blogspot.com/2019/05/facet-dopoprawki-autor-joanna-sykat.html

Powieść "Tęcza nad jeziorem" ma piękną okładkę. Taką jak lubię. Nieoklepaną, przyciągającą wzrok. Niestety moim zdaniem tytuł nie bardzo do niej pasuje. Jest tam bowiem młyn, rzeka i jej rozlewisko, ale jezioro? Bohaterka powieści Ewa to specyficzna osoba. Nie lubi być z ludźmi. Woli swoje własne towarzystwo. Jest bardzo skryta. Niechętnie powierza innym swoje tajemnice. Wraca z Londynu do Polski tylko po to, żeby pogodzić rozwiedzionych rodziców. Czytając o tym, zastanawiałam się, czy on ma lat dwadzieścia pięć, czy raczej pięć. Być może w głębi duszy był to dla niej tylko pretekst by nie wracać do Anglii, by odciąć się od traumatycznych przeżyć, które ją łączyły z tamtym światem. Tego jednak można się tylko domyślać. Po powrocie nic nie jest tak, jak ona tego oczekuje. Matka nie mieszka w domku odziedziczonym po babci. Sprzedała go koledze Ewy z podstawówki - Brunonowi, poza tym kupiła młyn i właśnie go remontuje, realizując jakąś swoją ideę. Ojciec zaś mieszka w ich dawnym domu i spotyka się z lekarką. Pierwotny plan pogodzenia rodziców spala na panewce w obliczu tych wszystkich niespodzianek. Dookoła Ewy zaczynają pojawiać się znajomi z przeszłości, życie nabiera rozpędu, lecz ona nie za bardzo potrafi się w nim odnaleźć. Odnoszę wrażenie, że strasznie się szarpie, nie mogąc zdecydować, czy wraca do Londynu, czy zostaje w Polsce. Czy dziewczyna znajdzie swoje miejsce w życiu, rozwiąże problemy, poprawi relacje z rodziną? Proponuję zapoznać się z lekturą i sprawdzić samemu.

Ta książka mnie naprawdę zaskoczyła. Główna bohaterka jest mi bardzo bliska dokładnie wiem. Jak się czuje.... Jej rozterki są zrozumiałe... Ale tylko dla osób które podobnie mają zrypane życie jak ona.... Adwokat jej mąż to tyran ham damski bokser Ona odważna dziewczyna z dwójką dzieci. Juz przed poznaniem męża nie miała łatwo... Ojciec pijak zaginął.... I niby już się odnalazł a jednak nie... Marta po wypadku gdzie straciła przytomność poznaje siostrę karmelitke która okazuje się być duchem to ona daje jej siłę by rozstać się z mężem.... Bohaterka poznaje policjanta i zakochują się w sobie.. Czy będą żyć razem co z mężem oprawca przeczytajcie a się dowiecie

#317 - Marokańskie Słońce - Adriana Rak - Wydawnictwo WasPoss #70/52/2020 Ta książka ma 202 strony i jest to moja piąta książka tej autorki, choć napisała ją i wydała znacznie wcześniej. Historia miłości Marysi z Polski i Bilal z Casablanki pokazuje jak trudne są relacje osób z tak różnych religijnie światów. Rozmarzyłam się czytając tą powieść, chociaż chwile szczęścia są przeplatane tymi gorzkimi. Wróciły też do mnie wspomnienia z mojej podróży do Maroka, gdzie miałam okazję korzystać z Marokańskiego Słońca. Jest to książka na jeden wieczór - uwaga wciąga ogromnie i nie pozwala się oderwać <3 https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2390801081219778/?type=3&theater

