Zobaczyć Sorrento i umrzeć

Name: Zobaczyć Sorrento i umrzeć
Rating: 6,4 (140 reviews)
Author: Katarzyna Kwiatkowska
ISBN: 9788367875400

Okładka książki Zobaczyć Sorrento i umrzeć

Katarzyna Kwiatkowska

6,4 / 10

140 ocen

34 opinii

Oficynka

Wydawnictwo: Oficynka Cykl: Jan Morawski (tom 3) kryminał, sensacja, thriller

Kategoria:: kryminał, sensacja, thriller
Format:: papier
Cykl:: Jan Morawski (tom 3)
Data wydania:: 2023-10-25
Data 1. wyd. pol.:: 2014-12-01
Język:: polski
ISBN:: 9788367875400

więcej

Morderstwo, miłość i dziewczyna

Konstancja Radolińska jest po słowie z Janem Morawskim. Ma spotkać się z nim w Neapolu, jednak mężczyzna niespodziewanie odwołuje swój przyjazd, co sprawa, że Konstancja zaczyna wątpić w jego uczucia. Zraniona, sama jedzie na wycieczkę, nie spodziewając się, jak wiele może się jej przytrafić. Spiski, intrygi, zagadkowe morderstwo – oto wyzwania, jakim musi sprostać młoda dziewczyna, chcąca odzyskać serce swojego narzeczonego – detektywa.

„Zobaczyć Sorento i umrzeć” to trzeci tom serii kryminałów retro Katarzyny Kwiatkowskiej, których akcja dzieje się pod koniec XIX wieku.

Średnia ocen

6,4 / 10

34 opinii 140 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Zobaczyć Sorrento i umrzeć w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,1

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,0

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,8

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Opinia społeczności i

Zobaczyć Sorrento i umrzeć

Książkę otrzymałam w prezencie od autorki, Pani Kasi, za co bardzo serdecznie dziękuję. Wiem, że czytałam ją strasznie długo, za co ogromnie przepraszam, ale to nie dlatego, że powieść jest nieciekawa, ale dlatego, że ogólnie nie mam czasu, żeby czytać, a w szczególności książki w wersji papierowej. Fabuły streszczać nie będę, bo prawie każdy pisząc opinię, pisze również parę słów na ten temat. Ogólnie chciałam kolejny raz pogratulować Pani Kasi za kawał dobrej pracy, jaką wykonała pisząc „Zobaczyć Sorrento i umrzeć” Powieść napisana jest na najwyższym poziomie. Niezwykła dbałość o szczegóły historyczne, cała plejada bohaterów, w dodatku każdy z nich reprezentujący inny charakter, temperament. Autorka postać każdego bohatera nakreśla dokładnie, poświęcając mu dużo uwagi. Dodatkowo bogate opisy przyrody, lub miejsc, w których toczy się akcja upiększają powieść. Pani Kasia ukazuje zderzenie dwóch światów. Z jednej strony bieda, kobiety które od rana pomagają swoim mężom przy połowie ryb, z drugiej strony bogactwo, kobiety, które ledwo rano otworzyły oczy i jeszcze w negliżu myślały o czekających je w ciągu dnia atrakcjach. Ludzie , którzy gotowali na ulicach ziemniaki na oleju, czy smażyli sardynki na patelni i elita, zajadająca najwymyślniejsze potrawy, o których wcześniej nie słyszałam. Powieść również ze względu na wątek kryminalny jest niezwykle wciągająca. Autorka w mistrzowski sposób wplotła wszystkich bohaterów w kolejne morderstwa, tak że nie potrafiłam wskazać, kto rzeczywiście jest winny, a kto próbuje złapać przestępcę. Drugie spotkanie z twórczością autorki było dla mnie wspaniałą przygodą.

Zgłoś

14647

425

Oceny książki Zobaczyć Sorrento i umrzeć

Średnia ocen

6,4 / 10

140 ocen

Twoja ocena

0 / 10

4 ocen

12 ocen

17 ocen

40 ocen

27 ocen

23 ocen

10 ocen

4 ocen

2 ocen

1 ocen

Opinia

889

emendator

09.06.2025

6 / 10

Na półkach:

Doświadczona poprzez lekturę poprzednich książek z serii zasiadłam do literackiej uczty... a tu rozczarowanie. Jest w porządku, ale tylko tyle.
Zastąpienie wybitnego Jana przeciętną i szablonową Konstancją, a także międzynarodowa intryga polityczna - nie zdało rezultatu.

Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

445 użytkowników ma tytuł Zobaczyć Sorrento i umrzeć na półkach głównych

Chcę przeczytać 265
Przeczytane 176
Teraz czytam 4

63 użytkowników ma tytuł Zobaczyć Sorrento i umrzeć na półkach dodatkowych

Posiadam 37
Chcę w prezencie 5
Audiobook 5
Ulubione 4
Kryminały 4
2024 4
Retro 4

Inne książki autora

Więcej

7,2

Abel i Kain Katarzyna Kwiatkowska

7,1

Zbrodnia w błękicie Katarzyna Kwiatkowska

7,1

Dziedzictwo Katarzyna Kwiatkowska

6,8

Zgubna trucizna Katarzyna Kwiatkowska

7,0

Zbrodnia w szkarłacie Katarzyna Kwiatkowska

0,0

Listy pisane nocą Katarzyna Kwiatkowska

więcej

Katarzyna Kwiatkowska

Autorka kryminałów retro, tłumaczka Elizabeth Gaskell. Za debiut, – Zbrodnia w błękicie – nominowana do Nagrody Wielkiego Kalibru, otrzymała specjalne wyróżnienie zasiadającej w jury Janiny Paradowskiej. Recenzenci przyrównują styl pisania Kwiatkowskiej do Agathy Christie, podkreślając jednocześnie, że jest ona świetną pisarką, a nie tylko naśladowczynią. Kolejne powieści Katarzyny Kwiatkowskiej zyskały jej grono wiernych czytelników, którzy, podobnie jak Marek Krajewski docenili mistrzowską intrygę, doskonałe dialogi i ulegli urokowi bohaterów. Poznanianka z urodzenia i wychowania: w domu wpojono jej wielkopolski kult oszczędności i pracy, a także szacunek dla czasu. Zafascynowana dworami wielkopolskimi, kulturą i tradycjami ziemiaństwa. Przepada za kryminałami, a odkąd w dzieciństwie przeczytała "Morderstwo w Orient Expresie", lubi zwłaszcza ten typ, który Anglicy nazywają „cozy mysteries” – bezkrwawe i pozbawione brutalności historie, w których podstawową rolę odgrywa zagadka. Z przyjemnością pochłania kryminały historyczne, zwłaszcza Akunina, Saylora, czy Peters, choć jej mistrzami są Agatha Christie i Ross Macdonald. Pisanie książek o przygodach Jana Morawskiego zawsze zaczyna od lektury opracowań historycznych, dokumentów źródłowych, nierzadko wyrusza w podróż po Wielkopolsce w poszukiwaniu odpowiedniego miejsca dla swoich historii.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Ostatnia wola

Joanna Szwechłowicz

Świetnie napisany kryminał w stylu Agathy Christie - moim zdaniem atmosferą przypomina trochę "Dziesięciu Murzynków" - początek ściągnięty, potem już nie; w każdym bądź razie o wiele lepszy niż "Zamieć śnieżna i woń migdałów" Camilli Lackberg. POLECAM!!! POLECAM!!!

Goszarda

oceniła na 8 5 lat temu

Trup z Nottingham

Sasza Hady

Gdybym tę recenzję zatytułowała „detektyw na tropie” to byłoby to całkowite masło maślane, bo pojęcie „bycia na tropie” dotyczy rozwiązywania zagadki, a nie tylko jej rozwiązania, toteż detektyw w jakimś sensie zawsze jest na tropie, każdy detektyw, a cóż dopiero taki as detekcji jak sam Alfred Bendelin, na wpół żywy, na wpół... nie, nie martwy na szczęście, na wpół literacki byt w którego wciela się funkcjonariusz Nick Jones, a może wcale nie wciela się, a zostaje weń wcielony siłą jak chłop małorolny do wojska. Komisarz O'Connor, po sukcesie jaki Jones vel Bendelin odniósł w Little Fenn odkrywając mordercę właściciela głowy z beczki dyń, wpadł na pomysł by go ...wynajmować innym posterunkom, które akurat mają jakieś ciężkie sprawy do rozwiązania. Udomowiony przez Ann i jej dzieci Nick nie ma ochoty na takie eskapady i broni się przysłowiowymi „rękoma i nogami” choć przełożony próbuje go „na zmianę przekonywać odrąbanymi głowami i wdzięcznymi krągłościami inspektor Roberts” ( s.13), ale ze względu na pisarską niemoc Ruperta Marleya na nic zdadzą się protesty. resztę przeczytacie tutaj: https://iwonabanach.blogspot.com/2018/01/sasza-hady-po-raz-kolejny-oby-nie.html

