Oświadczyny księcia

1881

369

bolognesi

20.04.2023

5 / 10

Na półkach:

Moja pierwsza książka Georgette Heyer, podobno jedna z jej najlepszych. Cóż...
Skusiłam się, bo autorka "niewspółczesna", Brytyjka, więc spodziewałam się przynajmniej lepszego odwzorowania epoki, niż to bywa w nowszych romansach historycznych.
A tymczasem to typowa, naiwna historyjka jakie można liczyć w setkach/tysiącach. Może rzeczywiście momentami język odwołuje się do Jane Austen, ale to by było na tyle.
Sytuacje, bohaterowie - mało realne jak na epokę.
Końcówka książki nudnawa, brak napięcia, zaskoczenia lub przynajmniej zaciekawienia "co będzie dalej".
Na plus zapisuję brak scen erotycznych, dyszenia, wzdychania, pękania serc na tysiące kawałków i podobnych bzdur, których pełna jest tego rodzaju literatura.
Jednak jeśli chodzi o gotycki romans historyczny to dla mnie numerem jeden jest Victoria Holt, a po powieści Georgette Heyer już nie sięgnę.

408

Mila

08.06.2020

7 / 10

Na półkach:

Jedna z lepszch książek tej autorki. Czasami powiewa nudą, ale naszczęście raz na 100 stron było się z czego zaśmiać, bo nie wiem czy bym ją inaczej doczytała. Jak dla mnie była ok, więc polecam.

258

200

MmeCrapaud

17.02.2019

7 / 10

Na półkach: , , ,

Dlaczego nie można go porównywać w skali jeden do jednego z książkami Austen? Bo Jane nie pisała romansów historycznych, tylko romanse obyczajowe. One dla nas stały się historyczne. To jest naprawdę dobry romans historyczny. Ma podobną dynamikę, a nawet koncept do "Dumy i uprzedzenia", ale bohaterowie są stworzeni przez autorkę żyjącą ponad wiek po okresie regencji i to się czuje. Klimat podobny, brak seksu i cały humor oparty na wadach poszczególnych bohaterów, ale już oni sami są jednak inni. Autorka mogła sobie po prostu pozwolić na więcej.
Phoebe nie jest podobna do w gruncie rzeczy świetnie "ułożonych" bohaterek z tamtej epoki. Jest inteligentniejsza, bardziej wygadana i odważna. Jej epokowe pierwowzory widziałyby w niej masę wad i ekscentryzm nie do przyjęcia. Książka była jednak napisana dla naszych babć i mam, a te już takie potulne i przytłoczone światem nie były.
To nie jest głęboka fabuła z wielkimi dramatami, to lekka tryskająca humorem historyjka o miłości i zmianach, które musieli przejść bohaterowie, by to uczucie stało się możliwe. Moje wydanie z 2007 roku to ponad 500 kieszonkowych stron, ale to tylko jeden uśmiechnięty wieczór. Dla dialogów, dla karykaturalnych drugoplanowych bohaterów i dla scen, w których utarto Księciu Sylwestrowi nosa, WARTO.

1806

1738

Efemeryda

15.06.2018

6 / 10

Na półkach: ,

Klasyczny romans historyczny nie odbiegający od schematu, a jednak...Dobrze opisane postacie, z głębią i charakterem przynajmniej trówymiarowym. Świetne dialogi zawierające szpilki i szpileczki w ilości wywołującej zaciekawienie. Do tego swoisty napuszony, zupełnie niedzisiejszy styl narracji. Wszystko to złożyło się na urokliwą książkę romansową.

2087

491

Wagabunda

22.06.2017

3 / 10

Na półkach:

Zmeczona dniem okrutnie zabralam do lozka romans z mysla - ot, relaksik, cos jak lody podjadane ukradkiem :P Niedobry to pomysl byl , oj niedobry . Mial byc Ksiaze Charyzmatyczny - ja zobaczylam pompatycznego osla , miala byc Interesujaca Dziewoja - u mnie to wyszla Cholernie Irytujaca Smarkula .I wszystko to osadzone w niby realiach historycznych a mialo sie z historia tyle co ja z alpinizmem. Wiem, wiem, romasidelko , ale na bogi Hadesu, skoro epoka przedwiktorianska to stosujmy przedwiktorianskie realia a nie bzdety wyssane z palca ! Jedyna pociecha ze ksiazka z biblioteki, nie prywatna . Nie czytac , oczu szkoda .

