Polski poeta, działacz i publicysta polityczny. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej w ogóle, a nawet za jednego z największych na skalę europejską. Określany też przez innych jako poeta przeobrażeń oraz bard słowiański.
Członek i założyciel Towarzystwa Filomatycznego, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce, zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Narodowy poeta Polski, Litwy i Białorusi. Działacz niepodległościowy, organizator polskich oddziałów do walki z Rosją, bonapartysta.
Jego dzieła L’Église officielle et le messianisme oraz L’Église et le Messie umieszczone zostały w index librorum prohibitorum dekretami z 1848 roku.
Adam Mickiewicz debiutował Zimą miejską na łamach „Tygodnika Wileńskiego” w 1818. Ten najwcześniejszy okres twórczości zwykło się określać mianem okresu wileńsko-kowieńskiego, trwającego do 1824. Pozostawał wówczas pod znacznym wpływem Woltera, którego tłumaczył na język polski; młody poeta głosił sceptycyzm poznawczy, zakłamanie historii i wolę racjonalnego poznania. Wynika z tego, że osobowość i światopogląd młodego Mickiewicza, podobnie zresztą jak młodego Juliusza Słowackiego, dorastały w uwielbieniu literatury klasycznej. Prócz tego znaczna większość jego twórczości z lat 1818–1821 była w gruncie rzeczy poetyckim manifestem wciąż na nowo określanego Towarzystwa Filomatycznego.
W 1820 opublikował Odę do młodości – utwór przynależący jeszcze do poetyki postklasycyzmu, ale wyłamujący się z ideałów oświecenia. Oda nawoływała do czynnej walki, wyrażała wiarę w moc rewolucyjnego przekształcania rzeczywistości, siłę młodości i zbiorowości. Dzięki temu w XIX wieku bywała często śpiewana podczas powstań narodowych. Przetłumaczona została na prawie wszystkie języki europejskie, wywołując w swoim czasie sporo kontrowersji, np. we Francji. Podobnie ideały ojczyzny, nauki, cnoty, męstwa, pracy i zgody głosiła napisana w rok wcześniej oda klasyczna Hej, radością oczy błysną. Pod koniec roku 1820 drukiem ukazał się kolejny ze znanych wierszy wczesnego Mickiewicza: Pieśń filaretów, którego treść odnosiła się z rewolucyjnym przesłaniem do wszystkich kręgów filareckich (filologów, historyków, chemików, matematyków). Początek utworu był naśladownictwem burszowskiej pieśni niemieckiej:
Hej, użyjmy żywota!
Wszak żyjem tylko raz;
Niechaj ta czara złota
Nie próżno wabi nas.
A. Mickiewicz, Pieśń Filaretów.
Wszystkie trzy pieśni szczególny nacisk kładą na ideał wspólnoty, zwłaszcza w sensie duchowym, oraz gwałtowny aktywizm społeczny. Klasyczna harmonia w szczególny sposób łączy się tutaj z dynamizmem życia, co sygnalizuje przynależność utworów do czasów pośredniczących między dwoma epokami.
W 1822 powstał zbiór Ballad i romansów, uważany powszechnie nie tylko za właściwy debiut Mickiewicza, ale również za dzieło oficjalnie rozpoczynające epokę romantyzmu w Polsce. Sporo kontrowersji wywołała w swoim czasie ballada otwierająca cykl, Romantyczność, zwłaszcza śmiałym przełożeniem ludowości nad postęp cywilizacyjny, kreacją nowego typu wzoru moralnego (młoda wiejska dziewczyna zdradzająca skrajną nierównowagę emocjonalną) oraz dość jednostronnie odczytywaną krytyką ówczesnego autorytetu naukowego, profesora samego poety, Jana Śniadeckiego. Był to świadomy i bezpośredni wkład Mickiewicza w polemikę między Kazimierzem Brodzińskim, prekursorem romantyzmu w literaturze polskiej, a Śniadeckim. Zamysł fabularny Romantyczności znalazł w późniejszym czasie rozwinięcie w postaci epizodu z życia Gustawa w IV części Dziadów.