Po „Dziewczynę z warkoczem” Agnieszki Jordan-Gondorek sięgnęłam z czystej ciekawości i nie ukrywam, że zadziałało tu kilka elementów naraz. Po pierwsze, to debiut autorki, który zdobył uznanie czytelników, a ona pisze dalej. Lubię odkrywać nowe nazwiska i sprawdzać, jak autorzy wchodzą na rynek literacki. Wiem, że już niedługo pojawi się jej trzecia książka, a ja chcę przygodę z nią zacząć od samego początku. Po drugie, oczarował mnie tytuł i okładka. Od początku miałam wrażenie, że za tą historią kryje się coś więcej niż zwykły romans. No i wreszcie opis, który od razu mnie zatrzymał. Historia kobiety, której świat rozpada się w jednej chwili, a rozwód, zamiast końcem, może stać się początkiem? Brzmiało jak coś, co ma potencjał, by poruszyć emocje. Trafiłam idealnie, to jest książka, od której nie da się oderwać, która nie pozwala zamknąć okładki nawet na chwilę, bo ciągle chce się być w środku tej opowieści. Czytałam ją bez przerwy, nie chciałam odkładać, a każda wolna chwila należała tylko do tej historii. Krystyna Hrynkiewicz to bohaterka, którą bardzo łatwo polubić i… bardzo łatwo zrozumieć. Jej życie wali się jak domek z kart, kiedy mąż oznajmia jej, że zostanie ojcem, tylko nie z nią. Ból, poczucie winy, pytania bez odpowiedzi i przekonanie, że to ona zawiodła... wszystko to autorka oddaje w sposób niezwykle autentyczny. Czytając, miałam wrażenie, że zaglądam w czyjeś prawdziwe emocje, a nie tylko śledzę fikcyjną historię. Jednym z najbardziej symbolicznych i jednocześnie najmocniejszych momentów jest decyzja o ścięciu długiego warkocza. Ten gest nie jest tylko zmianą fryzury, to próba odcięcia się od starego życia, od bólu i niespełnionych marzeń. I właśnie wtedy na scenę wkracza Igor. Przypadkowy wybawca z ulicy, który chwilę później okazuje się fryzjerem mającym dokonać tego „nowego początku”. Czy można wyobrazić sobie lepszy zbieg okoliczności? Relacja Krystyny i Igora rozwija się powoli, naturalnie, bez sztucznego pośpiechu. Są między nimi iskry, ale jest też ostrożność, bagaż doświadczeń i niewypowiedziane historie. I to właśnie mnie najbardziej wciągnęło, te drobne gesty, rozmowy, momenty bliskości, przy których chciałam zostać jak najdłużej. Czy Igor naprawdę jest tak idealny, jak się wydaje? Co skrywa jego przeszłość? I czy dwoje poranionych ludzi może zbudować coś trwałego? Ogromnym atutem książki są wątki poboczne, szczególnie ten związany z japońską rodziną. Był dla mnie miłym zaskoczeniem, pełnym ciepła, ciekawostek kulturowych i subtelnie wplecionych informacji o tradycjach, języku i kuchni Japonii. To nadało historii wyjątkowego klimatu i sprawiło, że świat przedstawiony stał się jeszcze bogatszy. Postać Yana – przyszywanego brata Krystyny, oraz jego mamy to prawdziwa oaza wsparcia, serdeczności i bezwarunkowej troski. Takich bohaterów po prostu chce się mieć blisko. Emocjonalnie ta książka prowadzi czytelnika przez smutek, żal, nadzieję, wzruszenie i radość. Są momenty, które ściskają serce, ale są też takie, przy których uśmiech pojawia się sam. To jedna z tych historii, od których trudno się oderwać, bo chce się być z bohaterami, przeżywać z nimi każdą chwilę i nie uronić ani sekundy emocji. Najbardziej urzekło mnie to, że mimo trudnych tematów jest to książka pełna ciepła i wiary w to, że życie potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Jak na debiut, moim zdaniem to naprawdę mega debiut. Dojrzały emocjonalnie, dobrze poprowadzony i zapadający w pamięć. Już teraz wiem, że będę śledzić dalszą twórczość autorki, a po „Dziewczynie z warkoczem” bez wahania sięgnęłam po kolejną książkę. Polecam tę historię wszystkim, którzy lubią poruszające, życiowe opowieści o kobietach, nowych początkach i miłości, która przychodzi w najmniej oczywistym momencie.

