45 naprawdę niezwykłych słoni

Zawsze ze wzruszeniem sięgam po tę stareńką, rozsypującą się w rękach książkę (Wydanie: Książka i Wiedza 1951 rok!) z dedykacją od św. Mikołaja dla mojego taty... i właśnie dlatego nigdy nie kupiłam późniejszego wydania. Ta zresztą, poza felerem w postaci luźnych kartek ma wszystkie zalety, które powinna mieć książka dla dzieci. Duży format (wszystkie późniejsze były już mniejsze) i, przede wszystkim, artystyczne ilustracje Jana Szancera. To właśnie dla nich , a nie dla samej (sympatycznej i pięknej, muszę to przyznać) opowieści o małej Klarze, niedobrym Ojcu Chrzestnym, poczciwym Dziadku do Orzechów, obrzydliwej Mysibabie i jej ohydnym siedmiogłowym synu czy niewdzięcznej księżniczce Pirlipacie – co kilka lat, z najwyższej półki w mojej biblioteczce, ściągam to cudeńko...

Bajeczka - rozkładanka z PRL-u. Większy rozmiar. 3 D. Elementy ruchome. Tłumaczenie z czeskiego. Książeczki z tej serii babcia kupowała mojej mamie, kiedy była dzieckiem. Były trudne do zdobycia. Dostępne okresowo w owym czasie w czeskim ośrodku w Warszawie. Dostałam od mamy i teraz funduje je moim dzieciom. Są prześliczne, choć bardzo stareńkie. Nadgryzione zębem czasu. Wartość sentymentalna kilku pokoleń. Prześliczne trójwymiarowe obrazki i ruchome części na pewno robią swoje. Tekstu jest mało ,ale takie ilustracje zastąpią już wszystko. Kompozycja 3D jest dopracowana w każdym calu. Jest inspiracją dla dzieci. Dostawiają one na każdej z rozkładanek swoje malutkie plastikowe figurki i w ten sposób się bawią, wykorzystując przestrzeń ilustracyjną książki. Treść Jasia i Małgosi braci Grimm jest wszystkim znana. Bajka oczywiście została skrócona, specjalnie dla maluchów. Skupiamy się bowiem na ilustracjach i cudownych rozkładankach. Teraz już nie ma takich pięknych książeczek. Wydawnictwo Wilga wydaje podobne, ale to już zupełnie nie jest to samo. Polecam! Może gdzieś w antykwariacie uda wam się zdobyć dla waszych maluszków. Niektóre z tych książeczek doczekały się wznowień dzięki kolekcji Retro wydawnictwa Entliczek. Jeżeli komuś bardzo zależy, może prześledzić ich dostępność na stronie redakcji.

Tytułowa Ada Judytka ma dziesięć lat, mieszka z rodzicami w Białymstoku. Przygotowują się do święta Rosz Haszana, a przy okazji dziewczynka wypytuje o zwyczaje noworoczne swoich przyjaciół - Ukrainki i katolika. Z rodziną odkrywa też zwyczaje i przesądy z krańców świata. Przypatrujemy się poczynaniom dziewczynki z tałesem - od nieszczęśliwego wypadku, po przeprosiny, aż po niespodziankowy podarunek (nie zdradzę szczegółów, musicie przeczytać). Gramy razem w drejdla i zajadamy się owocami w miodzie. Poznamy też kilka słów w języku hebrajski (wraz z zapisem), co pokaże nam Czytelnikom odmienny alfabet, co może zainteresować szczególnie dzieci. Dzięki dziewczynce i jej dziecięcej ciekawości odkrywamy nie tylko kulturę żydowską. Przekonujemy się, że każdy może być inny, może wierzyć w coś innego... ale ważne jest to jakim jesteśmy człowiekiem - czy potrafimy przeprosić, zadbać o drugą osobę. Po prostu być dobrym. Książka jest wartościową pozycją w rozmowie o tolerancji i różnorodności religijnej. Na przykładzie polskiego miasta i to w czasie obecnym przedstawiono jak w zgodzie i zrozumieniu żyją obok siebie różne kultury i religie. Agnieszka Suchowierska w piękny i subtelny sposób pokazuje, że można się przyjaźnić nie zależnie od dzielących nas różnic. A właściwie te różnice ubogacają relacje międzyludzkie.

