Romeo i Julia z KL Auschwitz

Książka przedstawia losy kobiety, której narzeczony był partyzantem w słynnym oddziale "Roja". Opisuje tragiczne powojenne losy ludzi walczących z komunistycznymi władzami i ich rodzin, często również karanych za działalność swoich bliskich. Tytułowa bohaterka po śmierci narzeczonego przechodzi przez kilka komunistycznych więzień, poddawana jest nieludzkim torturom, rodzi tam dziecko. Książka pokazuje niesprawiedliwość historii, gdzie polscy bohaterowie są nękani przez nową władzę, katowani i bezwzględnie zabijani. Ukazuje niezłomność tytułowej bohaterki, która mimo wielu tortur do niczego się nie przyznała i nikogo nie wydała. Książkę ilustrują nieliczne fotografie z tych czasów i dokumenty poświadczające prawdziwość tej tragicznej historii. Autorka na szczęście nie opisuje szczegółowo brutalnych przesłuchań, więc książkę czyta się łatwo.

Kolejna ważna książka opisująca zbrodnie hitlerowców. Bardzo przejmująca - kobiety, które przeżyły pobyt w Oświęcimiu opowiadają swoje losy - tragiczne, bolesne, których nie da się zapomnieć nawet po osiemdziesięciu latach oraz swoje powojenne życie, które mogłoby być szczęśliwe, gdyby nie wspomnienia.

Ta książka to prawdziwe złoto pośród biografii i wspomnień. Przedstawione w niej prawdziwe historie młodych Powstańców nie raz chwytały mnie za serce i wzbudzały ogromny szacunek i współczucie. Dziś mają po 90 lat i prowadzą szczęśliwe życie, ale noszą w sobie cierń wojny. Dla mnie są ogromną motywacją do życia w ogóle. Zwykle oprócz odwagi do tego, że przeżyli, przyczyniło się niezwykłe szczęście. Każda historia zaczyna się od krótkiej wzmianki, jak przed 01.09.1939 r. spędzali ostatnie sielskie wakacje, a potem wstąpili do harcerstwa, przeprowadzali liczne akcje sabotażowe i w końcu brali udział w Powstaniu Warszawskim. Spisanie tych historii było genialnym pomysłem autorki i nabrałam ochoty na więcej tego typu biografii, a przyznam, że dotąd literaturę wojenną omijałam szerokim łukiem. Teraz naprawdę podziwiam tych ludzi i szanuję ich poświęcenie oraz wolę walki.

Tajny dziennik Helgi opisuje życie rodziny Goebbelsów spędzone w bunkrze Führera, przeplatane jej wspomnieniami z poprzednich lat. Trwa wojna. Joseph Goebbels zabiera dzieci i żonę do bezpiecznego miejsca – bunkra. Podczas krótkiego pobytu dzieci jadły posiłki i rozmawiały z wujaszkiem Adim, któremu towarzyszyła ciocia Eva, śpiewały piosenki, dawały laurki i recytowały wierszyki. Helga budziła się w nocy, mając wątpliwości co do bezpieczeństwa, obawiała się, że Rosjanie mogą w każdej chwili wejść i ich zabić. Musiała jednak ukrywać to przed młodszym rodzeństwem. Rodzeństwo bawiło się tam w chowanego, czytało książki, tańczyło czy też bawiło się z pieskami i tak właśnie mijały kolejne dni. Gdy zbliżał się koniec, pieski zabito trucizną, tłumacząc, że zostały wywiezione. 30 kwietnia rozległ się dźwięk strzału, towarzyszył mu ten sam zapach trucizny. Były to ostatnie ich dni w bunkrze. Nie było już posiłku z ciocią Evą i wujkiem Adim. Dzień przedtem dowiedziała się, że w nocy wzięli ślub, co tłumaczyłoby ich nieobecność. Następnego dnia mamusia powiedziała, że jutro wyjeżdżają. Wieczorem doktor Kunz wstrzyknął każdemu z nich morfinę, następnie dostali śmiertelną truciznę. Joseph z żoną, po śmierci dzieci, popełnili samobójstwo. Magda zdecydowała się je zabić, gdyż – jak tłumaczy – nie chciała zostawić ich w świecie, który nastanie po upadku nazizmu. Jest to wciągająca książka, dlatego szybko się ją czyta, zawiera fotografie, które ją urozmaicają oraz przedstawia, jak mogłaby opisać te wydarzenia dwunastoletnia Helga.

