Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Dwa teatry

Okładka książki Dwa teatry autora Jerzy Szaniawski, 8308011187
Okładka książki Dwa teatry
Jerzy Szaniawski
6,9 / 10
Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie utwór dramatyczny (dramat, komedia, tragedia)
Kategoria:
utwór dramatyczny (dramat, komedia, tragedia)
Format:
papier
Data wydania:
1987-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1987-01-01
Język:
polski
ISBN:
8308011187
Średnia ocen
6,9 6,9 / 10
1 opinii 9 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Dwa teatry w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Dwa teatry

Chodząca-Parodia
Chodząca-Parodia
książek na półce przeczytane 1758 napisanych opinii 1209

Oceny książki Dwa teatry

Średnia ocen
6,9 / 10
9 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
0 ocen
9
1 ocen
8
0 ocen
7
5 ocen
6
2 ocen
5
0 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Dwa teatry

avatar
82
37
PatrycjaRachel
02.07.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Ulubione
,
Posiadam

Szaniawski jest wybitnym dramaturgiem – „Dwa teatry" to jedno z najlepszych dzieł o... teatrze! Ale nie tylko. Świetne ukazanie zderzeń dwóch poglądów literackich z wplecionymi niezwykle poruszającymi historiami.

Szaniawski jest wybitnym dramaturgiem – „Dwa teatry" to jedno z najlepszych dzieł o... teatrze! Ale nie tylko. Świetne ukazanie zderzeń dwóch poglądów literackich z wplecionymi niezwykle poruszającymi historiami.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
634
173
Kinga
05.05.2025
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Szaniawski ma w sobie niebywałą lekkość pisania a tym samym poruszania wielu trudnych tematów. To nie jest tylko dramat o teatrze w teatrze, o dwóch racjach - racjonalnej i mistycznej, o życiu przed wojną i po wojnie. To dramat o przemijaniu - wszystko minie, niczego więcej nie możemy zrealizować, a w nas zostaną tylko wyrzuty sumienia i bicie się w piersi - mogliśmy zrobić coś więcej, lepiej, inaczej. Daremnie.

Szaniawski ma w sobie niebywałą lekkość pisania a tym samym poruszania wielu trudnych tematów. To nie jest tylko dramat o teatrze w teatrze, o dwóch racjach - racjonalnej i mistycznej, o życiu przed wojną i po wojnie. To dramat o przemijaniu - wszystko minie, niczego więcej nie możemy zrealizować, a w nas zostaną tylko wyrzuty sumienia i bicie się w piersi - mogliśmy zrobić...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
35
4
Cutiepiecall911
09.11.2020
9 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Genialny dramat, wciągający i bardzo emocjonalny. Autor w tak krótkim utworze stworzył bardzo głęboką więź między bohaterami, a odbiorcą. Postacie są ciekawe, a historie dramatu przesycone emocjami.

Genialny dramat, wciągający i bardzo emocjonalny. Autor w tak krótkim utworze stworzył bardzo głęboką więź między bohaterami, a odbiorcą. Postacie są ciekawe, a historie dramatu przesycone emocjami.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

744 użytkowników ma tytuł Dwa teatry na półkach głównych
  • 620
  • 124
138 użytkowników ma tytuł Dwa teatry na półkach dodatkowych
  • 78
  • 12
  • 12
  • 11
  • 9
  • 8
  • 4
  • 4