imarba

oceniła na 8 8 lat temu

Tajemnica domu Helclów

Maryla Szymiczkowa

Książka od pierwszych stron przyciąga uwagę i nie pozwala się od siebie oderwać. To jedna z tych pozycji, które czyta się z prawdziwą przyjemnością – dynamiczna narracja sprawia, że kolejne rozdziały pochłania się niemal jednym tchem. Autor umiejętnie buduje napięcie, a jednocześnie dba o detale, dzięki czemu świat przedstawiony wydaje się autentyczny i wielowymiarowy. Na szczególne uznanie zasługuje język powieści. Jest on wysublimowany, pełen subtelnych metafor i dopracowanych opisów, które nadają tekstowi literackiej elegancji. Jednocześnie w dialogach pojawia się liczna gwara krakowska, dodająca historii kolorytu i lokalnego charakteru. To połączenie literackiej finezji z żywą, autentyczną mową bohaterów tworzy niezwykle interesujący efekt stylistyczny. Książka nie tylko dostarcza rozrywki, ale również skłania do refleksji. Dzięki sprawnemu stylowi i wyrazistym postaciom pozostaje w pamięci na długo po odłożeniu jej na półkę. To lektura ciekawa, wciągająca i zdecydowanie godna polecenia zarówno miłośnikom ambitniejszej prozy, jak i tym, którzy po prostu szukają dobrej, szybko czytającej się historii.

Matt11

ocenił na 7 1 miesiąc temu

Abel i Kain

Katarzyna Kwiatkowska

Jakiś czas temu pisałam opinię o innej książce, reklamowanej jako "kawa z mlekiem i pianką". Tylko, że tamta była mdła. Miałam spore obiekcje przed sięgnięciem po kolejny kryminał retro, współczesnej autorki. Jakież niezasłużone były to obiekcje! Ta książka nie dość, że jest wyśmienitą kawą z mlekiem i pianką, to jeszcze z kardamonem, cynamonem i wszelkimi przyprawami, dodanymi w ilości "akuratnej". I do tego z ciasteczkiem. Tak się pisze kryminały retro! A także retro obyczajówki, bo choć wszystko się tu kręci wokół morderstwa, to jednak tło jest nie mniej ważne. No i te obiady... Mateusz (kamerdyner) wyraził się o książce "Klub Pickwicka" mniej więcej tak: >>Książka rujnowała mi figurę. Ciągle tam jedzą i byłem ustawicznie głodny.<< Mnie co drugą stronę ciekła ślinka. Kapitalnie oddany klimat majątku, wszelkie zależności między służbą, a Państwem, nawet stara studnia jest tu wykorzystana idealnie. Stosunki społeczne? - prima sort. Historia Polski w tle? - oddana genialnie, a nieinwazyjnie. Przyjaźnie i animozje pomiędzy Polakami i Prusakami, wielkopolskie cnoty oszczędności versus suto zastawione stoły. I ten cudowny bibliotekarz, Tercjusz... I ten ironiczny sarkazm dawkowany oszczędnie, jak na Wielkopolskę przystało... W dobie dzisiejszej mody na kryminaly retro i ogólnej "produkcji książek" bardzo miło zostałam zaskoczona. Tak miło, że wycofuję się z twierdzenia, że nie lubię współczesnych książek. Lubię - pod warunkiem, że są napisane tak, jak ta.

