George Müller - Ojcem dla sierot

Byłam podlotkiem jak przeczytałam pierwszy raz tę książkę, nie mogłam zrozumieć jak można być prześladowanym za wiarę w Jezusa. Zadziwiała mnie siła bohaterki która staje przeciw całej rodzinie i z dnia na dzień odwraca się od religii wyznawanej przez swoich przodków. Opuścić cielesną rodzinę aby stać się częścią niebiańskiej. Książka o wielkiej odwadze i jeszcze większej wierze.

Autorka książki, pomimo tragicznych obozowych przeżyć, do końca życia pozostała wierną i oddaną wyznawczynią Pana Jezusa Chrystusa, który stał się dla niej osobistym schronieniem i bezpieczną kryjówką, w myśl fragmentu z Biblii: "Dobry jest Pan, ostoją jest w dniu ucisku; On zna tych, którzy mu ufają, przeprowadza ich przez wezbrane fale" (Nahuma 1, 7-8; BW). Tadeusz Żądło w książce "Józef Prower. Człowiek rzeczy wielkich, niedocenianych i niezauważanych przez innych" (wyd. IDEA, Bielsko-Biała 2007) tak wspomina Corrie ten Boom: "(...) jako misjonarka odwiedzała wiele krajów i społeczności chrześcijańskich, dzieląc się swoimi świadectwami dotyczącymi praktycznego chrześcijańskiego życia, które nieodłącznie związane jest z trudnościami, kłopotami i cierpieniem. Bóg do tego dopuszcza, chociaż często nie rozumiemy sensu ani ostatecznego celu cierpienia. Często dla wyjaśnienia tego problemu używała wyhaftowanej przez siebie makatki, a pokazując jej lewą stronę, która przedstawiała plątaninę różnych kolorowych nitek, strzępów i węzłów, bez wyraźnego obrazu, mówiła: «Tak często wygląda nasze życie widziane z naszej strony». Odwracając makatkę na prawą stronę, dodawała mówiąc: «A tak widzi je Bóg». Pokazywała w ten sposób tak wiele mówiący, piękny obraz wyhaftowanej złotej korony." Jej niezachwiana postawa jest wspaniałym uzupełnieniem tej wzruszającej książki.

To zbeletryzowana biografia świętego Jana Vianneya, francuskiego proboszcza z Ars. Dziś przypada kolejna (sto sześćdziesiąta szósta) rocznica jego śmierci. To bardzo specyficzna postać. Widać wyraźny rys świętości tego księdza – nawet już za jego życia. Zauważam błędy popełniane przez niego, które autor ukazuje w nienachalny sposób. Postępowanie Jana Vianneya wzbudza moje zainteresowanie. Bardzo podoba mi się ta książka i dlatego w miarę wysoko ją oceniam.

Książka skarb! Tak dużo w niej informacji o Gemmie (czyt. Dżemmie:)) Galgani (czyt. jak napisano:)) - od dzieciństwa, przez mistyczne życie, aż po śmierć. Autor dodatkowo wyjaśnia wiele zawiłości teologiczno mistycznych. Rozumiem negatywne opinie o książce, ale myślę sobie, że niewiele osób ja zrozumie w pełni, bo nie była ona "ze świata". Gemma była wielka mistyczka, dostała wielokrotność łask bożych i nadprzyrodzonych relacji mistycznych, których inni świeci dostali za życia ułamek! Rozumiem, że Gemma umarła młodo - dzięki Bogu i swoim wyborom osiągnęła w życiu ziemskim to, co inni osiągają czasem po 90 latach życia, albo dopiero po śmierci. Ma być ona dla nas drogą do bliższej relacji z Bogiem, a nie do naśladownictwa jej cierpień i jakiegokolwiek "cierpietnictwa". Każdy ma swój krzyż - ona miała pasyjny + wiele innych życiowych, a my możemy mieć "tylko'' rodzinny, zdrowotny, albo finansowy. Czytając tę pozycję pamiętajmy też, że Gemma żyła w czasach naszych pradziadków albo prapradziadków - mi ta świadomość bardzo pomaga zrozumieć jej codzienność i przekonania życiowe jakimi się kierowała za życia ziemskiego. Nie jest z pewnością to książka dla każdego, ale warto ją chociaż raz w życiu przeczytać.