Inne książki autora

Więcej
więcej
Jerzy Szaniawski
Jerzy Szaniawski
Polski dramaturg, felietonista i pisarz, członek Polskiej Akademii Literatury. Sławę przyniosła mu seria opowiadań o profesorze Tutce.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Świadkowie albo nasza mała stabilizacja Tadeusz Różewicz
Świadkowie albo nasza mała stabilizacja
Tadeusz Różewicz
Mała stabilizacja. Może zadławić. Może być ukojeniem. Po różnych życiowych doświadczeniach już nie jestem pewna co lepsze/gorsze. A może jestem? Niech każdy wyciągnie własne wnioski. A ja bardzo polecam spektakl Teatru Telewizji (zrealizowany na podstawie tej sztuki) z fantastyczną rolą Zofii Kucówny.
Monika - awatar Monika
oceniła na72 miesiące temu
Do piachu Tadeusz Różewicz
Do piachu
Tadeusz Różewicz
To było pewne: w roku 100-lecia Autora żaden teatr w tym kraju nie odważył się wystawić tego prawdziwego - jak najdalszego od zadekretowanej odgórnie idealistycznej heroizacji - obrazu partyzantki podczas II wojny światowej. Każdy, kto by się poważył, wie, że nie chodziłoby tylko o zmiażdżenie w wiadomych mediach czy oburz Najwyższych Władz, ale przede wszystkim - o działania Pana Prokuratora. Efekt mrożący robi swoje.. A tylko przypomnę, że Różewicz - syn matki z rodu Abrahama - walczył w partyzantce akowskiej. Z powodu tego pochodzenia wpadł w oko bandziorom z Narodowych Sił Zbrojnych (wynoszonych dziś na pomniki – czego szczęśliwie nie było mu dane dożyć). Aby ocalić życie, poprosił swego dowódcę, słynnego „Warszyca” o zgodę na odejście z oddziału, na co ten prawy człowiek przystał. Pisząc po wojnie swe słynne: „Ocalałem, prowadzony na rzeź..”, Autor miał także na myśli i to ocalenie….
Łukasz Starzewski - awatar Łukasz Starzewski
ocenił na83 lata temu
Brzezina ; Panny z Wilka Jarosław Iwaszkiewicz
Brzezina ; Panny z Wilka
Jarosław Iwaszkiewicz
Brzezina: Uwielbiam Iwaszkiewicza, będę to powtarzać non stop. Kocham w jaki sposób pokazuje ludzkie emocje. Tu mamy do czynienia z motywem prostego człowieka, prostych ludzi w obliczu kontaktu ze śmiercią. Nadal jest to napisane tak delikatnie i klimatycznie, że całe opowiadanie przenosi nas w nastrój tej bielejącej brzeziny.
Lydia - awatar Lydia
oceniła na72 lata temu
Emigranci Sławomir Mrożek
Emigranci
Sławomir Mrożek
Mrożek mnie przestrasza. Zagląda przez futrynę. Sączy esencję ze mnie tego, którego się wstydzę. Udaję brak wstydu. Dwóch panów. Niech będzie, że A oraz X. W obcym miejscu. Obcym mentalnie bardziej niż geograficznie. A jest kasiasty, X jakby uduchowiony. Szufladkowanie zresztą nie warte funta kłaków. Uduchowienie jak u karła, a zachłanność wcale nie jednoznaczna. I jest taki mrożkowy syk, coś jakby drutowanie. Że będzie dobrze ale przecież wiadomo, że nie będzie. Można ciułać kasę. Można umysłową gorycz. A ja, czytając, mam wrażenie, że jestem winny. Że, z każdego z owych dwóch panów, to najgorsze mi się ostało. Że byłbym niżej niż oni. Różne są powody, by przejść przez futrynę. Tą właśnie, zza której wyziera Mrożek. Gdy wyglądam z nim rzadko jest przyjemnie. To nie jest wytchnienie. Kiedy będę potrzebował już tylko wytchnienia, będę stary. Nie chcę wytchnienia. Jeszcze chwilę nie.
Łokieć_Pana_D - awatar Łokieć_Pana_D
ocenił na92 miesiące temu
Żeglarz Jerzy Szaniawski
Żeglarz
Jerzy Szaniawski
