Niezwykły dżentelmen

Przyjemny romans w stylu Jane Austen. Od początku wiadomo, o co chodzi i jak się skończy. Napisany ładnym językiem, pełno tu naiwnych kobiet, szarmanckich mężczyzn, zabawnych zbiegów okoliczności i dialogów ze staroświeckim urokiem. Książka nie tak dobra jak „Uciekająca narzeczona”, bo w tamtej postacie były bardziej złożone, a i fabuła mniej przewidywalna, ale też zacna rozrywka. TO romans prawie bez romansu, w sumie jak u Austen.

Sir Valdo, słusznie zwany Niezrównanym, przyjeżdża na wieś. Nikt nie wie, w jakim celu i na jak długo, bo co taki obyty, zamożny dżentelmen mógłby robić na prowincji? Ale skoro już się zjawił, to należy zagiąć na niego parol (zależnie od wieku albo samodzielnie, albo w imieniu córki),wyprawiać bale, przejażdżki i tym podobne, ewentualnie, jeśli jest się mężczyzną, podpatrzeć, jak też nosi się, jak powozi, czym jeździ i w ogóle jak zadaje szyku Niezrównany, by pójść w jego ślady.

Tymczasem sir Valdo remontuje zaniedbany dom, który odziedziczył, bo chce tam urządzić sierociniec, ale wcale mu nie w głowie ożenek. Nawet nie chce mu się nikogo uwodzić – bo to i nieładnie, i w sumie po co – a miłość to już chyba nie dla niego, zwłaszcza że wszystkie te trzpiotki nie mają nic do zaoferowania. Mógłby mieć każdą i dobrze o tym wie, ale chce kochać albo naprawdę, albo wcale. Na bale owszem, uczęszcza, bo wypada… A może nie tylko dlatego? Może motywuje go pewna skromna, inteligentna i wcale niebrzydka guwernantka?

Ancilla Trent nie ma majątku i pracuje, choć jest arystokratką. Jeśli wyjdzie za mąż, to tylko z miłości, a że jakoś ta miłość się nie przydarzyła, to jest już starą panną. Musi utrzymywać się samodzielnie. I chyba w ogóle nie zwraca na sir Valda uwagi – ot, modniś jak wszyscy oni. Ale my oczywiście wiemy, że panna Trent jak najbardziej zwraca na niego uwagę, choć stara się trzymać fason.

Ach, i oczywiście dochodzą jeszcze kuzyni sir Valda, kapryśna i egocentryczna do granic możliwości panna Tiffany, skromna, ale wielkiego ducha Patience i w ogóle cała galeria uroczo przerysowanych postaci, które dodają tej historii wdzięku.

Nic tylko zaparzyć dzbanek herbaty, rozsiąść się wygodnie, nakrywając nogi kocykiem, i pogrążyć się w niezobowiązującej lekturze.

Przyjemny romans w stylu Jane Austen. Od początku wiadomo, o co chodzi i jak się skończy. Napisany ładnym językiem, pełno tu naiwnych kobiet, szarmanckich mężczyzn, zabawnych zbiegów okoliczności i dialogów ze staroświeckim urokiem. Książka nie tak dobra jak „Uciekająca narzeczona”, bo w tamtej postacie były bardziej złożone, a i fabuła mniej przewidywalna, ale też zacna...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Sympatyczny romans dwojga różnych charakterologicznie bohaterów. On zwany Niezrównanym Arbiter Elegancji i innych ważnych w wyższych sferach dziedzin życia czyli jak należałoby mniemać napuszony i pusty osobnik. Ona uboga arystokratka, zgorzkniała wskutek konieczności zarabiania by przeżyć. Styka ich ze sobą przemyślny przypadek, który jak to w harlequinach bywa doprowadza do rewizji poglądów czytelników na charaktery bohaterów i oczywiście szczęśliwego końca. Dodatkowym smaczkiem jest nieco niedzisiejszy napuszony styl narracji typowy dla autorki.

Sympatyczny romans dwojga różnych charakterologicznie bohaterów. On zwany Niezrównanym Arbiter Elegancji i innych ważnych w wyższych sferach dziedzin życia czyli jak należałoby mniemać napuszony i pusty osobnik. Ona uboga arystokratka, zgorzkniała wskutek konieczności zarabiania by przeżyć. Styka ich ze sobą przemyślny przypadek, który jak to w harlequinach bywa doprowadza...

Sir Waldo Hawkridge otrzymał niepodziewany spadek: rozległą, zaniedbaną przez skąpego wuja Josepha Calvera posiadłość na wsi, Broom Hall. A niespodziewaną dlatego, że jako jedyny członek rodu nie zatruwał życia staremu wujowi swą obecnością, ponieważ nie zależało mu na jego majątku. Jednak gdy już otrzymał ową posiadłość, postanowił urządzić w niej sierociniec i osobiście dopilnować wszystkich działań mających na celu przywrócenie jej świetności. Towarzyszył mu jego kuzyn lord Lindeth Calver. Wieś, w której usytuowany był majątek, nie była wielka, a wieści o dwóch przystojnych bogatych kawalerach rozniosła się wśród jej mieszkańców lotem błyskawicy. Tiffany, najpiękniejsza, ale i też najbardziej zepsuta z młodych dam, która łamała serca wszystkim kawalerom, postanowiła owinąć sobie wokół palca obu paniczów, jednak o ileż lord Lindeth od razu zauroczył się młodą flirciarą, o tyle na Niezrównanym zrobiła wręcz odwrotne wrażenie. Jego uwagę przykuła uboga, błyskotliwa i urocza panna Ancilla Trent, opiekunka Tiffany.
Chociaż styl Pani Heyer absolutnie mi nie odpowiada, to historie pisze ciekawe, a postaci rysuje wyraziście. Wkurza mnie niesamowicie przeplatanie dialogów "relacjami reporterskimi" typu "Na te słowa wszyscy się roześmiali, a pastor stweirdził, iż ma nadzieję, że jego dzieci zawsze będą porządne, jednak nie powinny uchodzić za fajtłapy. Pani Chartley załamała ręce w geście przesadnej rozpaczy, zgodziła się jednak zobaczyć taniec."

Sir Waldo Hawkridge otrzymał niepodziewany spadek: rozległą, zaniedbaną przez skąpego wuja Josepha Calvera posiadłość na wsi, Broom Hall. A niespodziewaną dlatego, że jako jedyny członek rodu nie zatruwał życia staremu wujowi swą obecnością, ponieważ nie zależało mu na jego majątku. Jednak gdy już otrzymał ową posiadłość, postanowił urządzić w niej sierociniec i osobiście...