Proces

to nie tak, że nie doceniam, ale proces czytania był dla mnie wyjątkowo nieprzyjemny

to nie tak, że nie doceniam, ale proces czytania był dla mnie wyjątkowo nieprzyjemny

To przerażająca wizja życia w ciągłym strachu, gdzie człowiek pozostaje bezradny wobec anonimowej i nieuchronnej władzy. Nikt nie jest bezpieczny a takie życie prowadzi do ciągłego poszukiwania rozwiązania. Trochę jak ciągłe pływanie pod wodą tylko po to aby wreszcie odnaleźć sposób aby się wynurzyć i zacząć normalnie żyć.

Polecam, choć nie jest to łatwa lektura.

To przerażająca wizja życia w ciągłym strachu, gdzie człowiek pozostaje bezradny wobec anonimowej i nieuchronnej władzy. Nikt nie jest bezpieczny a takie życie prowadzi do ciągłego poszukiwania rozwiązania. Trochę jak ciągłe pływanie pod wodą tylko po to aby wreszcie odnaleźć sposób aby się wynurzyć i zacząć normalnie żyć.

Polecam, choć nie jest to łatwa lektura.

Świetne. Profesjonalna gra aktorska, perfekcyjnie dobrane głosy postaci oraz narratora. Klimatyczna ścieżka dźwiękowa. Mi się podobało i polecam.

Świetne. Profesjonalna gra aktorska, perfekcyjnie dobrane głosy postaci oraz narratora. Klimatyczna ścieżka dźwiękowa. Mi się podobało i polecam.

Książka, która przywodzi na myśl spektakl teatralny. Sporo tutaj hiperboli, alegorii i miejsca do własnej interpretacji. Czytelnik potrafi mocno wczuć się w głównego bohatera, gdzie samemu zachodzi w głowę jakie jest rozwiązanie sprawy i meandruje w labiryntach ludzkich zachowań, uczuć i systemów. Dla niektórych okazja do własnych przemyśleń, dla innych droga przez mękę podobna do tej Jozefa K.

Książka, która przywodzi na myśl spektakl teatralny. Sporo tutaj hiperboli, alegorii i miejsca do własnej interpretacji. Czytelnik potrafi mocno wczuć się w głównego bohatera, gdzie samemu zachodzi w głowę jakie jest rozwiązanie sprawy i meandruje w labiryntach ludzkich zachowań, uczuć i systemów. Dla niektórych okazja do własnych przemyśleń, dla innych droga przez mękę...

Do "Procesu" już od pierwszych słów wkraczamy jak w zły sen. Nie sposób jednak się obudzić.

Ani główny bohater, Józef K., ani my nie mamy kontroli nad sytuacją. Obserwujemy go, gdy ten bezwolnie poddaje się machinie biurokracji, której niejako sam jest częścią jako prokurent bankowy.

Dowiadujemy się jednak, że przynależność do urzędowej branży nie gwarantuje wiedzy ani mocy. Kafka rozprawia się z trudnościami codziennego życia i świata, posługując się metaforami i przypowieściami.

Głównym wątkiem jest oczywiście proces niesłusznie oskarżonego i zaaresztowanego Józefa K., jego zmagania z władzą, sądownictwem i ostracyzm, jakiemu zostaje wkrótce poddany.

Śledzimy jego kroki, wizyty w sądzie, katedrze, u sąsiadów, kobiet, adwokata, czujemy niemoc i bezsilność. Kręcimy się z nim po stolicy, jak dzieci we mgle, nie widząc wiele poza tym, co na wyciągnięcie ręki.

Wiemy, że to, co się dzieje, nie jest normalne. Wiemy, że śnimy niejako koszmar, ale nie jesteśmy w stanie się z niego wydostać. Tkwimy w nim z Józefem K. i poddajemy szaleństwu i kolejnym absurdom.

Ta eksperymentalna, niezwykła powieść nigdy nie została ukończona. Nie miała zostać nawet wydana, ale wbrew woli autora została przekazana do publikacji. Jako rzecze choćby Wikipedia (mało wiarygodne źródło, wybaczcie),w założeniu miała byc opowieścią o konflikcie syna z ojcem. I gdyby w ten sposób rozpatrywać "Proces", no cóż, myślę, że ojciec musiałby być trudnym przeciwnikiem.

Czytany drugi raz, zostawił mnie ze ściekiem w dołku i trudnymi do udźwignięcia emocjami.

Do "Procesu" już od pierwszych słów wkraczamy jak w zły sen. Nie sposób jednak się obudzić.

Ani główny bohater, Józef K., ani my nie mamy kontroli nad sytuacją. Obserwujemy go, gdy ten bezwolnie poddaje się machinie biurokracji, której niejako sam jest częścią jako prokurent bankowy.

Dowiadujemy się jednak, że przynależność do urzędowej branży nie gwarantuje wiedzy ani...