Żeglarz to historia poruszająca problematykę petryfikacji bohaterów społecznych, według chcianych wyobrażeń, a nie realnych faktów i zarazem skłaniająca czytelnika do refleksji na pytanie: "jakbyś postąpił w konfrontacji ze swoją rodzinną przeszłością?" Jest to również komedia napisana prostym językiem, która nie przytłacza odbiorcy swoja formą. Krótka i satysfakcjonująca.
tomash - awatar tomash
ocenił na71 rok temu
Wspólny pokój Zbigniew Uniłowski
Wspólny pokój
Zbigniew Uniłowski
Powieść w sposób w pewnych momentach brutalny i dosłowny opisująca życie drobnej cyganerii, początkujących pisarzy, których talent pozwala jedynie na tworzenie drobnych dzieł lub wręcz krótkich wierszuwek do codziennej prasy. Ich ubogie życie, a nawet wręcz nędzne, sprowadza się głównie do pijackich wycieczek z knajpy do knajpy w poszukiwaniu okazji do darmowej zabawy. Autor będący sam lokatorem pokoju wielosobowego, a przy tym osobą chorująca na gruźlicę ukazuje bardzo trudne warunki bytowe społeczeństwa II RP, brak dostępnej podstawowej opieki medycznej i perspektyw na zmianę swojego losu. Bardzo wyrazisty, krótki opis Polski przedwojennej. Polecam
Sinbad - awatar Sinbad
ocenił na62 miesiące temu
Skrzydła ołtarza Gustaw Herling-Grudziński
Skrzydła ołtarza
Gustaw Herling-Grudziński
Z tego zbiorku sześciu opowiadań tak naprawdę przeczytałam 3 (Wieżę, Pietà dell'Isola i Księcia). Niełatwe, "gęste" ni to nowele, ni eseje, dość trudne w odbiorze, pozostawiły smak satysfakcji. Wiele w nich niejednoznaczności i możliwości odczytania. Na pewno nabrałam apetytu na inne książki Herlinga-Grudzińskiego. (Trzy pozostałe opowiadania, zbyt przekombinowane, zmęczyły mnie) Interesujące wyzwanie, 6/10
Agata - awatar Agata
oceniła na61 rok temu
Przed nieznanym trybunałem Jan Józef Szczepański
Przed nieznanym trybunałem
Jan Józef Szczepański
Interesujące eseje z 1975 r., zawierające etyczne credo Jana Józefa Szczepańskiego (rocznik nie byle jaki– 1919),jednego z lepszych polskich pisarzy, ostatniego prezesa Związku Literatów Polskich, zlikwidowanego przez Spawacza w stanie wojennym. Najciekawszy wydaje się tekst „W służbie wielkiego armatora” – czyli Ojczyzny (dziś już nie da się nie dodać: i Synczyzny z Córczyzną). Opisując zbiorowy portret swego pokolenia, Autor wspomina niby rzecz oczywistą, ale jakże gorzką w kontekście tego wszystkiego, co już czekało za progiem dorosłości i trwało aż do wieku mocno dojrzałego. „Dwadzieścia lat bez garbu owej wyjątkowości narodowego losu – bez piętna przekleństwa i świętości, w przekonaniu że już za nami cała ta atmosfera pokuty i misji, anielstwa i diabelstwa, infantylizmu i wzniosłości, które z historii naszej uczyniły rodzaj misterium – patetycznego i (jakeśmy to chyba odczuwali) nieco histerycznego zarazem”. „Byliśmy pierwszym normalnym, zdrowym psychicznie pokoleniem Polaków od paru stuleci. Więc i sztandary nasze musiały być inne. Inne gesty. Inny styl gry na dziejowej scenie”. „Stąd zapewne Conrad. Ledwo zauważany dotychczas - jeden z klasyków w bibliotece. (…) I nagle odkrycie: aktualniejszy niż wszyscy. Jak gdyby czekał na ten czas, żeby wyznaczyć nam kurs na mapie”. Chodzi oczywiście o etykę wierności - sobie i zasadom - która wyznawało i generalnie jednak zachowało pokolenie Szczepańskiego. Autor nigdy się w Peerelii nie zeszmacił, wręcz przeciwnie – pamiętam go jako autorytet i nie byle jaka osobowość. I pamiętam też jego niewielkie, wstrząsające opowiadanie „Buty” – o wymordowaniu ”na zimno” przez AK oddziałku azerskich kolaborantów, którzy nie chcieli już walczyć po stronie Niemców, a tylko przeżyć, i przyłączyli się