Ballady i romanse, oprócz ballad (poważnych i ironicznych),zawierały również przypowiastki sentymentalne. Utwory zbioru cechował typowo romantyczny zwrot w stronę folkizmu i niesamowitości, mocno zaakcentowane moralne przesłanie oraz przekonanie o transcendentnych, metafizycznych powiązaniach między dobrem a złem – zbrodnią i karą. Sentencjonalne, ludowe wyobrażenie moralności było u wczesnego Mickiewicza stale obecne, co najdobitniej pokazuje obrzęd gusła w II części Dziadów.
Dalsze wiersze z okresu kowieńsko-wileńskiego z lat 1822–1824 są w dużej mierze swobodnymi przeróbkami utworów Lorda Byrona, Jeana Paula oraz Jeana de La Fontaine’a. Wśród nich znalazł się jednak jeszcze jeden szeroko omawiany wiersz poety – Do Joachima Lelewela. W napisanym w 1822 poemacie poświęconym znanemu wówczas działaczowi politycznemu, Joachimowi Lelewelowi, Mickiewicz starał się trzeźwo ocenić dziedzictwo rewolucji francuskiej oraz rolę rewolucji w ogóle, jako faktu społecznego mającego wpływ na przebieg dziejów. Inną próbą podważenia despotyzmu był poemat heroikomiczny Kartofla – utwór głoszący apoteozę nauki, postępu, rozumu i pracy. Dość wymowna jest tu apostrofa do Adama Chreptowicza, reprezentanta arystokracji litewskiej, „uprawcy ziemlanki”.
W 1834 wydał w Paryżu ostatnie wielkie dzieło swego życia – Pana Tadeusza. Ten poemat epicki składa się z 12 ksiąg. Po śmierci autora wydano jego bolesny epilog do poematu. Pan Tadeusz stał się najbardziej popularnym w kolejnych pokoleniach dziełem literatury polskiej. Być może jednym z nielicznych marzeń autora (o dotarciu pod strzechy),które się spełniło. Szereg fragmentów tego dzieła weszło na stałe do polskiego języka potocznego i literackiego, a poszczególne jego części znane są, jako wręcz osobne „dzieła” poetyckie (Inwokacja, Koncert Wojskiego, Epilog i inne). Znany malarz i ilustrator epoki romantyzmu, Michał Elwiro Andriolli był autorem szczególnie popularnych ilustracji do Pana Tadeusza i Konrada Wallenroda.
4 kwietnia 1843 na Collège de France, w ramach tzw. prelekcji paryskich, Adam Mickiewicz wygłosił Lekcję XVI, określaną jako ostatnia teoria dramatu romantycznego w literaturze europejskiej. Wykład dotyczył konkretnie analizy Nie-Boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego, która pozwoliła na wyciągnięcie szerszych niż literackie, bo również historiozoficznych wniosków. Całość składała się na koncepcję tzw. dramatu słowiańskiego. Mickiewicz za Percym Bysshe Shelleyem, Samuelem Taylorem Coleridgem, Johannem Gottfriedem Herderem, Gottholdem Ephraimem Lessingiem, Jakobem Michaelem Reinholdem Lenzem oraz Johannem Heinrichem Merckiem głosił, iż odnowa współczesnego teatru nastąpić powinna poprzez zaakcentowanie jego pierwiastków narodowych.
-------
Magnetyczna uwodzicielka, wcielenie szatana, wampir. Współcześni i potomni nie szczędzili jej tych „pieszczotliwych” określeń. Kim była tajemnicza Xawera i jaką rolę odegrała w życiu narodowego wieszcza?
Zdecydowanie nie można jej zaliczyć do rzędu XIX-wiecznych piękności. Podobno nie była nawet ładna. Przeciwnie, jak pisze Maryla Wolska:
Chuda, niepokaźna (…) o smagłej, niby cygańskiej urodzie, (…) cokolwiek “mal faite”, jakby lekko ułomna i tak niska, że siadając do fortepianu kładła na krześle stos nut, aby sięgnąć wygodnie klawiszy.