Elegancki, bogaty polityk Mason i skromna tłumaczka Zoe. Spotykają się przez przypadek w hotelu w Brukseli. Postanawiają spędzić razem czas, a potem każde wróci do swojego kraju i do swojego życia. Oboje mają korzenie w Indiach. I to właśnie Zoe, zasiewa ziarno w Masonie, że warto dowiedzieć się czegoś o swoich przodkach, oraz o tym skąd się pochodzi. Czy o wspólnych chwilach będzie im łatwo zapomnieć ? Czy Mason spotka się ponownie z Zoe? Jakie czekają na nich przygody? Czy ta dwójka ma wspólną przyszłość? Zapraszam do lektury ☺ Książka nie jest za długa, a jest cudowna. Znajdziemy tam pełen wachlarz emocji i będziemy je przeżywać razem z bohaterami.🙂 Po za tym Autorka już na dzień dobry, kupiła mnie Indiami. Uwielbiam filmy Bollywoodzkie i to dzięki nim poznałam klimat, historię i wspaniałe Indie. Moim marzeniem już od wielu lat jest podróż do tego kraju.🥰 Było to moje pierwsze spotkanie z twórczością Niny i na pewno nie ostatnie. Zachwyciła mnie swoim stylem i tym w jaki sposób wykreowała bohaterów, nawet tych drugoplanowych. 😉 Sięgnęłam po tą książkę przypadkiem, podczas brania udziału w maratonie mikołajkowym @zpasjadoksiazek #czytamzAgnes. Zachęcam wszystkich do brania udziału w takich akcjach, ponieważ nie tyle motywują do czytania, ale dzięki temu czytamy książki, które pewnie jeszcze długo by leżały i zbierały kurz na półce 😆 Polecam z całego ❤

Ciekawie wykreowana historia kobiety dojrzałej ,kobiety po przejściach,kobiety,która przez wiele lat skupiona była tylko na macierzyństwie i na przetrwaniu.Kobiety,która zakopała głęboko w sobie uczucia,potrzebę bliskości,dotyku ,potrzebę bycia kochaną. W murze wysoko przez siebie postawionym wyłom robi pewnego dnia mężczyzna dużo młodszy.Rozterki,strach ta myśl bo co powiedzą inni…i ten niepokój który zaczyna coraz bardziej płonąć,budząc kobiecość,potrzebę dotyku,bliskości,potrzebę,która paraliżuje….czy pozwolić jej zapalić się żywym płomieniem? To również historia trudnych wręcz toksycznych relacji,historia odmienności seksualnej,tolerancji i wielu dylematów moralnych. Historia,którą czyta się spokojnym rytmem,historia która zmusza do chwili zastanowienia .

"Dziś jest dobry moment na miłość - możliwe, że kolejnego już nie będzie." - to dobre przesłanie, które idealnie ukazuje to, co chce mam powiedzieć autor. Historia kobiety, ale opowiadana przez mężczyznę, co da się odczuć po małej liczbie emocji towarzyszących wydarzeniom w jej życiu. Ale jest to coś innego, co czyta się dobrze, mimo że skoki w czasie podczas toku fabuły powodują trochę chaosu. Zakończenie daje do myślenia - że czasami nie warto nieustannie szukać, ale podchwycić to co aktualnie jest i zaryzykować, nawet nie wiedząc jak się skończy 😉

Często się zdarza, że przeszłość upomina się o swoje miejsce w naszym życiu. Są wydarzenia, które zostają miłym wspomnieniem, ale są też takie, które zmieniają wszystko. I takim decydującym wydarzeniem dla bohaterki książki Emilii jest list, ktory otrzymuje w 25 urodziny. List ten to przekaz od matki, której dziewczyna nie widziala od maleńkości. Emilia w poszukiwaniu mamy wyrusza w Bieszczady. Tam w domu położonym w głuszy dostaje pudełko z listami. To wiadomości od niestety zmarłej matki. Każdy list ma odrębny tytuł i zawiera przesłanie, z którego Emilia rozumie coraz mniej. Historia wydaje się być dosyć banalna na pierwszy rzut oka. No bo co może innowacyjnego w takim sposobie prowadzenia wątku. Ot dziewczyna i tajemnica z przeszłości. Ale każdy rozdział, to swego rodzaju zaskoczenia i dla córki i dla czytelnika, ktoremu juz się wydaje, że tak, tak zrozumiałem. Każda strona i każdy kolejny list, to głębsze wejście w bardzo trudny temat porzucenia oraz zmagań z nieuleczalną chorobą. To także wyjątkowa historia o dokonywaniu bardzo trudnych życiowych wyborów i w pewnym sensie decydowaniu o kimś za kogoś. Ale to także lekcja dojrzewania młodej dziewczyny, lekcja wybaczania i lekcja miłości.

Pełna głębokich refleksji, ukazuje wartości, które skłaniają do głębszego zastanowienia się nad światem i życiem. Mimo napięcia i niebezpieczeństw, które kryje w sobie fabuła, nie brakuje w niej również cennych, uniwersalnych lekcji. Jest to historia, która angażuje, intryguje i pozostaje w pamięci na długo.

