Dzikie królestwo

O tym jak może się skończyć przyjemne popołudnie w ogrodzie zoologicznym.
Główna bohaterka wraz z kilkuletnim synkiem spędza dzień w zoo i właśnie zbiera się do wyjścia, gdy orientuje się, że na teren ogrodu wtargnęli uzbrojeni napastnicy. Kobieta musi więc znaleźć takie miejsce, w którym będzie mogła się ukryć, ale będzie też w stanie kontrolować, co się dzieje. Ochrona dziecka jest jej największą motywacją, ale ono samo jest dla niej poważnym balastem - nie może długo trwać w milczeniu, nie potrafi wytrzymać głodu, spowalnia ją w ruchu itp. W międzyczasie bohaterka będzie też zmuszona do kilku trudnych moralnie decyzji.
Mam wrażenie, że ta książka to bardzo zaprzepaszczony potencjał. W założeniu jest to thriller, brak tu jednak typowej dla tego gatunku wartkiej akcji czy dramatycznych zwrotów. Ponieważ główną strategią przetrwania jest siedzieć w kryjówce cicho i nieruchomo, bohaterka przez większość czasu nie ma zbyt wiele do roboty, ale za to dużo rozmyśla, głównie o swoim dzieciństwie i macierzyństwie. Nie da się ukryć, że jest to książka bardzo pozbawiona jakiegoś większego napięcia i właściwie ani na chwilę nie czuje się w niej realnego zagrożenia. Końcówka sprawia wrażenie jakby była trochę niedopisana, a zakończenie jest moim zdaniem zbyt otwarte, aby stanowić satysfakcjonujący finał.
Nie jest to gniot i czyta się bez bólu, ale szału nie ma.

O tym jak może się skończyć przyjemne popołudnie w ogrodzie zoologicznym.
Główna bohaterka wraz z kilkuletnim synkiem spędza dzień w zoo i właśnie zbiera się do wyjścia, gdy orientuje się, że na teren ogrodu wtargnęli uzbrojeni napastnicy. Kobieta musi więc znaleźć takie miejsce, w którym będzie mogła się ukryć, ale będzie też w stanie kontrolować, co się dzieje. Ochrona...

Krótki urlop (na moim ukochanym i odwiedzanym od lat Półwyspie Helskim),dwie książki wciśnięte do walizki i po trzech dniach ogromne zdziwienie, że już nie mam co czytać. Od czego są jednak słynne namioty po brzegi wypełnione książkami, które wpisały się już w wakacyjny nadmorski krajobraz. Z mocnym postanowieniem, że kupię tylko jedną książkę, którego to postanowienia udało mi się dotrzymać, weszłam do tego raju dla moli książkowych i nabyłam "Dzikie królestwo" Gin Philips. Skusiła mnie intrygująca okładka, opis zapewniający, że sięgam po historię porywającą i świetnie napisaną, oraz, nie będę ukrywać, cena - całe 16,90 PLN.

Nie miałam wygórowanych oczekiwań, jednak nie przypuszczałam, że nabytek ten okaże się najnudniejszą książką, przeczytaną w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy. Jak się głęboko zastanowić, to nie ma w niej nic, co mogłoby ją obronić. Jest do bólu nudna, przegadana i bez żadnej puenty. Autorce udało się mnie uśpić i tylko siłą woli dobrnęłam do końca tej historii. Dodajmy, że historii, która zaczyna się naprawdę ciekawie. Umieszczenie jej w ogrodzie zoologicznym, było jedynym dobrym pomysłem, który jednak zupełnie nie został wykorzystany.
Kiedy kilka minut przed jego zamknięciem na terenie zoo słychać strzały staje się jasne, że ci, którzy nie zdążyli go opuścić, znaleźli się w pułapce a jedyną szansą na przetrwanie jest znalezienie bezpiecznego schronienia.
W tej sytuacji znajduje się też Joan, ze swoim kilkuletnim synem. Jej jedynym celem jest ochronić siebie i swoje dziecko przed szaleńcem.
I tak to czytelnik śledzi jej zmagania, a właściwie wsłuchuje się w wewnętrzne monologi bohaterki bądź jej rozmowy z synem, które już po kilku rozdziałach stają się niezwykle irytujące. Dla każdego rodzica bajdurzenie ich kilkulatka jest urocze i wyjątkowe jednak czytanie takich dialogów przez kilkadziesiąt stron było po prostu niestrawne.
Dzieje się niewiele, za to dokładnie poznajemy topografie ogrodu ze wszystkim detalami (nuda, nuda, nuda).
Motywacja sprawców również jest niejasna a ich zachowanie irracjonalne.
Niektórzy dopatrują się w tej książce drugiego dna, mówiąc o wzruszającym portrecie miłości macierzyńskiej. Mnie ten wątek jakoś nie chwycił za serce. Może to dlatego, iż jestem już matką nastolatka i małe dzieci są dla mnie urocze jedynie przez chwilę.