Ale czy rzeczywiście kobieta, która wprowadziła do domu Mickiewiczów niezgodę, zamęt i strach mogła być tak niepozorna? Znane są dwa konterfekty Deybel znajdujące się dziś w Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Jeden z nich przedstawia młodą korpulentną dziewczynę o pięknych blond włosach i nieco ordynarnych rysach. Na drugim Xawera to już ciemnowłosa matrona o pociągłej, przeciętnej twarzy. Czy owa zmiana to wynik nieubłaganego upływu czasu czy szatańska zdolność metamorfozy?...
Czytaj więcej na: https://ciekawostkihistoryczne.pl/2017/08/22/czy-to-ta-kobieta-wpedzila-mickiewicza-do-grobu/
Zobacz stronę autora 
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Ballady i romanse
Świetne, szkoda, że tak krótkie
Świetne, szkoda, że tak krótkie
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwiosnek - 6/10
Romantyczność - 9/10
Świteź - 9/10
Świtezianka - 7/10
Rybka - 7/10
Powrót taty - 10/10
Kurhanek Maryli - 5/10
Do przyjaciół - 8/10
To lubię - 9/10
Rękawiczka - 9/10
Pani Twardowska - 9/10
Tukaj albo próby przyjaźni - 8/10
Lilije - 9/10
Dudarz - 9/10
Pierwiosnek - 6/10
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRomantyczność - 9/10
Świteź - 9/10
Świtezianka - 7/10
Rybka - 7/10
Powrót taty - 10/10
Kurhanek Maryli - 5/10
Do przyjaciół - 8/10
To lubię - 9/10
Rękawiczka - 9/10
Pani Twardowska - 9/10
Tukaj albo próby przyjaźni - 8/10
Lilije - 9/10
Dudarz - 9/10
Czytając „Ballady i romanse”, miałem mieszane, ale ostatecznie bardzo pozytywne odczucia. Na początku trudno było mi się przyzwyczaić do języka i stylu, bo momentami wydawały się archaiczne. Z czasem jednak wciągnął mnie klimat tajemnicy i niepokoju, który przewija się przez wiele utworów. Najbardziej podobało mi się to, jak silnie obecna jest natura i jak buduje nastrój. Czułem, że te teksty bardziej oddziałują na emocje niż na czysto logiczne myślenie.
Zaskoczyło mnie, że mimo upływu lat tematy wciąż są aktualne, szczególnie te dotyczące winy, odpowiedzialności i konsekwencji wyborów. Nie wszystkie ballady były dla mnie tak samo interesujące, ale całość zostawiła po sobie wyraźne i dobre wrażenie. To książka, która wymaga skupienia, ale daje satysfakcję. Po lekturze mam poczucie, że lepiej rozumiem, na czym polega romantyczne spojrzenie na świat, a przynajmniej to jak na ten świat patrzył Adam Mickiewicz i to w jakim punkcie życia znajdował się autor bo w między czasie przestudiowałem również ten kawałek jego życia.
Czytając „Ballady i romanse”, miałem mieszane, ale ostatecznie bardzo pozytywne odczucia. Na początku trudno było mi się przyzwyczaić do języka i stylu, bo momentami wydawały się archaiczne. Z czasem jednak wciągnął mnie klimat tajemnicy i niepokoju, który przewija się przez wiele utworów. Najbardziej podobało mi się to, jak silnie obecna jest natura i jak buduje nastrój....
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to" Cudze chwalicie, swego nie znacie "
St. Jachowicz.
Zbiór wierszy wydanych w 1822 r. w Wilnie, uznawany za manifest i początek polskiego romantyzmu !!!
Utwory zawarte w zbiorze zmieniły polską poezję wprowadzając do niej melodyjność, nastrojowość i dynamiczną akcję, a ballady stały się wzorcem gatunku dla przyszłych pokoleń Polaków.