Opowiada o życiu i doświadczeniach kobiety, której Bóg dotyka w sposób w jaki trudno uznać za mistyfikację tudzież urojenie, a dodatkowo rzecz dzieje się za naszych czasów. Ani przez chwilę książka mnie nie znużyła. Jest dla wszystkich, a w szczególności dla tych, którzy uważają że jest tylko tu i teraz. Daje do myślenia. Daje nadzieję, daje wiarę, daje odpowiedzi i informacje, których wielu z nas szuka. Dobrze tłumaczy śmierć, jej wartość, fakt że zmarli nas wspierają, są "obok". Odpowiednia dla osób, które straciły sens w życiu. Pomaga przestawić się na inne tory myślowe, zacząć myśleć globalnie, nie tylko widzieć czubek własnego nosa. Podpowiada, że warto zwrócić się w stronę bliźniego, że życie dla innych osób, troska i uczynność a nie życie skupione na własnych przyjemnościach i próżności może być satysfakcjonujące, a przyszłościowo, cóż, opłacalne. "Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?" Po tej lekturze przynajmniej mnie trochę lżej nieść mój krzyż.

Trochę trudno oceniać książkę, która jest zapisem doświadczeń Świętej. W tego typu autobiografi nie chodzi o spektakularne (dla czytelnika) efekty a o rzetelne przedstawienie swoich mistycznych doświadczeń. Nie ukrywam, że same zapiski robią wielkie wrażenie. Szczególnie dla osoby wierzącej.

Fabuła książki nawet mi się podobała. Traktowałem ją jednak jako hipotetyczną w tym sensie, że coś podobnego mogło przytrafić się jakiejś kobiecie w czasach publicznej działalności Jezusa Chrystusa. Nie zgadzałem się jednak w tej książce z tym, co dziś powszechnie jest przyjmowane nawet wśród kleru, a zwłaszcza wśród wykształconego na sposób światowy kleru. Otóż (w tym duchu idzie autorka i fabuła jej książki) - powszechnie dziś przyjmuje się coś przeciwnego niż mówiła o Marii Magdalenie najdawniejsza tradycja chrześcijańska. Najdawniejsza tradycja chrześcijańska utożsamiała Marię Magdalenę z Marią, siostrą Marty i Łazarza. Współcześnie prawie wszyscy, wskazani przeze mnie wyżej na sposób ogólny, odeszli od tego, że Maria z Magdali, to siostra Marty i Łazarza - owa nierządnica, która przeszła głębokie i gruntowne nawrócenie. Jakimś potwierdzeniem dla mnie owej najdawniejszej tradycji chrześcijańskiej były przeczytane przeze mnie opisy wizji bł. Katarzyny Emmerich oraz wizje Marii Valtorty z książki "Poemat Boga-człowieka". W tych książkach owa dawna nierządnica, Maria Magdalena, to wprost Maria, siostra Marty i Łazarza. Można podważać wiarygodność wizji spisanych w postaci książek obydwu wskazanych wyżej niewiast, ale są one dla mnie na poziomie takiej samej (jeśli nie większej) wiarygodności jak różne spekulacje różnych mędrków, którzy, wbrew tradycji chrześcijańskiej, doszli do wniosków, że Maria Magdalena i Maria, siostra Marty i Łazarza, to dwie różne osoby...