do partyzantki. Było ono jednym z pierwszych (1956),a raczej nielicznych, tekstów o tym, co naprawdę się działo podczas wojny, a nie kolejną malowanką dla grzecznych przedszkolaków na rocznicową akademię wypichconą. Mam zaś problem z tekstem z tego zbioru o o. Maksymilianie Kolbe. Jego czyn był heroiczny, jak żadne inne samobójstwo, bo także i w tych kategoriach można rozpatrywać to, co uczynił w tamtym antyświecie – samobójstwa, aby Inny przeżył. Istotę obozu Autor ujmuje w kilku mistrzowskich zdaniach: „Obozy koncentracyjne służyły nie tylko represji i eksterminacji +elementów niepożądanych+. Ich zadaniem było między innymi wskazanie fikcyjności etyki ludzkiego braterstwa – zasady podważającej najoczywiściej roszczenia rasowego elitaryzmu. Podludzie powinni byli ginąć wdeptywani w błoto jak robaki – masowo, lecz samotnie, anonimowo, bez godności należnej ofiarniczemu cierpieniu, w upodleniu i hańbie, o ile możności przykładając się sami do własnej zagłady”. „Stąd szczególna pogarda, z jaką odnosili się do wszelkich głosicieli humanitaryzmu. Intelektualiści, księża, przedstawiciele doktryn politycznych, opartych na założeniach uniwersalizmu, poddawani byli w obozach specjalnemu reżimowi poniżeń. Bo to była próba prawdy. +I gdzie wasza ludzkość? Gdzie się podziała, kiedy skaczecie sobie do gardeł o skórkę chleba, kiedy na rozkaz kapo okładacie się kijami?+ W pewnym sensie obozy koncentracyjne były fragmentem ostatecznej światopoglądowej debaty”. „Kosztem dobrowolnej ofiary z życia, złożonej przez jednego człowieka, ocalony został drugi człowiek. Obcy. Niepowiązany ze swym wybawcą innymi więzami, jak tylko więzy ludzkiego braterstwa. Abstrakcyjne hasło ludzkości odzyskiwało widomą treść. Życie okupione śmiercią znów nabierało ceny”. Ale była i druga strona zakonnika (przed wojną nawet pierwsza): nienawiść do Innych. Owszem, Szczepański tego nie ukrywa: „Klerykalne fobie, antysemityzm, system podejrzeń, wiodący do upatrywania szatańskiego spisku w manifestacjach każdego odmiennego stanowiska”. I tylko pytanie, czy dlatego nie pisał o tym moralnym brudzie mocniej czyli prawdziwie, bo byłaby to tzw. „woda na młyn komuny” (świetnie taki mechanizm pamiętam)? Autorowi być może udziela się coś z tej postawy, za to we mnie niestety ma wielkiej wyrozumiałości wobec tamtej postawy Świętego (a czytałem teksty „Małego Dziennika”, ohydnego, prostackiego, szczującego brukowca),czyli kogoś, kto „krzyż miał na piersi a nienawiść w sercu” - nawet po jego wielkim czynie z Auschwitz. Z kolei tekst o bandzie Mansona niczym nie zachwycił, zwłaszcza że Autor podjął chyba zbyt łatwą próbę zrozumienia i wytłumaczenia tego zjawiska, bo chyba nie fenomenu. I tylko dziwne, że tak głęboki umysł podsumował swe wywody w tak płytki sposób: „Pierwszym jednak warunkiem umożliwiającym Chrystusowi-diabłu połów dusz był klimat intelektualny i moralny młodzieżowej rewolucji lat 60. Klimat protestu przeciw wynaturzeniom cywilizacji, identyfikowanym z każdą postacią oficjalnego autorytetu”. Wszystko jest napisane wspaniałym językiem, który najlepiej byłoby określić mianem przedwojennego, w najlepszym tego słowa rozumieniu. J.J. Szczepańskiego znałem jako wybitnego moralistę. Z tym większym, niekoniecznie miłym, zaskoczeniem było dla mnie posłowie Naczelnego Moralizatora RP (różnica obu pojęć oczywista) Jego Najwyższej Przemądrzałości Krzysztofa Zanuddziego. ”Konrad nie chce zejść ze sceny” – tematem sztuki Jerzego Zawieyskiego sprzed lat nie był wprawdzie Wielki Reżyser (ostatni dobry film nakręcił kilka dobrych dekad temu),ale mógłby być. A nawet powinien…
