Puste krzesło

Interesujący kryminał.

Interesujący kryminał.

Ten autor przypadł mi go gustu od pierwszego tomu serii, nadal trzyma formę. Dla mnie bardzo dobra lektura, wszystko co kryminał mieć powinien.

Ten autor przypadł mi go gustu od pierwszego tomu serii, nadal trzyma formę. Dla mnie bardzo dobra lektura, wszystko co kryminał mieć powinien.

Kolejny dobra historia od Jefferya Deavera. Nie czytajcie opisu, bo zdradza połowę książki.

Kolejny dobra historia od Jefferya Deavera. Nie czytajcie opisu, bo zdradza połowę książki.

Moja ulubiona jak dotąd część z całej serii. Zakochałam się w dusznym klimacie Karoliny Północnej, a zagłębienie się w świat zwierząt dla mnie (jako naczelnej ciekawostkotwórczyni z królestwa zwierząt) petarda.

Moja ulubiona jak dotąd część z całej serii. Zakochałam się w dusznym klimacie Karoliny Północnej, a zagłębienie się w świat zwierząt dla mnie (jako naczelnej ciekawostkotwórczyni z królestwa zwierząt) petarda.

Najpierw zastrzeżenie - wbiłam się w tę powieść całkiem przez przypadek i jest to pierwsza książka z serii, z którą miałam do czynienia.
Mimo nieznajomości dwóch poprzednich części, czytało mi się ją nadspodziewanie dobrze i z bardzo dużym prawdopodobieństwem sięgnę po coś jeszcze tego autora.
Na duży plus postać głównego bohatera - kryminologa Lincolna Rhyme'a oraz dwójki jego pomocników. Bardzo lubię takich mocno nieidealnych i wkurzających ludzi, po przejściach, z traumami itd., niebędących przy tym samotnymi alkoholikami. ;-)
Na drugi plus także postać Garreta, który w mojej głowie (tak jak i w odczuciach Amelii) od początku wydawał się być niewinny. Gdy czytałam sceny z jego udziałem, przed oczami miałam po prostu Leonardo DiCaprio z "Co gryzie Gilberta Grape'a" tylko w znacznie brzydszej wersji.
Co mi się podobało ciut mniej? Główny wątek, ponieważ, przynajmniej jak dla mnie, jest już dość ograny i przez to trochę banalny oraz zbyt wiele tropów zostawionych po drodze, dzięki czemu głównego rozwiązania sprawy domyśliłam się nieco szybciej, niż bym tego chciała.
Doceniam za to mnogość zwrotów akcji i "niespodzianek", które mimo nieskomplikowanego trzonu, serwowały czytelnikowi małe zaskoczenia aż do samego końca.
Podsumowując, nie była to powieść wybitna, ale całkiem przyjemna lektura.

Najpierw zastrzeżenie - wbiłam się w tę powieść całkiem przez przypadek i jest to pierwsza książka z serii, z którą miałam do czynienia.
Mimo nieznajomości dwóch poprzednich części, czytało mi się ją nadspodziewanie dobrze i z bardzo dużym prawdopodobieństwem sięgnę po coś jeszcze tego autora.
Na duży plus postać głównego bohatera - kryminologa Lincolna Rhyme'a oraz dwójki...

7/10

7/10

Moja milosc do Lincolna Rhyme’a rosnie z kazdym nowym sledztwem, ktorym ten niesamowity osobnik kieruje.
‘Puste krzesło’ to, do tej pory, najbardziej trzymajaca w napieciu ksiazka z udzialem Rhyme’a i Sachs.
Jest tak wieku bohaterow i plot twistow (moze nawet nieco za duzo),ze latwo sie troche zakrecic, ale jak to ma do siebie Deaver - wszystko ladnie streszcza i dopina na ostatni guzik w finalowych stronach ksiazki.
Przyznam, ze cala seria powinna rowniez zawierać nazwisko postaci Amelii, bo od samego poczatku jest istotna w calej historii i z kazda ksiazka, dzieki Rhyme’owi, staje coraz bardziej interesujaca, doswiadczona i sprytna. Wszystko wskazuje na to, ze Rhyme u swego boku hoduje damska wersje siebie i bardzo mi sie to podoba (zwlaszcza pewien moment w ksiazce, w ktorym Sachs potrafi przechytrzyć samego Lincolna).
Jak wspomnialem, w ksiazce pojawia sie wiele bohaterow, spora liczba calkiem nowych, ale najbardziej interesujaca postacia jest Garrett. Deaver ma prawdziwy talent do tworzenia wyjatkowo fascynujących postaci, dlatego licze, ze szybko pojawi sie znowu w towarzystwie Rhyme’a i Sachs.
Ksiazka tak naprawde pokazuje jak trudno walczyc z korupcja, zwlaszcza w malym miasteczku. Nawet tak inteligentny chłop jak Rhyme mial pewne problemy, ale to tylko sprawilo, ze calosc czytalo sie jeszcze ciekawiej, gdy trudniej i dluzej laczylo sie elementy, zeby poznac prawde i prawdziwy final ksiazki.
Przyznam, ze zwykle narzekam na dosc oczywista fabule, zbyt latwa fo odgadniecia. Z tymi wszystkimi zwrotami akcji autor naprawde zakrecil mi w glowie o trzymal w napieciu do samego konca!