Książka jest monologiem. Jest listem córki do ojca. Autorka, 15-letnia Marceline wraz ze swoim ojcem, została aresztowana, więziona, i przewieziona do obozu koncentracyjnego. Ich drogi się rozeszły, trafili do różnych miejsc. Marceline żyje nadzieją na przeżycie. Marceline ma żyć bo ojciec chciał żeby przeżyła. To niewyobrażalne, że choć ludzie przeżyli obóz - to obóz w nich pozostał. Że psychika ludzka działa na swój sposób - musiała sobie poradzić, na różne sposoby niekoniecznie dobre. Kiedy to więźniowie żyli z dnia na dzień, że musieli widzieć te okrutne rzeczy, że musieli kopać doły dla zmarłych, że widzieli jak wieszają, biją i mordują. Że byli głodni.. że musieli wyzbyć się uczuć, by móc przeżyć. I książka porusza ważny temat - mianowicie, jak sobie radziły rodziny osób, które obóz przeżyły - a właściwie, że nie radziły sobie wcale bo ogrom przeżyć był dla nich całkowicie niezrozumiały. Jak wyglądało życie takich osób, gdzie musiały na powrót przystosować się do życia w świecie. Jak ja się cieszę, że są wspomnienia tych ludzi, którzy obóz przeżyli...

W niniejszej książce francuski pisarz i dziennikarz przedstawił historię żon terrorystów. Pochodzące z różnych stron świata, ale mieszkające we Francji kobiety są odcięte od świata i zmanipulowane przez swoich mężów oraz ich najbliższych. Niektóre z nich przeszły na islam z własnej woli, a nawet same uległy fundamentalizmowi i fanatyzmowi. Przeraziło mnie to, że wiele z opisanych w reportażu bohaterek próbuje usprawiedliwiać zbrodniczą działalność swoich małżonków, oskarżając rządy zachodnie o ich rzekome represjonowanie i widząc w dżihadzie szansę na nowy, lepszy świat. Inne chcą oddać swoje życie za zbrodnicze idee nie bacząc na fakt, że mają na wychowaniu dzieci. Książka ta jest oparta jest m.in. na protokołach przesłuchań bohaterek, bilingach rozmów telefonicznych, a także rozmowach z ich znajomymi oraz najbliższymi. Pretekstem do jej napisania przez autora była relacjonowana przez światowe media sprawa zamachu powiązanych z jemeńskim oddziałem Al-Kaidy terrorystów na redakcję czasopisma "Charlie Hebdo" z 2015 r. Jednakże Suc nawiązuje również do relacji dotyczących innych aktów terroru dokonywanych przez muzułmańskich fundamentalistów. Z jego reportażu wyłania się obraz islamu, jako religii wypaczonej, opresyjnej, nie liczącej się z wolą innych oraz dążącej do zniszczenia innych kultur. Czytając historie opisanych w książce bohaterek byłem przerażony ich przekonaniami oraz brakiem jakichkolwiek ludzkich odruchów, które nie widzą niczego złego w zbrodniach dokonywanych na niewiernych przez ich mężów. Treść tej książki mocno mną wstrząsnęła, przez co jest ona trudna w odbiorze i czyta się ją powoli. Skłoniła mnie do przemyśleń nad ludzką naturą oraz brutalnością grup kierujących się w swoim postępowaniu zbrodniczymi ideami. Warto sięgnąć po ten reportaż.

Podchodziłam sceptycznie do tej pozycji, ale dość pozytywnie się zaskoczyłam. Nie ma w tej książce co prawda nic zaskakującego, zwłaszcza po przeczytaniu autobiografii Harrego, ale całość zgrabnie ujęta. Dobrze się czyta, jednak jest to typowa laurka dla księcia. Doceniam jednak, że mimo tego nie ma w niej zrzucania winy o różne sytuacje na wszystkich dookoła, tylko nie Harrego. Wydaje mi się jednak, że ta książka byłaby napisana zupełnie inaczej współcześnie, czyli po tym, co wydarzyło się już po ślubie. Mimo wszystko to ciekawa pozycja.