672

Adula

21.05.2016

6 / 10

Na półkach: , ,

Urocza ;)

2852

2261

magdalena

29.08.2015

5 / 10

Na półkach:

Porównania do Jane Austen na wyrost. Samo osadzenie historii w Anglii kilkaset lat temu nie czyni z tej książki pozycji godnej rangi książkom mistrzyni Jane. Sama historia nie jest zła, jest nawet ciekawa. Ale główna bohaterka jest przedstawiona w sposób, który nie pozwala jej polubić. Phoebe jest bardzo irytującą młodą damą, denerwującą panienką, która zawsze musi postawić na swoim. Nie polubiłam jej, a przez to nie polubiłam całej książki.

422

Atyde

29.06.2014

6 / 10

Na półkach: ,

Książka całkiem niezła, ale tematyka historyczna to jednak nie moje klimaty.

316

Okamia

09.05.2013

9 / 10

Na półkach: ,

Pełna humoru i dowcipu. Na pewno sięgnę jeszcze nie raz :)

książę oświadczyny powieść

Poznaj innych czytelników

177 użytkowników ma tytuł Oświadczyny księcia na półkach głównych

Przeczytane 121
Chcę przeczytać 53
Teraz czytam 3

37 użytkowników ma tytuł Oświadczyny księcia na półkach dodatkowych

Posiadam 17
Romans historyczny 9
Ulubione 5
2018 2
Romanse historyczne 2
Harlequin 1
Z miłością w tle 1

Tagi i tematy do książki Oświadczyny księcia

Inne książki autora

Więcej

0,0

These Old Shades Georgette Heyer

6,2

Zbrodnia wigilijna Georgette Heyer

5,6

Uprowadzona Georgette Heyer

6,1

Niezwykły dżentelmen Georgette Heyer

5,8

Uciekająca narzeczona Georgette Heyer

6,0

Czarna ćma Georgette Heyer

8,0

Cotillion Georgette Heyer

więcej

Georgette Heyer

Angielska autorka romansów historycznych i kryminałów

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Zakochani mimo woli

Karen Hawkins

[Opinia ta, to wyłącznie moje subiektywne odczucia i wnioski w odniesieniu do moich subiektywnych gustów i upodobań ;) Uwaga - spoilery!] Z ciekawością sięgnęłam po książkę Zakochani mimo woli. A dokładniej z ciekawością i niepokojem, ponieważ o autorce nic nie wiedziałam, nie czytałam nic innego pani Hawkins ani żadnych spoilerów na temat samej książki. Tak więc zaczynając czytać byłam niczego nieświadoma. Zaczyna się ciekawie - hulaka i rozpustnik kontra szara myszka w okularach. Ucieczka powozem, po to, by wziąć ślub, niestety (stety dla nas czytelniczek) z niewłaściwą kobietą - rozpoczyna powieść. Tyle faktów poznałam już po pierwszych czterech stronach, więc dobrze się czytało, miałam ochotę na więcej. Zainteresowała mnie ta historia. Co prawda nic nie wiedziałam co będzie dalej, jak, gdzie, kiedy i dlaczego... nie znałam nawet zarysu fabuły książki. Nie wiedziałam, czy to dobrze, czy źle... Nie miałam się czym przejmować, pomimo tego, że zagryzałam palce do łokci czy on aby jej nie zdradzi. Na szczęście po połowie zaczęłam wierzyć, że nie będzie śfinią. :P Taki wątek w romansach praktycznie przekreśla w moich oczach książkę. Po prostu nie trawię w nich zdrady. Wątek z zagrożeniem przemocą fizyczną dla bohaterki to mój ulubiony klejnocik w książkach, tutaj owszem, był ale w bardzo maleńkiej wersji, na koniec i czułam niedosyt. Byłoby atrakcyjniej dla mnie, jeśli bohaterka byłaby w większym, a przede wszystkim częstszym kłopocie ;) Jeśli chodzi o bohaterów to cóż... polubiłam. Może nie padłam przed nimi na kolana, jednak nie byli najgorsi. Ona to jak już wspomniałam szara myszka, uboga krewna pomiatana przez ludzi, u których mieszka, święcie wierząca w dobroć ludzi i w swoją dobroczynną pracę w Towarzystwie dla kobiet upadłych. Przy tym nie jest jednak zahukana, ani nie upodabnia się do mopa, ale ma własne zdanie i pomimo sprzeciwów Aleca z determinacją stara się osiągnąć swoje cele. On rozpustnik, uwodziciel, lubiący hazard, wino i kobiety. Oczywiście z drugim dnem, ponieważ ma pod tą powłoczką dobre serducho i dosyć szybko ulega urokowi Julii. Podobała mi się bardzo zaborczość Aleca, zazdrość o Julię i jej powrót na salony już nie jako sowa w worku, tylko jako urocza i ponętna kobietka. Taki kopciuszek. ;) Intryga utkana przez ciemne charaktery powieści łatwo rozwikłana i wiadomo było, kto co i jak. W tej książce brak większych tajemnic, sekretów trudnych do odkrycia. Niewiele trzeba myśleć przy tej lekturze, ot taka łatwa, lekka i przyjemna. Jak już gdzieś pisałam lubię dużo wszystkiego... więcej niebezpieczeństwa, więcej namiętności (tylko raz właściwie scena łóżkowa i to baardzo płytka i króciutka, skąpa w szczegóły ech),więcej tajemnic (tak, mam do nich słabość...) i więcej dialogów pomiędzy główną parą. Zabrakło mi tego. To nie znaczy wcale, że mi się nie podobała, bo podobała się, a jakże. O niedostatkach wspominam nawiązując do mojego romansu idealnego, który tkwi gdzieś tam w moim sercu... Ta książka ideału nie sięgnęła, ale odebrałam ja jak najbardziej pozytywnie. :)