Baśnie, bajki uwielbiam. Kocham literaturę dla dzieci i młodzieży. W powyższej książce mamy kilka klasycznych baśni, doskonale wszystkim znanych: Ali Babę, Jasia i Małgosię, Kopciuszka, Kota w butach i Mickiewiczowskiego Janka, co psom szył buty. Kupiłam tę niewielką książeczkę, bo jej największym atutem są ilustracje Jana Marcina Szancera, a to był przecudowny grafik, którego intensywną miłością darzę od dzieciństwa. Jego ilustracje pożerałam wzrokiem, usiłując dotrzeć do tego magicznego świata zawartego gdzieś "out there". W świecie ilustracji baśniowej były dla mnie południkiem Greenwich, istotą wyobraźni baśniowej, stanowiły 100% baśni w baśni. I to się nie zmieniło! 🥰 Kontynuuję zbieranie książek z jego grafiką. 😍

ocena 10 / 6 Bajki sprawiają, że człowiek na czas czytania wymeldowuje się z rzeczywistości, bo nagle odnajduje się w innej przestrzeni. Codzienna szarość zostaje wyszorowana i okazuje się, że pod nią skrywa się żółte słońce i słychać śpiew radosnych ptaków. To jest magia, jaką skrywają w sobie bajki, banie, opowiastki, a nawet starodawne legendy, czy mity. Czar bajek pomaga nam w życiu, sprawia, że odzyskuje ono utraconą kolorystykę. Że smakuje, jak najlepsza babeczka upieczona przez ukochaną babunię. Życie pełne jest magii, o czym zapominamy. Ale oto pod stopami znajdujesz perełkę... perełkę podłożoną przez Jagnę Kraszewską, która w owej perełce umieściła „Trzy klucze”, by potem zniknąć. A ty zostajesz ze zdziwieniem wymalowanym na twarzy. Podnosisz znalezisko, zabierasz do domu i po krzątaninie z kubkiem czekolady z kleksem bitej śmietany na wierzchu zasiadasz w fotelu. Otwierasz pierwsze strony i zaczynasz czytać. Jest tu Dobry Duszek Pomocek, jest kochana Babcia Lusia, rodzice i Pan Kot zachwycony swoim imieniem, „bo który kot ma imię składające się z dwóch członów? A ja mam i o czymś to świadczy” - wymiauczowywał z dumą. Ale – jak to w bajkach bywa – jest też Zły Duszek Psujek, który tylko czekał na swoje szczęście. A czyhał na małą Tosię, dziewczynkę, która ukąszona przez Psujka staje się ...zła. Zaczyna się walka Pomocka z Psujkiem... I nie powiem nic więcej. Na „Trzy Klucze” zamknę swoją buzię i w ciszy dam ci do rąk historię, która cię zmieni. Zmieni na lepsze, wbrew temu co grozi Tosi. W tym tkwi magia baśni, że walczą ze złem, smutkiem i ponurym nastrojem – ta także, a robi to tak subtelnie i miło, że nie poczujesz zmiany. Zauważą ją inni, ale to już inna bajka... … Może taka? „Był sobie raz chłopczyk, który jak dorośnie chciał zostać piekarzem. Ale nie takim zwykłym piekarzem, co codziennie w białym fartuchu i białej czapie piecze zwykły, pszenny chleb czy zwykłe bułki. Oj, nie. Ten mały chłopczyk chciał być najlepszym piekarzem w mieście, a nawet w świecie. Słynąłby z najlepszego pieczywa. Chciał tworzyć nowe przepisy na pulchne rogaliki, czy warkocze drożdżowe nadziewane rodzynkami. Chciał opracowywać nowe smaki. Chciał karmić ludzi, których przywoływałby do swojej piekarni zapachem pieczonych drożdżowców. Chciał piec chleby na zakwasie, obwarzanki z sezamem, proziaki, precle. A skąd mu się wzięły te marzenia? Te marzenia rosły w