Ciężko mi wystawiać tak niską ocenę w tak ważnym temacie, książka bardzo potrzebna, historie w niej zawarte przejmujące ale oceniam całokształt wydania i sposób napisania tej książki nie przypadł mi do gustu, jest bardzo chaotyczny, skakanie po chronologii w dziwny sposób, zupełnie niepotrzebne, mam wrażenie, że autorzy po prostu zebrali w kupkę wszystkie kartki z notatkami jakie leżały na ich stole i dali do druku, nie siląc się na jakieś ich zredagowanie i poukładanie

"Shirin. Pozostanę córką światła." to mocna książka. Tematyka? Wojna w Iraku, konflikt między szyitami a sunnitami, napady bojowników ISIS, handel niewolnicami seksualnymi, przymusowe przejścia na islam, upokorzenia, bicie, gwałty i morderstwa. Wszystko w imię ideologii tzw. Państwa Islamskiego. A pośród tego wszystkiego historia 17-letniej jazydki, która odważyła się o tym opowiedzieć. Książka to pewnego rodzaju krótka biografia, ciężkie przejścia tytułowej Shirin. Nie znajdziemy tam dokładnych opisów metod działania ISIS czy całkowitej historii konfliktów na Bliskim Wschodzie. Mimo wszystko, książka dała mi ogrom informacji związanych z tematyką Bliskiego Wschodu, religii i tradycji muzułmanów oraz jazydów, a także ogólnego zarysu konfliktu między różnymi państwami, ugrupowaniami i wyznawcami. Książka poszerza horyzonty jeśli chodzi o wiedzę na powyższe tematy, ale także, co chyba ważniejsze, pozwala na dotknięcie tragedii pojedynczego człowieka, co trafia do nas chyba najbardziej. I skłania do refleksji nad wieloma aspektami życia. Polecam.

Pierwsza z poznanych przeze mnie książek o powstaniu warszawskim, która pisana jest z perspektywy dziecka, później nastolatki, przeżywającej ten czas najpierw jako córka i siostra, potem harcerka. Bardzo podobało mi się to, że historia opowiadana jest w pierwszej osobie i uwzględniono w narracji niewiedzę bohaterki, co w danym momecie powstania dzieje się w innych rejonach kraju czy świata. Faktycznie, przepływ informacji był bardzo utrudniony i walczącym brakowało wiedzy na temat tego, co aktualnie dzieje się gdzie indziej.

"Kobieta, którą pokochał Marszałek" to na pewno ważna pozycja historyczna. Przedstawia losy zwykłej dziewczyny z Podlasia, która weszła na najważniejsze salony II Rzeczypospolitej. Przedstawia życie Oli Piłsudskiej i Marszałka Józefa Piłsudskiego z zupełnie innej strony.

Fabuła powiązanych i tak naprawdę przeplatających się chronologicznie w czasie wydarzeń przenosi Czytelnika do Stanów Zjednoczonych, kiedy w latach 20 XX wieku panowała prohibicja, zaś kryzys gospodarczy przyczynił się do rozwoju na szeroką skalę skandali, strzelanin, które były wówczas na porządku dziennym. Każdy człowiek szukał sposobu na własne przetrwanie, ale to gangi przejmowały władzę i kontrolę w miastach, walcząc o największe wpływy oraz pieniądze.  Niebezpieczni mężczyźni, czyli najczęściej również określani jako najgorętsi z kręgów gangów byli mafiozami, a do nich jak lep na muchy ciągnęły równie atrakcyjne, ale i przebiegłe, a nawet i niebezpieczne kobiety, kochanki i żony, które w swych postępkach także nie ustępowały miejsca w rankingu mrożących krwi w żyłach. Bardzo cieszy mnie, że owa lektura nie stawiała przed szereg wyłącznie męskich przedstawicieli i faktycznie, ten tytuł książki jest zdecydowanie trafionym. Autorka zadbała o to, aby nie umniejszać roli kobiecej jako tej, która pięknie się prezentuje, najlepiej, jeśli nie zabiera głosu albo siedzi potulnie jak myszka, ale wręcz te bohaterki i ich postępowania bywały zaskakujące, niezwykle odważne i silne mimo różnych przeciwności, utrudnień czy demoralizujących zachowań swoich panów. W książce Czytelnik znajdzie 10 historii silnych, odważnych, pięknych, ale i niebezpiecznych kobiet, zdecydowanych i konkretnych, które potrafiły nie tylko wiele zrobić dla swoich partnerów gangsterów, a nawet i potrafiły, jak trzeba, utrzeć im nosa!(np. Mea Capone, Bonnie,..)