tajemna

oceniła na711 lat temu

Wenus

Barbara Dawson Smith

Bardzo przyjemne babskie czytadło z kategorii romantycznych odmóżdżaczy. Ciekawa fabuła, zaskakujące zakończenie, dobrze napisana powieść. Nie oczekuję zbyt dużo od literatury tego pokroju, dlatego oceniam ją bardzo dobrze, bo zapewniła rozrywkę na jeden wieczór ;)

Orlica -chce-czytac-wiecej

ocenił na714 lat temu

Branka

Elaine Coffman

To moje drugie spotkanie z tą autorka,pierwsze było trochę rozczarowujące.W tej historii porwało mnie wszystko:sposób narracji,bohaterowie,bieg wydarzeń... Willl-główny bohater męski-artysta,wolny duch nie znoszący ograniczeń z jednej strony.Z drugiej-człowiek obciążony rodzinnymi zobowiązaniami,następca swego wysoko urodzonego ojca.Ciążą na nim obowiązki,ojciec chciałby nim kierować,ale Will nie jest tak potulny jak chciałby tego jego ojciec-tyran.Will jest głęboko wrażliwy,lecz ukrywa swoje uczucia przed innymi.Zraniony przez ojca,który chce go obwinić o śmierć młodszego syna.Will rzeczywiście ma poczucie winy,trochę nielogiczne ale jednak ma.Za wszystko co złe chce się odegrać na ojcu.To z zemsty kupuje a następnie poślubia indiańską niewolnicę Szybkonogą.Wie,że dziewczynę jest biała,ale przez długi czas traktuj ją jak niemądrą dzikuskę,bez własnego rozumu. Margery-nie pamięta swojej przeszłości,nie wie kim była,wspomnienia wracają do niej tylko w snach,zresztą są to wspomnienia mocno fragmentaryczne.Jest nieufna,zachowuje się tak jak nauczyła się w indiańskiej niewoli.Chce bezwzględnie zadowolić swojego nowego właściciela.Gdy ten ją poślubia dziewczyna jest mu oddana,we wszystkim posłuszna.Otacza go miłością i czcią,chce zaspokajać wszystkie potrzeby męża.A ten zawozi ją do swego rodzinnego domu i porzuca.Zostawia Margery w obcym dla niej kraju,w domu kompletnie obcych jej ludzi.Nie interesuj go w jaki sposób Margery poradzi sobie z wrogością jego ojca.Interesuje go wyłącznie zemsta.Na szczęście kobiecie przychodzi z pomocą teściowa-Olivia.To ona kieruje edukacją Margery,pomaga jej we wszystkim.Jest dla niej nie tylko mentorką ,ale i zastępczą matką. A potem wraca Will.Po dwóch latach nieobecności,myśląc ,że żona przyjmie go z otwartymi ramionami,że nadal będzie go czcić, kochać i spełniać wszystkie jego zachcianki.Przecież wrócił jej pan i władca.Tymczasem jego żona jest zupełnie inną osobą.Zmieniła się nie tylko zewnętrznie ale i wewnętrznie.Jest