Zaproszenie na egzekucję

🧠 Człowiek kontra 2×2 – Rozum vs. Wola 🧠 📍 Ocena: 8/10 – za odwagę, bezkompromisowość i psychologiczno-filozoficzny rezonans, który odbija się echem do dziś. Houellebecq? Czułby się tu jak w domu. Kafka? Zaznaczyłby jako inspirację. Camus? Poklepałby podziemnego brata po ramieniu. ❓ O czym to właściwie jest ❓
 O człowieku, który wie za dużo. O bólu istnienia, który nie szuka ulgi – bo ta byłaby zbyt banalna. O buntowniku, który nie rzuca koktajli Mołotowa – bo jego rewolucja to złośliwy uśmiech rzucony logice, postępowi i wszystkim "kryształowym pałacom". 🎭 Styl i forma 🎭
 Monolog neurotycznego, zgryźliwego, autoironicznego inteligenta. Bezczelny, samo-poniżający się, cierpko błyskotliwy. Dostojewski wciska czytelnika w fotel – i każe mu tam zostać, nawet jeśli się wierci. A potem jeszcze poprawia cytatem o „rozkoszy bólu zęba”. 🧩 Motywy i refleksje 🧩 🔹 Wolność jako prawo do samookaleczenia (emocjonalnego i moralnego) 🔹 Samoświadomość jako przekleństwo 🔹 Sprzeczność między racjonalnością a kaprysem duszy 🔹 Sarkazm jako akt (ostatniego?) oporu 📚 Dlaczego to wciąż działa? 📚
 Bo współczesność nadal próbuje zbudować pałac kryształowy – idealny świat oparty na kalkulacjach, poprawności i algorytmach. A podziemny człowiek? On chichocze z kąta i mówi: „nie, dziękuję – ja wolę żyć na własnych warunkach, choćby absurdalnych”. 🏁 Finalnie 🏁 To literatura, która nie przymila się do czytelnika. Cyniczna, prowokacyjna, świadoma swej ohydy. I właśnie dlatego – mocna. Wolę takiego Dostojewskiego niż wielu dzisiejszych samozwańczych buntowników. Styl i myśl – ostre jak brzytwa.

Dostojewski tym razem przeszarżował. Nie można odmówić mu oczywiście proroczej trafności i zręcznej diagnozy radykalizującej się młodzieży (i pokoleń, który biorą za to odpowiedzialność). Dużo tutaj mówi się o zgubnych ideach, szkodliwych wartościach i zatraceniu wartości moralnych, i to wszystko w powieści dobrze wybrzmiewa. Natomiast nie do zniesienia jest rozwlekanie intrygi na dziesiątki bohaterów, dokładanie nieznaczących wątków i tworzenie, koniec końców, nieco eseistycznej i patchworkowej historii, której elementy czasem łączą się w zgrabną całość, a czasem odstają zupełnie. Trochę tak, jakby każdy z tytułowych „biesów” pisał własną opowieść, która od czasu do czasu znajdzie swoje odzwierciedlenie w opowieści innego, choć bynajmniej nie jest z nią nierozerwalnie związana. W ten sposób lektura potrafi zmęczyć i naprawdę sprawdzić cierpliwość czytelnika.

Albert - opis przypadku, nic odkrywczego, ale też bez większych problemów. Sonata - tu się zaczyna. Czego tu nie ma! Tołstoj świetnie odnalazłby się na wykopie. Jestem w szoku, że to opowiadanie ma tyle lat ile ma. What a ride. Niestety momentami przynudzała i nie jest to żadne arcydzieło.

168/130/2025 Przerażająca opowieść o człowieku, zapewne w spektrum autyzmu, któremu przyszło żyć w czasach, gdy nie tylko tej choroby nie diagnozowano, ale w ogóle jej nie znano. Łużyn jest więc dziwolągiem, cudakiem, gburem zafiksowanym wyłącznie szachach. Jest tak niedostosowany do codzienności, że nawet końcowa scena, jego próba samobójstwa jest groteskowa. Tak jak całe jego życie. Piękna powieść. I najważniejsze: ani śladu małej dziewczynki z erotycznym podtekstem!!