ziellona

oceniła na 7 2 lata temu

Rozdarta zasłona

Maryla Szymiczkowa

NIECH ŻYJE WOLNOŚĆ I tak, i nie. Od dawna się przymierzałam do Maryli Szymiczkowej (duet Jacek Dehnel i Piotr Tarczyński ukryci pod pseudonimem), ale wydawca z premedytacją unika ebooków i audiobooków, więc trzeba było poczekać na buszowanie po antykwariatach, żeby zdobyć tradycyjną książkę. No niby to bardzo moje klimaty: Kraków, Młoda Polska, sentyment do cesarsko-królewskich, zamierzchłych czasów. Wszystko to tam jest, ale… Proporcje. Złote proporcje. Widać, że autorzy (podobnie jak ja) są zakochani w tamtej epoce, i to zakochanie wychodzi na plan pierwszy. O wiele ważniejsze są ciekawostki z dawnych czasów, niemające żadnego wpływu na akację, chociaż jakoś tam budujące klimat, niż dbanie o dramaturgię, która sprawiłaby, że czytelnik nie chciałby oderwać się od lektury. Czytałam więc, no bo w końcu między innymi dla klimatu sięgnęłam po tę książkę, ale bez entuzjazmu. I to by było tyle - na nie. Na tak – zręcznie skonstruowana intryga, z zaskoczeniem na końcu. Młodziutka, śliczna pokojówka profesorowej Szczupaczyńskiej zostaje zamordowana, a powody jej śmierci są na pierwszy rzut oka oczywiste, ale po głębszym spojrzeniu całkiem niezwykłe, co jednak może odkryć jedynie dociekliwa kobieta. Profesorowa Szczupaczyńska w roli detektywa budzi mieszane uczucia. Dociekliwość jest zaletą, jednak mocno konserwatywne podejście do spraw politycznych i obyczajowych (antyfeministka, antysocjalistka) niekoniecznie zachęca, ale jest dowodem odwagi autorów w dzisiejszych czasach. Może bohaterka będzie się rozwijać. Nie wiem jeszcze, czy mam ochotę na zgłębianie kolejnych jej przygód. Może coś dorzucę przy następnym przeszukiwaniu antykwariatów, kiedy trzeba będzie dodać do koszyka kolejną książkę, żeby mieć darmową dostawę. Ale tak, żeby zacząć od tej autorki (autorów) i dla niej dobierać kolejne książki, to raczej nie. Możecie spróbować. Nie zachęcam, ale też nie odradzam. Niech żyje wolność! www.czytacz.pl

Rudolfina

oceniła na 6 2 miesiące temu

Zbrodnia w błękicie

Katarzyna Kwiatkowska

Autorka w ogromnym stopniu inspiruje się twórczością Agathy Christie... Mamy do czynienia ze zbrodnią i kilkoma zamkniętymi w jednym miejscu postaciami... Pani Katarzyna (w bardzo zgrabny swoją drogą sposób) kieruje nasze podejrzenia na poszczególnych bohaterów powieści... Autorce udało się zaskoczyć czytelnika finałowym rozwiązaniem zagadki.... Powieść bardzo przyjemna a dodatkowego smaczku dodaje umiejscowienie akcji nie gdzieś w angielskim zamku, a w naszych polskich realiach, w majątku pod Poznaniem w czasach kiedy ten rejon Polski był jeszcze pod zaborem pruskim...

Rafboyw

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Pan Darcy nie żyje

Magda Knedler

Między oceną 6 a 7 jest duża przepaść , bo książka jest więcej niż dobra , a mniej niż bardzo dobra. To taka moja dywagacja , ale nie zmienia to postaci rzeczy że czyta się miło , jest intrygująca ze wszystkimi swoimi smaczkami , a kto zabił długo nie wiemy. Polecam

Katarzyna037

ocenił na 6 1 rok temu

Wszyscy ludzie przez cały czas

Marta Guzowska

Kolejna historia z antropologami. To ciekawe, że nadal nie denerwuje mnie sam bohater, ale Pola. Boże jak bardzo jest irytująca i zupełnie nie rozumiem dlaczego Mario ją nadal kocha. Ona jest okropna od samego początku. Dla mnie niestety nie jest to książka kryminalna, bo to że mamy zbrodnię to jeszcze nic nie znaczy. Ganiamy razem z wiecznie pijanym Mariem i nie odkrywamy mordercy tylko na niego wpadamy! Jednak wolę kryminały gdzie próbujemy odkryć z bohaterami mordercę albo próbujemy ukryć zbrodnię. Tutaj tego nie było, choć sama historia nie jest najgorsza.