inteligentna,ma swoje zdanie,którego potrafi z przekonaniem bronić,jest niezależna i świadoma własnych zalet.Ku zaskoczeniu Willa jest też matką (i tutaj ukłony w stronę autorki za sposób w jaki przedstawiła Willowi jego synów :) ).Musi upłynąć sporo czasu i wiele zdarzeń,by Margery wybaczyła mężowi ,by mógł on odzyskać jej miłość i zaufanie.Nie przyczynia się do tego bynajmniej upór Willa z związku z jego chorobą -mężczyzna jest uparty,nie chce poddać się operacji,próbuje nawet szantażu,byle tylko żona go nie opuściła.Na szczęście nad wszystkim czuwa jego matka(wówczas już wdowa).To Olivia uspokaja,łagodzi napięcia,podsuwa rozwiązania.To dzięki niej Margery poznaje wrażliwość męża,jego skrywane uczucia przenikające przez jego rysunki i obrazy. No i jeszcze jedno-tajemnica pochodzenia Margery.Wyjaśnia się właściwie przez przypadek.Oto kobieta słyszy pewne nazwisko i nagle przypomina sobie,że to nazwisko nie jest jej obce.Więcej-należało do niej.Później przypomina sobie jeszcze parę imion i voila-tajemnica jej pochodzenia jest wyjaśniona.Pozostaje tylko odnaleźć jej krewnych.Nie jest to bynajmniej trudne-oto jej brat okazuje się być szkockim księciem,który rozpoznaje ja po bliźnie na stopie.Margery zostaje więc przyjęta na łono cudem odzyskanej rodziny.I właśnie takie rozwiązanie zagadki nie jest dla mnie satysfakcjonujące.Zbyt przypadkowe,jakby autorka nie miała pomysłu na połączenie bohaterki z jej rodziną.Nie jest też wyjaśniony sen Margery,kiedy to śnili się jej bliscy i ktoś mówił,że nie może ona paść ręce Czarnego Douglasa.Miałam nadzieję,że autorka pójdzie raczej tym tropem,że Magrery lub jej mąż będą próbowali wyjaśnić,kim jest ów człowiek,dzięki czemu dowiedzą się kim byli rodzice dziewczyny. W każdym razie,mimo drobnych niedociągnięć,książka bardzo mi się podobała.Czytało się ją płynnie,bez żadnych dłużyzn i błędów.Akcja była bardzo prawdopodobna.Podobało mi się również to,że metamorfoza bohaterki nie była kwestią kilku dni czy tygodni.Była bardziej rozciągnięta w czasie,ale to właśnie dzięki tej rozciągłości czasowej wydaje się ona prawdziwsza.

ewa

Trochę naiwny romans historyczny, lubię do niego wracać ze względu na główną bohaterkę - panna z temperamentem choć córka pastora.Z wdziękiem zdobywa serce wyniosłego arystokraty, czyli książka ma wszystko to i co chodzi w romansach - wspaniałych bohaterów, perypetie, przeszkody i szczęśliwe zakończenie!