„Zamek” Franza Kafki to wyjątkowo specyficzna lektura — wybitnie ambitna i, być może, pisana przez autora dla samego siebie. Można ją jednak próbować odczytać jako rozwinięcie pesymistycznej wizji „Procesu”, ale jednocześnie z wyraźnym przestawieniem akcentów: zamiast historii o wyroku, który wydaje system, dostajemy historię o tym, że system nie daje żadnej odpowiedzi. W obu powieściach Kafka opisuje w istocie ten sam konflikt — CZŁOWIEK KONTRA SYSTEM. O ile w „Procesie” Józef K. zostaje nagle aresztowany i zmuszony do obrony wobec systemu, który działa bez wyjaśnień, o tyle w „Zamku” sytuacja odwraca się zasadniczo. K. przybywa do wsi dobrowolnie, przedstawiając się jako geometra wezwany przez władze. Nie jest ścigany — sam staje się petentem. To przesunięcie zmienia wszystko. Józef K. walczy o uniewinnienie, K. walczy o uznanie. Tamten próbuje uniknąć wyroku, ten – uzyskać potwierdzenie, że w ogóle ma prawo istnieć w obrębie systemu. Jednak właśnie ta aktywna postawa ujawnia głębszy poziom absurdu. Im bardziej K. stara się zalegalizować swój byt, tym wyraźniej okazuje się kimś zbędnym — „ponadliczbowym”, kimś, kto wszędzie przeszkadza, choć nigdzie formalnie nie został odrzucony. W „Procesie” system jest agresywny, osaczający, niemal namacalny. W „Zamku” przeciwnie — pozostaje cichy, rozproszony, nieuchwytny. Nie atakuje, lecz nie odpowiada. Jego przedstawiciele mówią dużo, ale nie rozstrzygają niczego. Nawet momenty pozornej bliskości kończą się fiaskiem: najbardziej wymowna jest nocna rozmowa z Bürglem, podczas której urzędnik mimochodem odsłania mechanizm działania systemu i wskazuje K. możliwą w nim lukę. K. jednak, wyczerpany, zasypia w chwili, która mogłaby stać się przełomem. Szansa istnieje, lecz nie zostaje wykorzystana — i natychmiast znika. Pesymizm „Zamku” jest więc innego rodzaju niż w „Procesie”. Nie polega na nieuchronności wyroku, lecz na jego nieobecności. Bohater nie zostaje skazany — zostaje zawieszony. To zawieszenie znajduje wyraz także w formie utworu: powieść pozostaje niedokończona, co nie jest tylko faktem biograficznym, lecz znaczącym gestem. Być może Kafka celowo nadał „Zamkowi” formę bardziej rozwlekłą, momentami wręcz bardzo nużącą, aby czytelnik sam doświadczył tego stanu przeciągającego się oczekiwania i bezowocnego krążenia wokół nierozwiązywalnej sprawy — doświadczenia, które w „Procesie”, jako powieści bardziej zwartej i skondensowanej, jest znacznie mniej odczuwalne. Łatwo napisać w recenzji, że „Zamek” można odczytać — znacznie trudniej rzeczywiście przez niego przejść: lektura zajęła mi sporo czasu, czytałem ją powoli, po kilka–kilkanaście stron dziennie, z przerwami. W praktyce dopiero obejrzenie spektaklu Teatru Telewizji z 1989 roku w reżyserii Marka Grzesińskiego pomogło mi uporządkować i utrwalić w głowie przebieg powieści — mimo że inscenizacja wprowadza pewne zmiany. Brak zakończenia utworu (celowo lub przypadkiem) staje się częścią jego sensu — K. nie dochodzi do żadnego punktu, bo taki punkt nie istnieje. W obu utworach człowiek ponosi klęskę w starciu z systemem, ale jej charakter jest odmienny. Józef K. ginie gwałtownie, „jak pies”, natomiast K. z „Zamku” nie ginie — jego porażka polega na czymś bardziej rozciągniętym i trudniejszym do uchwycenia: na nieskończonym trwaniu w stanie oczekiwania, które nigdy nie prowadzi do rozstrzygnięcia.