Książka w tym formacie, czyli historyczno dokumentalnym, sprawdza się bardzo dobrze. Historie opisywane w książce są poruszające i realistyczne. Książkę czyta się z zaciekawieniem choć treść i kontekst sytuacyjny sprawiają niż jest to lektura w pewien sposób ciężka. Natomiast napisana językiem lekkim. Mogę z całą pewnością polecić tą książkę w szczególności pokoleniu takiemu jak ja czyli rocznik 87 aby uświadomili sobie kontekst historyczny naszego kraju i naszych sąsiadów.

Ponownie wróciłam to czytania tematyki holokaustu i ponownie zatraciłam się w nim. Autor książki na początku podał zupełnie niepotrzebnie opis swojej własnej podróży do poszukiwania swojej rozmówczyni i jej historii nieco zniechęcając mnie do dalszego czytania, ale po przetrwaniu pierwszych ok 70 stron nastąpiła diametralna zmiana. Mimo małego rozmiaru ksiazki- zatraciłam się w opisie życia głównej bohaterki.

Biografia Haliny Glińskiej, sanitariuszki w czasie wojny i wielkiej miłości Tadeusza Zawadzkiego, ps. "Zośka". Niestety, nie dane im było razem się zestarzeć. "Zośka" zginął w 1943 roku. Wspomnienia Haliny Sapalskiej spisywały autorki, kiedy ona miała 92 lata. Zmarła w 2015 roku. Wspomnienia obejmują również lata powojenne, kiedy wyszła za mąż, miała dwie córki i sześcioro wnucząt. Tego typu książki zawsze warto czytać.