"Nie pozwól mi odejść" Davida W. Pierce'a to gratka dla miłośników natury, górskiej wspinaczki i spacerów wzdłuż wyznaczonych szlaków. To także ciekawa propozycja dla wszystkich aktywnych, którzy chcą się rozwijać i doskonalić. Osoby, którym brak jest samodyscypliny, odnajdą w tej powieści niesamowity klimat i magię gór, które przyciągają nawet najbardziej opornych. Ta prawdziwa historia będąca relacją z wypraw na czterotysięczniki jest również dowodem na istnienie niezwykłej, szczególnej więzi jaka może łączyć ojca z dzieckiem. David W. Pierce pisząc tę powieść chciał się podzielić wrażeniami z wypraw odbytych razem z jego szesnastoletnią wówczas córką - Cherą. To właśnie ona zachęciła ojca do pierwszej wędrówki na Pikes Peak wznoszący się na wysokość 4302 m n.p.m. w Górach Skalistych w Kolorado. David rozpoczynał swoją przygodę z górami jakby wbrew sobie, ale chciał w ten sposób pomóc córce spełnić jej marzenie. Potem pojawiły się kolejne eskapady - trudniejsze, wymagające specjalnych przygotowań oraz ogromnej samodyscypliny. Każda z tych wycieczek była inna, niepowtarzalna, ale wszystkie równie ekscytujące i niesamowite. Każda z nich wiązała się z pewnym niebezpieczeństwem, bo góry zmuszają do pokory, a przekraczanie granicy wiecznego śniegu wymaga zawsze dodatkowego przygotowania i zabezpieczenia. Chera i David, zdobywając wspólnie poszczególne etapy wspinaczki, pokonywali własne słabości, walczyli z bólem i ludzką niemocą, ale także zacieśniali łączącą ich więź, która stawała się coraz mocniejsza. Ojciec i córka stanowili zgrany duet, komunikowali się niemal bez słów, rozumieli się, wspierali nawzajem i opiekowali sobą. Dzięki tym wszystkim wspólnym wyprawom David powoli dojrzewał do tego, aby kiedyś "wypuścić" Cherę w świat. Podczas wycieczek David wspominał swoje dzieciństwo spędzone u boku ojca alkoholika, który z racji nałogu nie był takim rodzicem, o jakim jego syn marzył. I tu pojawia się kontrast pomiędzy przeszłością Davida i dzieciństwem Chery. Jest to temat skłaniający do rozmyślań i osobistej analizy, podobnie jak kwestia poszukiwania Boga, który gdzieś tam zagubił się w problemach codzienności. Chera wydaje się być ufna i otwarta na wiarę, ale David zdaje się być dopiero na początku tej drogi. "Nie pozwól mi odejść" to powieść jakby dedykowana dla mnie samej - zapalonej podróżniczki i górskiej wędrowniczki, która przeżyła już nie jedną przygodę na szlaku. I choć nie wędrowałam jeszcze na wysokości 4000 m n.p.m., to bardzo dobrze rozumiałam rozterki bohaterów i chętnie uczestniczyłam zarówno w przygotowaniach do wypraw, jak i w samych eskapadach. Pozostaję pod dużym wrażeniem tej powieści z uwagi na temat bliski mojemu sercu. W powieści tej nie znajdziecie zbyt wiele opisów krajobrazu, czy górskiej przyrody. Autor skupia się raczej na samej relacji, pokonywaniu trudności i walce z samym sobą i swoimi słabościami. Niestety przeszkadzał mi trochę sposób narracji, który nie pozwalał aby historia całkowicie mnie pochłonęła. Jednak zainteresowanie tematem sprawiło, że ten mankament odszedł na dalszy plan. Przyznaje też, że spodziewałam się nieco innego zakończenia, może jakiegoś bardziej spektakularnego finału, a otrzymałam w pełni zaskakujący, choć zwyczajny END. Książka została wydana nakładem wydawnictwa WAM, które wypuszcza na rynek literaturę chrześcijańską - powieści stawiające na określone, ponadczasowe wartości, a seria Labirynty gwarantuje, że otrzymamy ciekawą i nietuzinkową lekturę, którą można się delektować i do której powinno się wracać. Przeczytajcie i oceńcie sami.