Książki nie polecam, chyba że ktoś poszukuje dobrego środka nasennego.

Krótki urlop (na moim ukochanym i odwiedzanym od lat Półwyspie Helskim),dwie książki wciśnięte do walizki i po trzech dniach ogromne zdziwienie, że już nie mam co czytać. Od czego są jednak słynne namioty po brzegi wypełnione książkami, które wpisały się już w wakacyjny nadmorski krajobraz. Z mocnym postanowieniem, że kupię tylko jedną książkę, którego to postanowienia...

chociaż pomysł jest całkiem niezły, sama książka jest dosyć nużąca, a główna bohaterka irytująca

chociaż pomysł jest całkiem niezły, sama książka jest dosyć nużąca, a główna bohaterka irytująca

Mam z tą książką problem. Niby fabuła ciekawa, pomysł świetny, a jednak… czytałam ją kilka miesięcy. Odkładałam, wracałam… w końcu zabrałam się do niej raz, a dobrze, żeby w końcu ją skończyć i mimo, że nadal mam w stosunku do tej historii ciepłe uczucia, uważam że zabrakło w niej tego magicznego „czynnika X”.

Mam z tą książką problem. Niby fabuła ciekawa, pomysł świetny, a jednak… czytałam ją kilka miesięcy. Odkładałam, wracałam… w końcu zabrałam się do niej raz, a dobrze, żeby w końcu ją skończyć i mimo, że nadal mam w stosunku do tej historii ciepłe uczucia, uważam że zabrakło w niej tego magicznego „czynnika X”.

Miały być emocje, poczucie niepokoju, ba, groza! Mistrzowski dreszczowiec - tak rzecze napis z tyłu.

No i tak. Zacznijmy od tego, że przeczytałam cały opis z tyłu, a tego zazwyczaj nie robię, raczej sprawdzam bardzo powierzchownie. Właśnie po to, aby się nie nastawiać. Teraz to uczyniłam, bo zaintrygował mnie tytuł i okładka, a chciałam sprawdzić dokładnie, co kupuję na nadmorskim targu.

Czy spodziewałam się czegoś innego? Nieco tak. Ta książka miała świetny potencjał! Wiecie, zoo, dzikie zwierzęta, późny wieczór, zbrodnia, kobieta zdana sama na siebie, i jej dziecko, które chce za wszelką cenę uchronić.

Czyż to nie brzmi jak scenariusz na doskonałą książkę? Moim zdaniem tak. Ale na jej kartach historia się rozmywa. Dzieje się niewiele, nie zawsze zgodnie z logiką i bez zawikłanej akcji.

Jest to raczej dramat psychologiczny, ale nie suspens. I żeby nie było, tę historię czyta się sprawnie. To nie tak, że mi się nie podobała. Była całkiem w porządku, naprawdę.

Niekiedy pochylałam się nad pytaniami stawianymi przez bohaterkę. Zdarzyły się w niej nawiązania do własnej moralności, do tego co powinniśmy, a czego nie można robić. I jak się zachować w nowych, niebezpiecznych okolicznościach, mając pod opieką swoje dziecko? W pozycji wybrzmiewa też kobieca determinacja, co akurat bardzo chwalę.

Także podsumowując, książka była niezła, ale uważam, że wykorzystała tylko część z tego, co mogła zaoferować czytelnikowi.

Miały być emocje, poczucie niepokoju, ba, groza! Mistrzowski dreszczowiec - tak rzecze napis z tyłu.

No i tak. Zacznijmy od tego, że przeczytałam cały opis z tyłu, a tego zazwyczaj nie robię, raczej sprawdzam bardzo powierzchownie. Właśnie po to, aby się nie nastawiać. Teraz to uczyniłam, bo zaintrygował mnie tytuł i okładka, a chciałam sprawdzić dokładnie, co kupuję na...

Opis na okładce zachęcił mnie do przeczytania, niestety skracał 90% fabuły. Książka jest nudna, zdziecinniała, bez polotu i przesłania. Jest jak napisana przez nastolatkę.

Opis na okładce zachęcił mnie do przeczytania, niestety skracał 90% fabuły. Książka jest nudna, zdziecinniała, bez polotu i przesłania. Jest jak napisana przez nastolatkę.

Książka taka...nijaka. Spodziewałam się fajerwerków, ponieważ opis na okładce sugerował, że akcja po prostu wciśnie mnie w fotel. No cóż, nie wcisnęła. Dokończyłam czytanie, bo skoro się już zaczęło to wypadałoby skończyć. Jednego nie można autorce odmówić, świetnie pokazała jak silne są uczucia matki do dziecka, w jaki sposób działa jej umysł, kiedy znajdują się w niebezpieczeństwie. Ogólnie książkę można przeczytać, jeśli akurat żadnej innej nie mamy pod ręką.