Kiedy masz 8 lat, oczekujesz od życia tylko jednego – szczęśliwego dzieciństwa. Odległy jeszcze świat dorosłych ma wobec Ciebie tylko jedno zadanie – zapewnić Ci miłość, spokój i bezpieczeństwo. Ludzie w zielonych mundurach, którzy budzą Twój naturalny respekt, kojarzą Ci się wyłącznie z defiladami w czasie świąt państwowych oraz przywiązaniem do ojczyzny w której żyjesz. Tak właśnie powinno być... Jednak, wszystko to przestaje istnieć o poranku 1 września 1939 roku. Twój dotychczasowy świat wali się w gruzy wraz ze świstem bomb, zapłakanymi oczami matki, drżącym szeptem ojca oraz tubalnym głosem oznajmiającym z głośnika aparatu radiowego: „A więc wojna. A więc wojna! Z dniem dzisiejszym wszelkie sprawy i zagadnienia schodzą na plan dalszy. Całe nasze życie, publiczne i prywatne przestawiamy na specjalne tory, weszliśmy w okres wojny. Cały wysiłek narodu musi iść w jednym kierunku. Wszyscy jesteśmy żołnierzami.” Wszystko to budzi Twój niepokój, ale sądzisz, że atak Niemiec zostanie łatwo odparty. „Byłem przekonany, że Wojsko Polskie w mgnieniu oka wygra każdą wojnę. Czy nie mieliśmy najlepszej armii na świecie? (…) Czy polska kawaleria nie była niezrównana? (…) Znałem oficerów – wuja Karola, majora Kulczyńskiego... wiedziałem, że są najlepsi!” Mieszkasz w Wilnie znajdującym się na szczęście daleko od linii frontu, która zresztą, jak jesteś przekonany, niedługo znajdzie się koło Berlina. 3 września Wielka Brytania i Francja wypowiadają wojnę III Rzeszy, widzisz więc tłumy wiwatujące nieprzytomnie na cześć zbliżającego się zwycięstwa. W Twoje serce wstępuje dodatkowa otucha, tym bardziej, że wkrótce nadchodzą wieści o wkroczeniu polskiej armii na teren Niemiec, w których wybuchła antyhitlerowska rewolucja. Nagle 18 września słyszysz, jak ojciec mówi do mamy: „To wszystko kłamstwo, rosyjskie oddziały stoją na przedmieściach Wilna, nasze wojsko ucieka na Litwę. (…) Jutro rano będą tutaj Sowieci.” Nie zdajesz sobie sprawy, że wraz z tymi słowami nieodwracalnie skończyło się Twoje dzieciństwo, a Ty - będąc ośmioletnim brzdącem - staniesz się mimo woli prawdziwym mężczyzną... Wraz z Rosjanami przybyła nędza. Coraz trudniej o jedzenie, a nawet zapałki. W październiku Twoje miasto zostaje oddane w ręce Litwinów. Wraz z nimi, nadchodzą zmiany. Obowiązującym językiem staje się litewski, wszędzie wiszą obce flagi, a Ty nie jesteś już Bohdanem Hryniewiczem, a Bohdanasem Hryniewiciusem. „Nadeszło pierwsze wojenne Boże Narodzenie. Było ono pozbawione radości, nie było mowy o hucznym świętowaniu.” Parę miesięcy potem Stalin zdecydował o zajęciu krajów bałtyckich, a 17 czerwca 1940 roku rosyjskie wojska ponownie wkroczyły do Wilna. 22 czerwca upadła ostatnia nadzieja na szybkie pokonanie Niemiec – Francja skapitulowała. Zaczęli znikać ludzie, wywożeni do więzień NKWD oraz na Syberię. Twoją rodzinę miał spotkać ten sam los, jednak o świcie w niedzielę 22 czerwca 1941 roku Niemcy zaatakowały ZSRR i to uchroniło Was od strasznego losu. Rosjanie uciekli, a do miasta weszły oddziały niemieckie. Wkrótce potem widzisz tłum ludzi pędzonych bezlitośnie do utworzonego właśnie getta. Życie staje się coraz trudniejsze, więc postanawiacie przenieść się do okupowanej Warszawy. Tam wstępujesz do Szarych Szeregów – podziemnej organizacji harcerskiej i przyjmujesz pięknie brzmiący pseudonim „Sokół”. W końcu masz już 12 lat i nie będziesz stał z założonymi rękami widząc każdego dnia tyle niemieckich okrucieństw. „Niemcy wysiedli, a potem wyciągnęli z ciężarówki trzydziestu mężczyzn, ustawiając ich tyłem do ściany (…) kilku esesmanów podeszło bliżej i otworzyło do nich ogień z pistoletów maszynowych. Oficer przeszedł pomiędzy ciałami, dobijając rannych strzałami z pistoletu.” Twoje młody oczy nigdy nie powinny ujrzeć takiego widoku, ale przecież jest wojna, a Ty szybko się z tym oswoiłeś. Od października 1943 do lutego 1944 roku takie publiczne egzekucje odbyły się 35 razy. Zresztą nie masz czasu na rozpamiętywanie tych bestialstw. Uczestniczysz w tajnym nauczaniu, zbiórkach harcerskich, ćwiczeniach oraz dokonujesz aktów „małego sabotażu”. Wierzysz, że już niedługo cały ten koszmar się skończy – Rosjanie są coraz bliżej. Wreszcie 1 sierpnia 1944 roku wybucha wolność – zaczyna się Powstanie Warszawskie. Zostajesz jednym z najmłodszych żołnierzy Wojska Polskiego. Wstępujesz na ochotnika do batalionu „Nałęcz”. Zostajesz łącznikiem... Śródmieście, Starówka; przeszedłeś przez piekło, które nie śniło się nawet Dante Alighieriemu czy Hieronimowi Boschowi. Z Twojej jednostki została garstka, dom został zburzony, zginął Twój o niecałe dwa lata starszy brat – Andrzej, również łącznik. Jego jedyną myślą, gdy seria z karabinu maszynowego praktycznie oderwała mu nogi, było: „Już nigdy nie będę jeździł na nartach”. Zmarł parę dni później w szpitalu polowym, konając bez żadnych środków przeciwbólowych. Jego udziałem stał się los prorokowany przez Juliusza Słowackiego w wierszu „Testament mój”: „A kiedy trzeba, na śmierć idą po kolei / Jak kamienie, przez Boga rzucane na szaniec!” Czy było warto? Wiele lat później napisałeś: „Oddali życie za Polskę. Nie ulega wątpliwości, że w to właśnie wierzyli. Wierzyłem w to i ja. Ale czy tak było naprawdę? Co osiągnęli, składając w ofierze młode, niezwykle obiecujące życie? Nigdy się tego nie dowiemy.” Słowa przepojone gorzką prawdą, tą, która wyrywa Ci serce, o której nie chcesz, nie możesz myśleć... Stopień kaprala, Krzyż Walecznych, potem kapitulacja, kolejna rosyjska okupacja, kiedy Sowieci zajęli miejsce Niemców, wreszcie ucieczka na zachód. Niemcy, Anglia, potem Stany Zjednoczone. Skończyłeś studia, osiągnąłeś sukces w biznesie. Twoje życie się ustatkowało, nabrało rumieńców, w końcu mogłeś odpocząć... ale nie zapomnieć. Straszne obrazy będą do Ciebie wracać każdej nocy, dręczyć Twoją duszę i powodować ból, którego nie jest w stanie ukoić nawet uspokajająca dłoń ukochanej żony. Cały czas spoczywa na Tobie wielki obowiązek – pamiętać o tych, którzy już odeszli. Uczestniczysz więc w obchodach rocznic Powstania Warszawskiego, odwiedzasz groby brata i swoich towarzyszy broni. A nie da się jednocześnie pamiętać i zapomnieć... Twój los nieodwracalnie sprzągł się z tragicznym losem ojczyzny, milionów tych, którzy zginęli, łunami pożarów i wojenną nędzą... Przez sześć, wydawałoby się krótkich, lat napojono Cię goryczą, okrucieństwem, ludzkim zezwierzęceniem, śmiercią bliskich Ci ludzi oraz obrazami, które nigdy nie powinny być udziałem nie tylko dziecka, ale nawet dorosłego... A pomimo to nie zabito w Tobie nadziei, nie zwątpiłeś w człowieka i nadal wierzysz, że ten świat może być lepszy, także dzięki tym, którzy oddali swe życie, aby tak się właśnie stało... Książka Bohdana Hryniewicza „Chłopięca wojna”, to w istocie przejmujący pamiętnik z czasów, kiedy nad całym światem zapadła wojenna ciemność. W jego losach, jak w zwierciadle, odbijają się dzieje Narodu, który się „kulom nie kłaniał”, a dzięki swojej niepokorności i hartowi ducha wobec nagiej, bezmyślnej przemocy, ocalił godność i w końcu po ponad pięćdziesięciu latach osiągnął coś, co było marzeniem całych, udręczonych pokoleń – niepodległość. Egzekucje, wywózki, zmieniający się jak w kalejdoskopie okupanci, zagłada stolicy, przejmujące ubóstwo - wszystko to przeżył Autor, a wraz z nim jego Ojczyzna. Dla dzisiejszego czytelnika wydaje się niemożliwe, że można było pomimo to po prostu żyć, próbując każdego dnia zachować w sobie resztkę człowieczeństwa i tak bardzo ludzkiej nadziei na lepsze jutro. Pomimo tylu przeciwieństw, chłopiec, jakim był Hryniewicz, spełniający w tak młodym wieku prawdziwie męskie obowiązki, widzący to, czego obecne pokolenia nawet nie potrafią sobie wyobrazić, nie tylko przetrwał, ale zachował w sobie to, co nieśmiertelne – duszę i pamięć. Stał się żywym pomnikiem tych bestialskich czasów, w których sumienie i humanizm stały się martwymi i pustymi pojęciami. Wydawałoby się - człowiek ze stali i chlubny wyjątek. A jednak takich jak On było były wówczas tysiące. To dzięki nim istnieje nasz obecny świat, syty, zadowolony z siebie i, wydawałoby się, bezpieczny. Nieżądający żadnych ofiar, ani heroizmu. Gwarantujący, że: „Nigdy więcej”... Ale czy na pewno? Może któregoś dnia Twój spokojny sen zakłócą miarowy stukot podkutych żołnierskich buciorów pod oknami, huk wystrzałów i komendy wydawane w obcym języku. Co wówczas zrobisz? Czy zachowasz się jak Hryniewicz? A ja - czy będzie mnie na to stać? Chciałabym w to wierzyć, a jednak dręczy mnie dziwny niepokój, że... „Tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono”. Obyśmy nigdy nie musieli weryfikować tego znanego porzekadła w tak strasznych okolicznościach jak Autor książki... instagram.com/thrillerly