„Silniejszy od nienawiści” to poruszający świadectwo życia Tima Guénarda, który z dramatycznych przeżyć dzieciństwa wyciąga uniwersalną lekcję o sile przebaczenia i nadziei. Autor opisuje swoją drogę od traumy i samotności do wybaczenia oprawcom – nie jako słabości, lecz najwyższego wyrazu odwagi. Narracja jest szczera, bez zbędnych upiększeń; każde zdanie ma ciężar osobistego doświadczenia i autentyczności. Książka uświadamia, że prawdziwa siła rodzi się w procesie pełnego konfrontowania się z bólem, a nie w tłumieniu go. Polecam ten tytuł każdemu, kto szuka inspiracji do przemiany własnego życia i potwierdzenia, że nawet w obliczu największej krzywdy można odnaleźć sens i wewnętrzny spokój.

Pięknie opowiedziana historia dzieciństwa, młodości i kapłaństwa - św. Jana Bosko – wielkiego nieprzeciętnego człowieka tamtych czasów, świętego Kapłana, założyciela Zgromadzenia Salezjanów, opiekuna i nauczyciela młodzieży, jednego z największych cudotwórców w historii chrześcijaństwa. Kolejna przeze mnie przeczytana wartościowa lektura Żywotów Świętych Pańskich, godna polecenia nie tylko dla wierzących.

Uwielbiam tę pozycję ;) Nie spodziewałam się tego po sobie, ponieważ nie przepadam za książkami religijnymi Ta oczywiście w dużej mierze jest fikcją ale posiada biblijne wątki. Pamiętam, sprawdzałam w Biblii czy faktycznie Hagar istnieje i jest o niej wzmianka ;) Czytałam tą książkę już kilka razy i pewnie nie raz wrócę ;)

To książka, która mimo swoich niewielkich rozmiarów wywarła na mnie ogromne wrażenie. Oszczędna w słowach, napisana prostym językiem, a tak bardzo łamiąca serce. Choroba małego chłopca. Diagnoza — rak. Kruchość życia. Nadzieja przeplatana z chwilami grozy i smutku. Nieustanne uczucie niepokoju. Strach o przyszłość dziecka. Opowiedziana tak przejmująco, że łzy same garnęły się do oczu. Ta historia chwyta za serce i nie puszcza do ostatnich stron... Mimo że przeczytałam ją kilka dni temu, to wciąż czuję smutek, jak o niej myślę. Zostanie ze mną na dłużej.

Ta historia porusza serce do tego stopnia, że życie po przeczytaniu tej książki nigdy nie będzie już takie samo. W trakcie lektury czuje się cały czas obecność autorki i innych bohaterów. Byłam z tymi bohaterami, nawet gdy nie czytałam książki, podświadomie o nich myślałam i czekałam razem z nimi. Czułam ten dym z pieca razem z nimi, czułam ogromny smutek razem z nimi... nie da się inaczej. Dzięki tej książce można zadać sobie kilka fundamentalnych pytań: - kiedy ostatnio ktokolwiek z nas w tych czasach był głodny? - kiedy ostatnio zastanawialiśmy się nad smakiem chleba, czy szanujemy go i nie marnujemy? - kiedy ostatnio pomogliśmy komuś w potrzebie, bez oceniania, obgadywania i myślenia co będę z tego miała dla siebie? - czy przyjmuję to co mnie spotyka w życiu z odpowiednią pokorą? i wiele wiele innych...

Dostałam tę książeczkę jako prezent na tegorocznej Lednicy i bardzo się cieszę, że dzięki temu mogłam przeczytać niektóre z listów tej pary. Dają one nadzieję, że prawdziwa miłość istnieje i zawsze będzie istnieć. Piękne, pełne czułości, a zarazem bardzo delikatne listy zakochanych, którzy poza uczuciem darzyli też siebie ogromnym szacunkiem. Pełne odwołań do wiary i do życia z Bogiem i dla Boga. Warto przeczytać, by dowiedzieć się więcej o tych dwóch osobach połączonych prawdziwą, szczerą i niegasnącą miłością.

