W pogoni za wielką rybą. Medytacja. Świadomość. Kreatywność.

W podstawowce rozmawialam z kolezanka o "Miasteczku Twin Peaks". To byly fascynujace rozmowy i rodzaj dziwnego niepokoju towarzyszy mi, gdy mysle o filmie i tamtych dziwnych latach. Pamietam zachwyt, kiedy idac przejsciem podziemnym, po zmroku zimowa pora, nagle przeczytalam pomazana sprejem sciane: "Wiem kto zabil Laure Palmer". To byl swoisty rodzaj spolecznej histerii. Dzis juz niespotykanej i zapewne to dobrze.
Nigdy nie obejrzalam, dotad, nic innego Lyncha. Teraz jednak po przeczytaniu jego refleksji, zdawkowych opowiesci i porad, zapalalam ochota, aby poznac chocby "Blue velvet".
Co do ksiazki to jesli nie boicie sie opowiesci o medytacji i zetkneliscie sie juz z "Technika uwalniania" albo "Potega terazniejszosci" to polecam. Ja jestem ogromnie zadowolona. Cudnie, ze zdarzaja sie na swiecie takie istoty. Warto od nich czerpac garsciami.

W podstawowce rozmawialam z kolezanka o "Miasteczku Twin Peaks". To byly fascynujace rozmowy i rodzaj dziwnego niepokoju towarzyszy mi, gdy mysle o filmie i tamtych dziwnych latach. Pamietam zachwyt, kiedy idac przejsciem podziemnym, po zmroku zimowa pora, nagle przeczytalam pomazana sprejem sciane: "Wiem kto zabil Laure Palmer". To byl swoisty rodzaj spolecznej histerii....

Skierowane do fanów Lyncha i twórców filmowych. Nie należę ani do jednych, ani do drugich 😆 (widziałam tylko Miasteczko Twin Peaks, podobało mi się).

Przyznaję, że rozdzialiki dotyczące konkretnych filmów trochę przeskakiwałam, bo większości nie znam. Za to skorzystałam z tekstów dotyczących medytacji czy ogólnie procesów kreatywnych - można coś wyhaczyć dla siebie. :)

Książkę czyta się szybko, można wyrywkowo (rozdzialiki są krótkie i treściwe). Polecam tym, którzy postać Davida Lyncha choć trochę znają i cenią - albo w jakiś szczególny sposób zajmują się kinem. Pozostali chyba mogą pominąć. 😃

Skierowane do fanów Lyncha i twórców filmowych. Nie należę ani do jednych, ani do drugich 😆 (widziałam tylko Miasteczko Twin Peaks, podobało mi się).

Przyznaję, że rozdzialiki dotyczące konkretnych filmów trochę przeskakiwałam, bo większości nie znam. Za to skorzystałam z tekstów dotyczących medytacji czy ogólnie procesów kreatywnych - można coś wyhaczyć dla siebie....

To już moje trzecie wydanie tej książki. Każde z nich wydane jest przez inne wydawnictwo i tłumaczone przez inną osobę. To najnowsze wydanie zawiera co najmniej jeden poważny błąd tłumaczeniowy w jednym z pierwszych rozdziałów, w którym tłumacz zaniża o 10 lat doświadczenie Lyncha w praktyce TM. Teraz o samej książce. Jestem wielkim fanem twórczości Lyncha jak również wielkim fanem praktyki medytacji transcendentalnej, dlatego nie mogłem dać tej książce niższej oceny niż maksymalna. Rozumiem jednak tych wszystkich, którzy oceniają krytycznie i Lyncha i TM, ponieważ nie da się ukryć, że i reżyser i technika medytacji są kontrowersyjni. Cieszę się jednak ze wznowienia tej książki, ponieważ jej poprzednie wydania trudno było dostać.

To już moje trzecie wydanie tej książki. Każde z nich wydane jest przez inne wydawnictwo i tłumaczone przez inną osobę. To najnowsze wydanie zawiera co najmniej jeden poważny błąd tłumaczeniowy w jednym z pierwszych rozdziałów, w którym tłumacz zaniża o 10 lat doświadczenie Lyncha w praktyce TM. Teraz o samej książce. Jestem wielkim fanem twórczości Lyncha jak również...

Będę wracać. Migawki, które inspirują. Gorąco polecam, zwłaszcza jeśli chcecie się otworzyć na kreatywność, twórczość, ale też szukacie sensu życia.

Będę wracać. Migawki, które inspirują. Gorąco polecam, zwłaszcza jeśli chcecie się otworzyć na kreatywność, twórczość, ale też szukacie sensu życia.

Nawet nie tyle autobiografia, co zbiór refleksji Lyncha - o życiu (jako takim, ale też i swoim),swoich filmach, ale przede wszystkim o medytacji transcendentalnej i sztuce bycia zainspirowanym. Sympatyczne czytadło, ale lepiej jednak sięgnąć po "Room to Dream".

Nawet nie tyle autobiografia, co zbiór refleksji Lyncha - o życiu (jako takim, ale też i swoim),swoich filmach, ale przede wszystkim o medytacji transcendentalnej i sztuce bycia zainspirowanym. Sympatyczne czytadło, ale lepiej jednak sięgnąć po "Room to Dream".

