The Dance Of The Seagull

Bardzo lubię tego pisarza. Ta książka nie odbiega od jego wysokiego poziomu.

Bardzo lubię tego pisarza. Ta książka nie odbiega od jego wysokiego poziomu.

Bardzo dobrze się czytający kryminał. Trzyma w napięciu, są niespodziewane zwroty akcji, trochę krwawo ale bez przesady. Oczywiście w tle Sycylia, zapach morza, (no tu akurat magazynów rybnych więc może nie aż tak cudowny aromat),włoskiego jedzenia. Świetny komisarz Montalbano i Jego załoga .
Polecam!

Bardzo dobrze się czytający kryminał. Trzyma w napięciu, są niespodziewane zwroty akcji, trochę krwawo ale bez przesady. Oczywiście w tle Sycylia, zapach morza, (no tu akurat magazynów rybnych więc może nie aż tak cudowny aromat),włoskiego jedzenia. Świetny komisarz Montalbano i Jego załoga .
Polecam!

"Taniec mewy" z cyklu: Komisarz Montalbano zaczyna się dość dla tej serii nietypowo, a stawka jest większa niż zazwyczaj. Tempo wydarzeń jest na tyle dynamiczne, że Andrea Camilleri zdecydował się umieścić obowiązkowy wątek Livii na samym początku powieści.

Do komisariatu zgłasza się Adolfo Rizzica informując Montalbanę, że jest zaniepokojony zachowaniem jednego z kapitanów kutra rybackiego, którego jest właścicielem. Również zgłasza się do niego żona Fazia, która jest zaniepokojona jego nieobecnością i brakiem z nim kontaktu.
Montalbano zapewnia ją, że Fazio pracuje nad pewną sprawą i lada chwila się odezwie.

Inspektor Fazio, filar komisariatu w Vigacie, zniknął. Montalbano odkrywa, że jego podwładny przed swoim zniknięciem prowadził śledztwo w sprawie przemytu w porcie rybackim. A może Fazio został porwany, lub już nie żyje.

Przeszukanie miejsca, w którym został zabity informator Fazia i rekonstrukcja jego przesłuchania i śmierci ma być brutalna, rzeczywista i ma szokować.

Montalbano jeszcze nie wie, że zabił burmistrz... Jak zwykle bardzo przyjemnie spędzony czas z komisarzem Montalbano i jego pracownikami. Polecam.

Przeczytana 07.05.2022

"Taniec mewy" z cyklu: Komisarz Montalbano zaczyna się dość dla tej serii nietypowo, a stawka jest większa niż zazwyczaj. Tempo wydarzeń jest na tyle dynamiczne, że Andrea Camilleri zdecydował się umieścić obowiązkowy wątek Livii na samym początku powieści.

Do komisariatu zgłasza się Adolfo Rizzica informując Montalbanę, że jest zaniepokojony zachowaniem jednego z...

Do komisariatu zgłasza się Adolfo Rizzica informując Montalbanę, że jest zaniepokojony zachowaniem jednego z kapitanów kutra rybackiego, którego jest właścicielem. Podejrzewa, że kuter wykorzystywany jest do – bliżej nieokreślonego – przemytu. Na komisarzu te rewelacje nie robią wielkiego wrażenia, choć nie są mu obojętne. Wrażenie natomiast zrobi na nim kolejna wizyta – żony Fazii. Kobieta jest zaniepokojona jego nieobecnością i brakiem z nim kontaktu. Montalbano zapewnia ją, że Fazio pracuje nad pewną sprawą i lada chwila się odezwie. To kolejne uzasadnione kłamstwo, bo Montalbano niczego mu nie zlecał i o niczym nie wie. „Skoki w bok” nie są domeną Fazii więc musiało się coś stać, coś poważnego. Kolejne informacje, które komisarzowi udaje się zebrać, nie wróżą dobrze: Fazio albo został porwany, albo już nie żyje. Mimo powagi sytuacji, Montalbano przełożonych trzyma w niewiedzy organizując poszukiwania. Determinacja i łut szczęścia pozwalają Fazię uratować. Teraz wystarczy tylko rozwiązać zagadkę i utrzymać Fazię przy życiu, bo ci co go porwali nie powiedzieli ostatniego słowa. Na domiar złego Fazio stracił pamięć...
Fazio cudem uniknął śmierci, a Camilleri cudem nie zabił powieści wszechobecną hiperbolą, choć starał się jak mógł. Montalbano przy wyschniętych studniach: słaniający się na nogach, mdlejący i budzący się z letargu, zdeterminowany i popadający w rozpacz jest... śmieszny. Sposób w jaki demaskuje Angelę jest przykładem wulgarności, prostactwa i zagrywki pod publikę. Publikę raczej przeciętną. A wszystko to na wysokim „C”. Przeszukanie miejsca, w którym został zabity informator Fazia i rekonstrukcja jego przesłuchania i śmierci ma być brutalna, rzeczywista i ma szokować. Czy o to chodzi w powieści kryminalnej? Nie jestem przekonany. Lekceważąc wyobraźnię czytelnika można pisać krócej, jak choćby: seryjne zabójstwa wstrząsnęły Vigatą, Montalbano jeszcze nie wie, że zabił burmistrz...