żabka

oceniła na 6 8 miesięcy temu

Bazyliszek

Tomasz Konatkowski

to całkiem przyjemny kryminał z nieco zawiłą i rozczarowująca końcówką. akcja rozgrywa się w Warszawie, nadkomisarz Nowak usiłuje rozwiązać sprawę ukamienowania pewnego biznesmena. jak nietrudno się domyśleć, w powieści przewija się wątek religijny, a trop prowadzi do kontrowersyjnego stowarzyszenia związanego z Duchem Świętym. sięgnąłem, bo lubię styl autora. to już druga jego książka jaką przeczytałem i nie zawiodłem się, no prawie. czyta się szybko. postać Nowaka jest całkowitym zaprzeczeniem stereotypowego detektywa. nadkomisarz ma rodzinę, stroni od nałogów i twardo stąpa po ziemi. lokacje zaprezentowane w powieści są mi szczególnie bliskie, bo codziennie je odwiedzam i być może to również zadecydowało o zakupie tej pozycji w składzie książek za dychę. chciałem także sprawdzić jak konatkowski poradził sobie z opisami tych miejscówek, czy zrobił odpowiedni research, i czy pojawił się na nich by wiernie je odzwierciedlić. udało mu się. zawiłym aspektem Bazyliszka jest dla mnie zbyt duża ilość pojawiających się postaci, których nie sposób spamiętać. rozczarowaniem zaś końcówka, która po mega petardzie na początku okazuje się finalnie mokrym kapiszonem. polecam jako czytadło do pociągu, poczekalni i na kibel jeśli ktoś lubi czytać w ubikacji. fani kryminałów z wątkiem kryminalnym oraz stołecznym również się nie zawiodą.

Polubic_czytanie

ocenił na 6 29 dni temu

Siła wyższa

Joanna Szwechłowicz

Nie rozumiem, skąd takie przeciętne oceny tej uroczej książki. Prawda, intryga kryminalna jest w gruncie rzeczy tylko pretekstem - ustępuje pola plejadzie malowniczych postaci i ich interakcjom, ale obyczajowość tej powieści, osadzonej w klimacie przedwojennej Polski, bardzo mnie ujęła. Przede wszystkim dzięki temu, że jest podszyta subtelnym, ironicznym humorem - trudno nie odnieść wrażenia, że trafiło się na książkę-kuzynkę kryminałów o pannie Marple. A do tego ta sugestywnie opisana atmosfera przedwojennego Poznania i rodzinnego pensjonatu w Krynicy, kurortu konkurującego wówczas z Zakopanem, te stare piosenki, Miry Zimińskiej czy Fogga, te drobne akcenty z historii społecznej (stosunek do Łemków czy Żydów, realia zwykłego życia zwykłych ludzi w 1939 roku), osobowości księży prowadzących śledztwo - postaci trochę stereotypowych, ale też bardzo żywo odmalowanych, bliźniaki i ich psoty - naprawdę, bawiłam się świetnie. Jedyne zastrzeżenie, jakie mogłabym wysunąć, to że książka mogłaby być dłuższa, tak aby niektóre postaci i ich motywacje wybrzmiały lepiej, bardziej realistycznie I jeszcze jedno: gdy wpadłam na pomysł, by w tle puszczać sobie cytowane na kartach książki piosenki ("Co temu winien Zygmuś, że jest taki śliczny!", "Tyle miłości", którą Bodo śpiewa do Iny Benity), wydało mi się niemal, że znalazłam się nagle w starym kinie i oglądam jedną z przedwojennych komedii... Czy raczej film umiejętnie stylizowany na taką właśnie komedię obyczajową sprzed 90 lat.