„Pnin”, opowieść o fikcyjnym profesorze rosyjskim w Ameryce, obwołany został przez skłonnych do aliteracji recenzentów „mieszanką humoru i humanizmu”. Timofiej, to człowiek o wielkiej odwadze moralnej, człowiek czysty, uczony i wierny przyjaciel, spokojnie mądry, wierny jednej miłości, nigdy nie schodzi z wysokiego poziomu życia charakteryzującego się autentycznością i uczciwością. Ale upośledzony i ograniczony przez swoją niezdolność do nauki języka angielskiego, wydaje się postacią zabawną dla wielu przeciętnych intelektualistów... Rozdziały trwają w tym duchu. Lecz pod koniec okazuje się, że to już nie tyle powieść komiczna, ile wstrząsająca tragedia z komicznymi podtekstami. Od początku zresztą narrator opowieści jest mu nieprzychylny. Najpierw rzadko, na marginesach myśli, w aluzjach i krotochwilach, potem staje z przodu, a na końcu i w centrum, by zawładnąć całkowicie obrazem Tima, wkraczając do opowieści osobiście, przez co ten musi się salwować ucieczką.

Autor " Dżumy " powieści kultowej i światowego bestselleru. Nagroda Nobla w 1957 r. była wyrazem uznania dla jego twórczości " ukazującej znaczenie ludzkiego sumienia ". Uważał, że pisarz powinien służyć tym, którzy cierpią, a nie tym, którzy tworzą historię. Rekomendacja redakcji LC wprowadza w tematykę książki. To ostatnia ukończona powieść tego wielkiego człowieka, pisarza i filozofa opublikowana w 1956 r. Książka wpisuje się w nurt filozofii absurdu, stworzonej przez autora, pokazujący kruchość ludzkiej moralności i brak sensu w życiu. Utwór jest zaliczany do najtrudniejszych, ale i do najwybitniejszych prac pisarza. POLECAM !!!

Niezwykle intrygująca. Wszystkie postacie, z którymi Cziczikow prowadzi rozmowy są jakieś bez emocji. Sama forma utworu przypomina twórczość Gombrowicza, zwłaszcza Ferdydurke. Całe te rozbudowane opisy są tylko po to, żeby wyciągnąć moral i przy okazji są tak absurdalne, że trudno to w pełni uchwycić, a jednocześnie nie sposób traktować całkiem poważnie. Świetna groteska, na pewno zajrzę kiedyś po więcej Gogola.

Podobnie, jak "Król" Twardocha książka porusza kwestię egzystencji marginesu społecznego w metropolii europejskiej. Doblin mocno akcentuje przypadkowość, a zarazem brutalność ludzkiego losu. Szczegółowe opisy miasta, pozwalają wgłębić się w klimat Berlina w dwudziestoleciu międzywojennym. Dające do myślenia są sceny zabójstw zwierząt w rzeźni, a właściwie wyciągnięte z nich wnioski.

Powieść ta przedstawia w groteskowy i absurdalny sposób realizm czasów industrializacji w sowieckiej Rosji. Na początku akcja bardzo się rozpływa, ale z czasem nabiera tempa i w dosłownym znaczeniu zaczyna zbierać "żniwa". Forma w jaki sposób książka została napisana może odstraszać młodsze grono czytelników, lecz jak stwierdził sam Płatonow posługiwał się on "kaleczonym" językiem z pełną świadomością. Myślę, że powinna być to obowiązkowa pozycja dla nastolatków romantyzujących z socjalizmem i upatrujących w nim idealny ustrój.