Do komisariatu zgłasza się Adolfo Rizzica informując Montalbanę, że jest zaniepokojony zachowaniem jednego z kapitanów kutra rybackiego, którego jest właścicielem. Podejrzewa, że kuter wykorzystywany jest do – bliżej nieokreślonego – przemytu. Na komisarzu te rewelacje nie robią wielkiego wrażenia, choć nie są mu obojętne. Wrażenie natomiast zrobi na nim kolejna wizyta –...

Jak zwykle bardzo przyjemnie spędzony czas z komisarzem Montalbano i jego pracownikami. Książka w sam raz na wakacyjny czas.

Jak zwykle bardzo przyjemnie spędzony czas z komisarzem Montalbano i jego pracownikami. Książka w sam raz na wakacyjny czas.

utkwiła mi tylko mewa w pamięci. Taka sobie.

utkwiła mi tylko mewa w pamięci. Taka sobie.

15-ta, świetna książka z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

15-ta, świetna książka z niezawodnym komisarzem Montalbano i jego niezastąpionym zespołem w osobach Fazia, Mimiego, Galluza i niezawodnego Catarelli. Ciekawa fabuła. Jak zwykle świetnie się czyta.

Autor cyklu o Salvo Montalbano najwyraźniej odkrył w sobie pasję do żeglugi, bo to już trzeci z rzędu tom, w którym obecne są wątki morskie. Jednak w przeciwieństwie do "Wieku niewinności", akcja toczy się wyłącznie na lądzie.

"Taniec mewy" zaczyna się dość dla tej serii nietypowo, a stawka jest większa niż zazwyczaj. Tempo wydarzeń jest na tyle dynamiczne, że Camilleri zdecydował się umieścić obowiązkowy wątek Livii na samym początku powieści. Mało jest w tej odsłonie Catarelli, Adeliny i jedzenia, a jej sensacyjny charakter oddala nas też od posterunku w Vigàcie.

Da się tu zauważyć poszukiwanie przez autora nowych możliwości na wzbogacenie obranej przez lata formuły, bo oprócz wątku analogicznego do tego z "Pola garncarza" mamy jeszcze wprowadzony motyw prekognicji, a nawet zabieg burzenia czwartej ściany.

Nie jest to jedna z moich ulubionych odsłon cyklu, chociaż jego zakończenie uważam za wyjątkowo udane. Rozczarowały mnie jednak pewne "wygodne" pod względem konstrukcji fabuły zbiegi okoliczności, a jedną wulgarną seksualnie scenę uważam za zbędną.

Autor cyklu o Salvo Montalbano najwyraźniej odkrył w sobie pasję do żeglugi, bo to już trzeci z rzędu tom, w którym obecne są wątki morskie. Jednak w przeciwieństwie do "Wieku niewinności", akcja toczy się wyłącznie na lądzie.

"Taniec mewy" zaczyna się dość dla tej serii nietypowo, a stawka jest większa niż zazwyczaj. Tempo wydarzeń jest na tyle dynamiczne, że Camilleri...

Dobra ksiazka świetnie się czyta fabuła wciąga. Jedna z lepszych tego autora.

Dobra ksiazka świetnie się czyta fabuła wciąga. Jedna z lepszych tego autora.

To już moja piętnasta wycieczka do Vigaty i okolic. Autor ma w swoim dorobku lepsze i gorsze książki. "Taniec mewy" należy do tych lepszych. Naprawdę szkoda, że coraz bliżej mi do końca przygód komisarza Montalbano i spółki. Odnoszę wrażenie, że Camilleri potrafi pisać z humorem i ironią o nawet najbardziej poważnych sprawach. Jego książki są dobre na odstresowanie się i odprężenie.

To już moja piętnasta wycieczka do Vigaty i okolic. Autor ma w swoim dorobku lepsze i gorsze książki. "Taniec mewy" należy do tych lepszych. Naprawdę szkoda, że coraz bliżej mi do końca przygód komisarza Montalbano i spółki. Odnoszę wrażenie, że Camilleri potrafi pisać z humorem i ironią o nawet najbardziej poważnych sprawach. Jego książki są dobre na odstresowanie się...