Małżeństwo po szkocku

Karen Lynn

Małgorzata

oceniła na77 miesięcy temu

Siostry

Rexanne Becnel

Muszę przyznać i to ze szczerym zdziwieniem, że ta książka mnie naprawdę wciągnęła. Okładka z uporem odpychała mnie od przeczytania tej książki ale tytuł przyciągał bo idealnie pasował mi do wyzwania czytelniczego. Ponad zbliżał się majowy słoneczny weekend, którego dopełnieniem był właśnie lektura lekka i przyjemna, a w tym przypadku okazała się jeszcze z bonusikiem bo wartka akcja wciągała bez reszty. Powieść Pani Rexanne Becnel "Siostry" zaczyna się od narodzin bliźniaczek i raczej nie było by w tym niczego nadzwyczajnego, gdyby nie czasy, w których przyszły one na świat. W średniowieczu bowiem narodziny bliźniąt były niestety kojarzone z siłami nieczystymi. Ponad to uważano że rodzeństwo ma jedną duszę i w łonie matki walczą ze sobą o to które ma pierwsze wyjść na świat. Jak wiadomo wszem i wobec dobro zawsze zwycięża, zatem pierwsze z bliźniaków traktowano jako to przepełnione dobrem, niestety drugie to było samo zło pełne sił nieczystych. Tak też i było w tym przypadku Lady Ella urodziła dwie urocze córeczki, niestety zaraz usłyszała przerażające słowa Lady Harriet, matki swojego ukochanego męża, że "ta druga musi umrzeć". Wyczerpana po ciężkim porodzie, obudziła w sobie resztki sił i postanowiła walczyć o swoje dziecko, przecież jej mąż jest Panem na dworze i jego słowo stanowi tu prawo. Był rok 1135 i na szczęście Ella mogła nadać imiona swoim córkom, pod czujnym oczami rzucającym trudne do rozszyfrowania przekleństwa. I tak oto Beatrix dorastała jako ta pierwsza otoczona ze wszystkich strom miłością i szczęście. Linea natomiast była drugą z bliźniaczek i była tak traktowana jak opowiadały przypowieści. Babka na każdym kroku traktowała ją jako wcielone zło i nie szczędziła jej "przypadkowych" cierpień. Podobnie służba, jedni uciekali na jej widok a inni kreślili znak krzyża. Tylko rodzice i najukochańsza siostra traktowali ją tak jak powinno się traktować członka rodziny. Dzieciństwo Linei nie było zatem usłane różami ale gdy obie dorosły, nadszedł czas by mogła się wykazać i udowodnić że jest tyle samo warta co jej siostra. Beatrix wyrosła na bardzo delikatną i wrażliwą istotę, ale niestety jako najstarsza ma obowiązek wyjść za mąż za znienawidzonego wroga, który podbił ich posiadłość. Siostra oczywiście bez zastanowienia postanawia ratować Beatrix i zamiast nie staje na ślubnym kobiercu. Tak oto Linea wychodzi za mąż i zgodnie z prawem jej mąż jest oficjalnie mężem jej siostry bliźniaczki. W całą intrygę jest oczywiście wtajemniczona babka ale nawet to ani na chwilę nie skłania jej do zmiany zdania na temat drugiej wnuczki. Spisek ten ma oczywiście też drugie dno bardziej istotne dla babki, otóż ratowanie majątku i całej posiadłości. Wszystko zaczyna się układać po stronie rodziny pokonanych a podrobiona żona tak bardzo się stara, ze nikt nawet nie podejrzewa oszustwa. Problem niestety pojawia się bardzo szybko, gdy Linea odkrywa, że zakochała się w swoim mężu, który oczywiście i oficjalnie jest mężem jej ukochanej siostry. Musi wybierać pomiędzy miłością, lojalnością oraz przyglądać się jak jej bliscy cierpią i odchodzą. Przyznaję, że powieść naprawdę mnie wciągnęła a jej klasyfikacja co do rodzaju literatury już na samym początku zdradza zakończenie. Jest to bowiem romans historyczny i jak każda książka tego typu jest skazana na happy and. Mimo wszystko wartka akcja i niespodziewane jej zwroty sprawiają, że czytać się te powieść z przyjemnością i zaciekawieniem. Ponad miłość pojawia się jakby z boku i nie przyćmiewa swym blaskiem wszystkich innych przygód, intryg, namiętności i niestety śmierci i żalu. Każdy kto sięga po literaturę tego typu raczej wie czego się spodziewać, zatem nie ma sensu rozpisywać się nad wyższością powieści tak zwanych z wyższej półki nad klasycznymi romansami. Każda ma przecież inne zadanie i z automatu o każdej wymaga się czego innego. Zatem jeśli macie ochotę na bardzo (bardzo) namiętny romans na tle życia i walki średniowiecznej szlachty to zapraszam. Polecam i obiecuję że wartka akcja wciągnie was ze zdziwieniem. Pozdrawiam serdecznie Zaczytana JOana Pozdrawiam Zaczytana Joana http://epilog-zaczytana-joana.blogspot.com/2017/05/siostry-rexanne-becnel.html