Książka taka...nijaka. Spodziewałam się fajerwerków, ponieważ opis na okładce sugerował, że akcja po prostu wciśnie mnie w fotel. No cóż, nie wcisnęła. Dokończyłam czytanie, bo skoro się już zaczęło to wypadałoby skończyć. Jednego nie można autorce odmówić, świetnie pokazała jak silne są uczucia matki do dziecka, w jaki sposób działa jej umysł, kiedy znajdują się w...

Z tego wszystkiego, to najbardziej emocjonujące były opisy na okładce książki.
Co jesteś w stanie zrobić, by ochronić najbliższych? Może jestem cyniczna, ale jakoś nie było tu wielkich opisów heroizmów. No chyba, że dla kogoś wyrzucenie smartfona przez ogrodzenie to niebywałe poświęcenie dla ratowania siebie i dziecka.
Ogólnie sam koncept mi się podoba, pomysł na fabułę jest dobry.
Ale jak na coś co miało być zgłębieniem psychologii w ekstremalnej sytuacji, to kompletnie mi zabrakło wgłębienia w psychikę. Nie mówię tu o opisach, jak Lincoln był mały , tylko o rzeczywistej analizie.
Gdy doszłam do końca, to byłam strasznie rozczarowana. Co właściwie się tam wydarzyło? Nie dostaliśmy żadnej odpowiedzi. Dlaczego doszło do ataku? O co chodziło sprawcom? Brakuje odpowiedzi przez co nie da się wyżej ocenić tej książki, bo jest po prostu na końcu rozczarowująca.

Z tego wszystkiego, to najbardziej emocjonujące były opisy na okładce książki.
Co jesteś w stanie zrobić, by ochronić najbliższych? Może jestem cyniczna, ale jakoś nie było tu wielkich opisów heroizmów. No chyba, że dla kogoś wyrzucenie smartfona przez ogrodzenie to niebywałe poświęcenie dla ratowania siebie i dziecka.
Ogólnie sam koncept mi się podoba, pomysł na fabułę...

Coś tutaj poszło nie tak. Pamiętam film "Azyl" I prawdopodobnie "Dzikie królestwo" byłoby dużo lepsze w wersji filmowej. W książkowej już mnie nie urzekło.
__________________________________
Joan z Lincolnem utykają w zoo, w którym ktoś urządza sobie safari na ludzi i zwierzęta. Kryją się, czekając na wsparcie policji. Joan znajduje w sobie nadludzkie siły, aby uratować syna przed zamachowcami.
__________________________________
O ile pomysł na fabułę jest fajny, o tyle wykonanie już nie bardzo. Całość zmieściłaby się na mniejszej ilości stron. Przytłoczona zostałam ilością kompletnie zbędnych dla mnie wspomnień i opisów, w których samej akcji było niewiele, szczególnie przy 200 pierwszych stronach. Ostatnie strony były już lepsze, co i tak w ogólnym rozrachunku nie ratuje tej pozycji. Liczyłam na coś innego. 300 stron książki składa się z około 3 godzin pobytu w zoo. Główna bohaterka w niektórych momentach zachowuje się iracjonalne. Nie potrafiłam jej polubić, ani wczuć się w jej emocje. Za dużo wspomnień i retrospekcji, które nie miały nic wspólnego z samym zamachem. Plusem jest obraz napastników, który pokazuje, jak chore mogą być umysły młodych ludzi. W moim odczuciu jednak jest to słaba pozycja.

Coś tutaj poszło nie tak. Pamiętam film "Azyl" I prawdopodobnie "Dzikie królestwo" byłoby dużo lepsze w wersji filmowej. W książkowej już mnie nie urzekło.
__________________________________
Joan z Lincolnem utykają w zoo, w którym ktoś urządza sobie safari na ludzi i zwierzęta. Kryją się, czekając na wsparcie policji. Joan znajduje w sobie nadludzkie siły, aby uratować...

Nie miałem dużych oczekiwań, ale jednak niedosyt jest...

Sam pomysł na fabułę był genialny i miał bardzo duży potencjał. Nie został on jednak w pełni wykorzystany. Książka była w wielu momentach przegadana, akcji tak naprawdę było niewiele. Bohaterowie byli bardzo słabo wykreowani.

Próbowałem doszukać się jakiejkolwiek głębi, ale chyba musiałbym być kobietą, żeby tak dogłębnie interpretować tę powieść.

Owszem czasami akcja nabierała tempa, ale to nie to co lubię...

Pozostał niesmak...

Nie miałem dużych oczekiwań, ale jednak niedosyt jest...

Sam pomysł na fabułę był genialny i miał bardzo duży potencjał. Nie został on jednak w pełni wykorzystany. Książka była w wielu momentach przegadana, akcji tak naprawdę było niewiele. Bohaterowie byli bardzo słabo wykreowani.

Próbowałem doszukać się jakiejkolwiek głębi, ale chyba musiałbym być kobietą, żeby tak ...