Osobowość na talerzu: Kim są zwierzęta, które zjadamy?

Wart przeczytać by uświadomić sobie pewne prawidła; otworzyć oczy na uczucia, odczuwanie innych istot z którymi współistniejemy. Co My z tym zrobimy, zależy wyłącznie od Nas.

Wart przeczytać by uświadomić sobie pewne prawidła; otworzyć oczy na uczucia, odczuwanie innych istot z którymi współistniejemy. Co My z tym zrobimy, zależy wyłącznie od Nas.

Szlachetne intencje - wykonanie nieskładne, mocno osadzone w realiach amerykańskich.

Szlachetne intencje - wykonanie nieskładne, mocno osadzone w realiach amerykańskich.

Przebrnięcie przez tę książkę było nie lada wyczynem. Zdecydowanie niewiele tutaj naprawdę naukowych faktów i rzetelnych informacji, za to multum przemyśleń Pani King i jej wywodów na temat knajp serwujacych dość egzotyczne dania. Mnie ta pozycja zupełnie nie porwała, a już od pierwszych stron czuć specyfikę podejścia autorki i jej wizję jaka to ludzkość jest okrutna bo zjada kurczaki i okrada cielęta z mleka. Z punktu widzenia zootechnika, którym jestem, czytając niektóre fragmenty aż się we mnie gotowało. Lepszy byłby tytuł "Co Pani King sądzi o konsumpcji zwierząt", bo tak naprawdę niczym innym jest tak książka, choć tytuł ma obiecujący.

Przebrnięcie przez tę książkę było nie lada wyczynem. Zdecydowanie niewiele tutaj naprawdę naukowych faktów i rzetelnych informacji, za to multum przemyśleń Pani King i jej wywodów na temat knajp serwujacych dość egzotyczne dania. Mnie ta pozycja zupełnie nie porwała, a już od pierwszych stron czuć specyfikę podejścia autorki i jej wizję jaka to ludzkość jest okrutna bo...

Jeśli nie lubicie "stylu amerykańskiego" w literaturze popularnonaukowej, ta pozycja wam nie podejdzie. Pełno odwołań do amerykańskiej popkultury i świata sportu (np. do reklamy Doritos w przerwie meczu o superbowl),pełno opisów własnych wrażeń (np. jak to się wybrałam do tej-a-tej restauracji na Bronksie (najlepszej na Wschodnim Wybrzeżu!),żeby spróbować tego-a-tego) i ogólnie pełno usiłowań, żeby się wydać czytelnikowi cool i nie zanadto go zamęczyć głębszą analizą. Właściwie to w ogóle go głębszą analizą nie obrazić.

No i właśnie powierzchowność jest najbardziej szkodliwa w całym tym amerykańskim cocktailu. Na wszystko inne można oko przymrużyć i przejść do porzadku, a na to - nie zawsze. Ot, np. opisany jest eksperyment z dwoma grupami świerszczy trzymanymi w różnych warunkach. Stwierdza się, że te świerszcze po wypuszczeniu na wolność zachowują się inaczej. Po czym następuje wniosek, że osobowość (sic!) świerszczy może się zmieniać pod wpływem otoczenia (s.37). Po pierwsze, eksperyment nie pokazuje zmian zachowania pojedynczego świerszcza pod wpływem manipulacji eksperymentalnej, pokazuje tylko róznice między dwiema grupami świerszczy hodowanych w innych warunkach. Po drugie, nawet gdyby pokazano modyfikacje zachowań tych samych świerszczy, nie mowiłoby to nic o żadnej ich osobowości, tylko o podatności na warunkowanie (co zresztą stwierdzono u organizmów jeszcze mniej złożonych niż świerszcze). Albo po opisie reakcji stresowych u ryb autorka nagle stwierdza, że zostało ustalone (!),iż ryby odczuwają strach. Rybi mózg tak mocno różni się od ludzkiego, że bardzo trudno stwierdzić świadome odczuwanie u ryb, King zaś przechodzi nad tym do porządku.

Zastanawiam się, czy naprawdę musimy tłumaczyć tyle produktów kultury anglosaskiej. Mamy chyba dosyć dużo dobrych tłumaczy z niemieckiego, francuskiego czy hiszpańskiego, a podejrzewam, że autorzy piszący w tych językach mają trochę bardziej sumienne, mniej naiwne podejście do spraw, które omawiają, a potrafią przy tym podać to w lekkim sosie nie gorzej od Amerykanow czy Anglików.

Jeśli nie lubicie "stylu amerykańskiego" w literaturze popularnonaukowej, ta pozycja wam nie podejdzie. Pełno odwołań do amerykańskiej popkultury i świata sportu (np. do reklamy Doritos w przerwie meczu o superbowl),pełno opisów własnych wrażeń (np. jak to się wybrałam do tej-a-tej restauracji na Bronksie (najlepszej na Wschodnim Wybrzeżu!),żeby spróbować tego-a-tego) i...

Spodziewałam się czegoś więcej. Czasem styl autorki jest chaotyczny, bo nagle z jednego zagadnienia przeskakuje nagle w środku rozdziału do inteligencji cieląt, czasem po prostu są rzucone jakieś suche fakty, czasem wspomnienia z podróży. Czasem rozdział ma ręce i nogi, czasem czyta się go tylko żeby przeczytać.