nim, jak ciasto drożdżowe odstanowione w ciepłym miejscu. A sprawczynią była babcia. To ona pokazywała mu, jak zagniatać ciasto, jak je głaskać, karmić i jak należy z nim rozmawiać. Gdy babunia uśmiechała się podczas formowania bułeczek, te rosły, jak wielkie, puchate buły. Były jak wzgórza i jedno wpadało na drugie. Te bułeczki z piekarnika przypominały wielkie kule, które trzeba było od siebie odrywać. Ale czasem, rzadko co prawda, ale zdarzało się. Babunia podczas pieczenia milczała. Chłopczyk przyglądał się ruchom jej dłoni, dotykał ciasta, chciał by babcia coś opowiadała, ale ona nic. Mówiła w sobie. Wiedział, że rozmawia sama ze sobą, w ciszy, że musi z sobą przegadać jakiś problem. Zagniatała ciasto w skupieniu, ale chłopiec czuł, że tak nie powinno być, że drożdżowiec czeka na uśmiech. I tak było. Babunia wsunęła zagnieciony placek nadziewany jabłkami i cynamonem do piekarnika, ale gdy po godzinie go wyjęła, okazało się, że jabłecznik był niewysoki. Choć niewysoki to raczej mało powiedziane, był niziutki i wyglądał jak deska posypana cynamonem. Był smutny i leniwy. Chłopiec czuł, że ludzie emocje potrafią spulchnić ciasto albo je całkiem zniechęcić do rośnięcia. Że potrafią wpływać na nie, że trzeba uważać i na nie i na siebie. A wszystko to, co wiedział o drożdżach, o mąkach, o jajkach i ... przyprawach do ciasta, wiedział od babci. Z czasem sam zaczął zagniatać ciasta, toczyć wałki by uformować z nich precle, czy też oddzielał szpatułką równe kawałki, by tworzyć z nich bułeczki z kruszonką. I zawsze, za każdym razem, rozmawiał z ciastem, jak z najlepszym przyjacielem. A zanim wsunął blaszki do piekarnika, głaskał puchate ciasto i mówił „do zobaczenia”, bo po godzinie uchylał drzwiczki i zerkał do ciemnego wnętrza mówiąc „Witaj pampuchu”. I ta pasja rosła w nim. Chciał być piekarzem. Najlepszym w mieście. A swój sekret pewnego dnia wyznał babuni. Siedzieli pod wielkim drzewem. Zajadając świeże warkocze drożdżowe i trzymając kubki z mlekiem, wnuczek powiedział babci kim chce zostać. I co się stało? Jak zareagowała babunia? I czy mały chłopczyk został wielkim piekarzem, większym od drożdżowców jakie wyciągał z piekarnika? Czy był znany na całym świecie? ...” To moja bajka, która urosła we mnie. „Trzy klucze” otworzyły we mnie drzwi, za którymi była mała dziewczynka – ja. Opowiadam tą bajkę sobie, małej dziewczynce, którą w sobie pielęgnuję. Opowiadam, uśmiecham się, jestem dobra dla nas. Taka jest magia bajek. agaKUSIczyta

Ciekawa pozycja dla małych i dużych. Piękne obrazki i rozdziały. Zachęca do zatrzymania się i uważnego przyglądania temu, co dzieje się wokół nas. Mnie zachwyciła swoją prostotą i zwróceniem uwagi na małe rzeczy, na które w zabieganej codzienności nie zwraca się żadnej uwagi. Polecam :)

Przesympatyczny i tajemniczy Igor wyrusza w ... pełną niedopowiedzeń ... podróż... Dlaczego pełną "niedopowiedzeń"? W książeczce przeważają ilustrację. Opowieść snuć może sam czytelnik, a szata graficzna książki (zresztą przepiękna!) stanowi jedynie inspirację! Bardzo ciekawe doświadczenie czytelnicze. Bardzo ładna, ciepła, przyjazna książka! Polecam!