Motto zmusiło mnie do napisania paru słów o arcydziełach polskiej literatury.
Na początek o okresie, który w historii literatury europejskiej należy do najważniejszej, kolejne z niej wynikały, albo były do niej w opozycji
Nie będę przypominał głównych cech romantyzmu europejskiego, wszyscy go znamy z programu szkolnego.
Naturalnie wiemy też o tym, że polski romantyzm wprowadził nowe elementy : patriotyzm, ze względu na walkę o niepodległość, buntem przeciwko zaborcom, wiarą w odrodzenie narodu, prometeizmem i mesjanizmem.
Europejscy przedstawiciele ( najbardziej znani ) to: F. Schiller, Byron, V Hugo i W. von Goethe, którego " Cierpienia młodego Wertera " wydane w 1774 r. ( właściwie okres preromantyzmu),wywołał najwięcej zamieszania, tzw. " efekt Wertera", moda na ubiór: niebieski frak i żółta kamizelka, oraz niezliczoną ilość samobójstw, popełnianych przez młodych ludzi.
Najbardziej znani polscy romantycy to: A. Mickiewicz, J Słowacki, Z. Krasiński i C.K. Norwid.
WIELKIE NAZWISKA, niestety prawie nieznane na zachodzie.
W XIX w. elita europejska czytała po Francusku.
Pech dla polskich romantyków.
Pisali w nieodpowiednim czasie i w niewłaściwym miejscu.
Polska była pod zaborami, wykreślona z mapy Europy.
Nikomu nie zależało na przypominaniu o Polakach, a tym bardziej o ich niepodległościowych dążeniach.
Mocarstwa zdawały sobie sprawę z siły słowa.
Nie chciały kolejnych powstań.
Rosja zdawała sobie sprawę z tego, że Polscy romantycy biją talentem na głowę wszystkich europejskich poetów, dlatego sabotowała tłumaczenia, rozpowszechnianie ich utworów i dyskusję na temat Polski.
Poza tym, w tym czasie była zajęta promowaniem swoich marnych pisarzy ( jak się nie ma co się lubi... ),a że dobrze im to wyszło, niech świadczy fakt, że do tej pory są osoby, na całym świecie, które uwierzyły w tzw. " rosyjską duszę " i inne tego typu brednie. Warto dodać, że XIX w. to pierwsze rosyjskie próby pisania w ojczystym języku, ot kul'turnaya natsiya.
Jak się przez prawie dwa stulecia, najpierw korzystając z wpływów rosyjskich, potem sowieckich, a teraz lewackich, wbija do głowy, że to wielka literatura... no to musi być wielka.
Co było nieszczęściem dla świata ( może zbyt górnolotnie, ale to prawda ),ponieważ nie mógł zapoznać się z czymś, co było o niebo lepsze od tego, co było na rynku czytelniczym, było szczęściem dla Polski.
Pomimo 123 -ch latach niewoli, rusyfikacji, germanizacji, zesłań, decymacji kilku pokoleń Polaków, wiara i chęć walki o uzyskanie niepodległości, nie wygasła.
Jestem przekonany, nie pewny, że bez poezji i prozy romantycznej nie byłoby to możliwe.
Wspaniała, niezapomniana, wzruszająca... POLSKA !!!
POLECAM, jeśli nie znasz.
" Cudze chwalicie, swego nie znacie "
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSt. Jachowicz.
Zbiór wierszy wydanych w 1822 r. w Wilnie, uznawany za manifest i początek polskiego romantyzmu !!!
Utwory zawarte w zbiorze zmieniły polską poezję wprowadzając do niej melodyjność, nastrojowość i dynamiczną akcję, a ballady stały się wzorcem gatunku dla przyszłych pokoleń Polaków.
Motto zmusiło mnie do napisania paru...
Tak cudnie się kiedyś pisało!