Łukasz Starzewski - awatar Łukasz Starzewski
ocenił na61 rok temu
Zazdrość i medycyna Michał Choromański
Zazdrość i medycyna
Michał Choromański
To ciekawy eksperyment był. Chyba powinnam być oburzona, choć nie jestem. Zabrakło drugiego tomu - sytuacji widzianej oczyma Rebeki. Bo zazdrość tak zaburzyła osąd głównym bohaterom, że banialuki myślą, ciekawe i językowo, symbolicznie wypracowane, ale jak to przy zazdrości - głupota straszna ;-),ale fajnie się to śledzi. W sumie zabawne. Wyzwanie LC - marzec 2026.
senga - awatar senga
oceniła na625 dni temu
Znaszli ten kraj?... Tadeusz Boy-Żeleński
Znaszli ten kraj?...
Tadeusz Boy-Żeleński
Boy Żeleński zabiera nas w podróż do Krakowa, który różni się od obecnie nam znanego – mekki turystów. Z jego historii wyłania się obraz miasta niezbyt wielkiego, na początku skostniałego, spróchniałego i na naszych oczach, w ślad za kolejnymi anegdotami, odradzającego się i pożytkującego energię ludzi zamieszkujących w tamtych czasach byłą stolicę, ludzi, którzy na stale zapisali się w kanonie polskich wielkich osobistości. W zbiorze przeczytamy więc o nieśmiertelnym „Czasie", Zielonym Baloniku, poznamy kulisy Przybyszewskiego i jego „dzieci szatana", zaśmiejemy się z opowiastek o malarzach, dramaturgach i poetach, których znamy dzisiaj z podręczników, wystaw, spektakli i wielu innych. Boy Żeleński zabrał mnie w podróż pełną papierosowego dymu, alkoholu, ale przede wszystkim fantazji, humoru, dobrotliwej ironii i witalizmu tryskającego z każdej pojedynczej kartki.
FallenPuppeteer - awatar FallenPuppeteer
ocenił na92 lata temu
Opowiadania zebrane Gustaw Herling-Grudziński
Opowiadania zebrane
Gustaw Herling-Grudziński
Trudno oceniać mistrza, jednak po przeczytaniu mogę stwierdzić, że opowiadania są nierówne. Niektóre pisane lekkim piórem, inne żmudne w czytaniu, najeżone cytatami łacińskimi, angielskimi czy włoskimi, wymagające od czytelnika skupienia i wielokrotnego wracania do tekstu. Świetną opinię wystawił @grafzero i pod tym się podpisuję. Zaskakujące jest ostatnie opowiadanie "Z biografii Diego Baldassara. Dzieciństwo i wczesna młodość", będące satyrą na współczesną sztukę (pisaną koniecznie z małej litery) - szczerze mnie rozbawiło. Doceniam wartość tych opowiadań, ale chyba bym nie powróciła.
Ewa Cieślewicz - awatar Ewa Cieślewicz
ocenił na83 miesiące temu
Panny z Wilka ; Ikar ; Staroświecki sklep ; Wiewiórka Jarosław Iwaszkiewicz
Panny z Wilka ; Ikar ; Staroświecki sklep ; Wiewiórka
Jarosław Iwaszkiewicz
Zbiór czterech opowiadań Jarosława Iwaszkiewicza. Sięgnęłam po tę pozycję ze względu na "Panny z Wilka", które już od bardzo dawna chciałam przeczytać. Niestety to opowiadanie mnie rozczarowało. Opowiedziana przez autora historia jak dla mnie kompletnie nierealna. Wiktor Ruben, zbliżający się do czterdziestki mężczyzna, który jest rozczarowany swoim dotychczasowym życiem, odwiedza po piętnastu latach dworek w Wilku, gdzie pracował jako nauczyciel mieszkających tam panien. Oczywiście wszystkie się wówczas w nim kochały, a jego pociągały fizycznie. Po piętnastu latach to się nie zmieniło i nadal wszystkie są nim zafascynowane, a on nie wie, która mu się podoba najbardziej. Serio? Czym Wiktor fascynował owe panny to nie mam pojęcia, bo raczej nie wyglądał jak Brad Pitt u szczytu sławy, a i