cała prawda o arogancji lekarzy, braku szacunku dla pacjenta i zerowej empatii, lekarz musiał zostać pacjentem aby zobaczyć jak traktowani są ludzie przez lekarzy którzy się mają za bogów, cała prawda o lekarzach: brak empatii, nie słuchają pacjenta , arogancja , wręcz pacjent im przeszkadza

Bardzo ważna historia, a właściwie historie. Dotarcie do 'zapomnianych dzieci' i kawał dobrej roboty reporterskiej zasługują tutaj na uznanie. Tytuł brzmi dość niesmacznie, ale jeżeli ma przyciągnąć więcej czytelników, to jest idealny. Przeczytane w 2016, ale nadal daje do myślenia. Swoją drogą historia zatacza koło, bo jesteśmy aktualnie świadkami zbrodniczych działań Rosji, która uprowadza i rusyfikuje tysiące Ukraińskich dzieci.

Nawet nie wiem od czego zacząć. Ta historia była wstrząsająca. Sama jestem kobietą i nie wyobrażam sobie żeby zrobić coś takiego drugiej kobiecie i usprawiedliwiać to "tradycją"Przeżyłam całą historię Hibo od początku do końca razem z nią, wczułam się i cierpiałam razem z nią. Oczywiście mogę sobie tylko wyobrazić jak ciężko było jej i innym obrzezanym dziewczynom ale teraz rozumiem i jestem doinformowana. FGM to przemoc wobec dzieci i nie jest dopuszczalne ani legalne . Dziewczynki które zostały poddane takim zabiegom często mają problemy zdrowotne, nie tylko fizyczne ale też ich psychika cierpi. Bywają takie przypadki że dziewczynki umierają. I to w imię czego? Zapewnieniem czystości dla męża? Starej tradycji która w niczym nie ma poparcia? Czytając tą książkę nie mogłam uwierzyć jak bardzo niewykształceni mogą być Ludzie i jak wierzą w to co robią. Chciałabym żeby ta historia dotarła do każdej kobiety i aby każdy znał choć podstawowe informacje o FGM Jestem dumna z Hibo Wardere i wszystkich ludzi którzy przeciwstawiają się tym praktykom i walczą o lepsze życie dla dziewcząt.

Znakomita książka, w której w całości głos zostaje oddany kobietom, które przetrwały gehennę obozów koncentracyjnych (Ravensbrück, Auschwitz-Birkenau),prac przymusowych, łagrów i stalinowskich katowni. Poddawane niewymownym upokorzeniom, torturom w eksperymentach pseudomedycznych, głodzone i gwałcone, po latach dzielą się i mierzą z bolesnymi wspomnieniami i traumami. Twórcy zbioru nie ingerują w relacje. Doświadczamy przekazów bardzo bezpośrednich, osobistych, wstrząsających ogromem zła, jakiego doświadczyły maltretowane fizycznie i psychicznie kobiety - niektóre z nich wtedy jeszcze będące dziećmi - i w jakiś szczególny sposób inspirujących tym, że w obliczu tak potężnego okrucieństwa i niesprawiedliwości, udało im się zachować godność i człowieczeństwo. Mocna, poruszająca do głębi i równie głęboko uświadamiająca lektura. Kolejna ważna książka na te czasy.