Świetnie się czytało pomimo licznych błędów. Uważam, że mamy tak duży wybór imion, że nadawanie kilku bohaterom tych samych to takie trochę fas pas. Autorka najpierw skupiła się na przedstawieniu czterech kobiet, które są siostrami. Życie Aśki to taki rollercoaster. Mieszka z dwoma córkami, pracuję w kancelarii notarialnej, gdzie jest wykorzystywana, przez szefową. Mąż ciągle w delegacji, nagle przestaje dzwonić. Dziewczynki tęsknią, Asia się nie pokoi. Relacja tej dwójki kończy się, gdy pojawia się trzecia. Gośka ma wspaniałego męża i trójkę dzieciaków. Poświęca im swój czas. Stać ją na drogie stroje i wyjścia z koleżankami do klubu kijkowego. Jest zadowolona ze swojego życia do czasu, aż odkrywa, że mąż sprowadził na ich rodzinę wielkie problemy. Majka przebojowa trzydziestolatka mieszka i pracuje w Warszawie. Jej głównym zajęciem jest jogging i dbanie o swoją figurę. Pracuje w firmie jako copywriterka. Jednak wśród koleżanek z pracy jest zawiść, która powoduje, że Majka traci wymarzoną pracę. Julia studiuje marketing w Poznaniu. Cierpi po rozstaniu z chłopakiem. Dzięki przyjaciółce udaje jej się pozbierać i ułożyć życie w nowym związku. Wszystko było pięknie do czasu imprezy, gdy Julia poznaje znajomych Darka. W kolejnym rozdziale mamy wszystkie siostry w rodzinnym Karpaczu. Jest sporo kłótni między nimi. Wypadków, które kończą się w szpitalu. Agnieszka Rusin postawiła na siłę rodziny i tego jedynego obok. Lekka i taka w sam raz na dwa popołudnia.

Zafascynował mnie ten autorski debiut pani Doroty Pasek. . Bardzo bogate studium psychologiczne. Pisarka w sposób barwny potrafi przedstawić nawet samo domatorstwo głównej bohaterki. Z Długich wieczorów jesienno- zimowych z dwiema postaciami w tle pomieszczenia kuchennego stworzyła prawdziwą perełkę. Nie ma żadnego przejawu nudy, wprost przeciwnie ,bogato stopniowane napięcie. Traumę po nieudanym związku trudno wyleczyć. Autorka w sposób mistrzowski przeprowadza nas przez nią, tak jak my bylibyśmy tą odtrąconą osobą w związku. Wzloty i upadki. Chwile zapomnienia i zatracenia się. Budzenie się z realiów i zatapianie się w nowym lepszym świecie. Czy marzenie o rodzinie ,nowym domu głównej bohaterki się spełni? Czy potrafi zacząć życie z nowym kontem? Czy zdoła otrząsnąć się z demonów przeszłości? Musicie przeczytać i przeżyć to sami. A jak opowieść spodoba się, radzę przeczytać drugi tom ,,Dziewczyna od trawnika'', który jakby stanowi kontynuację ,choć nie wszystkie wątki są bezpośrednio ze sobą powiązane.

„Naucz się beze mnie żyć” opowiada nam o losach Wioli, bardzo wrażliwej młodej kobiety. Pokazuje jej życie kiedyś i dziś. Krzywdę, której doświadczyła w młodości i jej konsekwencje oraz późniejszą utratę miłości swojego życia. Jej los stawia nam pytania. Ile razy można zostać zranionym i zaczynać od nowa? Czy warto wierzyć i próbować? Niewątpliwym plusem tej pozycji jest ukazanie w sposób subtelny prawdziwej miłości. Nie sloganu, pusto wygłaszanego i nic nie znaczącego, ale uczucia, które jest trwałe, prawdziwe i nie znika za kolejnym rogiem. Takiej miłości, którą odczuwamy całą swoją cząstką. Kolejnym istotnym elementem jest ukazanie oszustwa w sieci, przecież anonimowość dodaje odwagi do podłych czynów. Problem ten jest niewątpliwie cały czas aktualny, często lekceważony przez zapracowanych i zbyt zajętych opiekunów młodych ludzi. Zwieńczeniem trudnych tematów jest tu anoreksja, okropna i bardzo podstępna choroba. Historia tu ukazana jest bardzo życiowa i uczuciowa. Idealnie wpasowująca się w gatunek literatury obyczajowej. Jak na debiut, autorka wypadła bardzo dobrze. Przeszkadzały mi troszeczkę niektóre opisy, które nic nie wnosiły do fabuły, bez nich książka nic by nie straciła, ale jest to moja opinia i odczucie. Mam nadzieję, że będę miała okazję jeszcze poznać jakąś pozycję spod pióra autorki. Bardzo mnie intryguje w jakim kierunku podąży. Dla fanów ciepłych i subtelnych opowieści będzie to pozycja w sam raz. Polecam.