jego osobowość też mnie nie powaliła. Niemniej jednak warto znać "Panny z Wilka", choć mnie nie zachwyciły. Chciałabym polecić za to opowiadanie "Ikar". W trakcie czytania odkryłam, że znam ten utwór i czytałam go chyba w podstawówce. Zrobił na mnie wówczas duże wrażenie, podobnie jak teraz. Bardzo krótka historia, ale jakże pełna treści i zmuszająca do refleksji. Moja ocena poszczególnych opowiadań: "Panny z Wilka" 5/10 "Ikar" 8/10 "Staroświecki sklep" 6/10 "Wiewiórka" 5/10 Warto sięgnąć po ten zbiór dla "Ikara" i "Staroświeckiego sklepu".
Justyna - awatar Justyna
oceniła na61 miesiąc temu
Austeria Julian Stryjkowski
Austeria
Julian Stryjkowski
Pierwsza wojna światowa, Galicja. Tytułowa austeria należąca do żyda Taga, staje się pewnym symbolicznym przystankiem, okrętem - Arką Noego, na którym spotykają się rozmaici, uciekający przed posuwającym się frontem ludzie. Jak to zwykle bywa w powieściach o monarchii austro-węgierskiej, mamy tutaj całą mozaikę rozmaitych postaci i kultur. Są oczywiście żydzi, ale pojawiają się również chasydzi, węgierski huzar, katolicki ksiądz, są także Rusini. Całe c.k. państwo, cały świat zostaje zamknięty w ścianach karczmy. No i pojawiają się problemy, w końcu jest wojna. Wracają demony przeszłości, lęk o teraźniejszość, pojawiają się pytania co robić, jak zachowają się Kozacy, a w końcu widać też już łunę nad miastem. Stryjkowski dobrze pokazuje dylematy, które pokazują się w chwili zagrożenia - zostać czy uciekać? A przecież każdy ma swoją metodę, jedni się modlą, drudzy szukają bardziej ofensywnych rozwiązań, inni bardziej opierają się na swoich doświadczeniach z Rosjanami. Podobała mi się ta galeria rozmaitych postaci, kobiet i mężczyzn, to co się rozgrywa między nimi, miłość, śmierć, romans, przyjaźń. Wszystko jeszcze podlane dość klimatycznym biblijno-hebrajskim sosem, który akurat w tym otoczeniu pasował do głównego dania.
Balcar - awatar Balcar
ocenił na77 miesięcy temu
Jezioro Bodeńskie Stanisław Dygat
Jezioro Bodeńskie
Stanisław Dygat
Zaczęła się jesień, inna pora roku do tego tekstu zupełnie nie pasuje. Przez sto pierwszych stron trudno było mi przyzwyczaić się do narracji. Zupełnie inna fraza niż dzisiejsza mdława pisanina. I nagle klapka zaskoczyła. Powoli rozpocząłem kosztować. Ważnym jest czas napisania książki. Wiele to nam wytłumaczy. Pobyt w szkole czyli w obozie internowania może, a nawet jest pouczający. Nawet dla współczesnych. Chciałem "Jezioro ..." przeczytać już wcześniej ale jakoś nigdy nie było właściwego czasu. Kiedyś gdy siedziałem w Caffe na Powiślu, tuż obok na półce zobaczyłem niewielką książeczkę Stanisława Dygata. Przeleżała u mnie jeszcze z dwa lata i teraz stało się... Alea iacta est, jak powtarza to bohater opowieści. Teraz powinienem zobaczyć film o tym samym tytule nakręcony wiele lat temu.
Marek - awatar Marek
ocenił na66 miesięcy temu
Wariacje pocztowe Kazimierz Brandys
Wariacje pocztowe
Kazimierz Brandys
Czytelniczka Iwona tak dokładnie i ciekawie opisała fabułę, że dodam tylko kilka osobistych refleksji. Formalnym wymogiem przyjemności z lektury jest upodobanie do stylizacji na staropolski jeżyk szlachecki ,co Brandys robi z wielką maestrią. Natomiast treść w dużej mierze oparta jest na roztrząsaniu polskiej mentalności, zawirowań historyczno -ideowych i romantycznych porywów duszy bohaterów co tez trzeba lubić. Ale dramatyzm zdarzeń łagodzi sarkazm i ironia a także świadomość, że piszący listy w jakiejś mierze kreują swój wizerunek więc i w jakimś stopniu konfabulują. I właśnie to zastanawianie się nad tym co odpowiadało rzeczywistości zewnętrznej a co tylko było rzeczywistością wewnętrzną bohaterów było dla mnie najciekawszą zabawą . odczytywania" Wariacji pocztowych"