Moja milosc do Lincolna Rhyme’a rosnie z kazdym nowym sledztwem, ktorym ten niesamowity osobnik kieruje.
‘Puste krzesło’ to, do tej pory, najbardziej trzymajaca w napieciu ksiazka z udzialem Rhyme’a i Sachs.
Jest tak wieku bohaterow i plot twistow (moze nawet nieco za duzo),ze latwo sie troche zakrecic, ale jak to ma do siebie Deaver - wszystko ladnie streszcza i dopina...

Pierwsze ok. 100 stron nie porywało. Zacząłem dochodzić do wniosku, że przestały mi się podobać kryminały, bo ciężko mi się było wciągnąć. Potem jednak akcja ruszyła z kopyta, ja się wciągnąłem i przeczytałem resztę książki niemal jednym ciągiem. Czy to świadczy o tym, że była to książka znakomita? No nie - moim zdaniem nie każda wciągająca książka jest od razu czymś wybitnym. Ostatecznie bawiłem się dobrze, ale nie sądzę, żebym za parę lat był sobie w stanie przypomnieć z tej historii cokolwiek.
Postacie w żaden sposób niezapadające w pamięć. Patent z niepełnosprawnością Rhyme'a - owszem - jest czymś niestandardowym, ale w gruncie rzeczy powoduje, że bardzo spada wiarygodność wydarzeń. Jeśli grupa pościgowa będąca kwadrans od uciekinierów potrzebuje do ich znalezienia gościa przykutego do łóżka, który analizuje resztki ze spodni będąc wiele kilometrów od akcji to musi być naciągane - i ta książka jest pełna takich naciąganych motywów. Cały ten koncept, że zbiegów szuka inwalida z wielkim mózgiem, a nie psy tropiące, tropiciele, kamery termowizyjne, obława itp. - to jest tak dalekie od sensu, że naprawdę ciężko o "zawieszenie niewiary".
Typowa dla gatunku konstrukcja: czyli 90% powieści to jakieś tam mniej lub bardziej wypełnione akcją śledztwo/pościg etc. a ostatnie 10% to kulminacja, w której każdy okazuje się kimś innym niż się wydaje, a zwroty akcji wystepują co akapit. Rhyme, który przez całą książkę ledwie był w stanie znaleźć połączenie między analizowanymi dowodami, a tym, dokąd prowadziły, nagle - pod wpływem jednego nowego dowodu - układa w głowie całą historię i rozmontowuje znacznie bardziej skomplikowany spisek, niż główna oś historii, która sprawiła mu o wiele więcej kłopotu. Tradycyjnie - wszyscy "dobrzy" okazują się być "źli" i vice versa. Oczywiście nikt - do finału - się nie zdradzał z prawdziwymi intencjami, ale jak już byliśmy blisko końca, to wszyscy bez problemu snuli wywody na temat tego jak to łamali prawo. W ogóle pomysł - nie taki rzadki - żeby ci źli sprowadzali na swój teren do pomocy wybitnych kryminalistyków/policjantów/detektywów etc. jest tak idiotyczny, że od razu za niego odejmuję punkt - bo na nim w gruncie rzeczy opiera się cała fabuła.
Ogólnie to tak: fabuła trzyma się na tyrytytkach, działania postaci - zarówno złych jak i dobrych - są absurdalne i niewiarygodne, cała historia jest naciągana, a przez znaczną część książki zwyczajnie nudnawa. Mimo wszystko ocena pozytywna, bo jednak od pewnego momentu wciąga i można się dobrze bawić - trochę jak na filmie klasy B na polsacie w piątkowy wieczór 20 lat temu.

Pierwsze ok. 100 stron nie porywało. Zacząłem dochodzić do wniosku, że przestały mi się podobać kryminały, bo ciężko mi się było wciągnąć. Potem jednak akcja ruszyła z kopyta, ja się wciągnąłem i przeczytałem resztę książki niemal jednym ciągiem. Czy to świadczy o tym, że była to książka znakomita? No nie - moim zdaniem nie każda wciągająca książka jest od razu czymś...

Wciągający kryminał w dusznej i gorącej atmosferze Karoliny Północnej.

Wciągający kryminał w dusznej i gorącej atmosferze Karoliny Północnej.

Ciężko mi się brnęło jakoś przez tą opowieść mimo, że lubię książki tego autora i zazwyczaj są dla mnie zaskakujące. Jednak jak się już wkręciłam to na maxa. Kolejna świetna historia z tej serii.

Ciężko mi się brnęło jakoś przez tą opowieść mimo, że lubię książki tego autora i zazwyczaj są dla mnie zaskakujące. Jednak jak się już wkręciłam to na maxa. Kolejna świetna historia z tej serii.