Płynna, łagodna, ciepła, do szybkiego przeczytania. Osadzona trochę w Gdańsku, trochę w Paryżu, oba miejsca bliskie mojemu sercu, więc tym bardziej byłam ciekawa fabuły. Był też mądry pies (nie jeden),zatem to połączenie przyjmuję w całości. Ale była też miłość między dwojgiem ludzi, jednak... czy taka miłość w ogóle się zdarza? Czy może autora trochę poniosła wyobraźnia? Wątek pierwszej dziewczyny już potem nie powrócił, więc cała historia jest jakby trochę moim zdaniem niekompletna i mimo wszystko zbyt bajkowa. Ale przymykam oko na brak realizmu i daję 7/10, bo doceniam fajny język, sporo odniesień do wierszy czy innych książek w treści i zaproszenie do odwiedzenia restauracji Basi Ritz w Gdańsku.

Drugi tom sagi o rodzinie Bialickich. Najwięcej miejsca poświęciła autorka Marcie i jej babci Halinie. Bardzo podobała mi się postawa seniorki rodu, jej metamorfoza. Z osoby siedzącej i odmawiającej zdrowaśki przeistoczyła się w kobietę energiczną, która powrciła do swoich pasji. Okazało się, że potrafi zajmować się biznesem, kuchnią, poszerza swoje horyzonty myślowe. Trochę nie odpowiada mi postawa Marty. Niby jest zadowolona ze swojego narzeczonego, a ucieka od niego, pojawia się we wspólnie zajmowanym mieszkaniu rzadko, nie zrywa zaręczyn, a jednocześnie nie robi żadnych przygotyowań do ślubu. Żal mi czasami było Krzysztofa, który widzi narzeczoną raz w tygodniu i to nie zawsze, chcąc jej się przypodobać robi samodzielnie zaproszenia na ślub i organizuje inne przygotowania do ślubu. Ciekawa powieść o perypetiach rodzinnych.

Bardzo wciągająca książka chociaż czasem też irytująca. Historia Jolanty, która ma wszystko - drugiego męża, wspaniałego syna, przyjaciółkę, piękny dom. Podniosła się po dawnej tragedii kiedy jej pierwszy mąż zaginął. Wydaje się szczęśliwa. Z dnia na dzień okazuje się, że nic nie jest takie rozowe jakie się na początku wydawało. Każda z bliskich osób okazuje się kimś innym. Nie do zniesienia jest natomiast wscibska dziennikarka. Czytałam w sumie kilka godzin, bo nie mogłam się doczekać końca historii. Polecam 😊

Powieść Wandy Majer-Pietraszak otuliła mnie niczym ciepły koc w zimowy zimny wieczór ... Zresztą właśnie o wieczorach, a ściślej rzecz biorąc o nocach spędzonych głównej bohaterce na prowadzeniu audycji radiowej jest ta historia. Słuchacze dzwonią do Danuty, by podzielić się z nią swoimi nadziejami, troskami, a przede wszystkim po prostu być wysłuchanymi. A wszystko to otoczone nimbem tajemniczości, ale też spokoju i wytchnienia, które noc niesie ze sobą. Jednak nie tylko o radiu jest ta historia, ale przede wszystkim o miłości i to nie o miłości do mężczyzny, choć i ten w książce się pojawia... Życie bohaterki zmienia się o 180% stopni, kiedy w jej życiu pojawia się pewna mała dziewczynka, niosąc ze sobą całą gamę emocji i uczuć. dotąd przez Danutę niedoświadczanych. Ciepła, mądra, pełna wzruszeń powieść, którą z czystym sumieniem polecam!