ZaczytanaJoana BOOKIECIARNIA

To trzecia ksiazka autorstwa tej pisarki, ktora przeczytalam i byla to najlpesza sposrod nich. 'Guwernantka' napisana jest w stylu tworczosci Jane Austin, nie zalicza sie wiec do 'ognistej' kategori romansu, lecz zdecydowanie utrzymuje zainteresowanie. Bohaterowie daja sie lubic i nie irytuja. Jezeli mialabym wskazac jakies mankamenty, to beda dwa - Lysander potrzebowal duzo czasu, aby zdac sobie sprawe kim naprawde jest jego guwernantka, a drugie to raczej zabawne stwierdzenie Clemency, ze jej wybranek 'nigdy nie bedzie prawdziwie przystojnym mezczyzna'. Milej lektury.

Guwernantka

Elizabeth Hawksley

aleksawesola

oceniła na712 lat temu

Pierwszy raz

Samantha James

Przyznam, że nie wiem, co napisać. Spodziewałam się, że będzie to lekki i przyjemny romans, a wcale taki nie był. Zawiła akcja mimo skromnej liczby bohaterów wprowadziła zamęt do mojej głowy. Proste życie Elisabeth komplikuje się, gdy umiera jej ojciec. Jako silna i niezależna kobieta (co dziwne, jak na tamte czasy) wyjeżdża do Bostonu, żeby znaleźć ukochanego, którego widziała tak krótko. Super, rzuć wszystko, co masz i pędź za miłością! Ale jasne, przecież to romans, więc tak, biegniesz i chwytasz się jedynej nadziei. A więc płynie statkiem, a tam się okazuje, że wszystkie marzenia, nadzieje legły w gruzach, w dodatku poważnie choruje... i poznaje brata swojego ukochanego, bo ukochany zniknął. Ciekawa lektura, pełna psychicznej brutalności i dla mnie nie do końca zrozumiała - bo skoro Liz jest taka silna i niezależna, to czemu nie mówi wszystkiego, co myśli? Ale owszem, warto poczytać, podziwić się i spróbować wczuć w klimat tamtych czasów.

Totka

Wrażenia trochę rozbite w dwie strony - pod kątem wartkiej akcji i ciekawych oraz humorystycznych dialogów to świetna powieść do czytania. Ale może nawet tej akcji było trochę za dużo - to mi właśnie nie pasowało. Podobnie jak bohaterowie - autorka dała im jakąś historię, która powinna ich w pewien sposób ukształtować. Ale potem zamiast skorzystać z tych źródeł, wybrała jeden szlak. I miałam wrażenie, że w sumie nie najciekawszy został wybrany. Bohater - marynarz, dowodzący, przez ponad 10 lat. Zero wspomnień, zero nawiązania. Bohaterka - wyszła z pensji, ale zero przyjaciółek i też zero wspomnień w sumie. Samuel - służący-przyjaciel, ale dlaczego tak wiernie tkwi przy boku Hugo? Dużo, naprawdę dużo niewykorzystanych wątków. Dam szansę jednak autorce i przeczytam jeszcze coś od niej, bo dialogi między tą dwójką obiecują fajną rozrywkę z pisarstwa Jane Feather.

Kusicielka

Jane Feather

Kolejna pozycja która już kiedyś czytałam. A mimo to zaliczam te czynność do przyjemnych. Oboje głównych bohaterów ma silny charakter. I bardzo dobrze ! Dzięki temu nie jest nudno. Alicja, opanowana, odpowiedzialna i dobra. Dla rodziny zrobi wszystko, łącznie z oddaniem własnego życia. Oddać się królowi hazardu, hulace bez cienia honoru to jak podpisanie paktu z diabłem. A tym diabłem jest nikt inny jak Drake Wilder. Wbrew pozorom okazuje się dobrym i uczciwym człowiekiem. To wydarzenia z dzieciństwa ukształtowały go tak A nie inaczej. Jednak czy tak chłodna dama zdoła nauczyć go miłości, czy ten diabłem zrozumie że zemsta nie jest najważniejsza w życiu? Ja już wiem, wy musicie się sami przekonać jakie burzliwe losy czekają tę parę.