harpijka

oceniła na 8 1 miesiąc temu

Głowa Niobe

Marta Guzowska

Akcja powieści „Głowa Niobe” rozgrywa się w pałacu w Nieborowie i rzeczywiście znajduje się tam rzeźba głowy Niobe – mitologicznej matki siedmiu synów i siedmiu córek. Mityczna Niobe obraziła swoją pychą matkę Apollina i Artemidy – Latonę. Nie chciała się pokłonić i złożyć ofiary Latonie, za co została ukarana. Patrzyła jak na jej oczach Apollo i Artemida zabijają strzałami z łuku jej dzieci. Przy życiu pozostało jedynie dwoje: Chloris i Amyklas. Zrozpaczoną Niobe Zeus zamienił w kamień. Głowa Niobe znajdująca się w Nieborowie, została wykuta przez rzymskiego rzeźbiarza na podstawie oryginału z IV wieku p.n.e. Trafiła do Nieborowa w 1802 roku jako dar dla księżnej Radziwiłłowej, od carycy Katarzyny II. Podobno z Rzymu do Petersburga trafiła przez Anglię. Takie jest historyczne osadzenie kolejnego kryminału archeologicznego Marty Guzowskiej. Głównym bohaterem jest Mario Ybl, profesor Mario Ybl – jak zwykł poprawiać swoich rozmówców zwracających się do niego Panie Ybl. Wybitny antropolog zaproszony na międzynarodową konferencję naukową do pałacu w Nieborowie. Czytelnicy, którzy czytali pierwszą powieść Marty Guzowskiej „Ofiara Polikseny”, znają już tego zarozumiałego, irytującego i nie pozbawionego poczucia humoru bohatera. Tych, którzy spotykają go po raz pierwszy informuję, że w części pierwszej swoich przygód ze środowiskiem archeologów jest jeszcze bardziej irytujący, cyniczny i sarkastyczny. Ale i w pierwszej i w tej powieści Ybl prowadzi własne śledztwo. Mario cierpi na nyktofobię. Nyktofobia to silny, skrajny lęk przed ciemnością, zaburzenie które utrudnia codzienne funkcjonowanie, zwłaszcza gdy wokół zapadają ciemności. W Nieborowie po pierwszym dniu międzynarodowej konferencji naukowej dochodzi do makabrycznego odkrycia. Na marmurowym postumencie zamiast głowy Rzymianki – kamiennej – znajduje się prawdziwa, odcięta głowa jednej z uczestniczek konferencji. Za oknem nieborowskiego pałacu szaleje zamieć śnieżna. Uczestnicy zostają odcięci od świata i nikt nie może do nich dotrzeć. A organizator konferencji nie chcąc siać paniki wśród naukowców, próbuje im wmówić, że to głupi żart, a odcięta głowa należy do manekina. Kolejna noc przynosi kolejne okaleczone zwłoki. Morderca rozpoczyna z uczestnikami konferencji rodzaj dziwnej zabawy w chowanego. Zaskakujące zwroty akcji wciągają czytelnika w atmosferę tajemniczych wydarzeń nieborowskiego pałacu.

Mariola

oceniła na 7 3 miesiące temu

Dom Naszej Pani

Anna Klejzerowicz

"Dom Naszej Pani" to trzecia część cyklu o Emilu Żądło, autorstwa Anny Klejzerowicz. Książka ta łączy w sobie elementy kryminału, historii i sztuki, tworząc intrygującą opowieść, która z pewnością zadowoli miłośników tego typu literatury. Akcja powieści rozgrywa się w Gdańsku, gdzie Emil Żądło i Marta rozwiązują zagadkę archeologiczną sięgającą początków XX wieku. Intryga obraca się wokół serii morderstw pracowników muzeum, którzy badali działalność loży masońskiej związanej z kultem tytułowej Naszej Pani. Autorka potrafi wpleść elementy historyczne i kulturowe w sposób, który nie tylko wzbogaca fabułę, ale także edukuje czytelnika. Napięcia całej historii dodaje niebezpieczeństwo, które grozi Marcie. "Dom Naszej Pani" to książka, która z pewnością zadowoli miłośników kryminałów z historycznym tłem.

Natalia

oceniła na 6 7 miesięcy temu

Morderstwo na mokradłach

Sasza Hady

Uwielbiam takie kryminały. W sennej angielskiej wioseczce Little Fenn popełniono zagdkowe morderstwo. O wyjaśnienie sprawy zostaję poproszony młody policjant z Londynu, który przez pomyłkę brany jest za słynnego detektywa z powieści swego przyjaciela. Mimo to próbuje rozwiązać tajemnicę mokradeł.

Catalina

oceniła na 7 4 miesiące temu

Noc zimowego przesilenia

Agnieszka Krawczyk

Kraków, rok 1941. Siostra słynnego jasnowidza zgłasza jego zaginięcie. Detektyw Załuski szukając zaginionego spotyka na swej drodze tajne stowarzyszenia, martwe, odarte ze skóry kobiety, zostaje wciągnięty do konspiracji, napotyka niebezpieczną kobietę rabującą dzieła sztuki. Mimo to, książka aż tak bardzo nie wciąga, wojna jest niejako tłem do akcji, choć okupacyjny Kraków został wiernie oddany.