Po raz 5 obejrzał_ś Mulholland Drive i wciąż się zastanawiasz, o chu chodzi? „Miasteczko Twin Peaks” zryło Ci banie? A może wcale nie taka prosta „Prosta historia” sprawiła, że zrobiło Ci się ciepło na serduszku? Jeśli tak, to znaczy, że twórczość Lyncha nie pozostawiła Cię w obojętności i „Złowić wielką rybę” powinno trafić w Twoje ręce.

Lynch pisze o medytacji, świadomości i kreatywności tak, jak kręci filmy - fragmentarycznie, intuicyjnie, momentami zaskakująco prosto. Bez wielkich definicji, bez teorii i coachingowego tonu. Zamiast tego są krótkie refleksje, anegdoty i myśli, które układają się w mapę prowadzącą do miejsca, pozwalającego nieco lepiej zrozumieć jego twórczość (a może lepiej poznać siebie?). Sposób, w jaki pisze Lynch - bezpośredni, bez egzaltacji i wzniosłych motywujących haseł - daje wrażenie rozmowy przy kawie i papierosie. Gdzieś w dusznym, jazzowym lokalu albo na parkowej ławce, kiedy dosiada się do Ciebie nieznajomy i zaczyna opowiadać swoją historię. A kiedy skończy, czujesz, że coś się zmieniło…
Ciekawe było to spotkanie z przemyśleniami legendy kina. Inne, nieoczywiste, pozostawiające przestrzeń do kolejnych interpretacji wykreowanych przez niego światów.

Po raz 5 obejrzał_ś Mulholland Drive i wciąż się zastanawiasz, o chu chodzi? „Miasteczko Twin Peaks” zryło Ci banie? A może wcale nie taka prosta „Prosta historia” sprawiła, że zrobiło Ci się ciepło na serduszku? Jeśli tak, to znaczy, że twórczość Lyncha nie pozostawiła Cię w obojętności i „Złowić wielką rybę” powinno trafić w Twoje ręce.

Lynch pisze o medytacji,...

Kino Davida Lyncha fascynuje mnie od lat, w jego obrazach jest coś nieuchwytnego i trudnego do zdefiniowania. Jak opowiedzieć jego film? Trudna to sprawa, bo sama fabuła brzmi co najmniej dziwacznie, a jej streszczenie nie oddaje zupełnie sensu całości. Każdy fan lynchowskiego świata ma swoje ulubione dzieło, a i chyba wszyscy bez wyjątku kochają Twin Peaks. Sama do dziś piekę ciasteczka z wydrukowanego wieki temu w “Bravie” przepisu na “ulubione ciastka Agenta Coopera.. 😄 Uwielbiam Mulholland Drive. Ale przecież ten post nie ma być o mnie i mojej relacji z kinem mistrza. Przychodzę dziś z książką Lyncha “Złowić wielką rybę. O świadomości, kreatywności i medytacji.”

Reżyser zaczął swoją przygodę z medytacją transcendentalną w 1973 roku – to właśnie wtedy po raz pierwszy nauczył się tej techniki i od tamtej pory praktykował ją codziennie. O tym, jak mocno go ten temat wciągnął, jak szczerze nim żył dowiecie się najwięcej z dokumentu Davida Sievekinga „David Wants to Fly”.

Doświadczenia z medytacją były dla Lyncha tak ważne, że stały się głównym tematem jego książki, w której łączy praktykę TM z własną wizją procesu twórczego.

Lynch uważał, że TM nie tylko pomaga jednostce, ale może redukować stres i przemieniać społeczeństwo, co doprowadziło go do założenia David Lynch Foundation w 2005 roku – organizacji promującej medytacje w szkołach, wśród weteranów i społeczności zagrożonych stresem.

W “Złowić wielką rybę” reżyser dzieli się osobistym doświadczeniem: jak dba o swoją świadomość, dlaczego nie boi się ciszy i jak pogłębianie kontaktu z własnym wnętrzem wpływa na jego sztukę.

Widzimy, że Lynch nie traktuje kreatywności jako aktu kontroli, tylko aktu receptywności.
Pomysłów się nie wymyśla - je się „chwyta”, gdy się pojawią. Umysł to ocean, tam już jest wszystko, medytacja zaś pozwala zanurkować głębiej, bez wysiłku, bez analizy.

Mistrz kina twierdzi, że medytacja - choć sama nie tworzy idei - usuwa wewnętrzny hałas, który je zagłusza, zwiększa również tolerancję na niepewność, pozwala nie panikować, gdy pomysł jest dziwny, niejasny lub mroczny. A to kluczowe, bo jego idee zawsze zaczynają się od obrazu lub nastroju, nie od fabuły.

Dla mnie najciekawsze było oczywiście to, w jaki sposób medytacja przekłada się na sztukę Lyncha. W procesie filmowym miała mu ona pomagać: ufać intuicyjnym decyzjom (casting, dźwięk, montaż),pozwalać, by znaczenia symboli pozostały otwarte i wieloznaczne. Dlatego tak konsekwentnie odmawia on interpretowania własnych filmów - „Idea jest jak jajko. Gdy je rozbijesz, umiera.”
Medytacja wzmacniała w nim przekonanie, że sens nie musi być werbalny, żeby był prawdziwy.