Martyna Moga

oceniła na87 lat temu

Kameleon

Rexanne Becnel

Nie znałam wcześniej tej pisarki, ale muszę przyznać, że książka jest dobra. Czemu? Oczywiście, mamy dwójkę bohaterów którzy poznają się w niesprzyjających warunkach, najpierw się nie znoszą, potem się w sobie zakochują. Typowe w romansach, ale lubię taki obrót sytuacji, bo pokazuje jakie jest życie- jednym wielkim sucharem. Mamy też ukazaną rodzącą się przyjaźń oraz jak ważne są więzy rodzinne. No i to co mi się spodobało najbardziej- na samym końcu nie ma czegoś w stylu "wszyscy się pogodzili, wybaczyli sobie i żyli długo i szczęśliwie". Nie, nawet Cyprian sam przyznaje, że nigdy nie będzie między nim a lordem Haberton prawdziwej relacji ojciec-syn. Bo to prawda, takie właśnie jest życie, a pewnych rzeczy nie da się wybaczyć w pełni. Duży plus za brak wazeliny i odpowiednią ilość lukru. <3

axi_1099

ocenił na711 lat temu

Pojednanie

Cathy Maxwell

Hmm... romans jak znalazł! Ślub ma być i bez dyskusji. W końcu tak zdecydowano za młodych. W ówczesnym czasie, sytuacja całkiem normalna. Ale żeby zostawić młodą małżonkę i wyjechać? Ja rozumiem, że oboje musieli dorosnąć ale żeby się nie interesować co się dzieje w kraju, z rodziną? Nie należy się dziwić że po powrocie atakują go, nie tylko małżonka która chce rozwodu, ale i mnóstwo wierzycieli. Czy uda się odkręcić ten ambaras? Jakim kosztem ? Trzeba przeczytać by się dowiedzieć! 😉

Martyna Moga

oceniła na67 lat temu

Pocałunki

Elizabeth Thornton

Jestem zaskoczona nota wydawcy. Jasne, oczywiście jest ona prawda, jednak jak można opuścić połowę książki i zacząć od środka? Książka ma bardzo fajny wątek kryminalny, oczywiście można się domyślić kto i co, jednak jest, w mojej opinii umiejętnie prowadzony. Główna bohaterka, Debora jest bardzo lojalna i odważna broniąc tego na którym jej zależy. Podoba mi się, że romans jest tu bardzo wyważony, jednocześnie pierwszy raz od dawna to mężczyzna musi "wziąć na wstrzymanie" by udowodnić kobiecie, że muszą się pobrać. Jednak Debora uważa, że Kendal nie wie o niej wszystkiego i na pewno nie zaakceptuje jej prawdziwej rodziny. Wygląda ma to, że hrabiemu jednak bardzo zależy...

Martyna Moga

oceniła na86 lat temu

Baron

Juliana Garnett

Bardzo dobrze napisany romans historyczny z czasów Jana Bez Ziemi i Robin Hooda. Obydwaj pojawiają się na łamach książki choć prozaicznie. Główni bohaterowie to Baron, walczący o swoje prawa i Jane, choć stojąca po przeciwnej stronie , również dążąca do sprawiedliwości. Król, okrutny i zachłanny knuje intrygę aby mieć pretekst do zagarnięcia majątku Barona. Oskarża go o zdradę, skazuje na funkcję szeryfa w Notinnghem. Tam dalszym knowaniem chce skazać go na śmierć. Wspólne zjednoczone siły innych Baronów powstrzymują króla, o Tre skrywa się w lesie Sherrwood. Tam poznaje drużynę Robin Hooda. Polecam.

Amoretta

oceniła na711 lat temu

Zamek

Cathy Maxwell

Książka, którą czyta się szybko i lekko, jest to historia przy której pośmiejemy się, odpoczniemy, zrelaksujemy, zapomnimy o trudach dnia, przy której poznamy ociupinkę historii wywłaszczania szkockich górali, którzy szykują się do powstania. Historia miłości i małżeństwa per procura młodziutkiej Anne, filigranowej osóbki, ale jakże twardej i wielkiej duchem. Dziewczyna, która pomimo swojego delikatnego wyglądu, potrafiła zaprowadzić porządek w wielkim zamku i z tymi postawnymi, silnymi mężczyznami. Małżeństwo per procura, obcy nieznany kraj, wielki i zimny zamek, nieprzychylny i ekscentryczny mąż lord Aidanem Tiebauldem, nieznane życie w klanie, to wszystko zupełnie jej nie zraziło – została i świetnie wręcz oskarowo sobie z tym wszystkimi nowościami poradziła. ,,Zamek’’ na spokojnie przeczytałam przez dwa wieczory, ale nie żałuje uwierzcie mi była to świetna odskocznia od mojej ciężkiej pracy w dużej firmie ,,korpo''. Dla zmęczonych i zmaltretowanych trudami dnia codziennego Polecam Gorąco.