Książka trudna do interpretacji. Klasycznie jest to przestroga, wskazanie zagrożenia wynikającego z oblomowskiego trybu życia. Jeszcze inaczej może być to medytacja nad wolną wolą człowiek,nature Vs nurture. Czy oblomow mógł się tak naprawdę zmienić, czy ten los był mu pisany? I czym tak naprawdę jest dobre życie? Czemu życie oblomowa nie miało by być tym dobrym, w końcu robi to co chce. Z dzisiejszego punktu widzenia możemy interpretować oblomowa jako cierpiącego na depresję, i możemy obserwować jak druzgocące są jej efekty. Jeszcze inaczej na to patrząc musimy zauważyć że oblomow ma dobre argumenty. Po co robić cokolwiek, przecież nie ma to sensu. Malo kto po przeczytaniu tej książki naprawdę zauważy jak mocny jest to argument. Jeśli ktokolwiek traktuję obecnie tą książkę jako krytykę lub drogowskaz to pomija ważny element interpretacyjny wynikający z upływu czasu. Ta książka jest dyskusja, nie ma tu odpowiedzi, są tylko pytania. Edit. Po przemyśleniu to jest dosłownie rosyjski "obcy". Idealny papierek lakmusowy dla dzisiejszego społeczeństwa.

Rosyjska wersja profesora stonera. Gorsza zdecydowanie ale też krótsza i trochę o czymś innym. Pięknie połączył Tołstoj wątki nieuniknionej śmierci, tabu, alienacji, presji społecznej i tragedii wolności. I pewnie jeszcze wiele więcej motywów. Na pewno do polecenia każdemu i idealny kandydat na lekturę szkolną.

Historia zaskakująca i nieoczywista. Główny bohater obdarty z emocji, ambicji oraz charakteru. Pobyt w więzieniu nie zmienia jego podejścia do świata, ponieważ on nigdy nie był wolny. Zawsze to inni podejmowali za niego decyzję. Więzienie zatem było dla niego tylko nową i bardziej fizyczną formą zniewolenia. Rozmowy na temat jego dalszego losu toczyły się bez jego udziału, nikt nie chciał usłyszeć co ma do powiedzenia. Najwięcej do powiedzenia na temat jego duszy mają osoby z nim całkowicie niezwiązane. Nikt nie rozumie jego postępowania ani nawet nie próbuje zrozumieć, rzucany jest tylko osąd za osądem. Jak dla mnie pokazana bezuczuciowość postaci nie odzwierciedlała jego prawdziwego wnętrza, a raczej potrzebę supresji swoich emocji w celu odnalezienia się w świecie, w którym nie da się być człowiekiem wolnym. Jaki cel ma przeżywanie czegokolwiek skoro znajdzie się mnóstwo osób, które zaczną wytykać, że robisz to źle?

Czytałem wydanie Biblioteki Narodowej. Wbrew tytułowi historia bardzo ciekawa. Opowiada o życiu już podstarzałego profesora, który powoli żegna się z życiem w sensie fizycznym i mentalnym. Profesor nie przystaje już do tego świata, zaszły zmiany, a on sam nie wierzy już w żadną głębszą ideę, która spoiła by wszystkie inne idee i wartości w jedną całość i uporządkowałaby tożsamość tego człowieka. Bez niej jest zobojętniały - świat i ludzie tracą na znaczeniu. Pochłania go dekadentyzm, czy nawet nihilizm. Ciekawa pozycja.

