Notatki z podziemia

Świetna.

Świetna.

„Notatki z podziemia” Dostojewskiego składają się mniej więcej z dwudziestu procent zapisków/rozważań i osiemdziesięciu procent pamiętnika.
Zacznijmy od rozważań — nie są one zbyt bogate: przedstawia się w nich pojedyncze tezy i rozwleka wywód, nie prezentując przy tym kontrargumentów ani innych perspektyw.
Część pamiętnika jest dla mnie jeszcze mniej ciekawa; nie czuję też związku z częścią rozważań.
„Notatki z podziemia” nie są również pisane w sposób, który przyciągałby uwagę formą, budową zdań, metaforami czy wartością liryczną.

„Notatki z podziemia” Dostojewskiego składają się mniej więcej z dwudziestu procent zapisków/rozważań i osiemdziesięciu procent pamiętnika.
Zacznijmy od rozważań — nie są one zbyt bogate: przedstawia się w nich pojedyncze tezy i rozwleka wywód, nie prezentując przy tym kontrargumentów ani innych perspektyw.
Część pamiętnika jest dla mnie jeszcze mniej ciekawa; nie czuję też...

Istnieje anegdota, że jedyną książką Dostojewskiego, którą przeczytał Nietzsche, było jakieś kiepskie tłumaczenie Notatek z podziemia. Nie wiem czy przez tą legendę, ale ci dwaj pisarze często wspólnie są wymieniani w poczcie twórców literatury egzystencjalnej XIX wieku. Notatki z podziemia bowiem często są przedstawiane jako powieść przełomowa Dostojewskiego, cezura jego twórczości.

Ja się zawiodłem tą książką. Będąc cynicznym można powiedzieć, że jest to historia urzędasa, który jest pospolitym frajerem. Jeśli ktoś wyciąga jakąś mądrość z perypetii urzędników w szynkach petersburskich to gratuluję, ja nie byłem w stanie. Poza tym gdy w "Zbrodni i karze" główny bohater wypłakuje się u nóg prostytutki, to jest to jakkolwiek przejmujące. Ostatni rozdział "Notatek z podziemia" nie zapewnił mi katharsis.

Istnieje anegdota, że jedyną książką Dostojewskiego, którą przeczytał Nietzsche, było jakieś kiepskie tłumaczenie Notatek z podziemia. Nie wiem czy przez tą legendę, ale ci dwaj pisarze często wspólnie są wymieniani w poczcie twórców literatury egzystencjalnej XIX wieku. Notatki z podziemia bowiem często są przedstawiane jako powieść przełomowa Dostojewskiego, cezura jego...

WYBITNE DZIELO FILOZOFICZNE, GENIALNE STUDIUM CHARAKTERU, W CHUJ ŚMIESZNA PASTA Z KARACHANA, JEDNA Z BARDZIEJ WZRUSZAJĄCYCH HISTORII JAKIE WIDZIAŁEM, WSZYSTKO NA RAZ W MNIEJ NIŻ 100 STRONACH!!!!

WYBITNE DZIELO FILOZOFICZNE, GENIALNE STUDIUM CHARAKTERU, W CHUJ ŚMIESZNA PASTA Z KARACHANA, JEDNA Z BARDZIEJ WZRUSZAJĄCYCH HISTORII JAKIE WIDZIAŁEM, WSZYSTKO NA RAZ W MNIEJ NIŻ 100 STRONACH!!!!

🧠 Człowiek kontra 2×2 – Rozum vs. Wola 🧠

📍 Ocena: 8/10 – za odwagę, bezkompromisowość i psychologiczno-filozoficzny rezonans, który odbija się echem do dziś. Houellebecq? Czułby się tu jak w domu. Kafka? Zaznaczyłby jako inspirację. Camus? Poklepałby podziemnego brata po ramieniu.

❓ O czym to właściwie jest ❓

O człowieku, który wie za dużo. O bólu istnienia, który nie szuka ulgi – bo ta byłaby zbyt banalna. O buntowniku, który nie rzuca koktajli Mołotowa – bo jego rewolucja to złośliwy uśmiech rzucony logice, postępowi i wszystkim "kryształowym pałacom".

🎭 Styl i forma 🎭

Monolog neurotycznego, zgryźliwego, autoironicznego inteligenta. Bezczelny, samo-poniżający się, cierpko błyskotliwy. Dostojewski wciska czytelnika w fotel – i każe mu tam zostać, nawet jeśli się wierci. A potem jeszcze poprawia cytatem o „rozkoszy bólu zęba”.