Spodziewałam się czegoś więcej. Czasem styl autorki jest chaotyczny, bo nagle z jednego zagadnienia przeskakuje nagle w środku rozdziału do inteligencji cieląt, czasem po prostu są rzucone jakieś suche fakty, czasem wspomnienia z podróży. Czasem rozdział ma ręce i nogi, czasem czyta się go tylko żeby przeczytać.

"Osobowość na talerzu" do złudzenia przypomina mi "Mięsoholików" Marty Zaraski, choć mimo wszystko pozycja Barbary J. King zrobiła na mnie mniejsze wrażenie. Przede wszystkim, autorka w swoim tekście opiera się na badaniach lub tezach zarówno naukowych jak i popularnonaukowych, co nie zawsze daje się zgrabnie połączyć. Ponadto, Barbara J. King wybrała chyba najbardziej niekorzystny podział książki, obnażając nim to, co nie zostało opisane, np. osobny rozdział dedykowała ośmiornicom, przez co od razu nasuwa się pytanie o inne owoce morza? "Osobowość na talerzu" kończy analiza osobowości orangutanów, choć z perspektywy Polaka to co najmniej abstrakcyjny pomysł, aby zajadać się orangutanim mięsem... Wielki minus muszę też z przykrością przyznać wydawnictwu WAB za wypuszczenie książki tak skąpo ilustrowanej, z tak słabą jakością zdjęć, w dodatku czarno-białych! Lepiej by było w ogóle wstrzymać się od zamieszczania jakichkolwiek ilustracji.
Uważam jednak, że warto przeczytać tę książkę, jako żywy dowód na to, że zwierzęta naprawdę mają osobowość, a przykłady popierające tę tęzę, przytoczone przez autorkę, nie pozostawiają najmniejszych wątpliwości.

"Osobowość na talerzu" do złudzenia przypomina mi "Mięsoholików" Marty Zaraski, choć mimo wszystko pozycja Barbary J. King zrobiła na mnie mniejsze wrażenie. Przede wszystkim, autorka w swoim tekście opiera się na badaniach lub tezach zarówno naukowych jak i popularnonaukowych, co nie zawsze daje się zgrabnie połączyć. Ponadto, Barbara J. King wybrała chyba najbardziej...

Książka pokazuje, że zwierzęta inne niż ludzie to także czułe stworzenia, które mają dokładnie takie same emocje jak ludzie, które są ciekawe świata nie mniej niż ludzie, które też uczą się od siebie wzajemne, które też są przywiązane do swoich dzieci (np. oddzielanie cielaków od krów jest okrucieństwem),z których każde ma swój własny, unikatowy charakter. Polecam każdemu. Fragmenty tej książki mogłyby być w podręcznikach do bilogii zamiast wielu niepotrzebnych tam infomacji, które dzieci zakuwają, zdają i ... natychmiast zapominają. Ksiązka tym bardziej godna polecenia, że nie ma w niej agresji wobec osób, które jedzą mięso.

Książka pokazuje, że zwierzęta inne niż ludzie to także czułe stworzenia, które mają dokładnie takie same emocje jak ludzie, które są ciekawe świata nie mniej niż ludzie, które też uczą się od siebie wzajemne, które też są przywiązane do swoich dzieci (np. oddzielanie cielaków od krów jest okrucieństwem),z których każde ma swój własny, unikatowy charakter. Polecam każdemu....

Po przeczytaniu każdego rozdziału musiałam robić sobie przerwę, bo miałam za dużo przemyśleń na temat danych zwierząt. Doceniam autorkę za podejście do tematu, w książce nie znajdziecie potępienia czy agresywnego atakowania osób jedzących mięso. Dlatego też uważam, że to świetna lektura dla wszystkich, którzy chcą żyć świadomiej nie wpadając od razu w skrajność. Książka trafnie naprowadza na myślenie o zwierzętach nie jak o nierozumnej ciemnej masie, a jak o indywidualnych stworzeniach, które budują relacje, mają własne procesy myślowe i emocjonalne, nawet jeżeli nie są one do końca przez Nas zbadane.

Po przeczytaniu każdego rozdziału musiałam robić sobie przerwę, bo miałam za dużo przemyśleń na temat danych zwierząt. Doceniam autorkę za podejście do tematu, w książce nie znajdziecie potępienia czy agresywnego atakowania osób jedzących mięso. Dlatego też uważam, że to świetna lektura dla wszystkich, którzy chcą żyć świadomiej nie wpadając od razu w skrajność. Książka...

Książka porusza temat spożywania zwierząt bardzo trafnie. Pokazuje jak konkretne grupy zwierząt różnią się od siebie, ale jednocześnie jak bardzo są podobne do siebie i także do nas. Bardzo przyjemna pozycja zachęcająca do zmiany nawyków żywieniowych i innego patrzenia na świat.

Książka porusza temat spożywania zwierząt bardzo trafnie. Pokazuje jak konkretne grupy zwierząt różnią się od siebie, ale jednocześnie jak bardzo są podobne do siebie i także do nas. Bardzo przyjemna pozycja zachęcająca do zmiany nawyków żywieniowych i innego patrzenia na świat.

Ciekawa lektura, która otworzyła mi oczy na wyjątkowość ośmiornic, ale też na życie wewnętrzne krów czy świń. Osobiście postaram się ograniczyć spożywanie mięsa, bo przecież już jeden posiłek tygodniowo robi różnicę.

Ciekawa lektura, która otworzyła mi oczy na wyjątkowość ośmiornic, ale też na życie wewnętrzne krów czy świń. Osobiście postaram się ograniczyć spożywanie mięsa, bo przecież już jeden posiłek tygodniowo robi różnicę.