Dzisiaj mam dla was niezwykłą książkę, która ukazała się w ramach projektu Kreatywna Europa. Jest to opowieść utrzymana w baśniowej konwencji, której treść można traktowana jako alegorię naszych czasów. W prostej formie porusza istotne tematy, a niezliczone możliwości interpretacji stanowią świetne pole manewru do rozpoczęcia dyskusji o, nie zawsze prawidłowych, mechanizmach funkcjonowania państwa. W pewnym królestwie mieszkał chłopiec, który bał się ciemności, a że był księciem, który w przyszłości zostanie królem, postanowił wprowadzić jej całkowity zakaz. Gdy nadszedł ten dzień doradcy zaczęli rozsiewać plotki o ciemności. Ciemność jest zła... Ciemność jest nudna... Ciemność kradnie zabawki, cukierki oraz pieniądze... Mieszkańcy zaczęli bać się mroku, a niekontrolowany lęk sprawił, że lud uznał zakaz ciemnosci za swój pomysł. Nad pałacem zainstalowano wielkie, sztuczne słońce, a specjalna policja wlepiała mandaty każdemu kto zgasi światło. Mieszkańcy dość szybko zaczęli czuć się zmęczeni. Zrozumieli, że popełnili bład, a noc jest niezbędna do odpoczynku oraz prawidłowego funkcjonowania. Zaczęli się buntować... Brzmi znajomo prawda? "Król, który zakazał ciemności" to niezwykle aktualną opowieść o władzy i polityce. Nie trzeba daleko szukać, by znaleźć odniesienia w otaczającej nas rzeczywistości. Na każdym kroku jesteśmy bombardowani fake newsami i próbami manipulacji. Warto uwrażliwiać dzieci na problem i od najmłodszych lat uczyć przesiewania informacji oraz wyrabiania własnych opinii. Nieobliczalna władza, która nie zwraca uwagi na ludzi i ich problemy, a jedynie realizuje swoje własne, często totalnie bezsensowne, widzimisie prowadzi do destabilizacji państwa i buntu, niosącego za sobą długotrwałe konsekwencje. Czy w takim przypadku możemy mówić o państwie demokratycznym czy to już dyktatura? Lektura skałania do refleksji nad konsekwencjami swoich czynów. W ostateczności król nie okazał się, aż takim ignorantem i zrozumiał błąd znajdując inne rozwiązanie swoich problemów niż skazując poddanych na wieczną jasność. Co myślicie o tej książce? Czy takie zagadnienia warto poruszać z dziećmi?

Każdy z nas posiada chciejskiego potwora. Jedni wielkiego, inni zaś małego. Co to takiego ten chciejski potwór? Tego dowiecie się z książki Chelo Manchego. . Oskar - WIELKOOGROMNIASTY chciejski potwór, który należy do pewnego chłopca. To on namawia go do zjedzenia większej ilości ciastek! To on również nakłania chłopca do dłuższego grania na konsoli! Oskar ma też swoje zalety. To on między innymi swym chciejstwem pomaga chłopcu wygrać zawody. Widzicie, nie jest taki całkiem zły, chociaż ostatnio chłopiec miewa przez niego problemy. Przez te lody - boli go brzuch i jest mu niedobrze. Przez długie granie - bolą go kciuki tak, że nie może nawet przybić piątki. Krótko mówiąc, Oskar zawładnął życiem chłopca i urósł do ogromnych rozmiarów. Chłopczyk bardzo się smucił, ponieważ nie chciał tak dalej żyć, mimo że bardzo kochał swojego potwora. Przez tę sytuację, ich relację nieco się pogorszyły i oboje nie mogli się dogadać. Pewnego dnia na swej drodze spotkał gąsienicę, która dała mu rady jak postępować z takim potworem i przystopować jego zachłanność. Chłopiec przyjął do siebie jej rady i z dnia na dzień zaczął sprzeciwiać się potworowi. Oskar wtedy wpadał w furię, ale po pewnym czasie, zaczął się kurczyć, aż w końcu mieścił się u chłopca w kieszeni. Wtedy stał się małym Oskareczkiem. Dlaczego nie zniknął ? Ponieważ każdy z nas, potrzebuje takiego potworka. Tylko my, powinniśmy znać umiar i hodować go w małych rozmiarach. . Książka jest wspaniała, mądra. Uczy dzieci, że zachłanność nie jest dobra i może wyrządzić nam krzywdę. We wszystkim powinniśmy znać umiar, dzięki temu będziemy bardziej doceniać choćby nawet ciastko czy czas spędzony przy grze. Podejrzewam, że po świętach nasze potwory są gigantycznych rozmiarów, ale nie martwcie się, da się coś z tym zrobić. Wystarczy odrobina cierpliwości i silna wola :) Łobuzowi książka bardzo się spodobała, pewnie dlatego, że ma tego samego chciejskiego potwora co chłopiec z opowiadania. . Wy macie takiego potwora ? Jakich jest rozmiarów ? Gdybyście mieli go narysować, to jakby wyglądał ? :)