Zaskoczenie roku. Co najmniej kilka razy słyszałam, jak ktoś polecał książkę: "Krzyż i sztylet". Kiedy tytuł rzucił mi się w dobrej cenie na jednym z portali sprzedażowych, od razu kupiłam go. Książka przyszła do domu i utknęła na półce na wiele miesięcy. Wydawało mi się, że to jakaś starodawna historia zupełnie oderwana od dzisiejszych czasów. Dopiero kiedy zadzwoniła do mnie przyjaciółka i powiedziała, że jest w połowie tej historii i zdecydowanie wywarła na niej wielkie wrażenie, przełamałam się. Co za zaskoczenie! To wspaniała historia! Pełna działania i prowadzenia Ducha Świętego. Pełna zaskakujących zwrotów akcji, a przede wszystkim prawdziwa. Dawid, pastor z małego miasteczka czytając gazetę, zostaje poruszony przez Ducha. W gazecie opisana jest sprawa śmierci chłopaka na wózku. Został zabity przez członków nastoletniego gangu. Pastor nie do końca rozumie, dlaczego tak poruszyła go ta historia, ale postanawia poddać się prowadzeniu Ducha. Zaczyna interesować się tą sprawą, jedzie nawet na proces do Nowego Jorku. Krok po kroku poznaje trudną sytuację chłopaków z getta. Cały czas nie bardzo rozumie co ma tam zrobić i w jakim celu Bóg go tam posłał. Jednak jego rozmowy i działania przynoszą coraz większy wydźwięku i mają znaczenie dla tych dzieciaków. Widzi w nich dzieci, które pragną miłości i które nie potrafią poradzić sobie z rzeczywistością. Zdobywa ich zaufanie, okazuje im miłość. Chce im pomagać i wyrwać ich ze zła, w którym tkwią. Ku własnemu zaskoczeniu udaje mu się to. Powstaje ośrodek pomagający nastolatkom: alkoholikom, narkomanom, złodziejom... Miejsce dające nadzieję. Miejsce dające nowe życie dla wielu z nich. Nowy początek z Bogiem. Zaskakujące jest, jak David podąża za Duchem Świętym. Nie dostaje pełnego planu na to, co ma zrobić. Dostaje tylko wskazówki, jaki kolejny krok ma wykonać, nie widząc całego obrazu. Ufa jednak, że Bóg wie co robi i nie przestaje wierzyć. Nawet kiedy trafia na przeszkody, nawet kiedy wpada w tarapaty, nie zniechęca się. Wspomnę również o jego żonie, która cały czas jest dla niego wielkim wsparciem. Jego życie prywatne toczy się dalej, rodzą się jego dzieci, a on jest bardzo zaangażowany w swoją służbę. Nie mogłoby się to wydarzyć bez jej pomocy.

O św. Joannie słyszałam już jakiś czas temu. Znałam historię o jej heroicznej matczynej miłości. Ta książka pokazała mi jednak bardziej jak wspaniałą żoną była. Często jest w nas dużo swojego ego... swojego "ja". W małżeństwie chodzi o rezygnowanie z siebie, o codzienne uświęcanie się... To jest trudne, zwłaszcza w dzisiejszych czasach gdzie wartości zacierają się. Joanna co chwila pytała swojego męża "Co mogę dla Ciebie zrobic żebyś był szczęśliwy ". Nam łatwiej przychodzi mówienie drugiej połówce o tym co może zrobić żebyśmy my byli szczęśliwi. Ale nie ustawajmy w walce o wartości przekazane w tej książce. Niech sw. Joanna będzie wzorem zwłaszcza dla żon, jak kochać i szanować małżonka.

Bardzo wzruszająca książka o wielkiej odwadze, dojrzałości i ogromnej wierze. Może nie jest najlepiej napisana, dałoby się to zrobić lepiej, ale mimo to, naprawdę warto tę książkę przeczytać. Nagle nasze zwykłe problemy staną się takie błahe, a nam samym będzie wstyd, że tak narzekamy, podczas gdy ta dzielna dziewczynka tak doskonale znosiła to, o czym my nie mamy zielonego pojęcia. Ważne - polecam nie tylko osobom wierzącym!