ewa_13 - awatar ewa_13
ocenił na71 rok temu
Warszawianka Stanisław Wyspiański
Warszawianka
Stanisław Wyspiański
Bardzo przyjemna lektura. Wypowiedzi bohaterów np. żal i poczucie straty w wypowiedziach Marii czy przepełnione patriotyzmem i heroizmem dialogi między Chłapowskiem, a żołnierzami dynamizują akcję oraz podkreślają symbolikę, związaną z okresem zabirów i walk narodowowyzwoleńczych. Polecam
Cyryw _ - awatar Cyryw _
ocenił na75 miesięcy temu
Ład serca Jerzy Andrzejewski
Ład serca
Jerzy Andrzejewski
Jak na powieść z końca lat trzydziestych trochę zbyt staroświecka. Sporo tu męczącej młodopolszczyzny. Sprawdza się za to jako powieść psychologiczna (choć nie przepadam za gatunkiem),no i od strony obyczajowej jest całkiem dobrze (świetne obserwacje jak na tak młodego wówczas autora). Jak zwykle u Andrzejewskiego trochę teodycei i trochę religijnej egzaltacji. Generalnie - daje się to czytać, nieźle wytrzymuje próbę czasu, tylko ten epigonizm Młodej Polski trochę psuje wrażenie.
Prez - awatar Prez
ocenił na64 lata temu
Ciemności kryją ziemię Jerzy Andrzejewski
Ciemności kryją ziemię
Jerzy Andrzejewski
Niszczycielskie dla jednostek, ale i dla każdej wspólnoty, myślenie, że ten kto myśli inaczej jest wrogiem i należy go zniszczyć. Tutaj na przykładzie słynnego XV-wiecznego inkwizytora Thomasa de Torquemady, ale czy dziś jest aby na pewno inaczej, czy dziś ta myśl jakkolwiek utraciła na aktualności? Krótkie, gęste.
Oktawian_August - awatar Oktawian_August
ocenił na61 miesiąc temu
W małym domku Tadeusz Rittner
W małym domku
Tadeusz Rittner
Wyborny dramat w Ibsenowskim duchu. Zachwycił mnie szczególnie dobór postaci. Każda zupelnie inna, przez co niejako się ze sobą rozmijają i to rozmijanie jest subtelne oddane, nie tylko w dialogach, ale i w gestach, śmiechu, wyrazie twarzy. Jakie tu możliwości dla aktorów! Nawet te liczne w tekście "he! he!" "ha!ha!" brzmią i znaczą zupełnie co innego u różnych ludzi i w róznych sytuacjach. Nic nie jest przegadane, panuje dyskretne umiarkowanie. Kulminację stanowi genialna, tragikomiczna scena z gośćmi przy stole. Polski teatr stoi romantyzmem (3 wieszczów, Fredro, Wyspianski) i groteską (Gombrowicz, Mrożek),tym bardziej więc doceniam tę perełkę realizmu na najwyższym poziomie.
tomnas - awatar tomnas
ocenił na91 rok temu
Ślub Witold Gombrowicz
Ślub
Witold Gombrowicz
Dramat, w którym Gombrowicz poszedł o krok dalej w stosunku do „Iwony, księżniczki Burgunda". O ile we wcześniejszym chronologicznie dramacie te wewnętrzne popędy bohaterów wchodzą do rzeczywistości międzyludzkiej, tworząc ją i deformując, tutaj cały świat - kosmos to sen głównego bohatera, czyli coś wewnętrznego. Z jednej strony autor daje tym większe pole do interpretacji krytyków, a z drugiej czyni dzieło nieprzystępnym, a momentami nawet nieczytelnym, co przypomina mi lekturę „Szewców" Witkiewicza. Mimo to, chociażby dla monologów ośmieszających nowoczesną władzę, warto przeczytać ten dramat.
SMPP21 - awatar SMPP21
ocenił na61 rok temu

Cytaty z książki Dwa teatry

Więcej
Jerzy Szaniawski Dwa teatry Zobacz więcej
Jerzy Szaniawski Dwa teatry Zobacz więcej
Jerzy Szaniawski Dwa teatry Zobacz więcej
Więcej