O jakiej książce mowa? Oczywiście, że chodzi tutaj o “Szaty dla króla” Petera Bently od wydawnictwa Dwukropek z ilustracjami Claire Powell!🥳 Któż nie zna tej pięknej bajki, w której to cesarz był tak próżny, iż nabrał się na rzekome umiejętności dwóch łotrzyków chcących zarobić duże pieniądze? Któż z nas nie zna tej śmiesznej historii o niewidzialnej dla głupców tkaninie, która sprawiła, że cesarz pokazał swoim poddanym goły tyłek? Otóż Wydawnictwo Dwukropek wydało nową wersję tej właśnie bajki. Została ona ubrana w wiersz oraz przepiękne ilustracje, od których aż ciężko oderwać wzrok. “Szaty dla króla” czyta się niezwykle szybko, wiersz jest rytmiczny, skoczny, zabawny, a to wszystko dzięki tłumaczce Katarzynie Biegańskiej. Książka ta dedykowana jest dzieciom od 4. roku życia. Polecam, niech Wasze dzieci również wybuchną gromkim śmiechem na widok i na wieść o gołym tyłku króla!

Arcydzieło! Niedoceniane chyba ze względu na przestarzałą szatę graficzną. Ale treść palce lizać. Wyjątkowa wyobraźnia autora, niezwykłe surrealistyczne poczucie humoru i cudowny styl, w którym jest tylko tyle słów, ile potrzeba - żadnego zbędnego. Dla dorosłych tak samo dobre jak dla dzieci.

Lubię to, co niezwykłe. I lubię to, co nietuzinkowe i odmienne. Mówię o tym głośno, zawsze. 😊 Tym razem chciałabym przybliżyć Wam książkę, która jest już kolejnym wydaniem istniejącej od 1969 roku opowieści. Urocza, zabawna, pełna tajemnic. "Zguba Michałka" napisana przez Julię Hartwig i przyozdobiona rysunkami Gabrieli Cichowskiej to skok w klasyczne wydania z uniwersalną treścią. Ale co się zgubiło?🤔 Tego zdradzić nie mogę!🤫 Mogę za to opowiedzieć o tym, jak Michałek prowadzi poszukiwania razem z uosobioną biedronką!🐞 Każdy z nas ma czasem gorszy dzień. Taki, który sprawia, że czujemy się znużeni i przytłoczeni. I w taki właśnie dzień nasz główny bohater poznał uroczego owada z czerwonym pancerzykiem. Co więcej! Biedronka odezwała się ludzkim głosem oferując sposób na odnalezienie zguby! Pamiętasz bajkę o Alicjii w krainie czarów? Najbardziej uwielbiałam moment, w którym dziewczynka zmienia swój rozmiar aby przejść przez magiczne drzwi. Tutaj także pojawił się otulony, niczym czarami wątek, w którym Michałek pomniejsza się aby wspólnie z biedronką odwiedzić pobliskie trawy. Ogród, łąka i las bez dwóch zdań kojarzą się z tętniącym życiem. Tym bardziej, gdy stajesz się człowieczkiem wielkości owada. Chłopiec na swojej drodze spotyka rozmaitych mieszkańców okolicy, którzy zajmują się własnymi zadaniami czy przyjemnościami. Pracowita mrówka, smakosz królik, złodziejska sroka, stara sowa, szona wiewiórka...Tekst wzbogacony jest o proste, niewymagające dialogi, bez wzniosłych metafor. Prosta, oszczędna a przy tym wszystkim niebywale urocza. Opowiada o sposobach spojrzenia na swoje życie i postrzeganie problemów. Wydaje się aktualna, prawda? Każdy z nas ma własne przekonania i perspektywę. Na tym polega urok otaczającego świata. Gdy dochodzi do tego również wyobraźnia, która ma szanse na odmianę dnia... Dzieje się magia.✨️