ALEKSANDRA

oceniła na 6 4 lata temu

Pozdrowienia z Londynu

Krzysztof Beśka

W XIX -wiecznej Łodzi zostają znalezione zwłoki kobiet, którym morderca wycina części ciała. Czyżby Polsce grasował Kuba Rozpruwacz ? Schwytania zbrodniarza podejmuje się detektyw Stanisław Berg a pomaga mu w tym m.in....... matka. Czytajcie lub słuchajcie, bo to świetny kryminał retro. Polecam😁

Kasiaw

ocenił na 8 2 miesiące temu

Trzeci brzeg Styksu

Krzysztof Beśka

Świetny kryminał retro rozgrywający się pod koniec XIX wieku w Łodzi. Prywatny detektyw Stanisław Berg oraz policja prowadząc śledztwo w sprawie porwania młodych chłopców, trafiają na ślad szaleńca, który próbując uratować własne życie naraża całe miasto na niebezpieczeństwo. Oprócz głównego wątku pojawia się także drugi wątek kryminalny związany z poszukiwaniami pewnego zaginionego szlachcica. W końcówce wszystkie wątki ładnie się łączą tworząc satysfakcjonującą lekturę. Polecam, myślę że wkrótce sięgnę po kolejne części 😁.

Kasiaw

ocenił na 8 3 miesiące temu

Pruska zagadka

Piotr Schmandt

Czytanie tej książki to była czysta przyjemność. Kryminał retro w pięknym stylu. Kwiecisty język, zdania wielokrotnie złożone, powolna akcja, tło nie będące de facto tłem a wychodzące na pierwszy plan. Momentami wręcz zapominamy o morderstwie i dochodzeniu. Poznajemy bohaterów, życie w Prusach w początku poprzedniego wieku, złożoność ludności tych ziem- stereotypy, uprzedzenia itd. Delektowałem się tą powieścią długo, małymi kawałkami. Początek mnie zszokował z niecodziennego powodu. Otóż czytam i mam wrażenie deja vu .....czytałem całkiem nie dawno książkę innego autora zatytuowaną ,,Pruski mur" Również kryminał retro. Chodzi o to, że podobieństw było więcej. Delikatnie mówiąc sprawa morderstwa była NIEMAL IDENTYCZNA. Zastanawiam się czy autorów przypadkiem nie zainspirowało jakieś prawdziwe wydarzenie? To by tłumaczyło ilość ppdobieństw. Na szczęście poza szczegółami morderstwa itp. akcje obu książek idą w swoją stronę. Ale łączy je coś jeszcze. Obie są po prostu bardzo dobre. Polecam.

Marcin83

ocenił na 9 1 rok temu

Polichromia

Joanna Jodełka

Mroczniejszy niż się spodziewałam kryminał Autorki. Jednak okraszony szczytem inteligentnego humoru. Pani matka komisarza, babcia nieślubnego potomstwa jest moją ulubioną postacią. Mimo, że jej pomysły na życie syna gmatwają jego osobiste relacje bardziej, niż to konieczne. Śmierć pozornie niezwiązanych osób jest jednak pokłosiem tajemnicy sprzed kilkudziesięciu lat. Ta zemsta jednak nie jest chłodna. Jest bardzo emocjonalna, przemyślana, a wręcz wymyślna.

Madzia

oceniła na 7 2 miesiące temu

Żniwiarz

Gaja Grzegorzewska

Może nie jest to jakiś wybitny kryminał, na pewno nie zachwyci wielbicieli mrocznych trillerów, ale każdy kto wychował się na książkach Agaty Christie z przyjemnością tę pozycję przeczyta. Autorka bardzo klimatycznie opisuje miejsce, w którym popełniane są zbrodnie, potrafi plastycznie przedstawić bohaterów, tworzy ciekawe wątki osobiste pomiędzy głównymi postaciami i w sposób logiczny oraz zaskakujący rozwiązuje intrygę kryminalną.

Margola2025

ocenił na 6 3 miesiące temu

Cytaty z książki Zobaczyć Sorrento i umrzeć

Zdolność myślenia, na chwilę sparaliżowana strachem, wróciła i dziewczyna ujrzała samą siebie z oślepiającą jasnością. Przez ostatnie lata koncentrowała całą energię na tym, by perfekcyjnie uregulować swe życie, by wykluczyć wszystko, co nagłe i prowizoryczne, by z każdej strony zabezpieczyć się przed niespodziankami. A oprócz wypełniania niezliczonych, nałożonych na siebie obowiązków, angażowała się w sprawy bliskich i każdej nadawała idealny bieg. Tak bardzo pochłonęło ją udoskonalanie życia, że zapomniała żyć.

Rozwiń

Katarzyna Kwiatkowska Zobaczyć Sorrento i umrzeć Zobacz więcej

Więcej