Na początku jest dużo przemyśleń - w moim odczuciu - totalnie o niczym. Rozumiem, że mają to być głębokie rozmyślania egzystencjalne, ale to czy podnieść z ziemii papierek do nich nie należy, choćby nie wiem jaką historię do tego dopisać. W 1/4 w książce dalej nic się nie dzieje - narrator chodzi po ulicach, pracuje w bibliotece i śpi w mieszkaniu. Mam wrażenie, że historia opowiedziana z perspektywy Samouka byłaby ciekawsza. "Będę czytał Eugenię Grandet. Nie dlatego, żeby mi to sprawiało wielką przyjemność, trzeba jednak coś robić". - To, zdaje się motyw przewodni narratora, a to sprawia, że ja mam podobne odczucia do "Mdłości". Bohater jest bardzo spostrzegawczy, dostrzega mnóstwo szczegółów, niewidocznych dla zwykłych śmiertelników, choć mam wrażenie, że na dłuższą metę nic z tych obserwacji nie wynika. Pojawiają się historie relacji z kobietami, ale tak samo nijakie jak wszystko inne. Jest nieco przerażony swoją wolną wolą, nie ma pojęcia, co zrobić ze swoim życiem, choć jak zauważa, jest jeszcze młody i może zacząć od nowa. Na ostatnich 20 stronach w końcu się coś dzieje, a narrator zyskuje mój szacunek. Ostatnia strona daje jednak nadzieję - "można więc uzasadnić swoje istnienie?" - pyta autor. Myślę, że tak. To nie tak, że nie doceniam tych głębokich przemyśleń na temat bezsensu istnienia, czy tym bardziej - ich nie rozumiem. Rozumiem i doceniam. Tylko wydaje mi się, że - zwłaszcza w dzisiejszych czasach, gdy mamy epidemię depresji - do niczego konkretnego to nie prowadzi, a wręcz mogą być szkodliwe.

Jak jest z wieloma pisarzami, którzy się "odleżeli", tak samo przy Faulknerze zaskoczyło mnie to jak wybitnym jest pisarzem. To nie ulega żadnym wątpliwością dla mnie, to literatura piękna najwyższej próby, taka jakiej szukam: bardzo gęsta, wymagająca, męcząca nawet, a przy tym, a nie mimo to, wciągająca. Fascynująca językowo, interesująca moralnie i po prostu ciekawa, jako książka do czytania. Od razu zaznaczam, że jestem fanką starych tłumaczeń Faulknera z serii "NIKE", bo te nowe, choć na pewno przejrzane, porządnie przemyślane wydają mi się sterylne, czyste, wymyślne nawet. Mam świadomość problemów starych przekładów (również dzięki lekturze "Trzech tłumaczek" Umińskiego), ale po prostu bardziej pasują według mnie do prozy Faulknera, do deliryczności tego pisania. To powiedziawszy: "Wściekłość i wrzask" to koszmarna i koszmarnie dobra powieść. Kiedy już połapiemy się kto jest kim (a fajnie jest odkrywać to bez pomocy internetu), to przyjemność (i nieprzyjemność, bo taka jest ta książka, pełna paradoksów) czytania jeszcze wzrasta. Poznajemy losy upadłej, upadającej rodziny południowych posiadaczy, którzy z dawnej "wielkości" posiadają tylko "dumę" i jest ona jedną z przyczyn ich upadku. No nie powiem na temat Faulknera pewnie nic co nie zostało powiedziane: drażniąca, fascynująca, wymagająca, piękna proza która mimo upływu lat nie traci na znaczeniu.

Wilk stepowy jest opowieścią o poszukiwaniu "tego czegoś" w życiu, przedstawioną z perspektywy tytułowego Wilka - 50-letniego samotnika. Czuć zarówno mocny wpływ romantyzmu jak i pozytywizmu, jednocześnie powieść wychodzi poza jasno określone nurty.