Kartonowa, harmonijkowa książeczka dla maluszków w wieku żłobkowym, prosta w obsłudze. Książeczek o popielicach raczej jest na rynku bardzo mało, a szkoda bo to wyjątkowo sympatyczne zwierzątka, warte uwagi. Wymienię tu pozycje dla przedszkolaków: ,,Historia małej popielicy ,która nie mogła zasnąć’’ Kerstin Schoene, Sabine Bohlmann ; ,,Śpioszka Popielica’’ Marii Kowalewskiej ; ,,Siedem łóżek malutkiej Popielicy’’ Susanna Isern, Marco Soma oraz dla dzieci szkolnych ,,Gringolo .Historia o Popielicy’’- Lilli Koenig . Książeczka jest napisana wierszem w postaci wyliczanki. Zaczynamy od jednej popieliczki , a kończymy na dziewięciu. Wszystkie razem stanowią dziewięcioosobową rodzinę wraz z dziadkiem. Przeważnie maluchy wspaniale się bawią przy tej książeczce i niektóre nawet dwulatki potrafią dość szybko nauczyć się liczyć do magicznej cyfry 9. Z samej książeczki rozkładanej w harmonijkę ustawiają też domki, co rozbudza ich wyobraźnię. Sama treść jest dość krótka ,ale rzeczowa. Chodzi o to by na każdej stronie popielic przybywało, a dziecko próbowało je liczyć. Popieliczki przeglądają się w lusterku, boksują się, odwiedzają fabrykę popielniczek, podróżują statkiem, samolotem, autokarem, samochodem i jeżdżą też na rowerze. Gdy wracają do domu z pieszej wędrówki czeka na nie mama machająca łapką na powitanie. Posiłki zjadają przy wspólnym stole razem z dziadkiem, seniorem rodziny . Każdy ma swoją miseczkę, a mama popielica nakłada strawę z dużego garnka. A jak deszcz bębni w szyby, popieliczki zostają w domku ,układają się w jednym rządku i razem śpią. Krótką notkę o popielicach znajdziemy w książeczce na końcu, jako wkładkę. Popielice występują w Polsce nawet dość licznie w środowisku górskim i na pogórzu, znaczniej mniej na nizinach. Ssak ten ma szare futerko na grzbiecie, a brzuszek biały lub białoszary. Uszy ma spore i piękne duże czarne oczy w obwódkach. Ogon popielicy jest puszysty koloru popielatego. Jest to dość duży gryzoń. Zapadają w sen zimowy wczesną jesienią i budzą się w maju. Resztę sami z dzieckiem poczytajcie , pooglądajcie prześliczne obrazeczki, a przede wszystkim może za ta zabawą skryje się liczenie zwierzątek. I nim się obejrzycie, będziecie mogli liczyć w realu miśki, lalki i inne zabawki. Dziecko bardzo szybko chwyta w czym rzecz, pod warunkiem, że się je do niczego nie zmusza. To od niego wychodzi inicjatywa ,a my tylko podsuwamy temat. Powodzenia!