„Złowić wielką rybę. O świadomości, kreatywności i medytacji” to książka zbudowana z refleksji mistrza kina. Dla każdego Fana to zdecydowanie must read. Polecam.

Kino Davida Lyncha fascynuje mnie od lat, w jego obrazach jest coś nieuchwytnego i trudnego do zdefiniowania. Jak opowiedzieć jego film? Trudna to sprawa, bo sama fabuła brzmi co najmniej dziwacznie, a jej streszczenie nie oddaje zupełnie sensu całości. Każdy fan lynchowskiego świata ma swoje ulubione dzieło, a i chyba wszyscy bez wyjątku kochają Twin Peaks. Sama do dziś...

Wspaniałe

Wspaniałe

Próbowałeś/aś kiedyś medytacji transcendentalnej? To właśnie ona jest jednym z głównych tematów tej niewielkiej książki Davida Lyncha, reżysera, którego cenię bez dwóch zdań.

Czy Twin Peaks to rzeczywiście wielopoziomowa sztuka pełna symboli, czy raczej efekt świadomego chaosu, który tylko dobrze udaje głębię i czy słynny kadr stojącego konia w salonie - faktycznie coś oznacza?

Forma książki jest bardzo specyficzna i przemyślana. Składa się wyłącznie z mikrorozdziałów, większość z nich ma mniej niż stronę, maksymalnie dwie. Chociaż niektóre fragmenty łączą się ze sobą i tworzą delikatną progresję, całość można bez problemu czytać wyrywkowo, w dowolnej kolejności.

To pozycja szczególnie interesująca dla osób ciekawych podstaw i samej idei medytacji transcendentalnej. Nie jest to rozbudowany poradnik o tworzeniu dzieła życia. Jest to raczej krótka perspektywa kogoś, komu udało się stworzyć własne dzieło. Znalazłem tu kilka prawdziwych perełek inspiracji do własnych interpretacji twórczości Lyncha, ale też kilka fragmentów naprawdę kiczowatych… choć chyba właśnie za to też go kochamy, prawda?

Szczególnie zapamiętałem fragment, w którym Lynch odrzuca przekonanie, że cierpienie daje artyście przewagę albo że narkotyki są potrzebne do poszerzania świadomości. Bardzo ceni sobie również szybkość i elastyczność, jakie daje wideo cyfrowe w porównaniu z tradycyjną taśmą filmową, a jednocześnie nie czuje się dobrze z bardzo wysoką rozdzielczością HD, ponieważ tworzenie przekonujących scen staje się przez to trudniejsze i droższe.

„Złowić wielką rybę. O świadomości, kreatywności i medytacji” to książka zbudowana z chwil i refleksji. I choć jest bardzo krótka, dziś (już po odejściu reżysera) daje wciąż cenny wgląd w jego nieuchwytną osobowość. Te uspokajające, miękkie myśli Lyncha sprawiają, że tęsknię za nim jeszcze bardziej.

Minus? Zdecydowanie za krótka.

Rest in Peace, Lynch.

[Materiał powstał we współpracy reklamowej z @wydawnictworelacja].

Próbowałeś/aś kiedyś medytacji transcendentalnej? To właśnie ona jest jednym z głównych tematów tej niewielkiej książki Davida Lyncha, reżysera, którego cenię bez dwóch zdań.

Czy Twin Peaks to rzeczywiście wielopoziomowa sztuka pełna symboli, czy raczej efekt świadomego chaosu, który tylko dobrze udaje głębię i czy słynny kadr stojącego konia w salonie - faktycznie coś...

Tylko dla fanów Lyncha, ale w zasadzie: po co?
Nie pamiętam kiedy ostatnio się czymś tak rozczarowałam.
Cenię sobie produkcje reżysera.
Chętnie słuchałam z nim wywiadów.
"Złowić wielką rybę" jest zbiorem myśli-migawek, tylko, że one ani nic nie wnoszą, ani nic nie tłumaczą, ani nie stymulują człowieka do refleksji. Gdyby chociaż język czytelnika wmurował... nie.
Poziom literacki tej pozycji jest mniej więcej taki jak rozmowy po kielichu z przyjaciółmi, którzy mają coś do powiedzenia i przekazują komunikaty na poziomie, ale nic się nie stanie jak raz odpadniemy na imprezie pierwsi i tego nie posłuchamy.

Tylko dla fanów Lyncha, ale w zasadzie: po co?
Nie pamiętam kiedy ostatnio się czymś tak rozczarowałam.
Cenię sobie produkcje reżysera.
Chętnie słuchałam z nim wywiadów.
"Złowić wielką rybę" jest zbiorem myśli-migawek, tylko, że one ani nic nie wnoszą, ani nic nie tłumaczą, ani nie stymulują człowieka do refleksji. Gdyby chociaż język czytelnika wmurował... nie.
Poziom...