Dla leniuchów - 7,5 / 10. Bardzo dobra rzecz. *** Anton Czechow ma na swoim koncie wiele sztuk teatralnych, kilkaset opowiadań i - uwaga - tylko jedną powieść! Muszę uczciwie przyznać, że owa powieść Czechowa to dramat. "Dramat na polowaniu" w zasadzie, bo tak brzmi jej pełny tytuł. Jest to quasi-kryminał, z tym że napisany przez mistrza pióra, a nie manufakturę Remigiusza Mroza. Czechow nie był jednak dumny z faktu, że go napisał. Gdyby żył dzisiaj, zapewne wydałby to pod pseudonimem i nie chwalił się okładką na Instastories. Bo czy to wypada poniżać się pisaniem kryminału i schlebiać gustom mas? Czy jego powoli kształtująca się reputacja na tym nie ucierpi? Pytanie zasadne, bo książkę drukowało w odcinkach czasopismo o dość dyskusyjnej reputacji. A sam autor musiał się nieźle napocić (czytaj: nażebrać), by otrzymać należne mu wynagrodzenie. Wszystko to powodowało, że Czechow najzwyczajniej w świecie wstydził się tej książki. Mało tego: uważał ją za najsłabszą rzecz, jaką napisał. Ewidentnie się mylił. Miała być parodia i ośmieszenie kryminału, a wyszła zgrabna, pełnokrwista powieść. Szkatułkowa fabuła w wielkim skrócie: do redakcji jednej z moskiewskich gazet niejaki Kamyszew przynosi rękopis kryminału, który chciałby wydać. Redaktor jest, lekko mówiąc, sceptycznie nastawiony. Rozpoczyna lekturę, której treść kompletnie go zaskoczy… Fabuła momentami przypomina pomysły Agathy Christie, z dwoma różnicami: większą głębią postaci oraz starannie naszkicowanym tłem społecznym. "Dramat na polowaniu" ukazał się w 1884 roku, zaś pierwsza książka Christie trzydzieści sześć lat później. Co znajdziemy u Czechowa? Dramy i łzy jak na streamach Szymona Hołowni, skoki adrenaliny większe niż cła Trumpa na Europę. Bawiłem się świetnie; lubię bardzo czechowskie poczucie humoru, którego jest tu od groma. Są śmieszne zwierzęta (gadająca papuga), śmieszni ludzie (na to zawsze można liczyć), ale też i zabawne didaskalia: "Spojrzeliśmy raz jeszcze na karciarza Franza i wyszliśmy z altanki. Stąd udaliśmy się do wiodącej na pole furtki ogrodowej. Furtki w powieściach z reguły odgrywają doniosłą rolę. Jeżeli państwo sami tego nie zauważyliście, zapytajcie mojego Polikarpa, który pochłonął w swym życiu mnóstwo strasznych i niestrasznych powieści, i on na pewno potwierdzi ten błahy, a jednak charakterystyczny fakt". Nawiasem mówiąc, przewrotnie naszkicowana postać służącego Polikarpa to kolejny diamencik, ale nie będę zdradzać więcej. To była świetna lektura, a Czechow powinien się wstydzić, że się tej książki wstydził. Zasłużone 7,5. "Samobójcą nazywa się człowieka, który pod wpływem cierpień fizycznych lub psychicznych pakuje sobie kulę w łeb; dla tych, którzy dają upust swym nikczemnym, pustoszącym duszę namiętnościom w święte dni wiosny i młodości, nie ma nazwy w języku ludzkim. Po kuli następuje spokój mogiły, po straconej młodości - lata smutku i dręczących wspomnień".

Choć na początku wydaje się, że Iwan Turgieniew posługuje się tylko dwiema materiami, tworząc swoich bohaterów, to pod koniec powieści przestają być one tak jednorodne. Co znamienne, jedna z nich zachowała zdolności do tworzenia, a druga nigdy tych zdolności nie posiadła.

obraz postaci, która bez większego ciężaru, bez wielkiego upadku wycofuje się z życia, życia społecznego, życia jako samo w sobie. próbuje wymknąć się godzinom, minutom, sekundom robiąc rzeczy nie mające wagi, nie przykuwające większego sensu: układa sam ze sobą karty, ogląda i doszukuje się czegoś większego w drogach rysowanych przez pęknięcia w suficie, chodzi na spacery, wyznacza sobie trasy, by nabrać jakiejkolwiek dyscypliny. na końcu tej podróży, tej tułaczki wyzbytej jakiegokolwiek sensu czy celu, wraca do życia, wynurza się z tego snu, obojętności trzymającej na dnie, samotności wyuczonej na blaszkę. pokazuje tym samym, że niczego nie można z nich wynieść, wybrać, że jest to stan, który dosłownie obojętnie patrzy mu prosto w oczy oraz niczego nie uczy.