„Mądre bajki. Przyjaźń” to zbiór 15 krótkich opowiadań. Różnią się one tematem, bohaterami oraz ładunkiem emocjonalnym. Część z nich doprawiona jest szczyptą fantazji czy czarów, część zaś toczy się w realnym świecie, dlatego każdy znajdzie tu coś dla siebie. Przede wszystkim jednak każda historia poruszy ważną kwestię, choć wbrew tytułowi nie zawsze będzie ona związana z przyjaźnią. O czym więc przeczytacie? W tej książce Agnieszki Antosiewicz poznacie między innymi Antka, który bardzo pragnie mieć psa. Rodzice nie są przekonani do jego pomysłu, gdyż obawiają się, że chłopiec jedynie na początku będzie przykładał się do obowiązków, związanych z posiadaniem pupila. Postanawiają jednak sprawdzić wytrwałość syna i zabierają go do schroniska. Czy chłopiec znajdzie tam czworonożnego przyjaciela? I czy wystarczy mu determinacji, by zdobyć zaufanie pieska? Na kartach książki spotkacie także Tolę i Julka, którzy mają wybrać się na wakacje na wieś. Nie do końca są zadowoleni z perspektywy spędzenia letniego miesiąca u babci, gdyż obawiają się, że na wiejskim podwórku nie czeka na nich zbyt wiele atrakcji. Owszem, pyszne naleśniki z serem, przygotowane przez gospodynię poprawiły nieco humory kapryśnemu rodzeństwu, ale dzieci nadal wydawały się markotne. Jednak następny dzień przyniesie coś, co sprawi, że pobyt na wsi stanie się ciekawą przygodą. Jak miną wakacje Toli i Julka? Sprawdźcie sami! Opowiadania, zebrane w książce „Mądre bajki. Przyjaźń” pokażą młodym czytelnikom, jak ważna jest dbałość o relacje. Dzieci będą miały okazję przeczytać o różnych przygodach, a każda z nich będzie cennym doświadczeniem. Kasia, która jest odrobinę niecierpliwią dziewczynką pokaże, że uważność jest bardzo ważną cechą, która niezwykle pomaga w codziennym życiu. Historia krasnoludka Pompona pomoże dzieciom docenić to, co mają. Zaś przygoda wiewiórki Kitki i mieszkańca pewnej dziupli będzie świetnym przykładem tego, że nie należy nikogo oceniać po wyglądzie! Książka Agnieszki Antosiewicz to niezwykle ciekawa publikacja dla młodszych dzieci. Zebrane w niej opowiadania napisane są prostym i przystępnym językiem. Każda historia jest ciekawa, a co najważniejsze, przedstawieni w niej bohaterowie nie są idealni. Mają swoje zalety, ale i wady, nad którymi pracują. Opowiadania nie dają gotowych rozwiązań, ale skłaniają maluchy do refleksji. Lektura tej książki będzie świetnym wstępem do rozmowy o relacjach, emocjach i zachowaniach, które składają się na naszą codzienność. Dlaczego nie należy się przechwalać? Jak mogą skończyć się niemiłe żarty? Dlaczego warto znaleźć czas na zabawę? Jak znaleźć szczęście i bogactwo tam, gdzie na pierwszy rzut oka go nie widzimy? O tym wszystkim przeczytacie właśnie w książce „Mądre bajki. Przyjaźń”. Gorąco polecam książkę „Mądre bajki. Przyjaźń” dzieciom od 5. roku życia. Czytelnicze Podwórko

Piękna bajka, dla POLSKICH DZIECI !!! Po raz pierwszy wydana w 1926 r. Autorka " Pożogi ", patriotka, polska bohaterka. Kandydatka do nagrody Nobla, za cykl książek o starożytności bardzo popularnych w USA. Skreślona z listy kandydatów na wniosek organizacji żydowskich za antysemityzm (sic!). Współzałożycielka "Żegoty"organizacji pomagającej Żydom podczas II wojny światowej. Odznaczona medalem Sprawiedliwych wśród Narodów Świata. POLECAM !!!