Tak cudnie się kiedyś pisało!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tosuper
super
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toHULAJ DUSZA HULAJ WOŁA
HULAJ DUSZA HULAJ WOŁA
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKlasyka, którą warto znać, pełne melancholii i refleksji
Klasyka, którą warto znać, pełne melancholii i refleksji
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWróciłem do młodzieńczego tomu poezji wieszcza po wielu, wielu latach. Jest to jedna z książek doszczętnie zniszczonych przez wymagania lekturowe, pokolenia uczniów musiały zgłębiać te utwory, zostały im zatem skutecznie obrzydzone. A przecież to wspaniała, wciąż żywa poezja. I znakomicie się czyta, przeczytajcie na głos początek wiersza 'Lilie':
«Zbrodnia to niesłychana,
Pani zabija pana;
Zabiwszy grzebie w gaju,
Na łączce przy ruczaju,
Grób liliją zasiewa,
Zasiewając tak śpiewa:
„Rośnij kwiecie wysoko,
Jak pan leży głęboko;
Jak pan leży głęboko,
Tak ty rośnij wysoko”.«
Wspaniale po polsku brzmi ten siedmiozgłoskowiec.
Mam pewne wątpliwości co do najważniejszego, programowego utworu: 'Romantyczność', bohaterka wydaje mi się niezrównoważona, na granicy choroby psychicznej, poza tym nie bardzo zgadzam się z kluczowym cytatem wieszcza: „Czucie i wiara silniej mówi do mnie Niż mędrca szkiełko i oko.” Wolę to drugie, poza tym przeciwstawianie uczuć umysłowi trochę jest w dzisiejszych czasach nieco passe, wiadomo, że oba fenomeny są ze sobą nierozerwalnie powiązane.
Tematyka wierszy jest dosyć jednostronna, oto dobro zwycięża a złe uczynki zostają ukarane jeśli nie przez siły ziemskie, to nadprzyrodzone. Ważny za to jest klimat tych utworów: duchy, zjawy, ożywające trupy i tym podobne, jak w zwrotce z wiersza 'To lubię':
„Tuż stara cerkiew, w niej puszczyk i sowy,
Obok dzwonnicy zrąb zgniły,
A za dzwonnicą chrośniak malinowy,
A w tym chrośniaku mogiły.”
Jakoś mi się to kojarzy z tak obecnie popularnym gatunkiem fantasy. Mickiewicz w stylu fantasy? Czemu nie?
Moje ulubione wiersze z tego tomu to 'Lilie', 'Powrót taty' (za każdym razem się wzruszam podczas lektury) i 'Świtezianka', z kolei 'Pani Twardowska' wygląda mi obecnie na nieco anachroniczną językowo.
W czasie lektury wynotowałem sobie kilka powiedzeń z tego wciąż żywego tomu, weszły już one do języka potocznego, często je wypowiadamy, nie zdając sobie sprawy ze źródła:
„Słuchaj dzieweczko! – Ona nie słucha” (Romantyczność),
„z początku porwał mnie śmiech pusty.
A potem litość i trwoga”(Powrót taty. Ballada)
„Jedzą, piją, lulki palą, Tańce, hulanka, swawola”. (Pani Twardowska)
„Śmieszy, tumani, przestrasza.”(Pani Twardowska)
Zatem czytajmy wieszcza dla samej przyjemności lektury!
Wróciłem do młodzieńczego tomu poezji wieszcza po wielu, wielu latach. Jest to jedna z książek doszczętnie zniszczonych przez wymagania lekturowe, pokolenia uczniów musiały zgłębiać te utwory, zostały im zatem skutecznie obrzydzone. A przecież to wspaniała, wciąż żywa poezja. I znakomicie się czyta, przeczytajcie na głos początek wiersza 'Lilie':
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to«Zbrodnia to niesłychana,...
Wiersze, które zdefiniowały polski romantyzm, zyskały nowe opracowanie, ułatwiające ich zrozumienie. Groza, natura i ludowe opowieści wciąż robią wrażenie.
Wiersze, które zdefiniowały polski romantyzm, zyskały nowe opracowanie, ułatwiające ich zrozumienie. Groza, natura i ludowe opowieści wciąż robią wrażenie.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to