Ela_Monia

oceniła na66 lat temu

Duchy

Angie Ray

Uwielbiam takie romanse historyczne. Pewnie dlatego książkę przeczytałam prawie jednym tchem! Te podchody Jasona do Mary, niby ją kocha i pragnie, ale chce przed duchem wuja udawać, że jemu na niej nie zależy. Ten wszędzie mieszający duch wuja momentami mnie denerwował, choć uśmiałam się w szczególności podczas zamiany wizytówek leżących na damskich rękawiczkach. Ile to ten duch musiał się napracować, bo mu ludzie plany mieszali :) Na koniec dwa duchy łączą siły, za to młodzi choć się kochają nie chcą być razem! Normalnie wziąć tych młodych na osobność i lanie im spuścić! Bo nie rozumiem osób, które chcą brać ślub z osobami których nie kochają! Na szczęście wszystko kończy się dobrze. Co mnie bardzo ucieszyło :) Jeśli lubicie takie historyczne romanse, to polecam Wam tę książkę :)

wesolamamusia

oceniła na88 lat temu

Jak grom z jasnego nieba

Candace Camp

Przyznam,że spodziewałam się czegoś innego.Jakiegoś małżeńskiego anonsu i komedii pomyłek jak w Lindseyowskiej Burzy uczuć.Nic bardziej mylnego.Otóż Simon chce ożenić się z rozsądku z pewna panną z dobrej rodziny(nakłanianej do tego przez nadaktywną mamusię),ale z opresji(bo niedoszłą narzeczona kocha innego)wybawia ją siostra.Ona chętnie się chajtnie,miłość jej niepotrzebna,a ewentualny narzeczony jest niczego sobie.Charity to żywioł.Nie myśli,lecz działa,nie stosuje się do towarzyskich ograniczeń,robi to co jej sprawia przyjemność.Strasznie irytowała mnie jej naiwność,chwilami granicząca wręcz z głupotą.Przeszkadzało mi też biało-czarne przedstawienie postaci.Od razu wiadomo,kto jest dobry a kto zły,ta schematyczność trochę razi,ale nie przeszkadza zbytnio w odbiorze książki.Cała intryga też raczej na schematach jedzie,nie ma nic odkrywczego,a tożsamość sprawcy zła jest (przynajmniej dla mnie ) oczywista. Charity jest naiwna.Wszystkim wierzy,każdemu ufa,nie widzi zła w nikim i w niczym.Ten jej przesadny optymizm i naiwna wiara w każdego człowieka dla mnie była chwilami aż zbyt męcząca.I nie chodzi mi tu o Simona tylko o Reeda i Theodore.Charity można było właściwie wszystko wmówić...Faktem jest jednak,że zwykle stawia na swoim ;do tego to ona miała wybitny talent.Czy to chodziło o przygarnięcie bezdomnego psa,czy małpki,czy o wymuszenie ślubu-to dla niej żaden problem.Wystarczy albo czule popatrzyć komuś w oczka,albo uwieść-co to dla niej.Przecież ona najlepiej wie,czego chce.A te głupie chłopy(czy to ojciec,czy narzeczony)-muszą ulec.Przecież wystarczy odrobina uporu... Być może przeczytana 15(czy więcej) lat temu,książka na pewno broniła sie oryginalnością.Przeczytana teraz nadal bawi,choć nie zaskakuje. To że Charity ma w nosie zasady mnie nie denerwuje,bawi mnie to.Podobnie jak jej wiara we własną nieomylność,to,że sama wie co dla niej najlepsze(choć nie zawsze ma to sens i przełożenie w życiu).Za to razi mnie trochę jej infantylność...Mimo wszystko ma w sobie spory urok.Nie sposób jej nie lubić. Na uwagę zasługuje lekkość powieści.Jest mnóstwo humoru sytuacyjnego,napisana jest w bardzo zabawnym stylu.Po prostu nie można się przestać śmiać.To wielki plus tej książki .Dobrze się przy niej bawiłam

ewa