Historyjki o pomniejszonych światach są najlepsze. Zresztą zobaczcie sami na okładkę i truskawkę, która urasta do rozmiarów indyka w święto dziękczynienia! Stąd też bardzo lubię wszelkie opowieści o gryzoniach (poza tym uwielbiam gryzonie). Trochę jednak szkoda, że "Bajka o mysiej rodzinie" nie wykorzystuje na maksa (!) tego potencjału pomniejszenia - przecież przygód i dziwnych możliwości jest co niemiara, a jednak Bond jest dość zachowawczy. Ale do jednorazowego przeczytania i obrazkowego oglądania może być.

Mama Lidki na co dzień pracuje w Bergamo we Włoszech. Co kilka miesięcy przyjeżdża na trochę do domu, odwiedza córkę i odjeżdża tam autobusem o 16.10. Lidka znowu zostaje sama z ukochanym dziadkiem w Cebulówce. Dziewczyna tęskni za rodzicielką i odlicza kolejne dni do ponownego spotkania z mamą. Kiedy jedynego opiekuna dziewczyny, zabiera pogotowie dziewczynka zostaje sama. Wiedźma z opieki społecznej razem z policjantką zastanawiają się nad losem eurosieroty. Lidka postanawia nie tracić więcej czasu i ucieka z domu. Postanawia wsiąść w ten sam autobus, o 16.10 którym zawsze odjeżdża mama. Cudem, z różnymi przygodami udaje jej się dostać do Bergamo, gdzie zaczyna poszukiwania matki. Jak wpłynie na dziewczynę samotna podróż? Czy ludzie poznani w trakcie wyprawy będą w porządku wobec Lidki? Czy dziewczyna odnajdzie matkę? Czy kobieta zrozumie, że córka za nią tęskni i zrezygnuje z pracy za granicą? Co z dziadkiem dziewczyny? Książka Piotra Rowickiego to warta uwagi książka młodzieżowa. Opowiada o samotnej wyprawie nastolatki tęskniącej za matką i jej konsekwencjach.

Wspaniała książka ukazująca jak ważna w życiu jest tolerancja, akceptacja i siła marzeń. W przystępny sposób pokazuje, że bycie innym wcale nie znaczy gorszym, a ocenianie innych przed ich poznaniem może być bardzo mylące. Książka ukazuje również, że każdy może się zmienić, tylko wystarczy dać mu szansę. Razem z synkiem polecamy gorąco! :)

„Było gdzieś kiedyś królestwo. Nie pamiętam dokładnie, jak się nazywało ani gdzie leżało. Wiem, że było wyjątkowe”. O tak! Uwierzcie mi na słowo, było wyjątkowe. Pod pewnymi względami przypominało wiele innych królestw, ale jednocześnie różniło się od nich. Królestwo znajdowało się na wyspie. Panował tu hawajski klimat i rosły palmy kokosowe. Pośrodku była góra, na którą padał śnieg. Od góry aż po piaszczyste plaże ciągnęły się pola ziemniaków. Superziemniaków! Pewien ogrodnik naukowiec wyhodował ziemniaki, które rosły już jako gotowe usmażone frytki. Pychota! Ludzie nie musieli obierać ziemniaków, tylko od razu mieli gotowe frytki. Poznajcie króla, królową, do której wszyscy mówią „miłościwa pani”, ich córkę królewnę Tuberozę, królową bakę i jej mopsa Pusia.Pewnego dnia królewna zaczęła się nudzić, choć miała wszystko. Wszystko było dla niej bez sensu. No bo jaki jest sens w pościeleniu łóżka rano, kiedy wieczorem znów trzeba je pościelić? Recenzja na: http://zycieipasje.net/2020/06/01/poczytaj-mi-na-ucho-krolestwo-jakich-wiele-katarzyna-wasilkowska-recenzja-audiobooka/