🧩 Motywy i refleksje 🧩
🔹 Wolność jako prawo do samookaleczenia (emocjonalnego i moralnego)
🔹 Samoświadomość jako przekleństwo
🔹 Sprzeczność między racjonalnością a kaprysem duszy
🔹 Sarkazm jako akt (ostatniego?) oporu

📚 Dlaczego to wciąż działa? 📚

Bo współczesność nadal próbuje zbudować pałac kryształowy – idealny świat oparty na kalkulacjach, poprawności i algorytmach. A podziemny człowiek? On chichocze z kąta i mówi: „nie, dziękuję – ja wolę żyć na własnych warunkach, choćby absurdalnych”.

🏁 Finalnie 🏁
To literatura, która nie przymila się do czytelnika. Cyniczna, prowokacyjna, świadoma swej ohydy. I właśnie dlatego – mocna. Wolę takiego Dostojewskiego niż wielu dzisiejszych samozwańczych buntowników. Styl i myśl – ostre jak brzytwa.

🧠 Człowiek kontra 2×2 – Rozum vs. Wola 🧠

📍 Ocena: 8/10 – za odwagę, bezkompromisowość i psychologiczno-filozoficzny rezonans, który odbija się echem do dziś. Houellebecq? Czułby się tu jak w domu. Kafka? Zaznaczyłby jako inspirację. Camus? Poklepałby podziemnego brata po ramieniu.

❓ O czym to właściwie jest ❓

O człowieku, który wie za dużo. O bólu istnienia, który nie...

To nie jest opowieść do poduszki – to książka, która budzi niepokój i zmusza do konfrontacji z własnymi przekonaniami.

To nie jest opowieść do poduszki – to książka, która budzi niepokój i zmusza do konfrontacji z własnymi przekonaniami.

Hahaaa to jest fantastyczne wspomnienie. Książka nie wznawiana w polin i bardzo niedostępna. Czytałem ją jakieś 20 lat temu wybraną z repertuaru babci mojej znajomej. Cóż za klimat i co za czasy. Samotność nie jedno ma imię i nie jeden ma smak. Warto to mieć i dzielić się z innymi tak jak Fiodor.

Hahaaa to jest fantastyczne wspomnienie. Książka nie wznawiana w polin i bardzo niedostępna. Czytałem ją jakieś 20 lat temu wybraną z repertuaru babci mojej znajomej. Cóż za klimat i co za czasy. Samotność nie jedno ma imię i nie jeden ma smak. Warto to mieć i dzielić się z innymi tak jak Fiodor.

To krótsza, ale niezwykle intensywna powieść, która uważana jest za prekursora egzystencjalizmu. Narratorem jest człowiek z podziemia – zgorzkniały, odizolowany od świata bohater, który otwarcie przyznaje się do swej małości, hipokryzji i autodestrukcyjnych skłonności. "Notatki z podziemia" to nie tylko studium samotności i buntu wobec społeczeństwa, ale też filozoficzna refleksja nad wolną wolą i absurdem ludzkiego istnienia. W swojej pesymistycznej, ironicznej formie, książka zmusza czytelnika do konfrontacji z własnymi słabościami.

To krótsza, ale niezwykle intensywna powieść, która uważana jest za prekursora egzystencjalizmu. Narratorem jest człowiek z podziemia – zgorzkniały, odizolowany od świata bohater, który otwarcie przyznaje się do swej małości, hipokryzji i autodestrukcyjnych skłonności. "Notatki z podziemia" to nie tylko studium samotności i buntu wobec społeczeństwa, ale też filozoficzna...

Po pierwsze to skandal, że tę książkę tak trudno dostać po polsku i czytałam ją po niemiecku, przez co niestety wrażenia nie były tak miłe, bo to książka bardzo trudna do przetrawienia, ale naprawdę świetna.

Po pierwsze to skandal, że tę książkę tak trudno dostać po polsku i czytałam ją po niemiecku, przez co niestety wrażenia nie były tak miłe, bo to książka bardzo trudna do przetrawienia, ale naprawdę świetna.

To powinna być szkolna lektura, żeby ludzie we wczesnym wieku już mieli świadomość jak kształtuje się proces myśli, wielkiego pisarza. Dla mnie to był deser. To pierwsze próby autora, po okresie spędzonym na katordze i zesłaniu. Jest tu wolny, arogancki i głęboki. Prawdziwy rarytas.

To powinna być szkolna lektura, żeby ludzie we wczesnym wieku już mieli świadomość jak kształtuje się proces myśli, wielkiego pisarza. Dla mnie to był deser. To pierwsze próby autora, po okresie spędzonym na katordze i zesłaniu. Jest tu wolny, arogancki i głęboki. Prawdziwy rarytas.