Choć do Kafki mam ogromny sentyment i lektura jego listów sprawiła mi wielokrotnie niesamowitą przyjemność, o tyle pierwsze spotkanie z jego twórczością pisarską bardzo mnie znużyło.
Widząc wszechobecny zachwyt nad tym literackim klasykiem, czuję się zdrajcą, przyznając jej taką ocenę, ale pozostaję wierna swoim odczuciom.
Warto zaznaczyć, że Kafka nigdy nie zamierzał publikować swoich dzieł, a „Proces” jest dziełem niedokończonym, zebranym z zapisków Franza.
Jako człowiek i korespondent wzbudza we mnie szereg emocji, jest postacią, która zapada w pamięć swoim ekscentryzmem i oryginalnością. „Listy do Mileny” czy „List do ojca” były dla mnie arcydziełami, widziałam w nich autobiografię Kafki. I przy nich pozostanę.
Być może w przyszłości sięgnę po jego twórczość, ale dzisiaj – zamykam tę książkę bez większych odczuć.

Choć do Kafki mam ogromny sentyment i lektura jego listów sprawiła mi wielokrotnie niesamowitą przyjemność, o tyle pierwsze spotkanie z jego twórczością pisarską bardzo mnie znużyło.
Widząc wszechobecny zachwyt nad tym literackim klasykiem, czuję się zdrajcą, przyznając jej taką ocenę, ale pozostaję wierna swoim odczuciom.
Warto zaznaczyć, że Kafka nigdy nie zamierzał...

Im więcej czasu mija od zakończenia nauki, tym większą przyjemność odkrywam w nadrabianiu lektur nigdy nieprzeczytanych. Tak było również z „Procesem”, po który sięgnęłam dopiero niedawno i bardzo mnie to cieszy, bo widząc przeważające interpretacje tej książki — zapewne takie, jakich wymaga się w szkole — wiem, że moje zostałyby zdeprecjonowane na rzecz „jedynych słusznych" głoszonych przez system edukacji.
Muszę jednak podkreślić, że zaskoczył mnie ten nacisk na wyśmiewanie biurokracji — oczywiście jest to ważny wątek, jednak pełni on głównie poboczną rolę komediową dla rozładowania napięcia. Dla mnie jest ona znacznie głębsza: kładzie nacisk na problematykę sensu ludzkich działań, sensu przeżywanych emocji, a nawet samego sensu istnienia. Prawdziwą satyrą jest dla mnie zakończenie, które pesymistycznie przedstawia jego brak. Potrzeba zrozumienia za wszelką cenę, poczucia sprawiedliwości, wyjaśniania zjawisk, decyzja o podjęciu lub zaniechaniu działania – to problematyka, nad którą głównie się pochylałam. I to spojrzenie pozwala mi jeszcze bardziej docenić kunszt Artysty: zniecierpliwienie czytelnika, aby dojść do sedna sprawy jest podczas całej lektury wyższe niż w najbardziej trzymającym w napięciu kryminale, a jednocześnie zadziwia swoją prostotą. Tu nie potrzeba długich na pół strony porównań homerowskich dla spowolnienia akcji ani koszmarnie nudnych górnolotnych opisów jak u sienkiewicza – sposób narracji, język czy budowanie świata przedstawionego są tu dziecinnie proste i właśnie to sprawia, że całość jest tak przystępna i miła w odbiorze.
Dawno żadna książka mnie tak przyjemnie nie zaskoczyła i z pewnością zagłębię się w dorobek literacki Kafki.

Im więcej czasu mija od zakończenia nauki, tym większą przyjemność odkrywam w nadrabianiu lektur nigdy nieprzeczytanych. Tak było również z „Procesem”, po który sięgnęłam dopiero niedawno i bardzo mnie to cieszy, bo widząc przeważające interpretacje tej książki — zapewne takie, jakich wymaga się w szkole — wiem, że moje zostałyby zdeprecjonowane na rzecz „jedynych...

Uwielbiam fabułę i szeroki wachlarz interpretacji, ale książkę czytało mi się opornie. Im bliżej końca tym lepiej, nie wiem czy przyzwyczaiłam się po czasie do stylu pisania Kafki, czy fabuła nabrała tempa? Na szczególne uznanie zasługuje rozdział z księdzem. Lubie interpretować Proces jako alegorie życia, w którym tułamy się po korytarzach i labiryntach szukając odpowiedzi.

Uwielbiam fabułę i szeroki wachlarz interpretacji, ale książkę czytało mi się opornie. Im bliżej końca tym lepiej, nie wiem czy przyzwyczaiłam się po czasie do stylu pisania Kafki, czy fabuła nabrała tempa? Na szczególne uznanie zasługuje rozdział z księdzem. Lubie interpretować Proces jako alegorie życia, w którym tułamy się po korytarzach i labiryntach szukając odpowiedzi.

„Jak sobie wyobrażasz koniec?”

Zagubienie, surrealistyczne obrazy świata i ludzi, niekończący się labirynt dziwnych zdarzeń i miejsc, które odwiedza bohater. Józef K., główny bohater, zostaje aresztowany. Nie wie jednak, z jakiego powodu – od początku jest przekonany o swojej niewinności.

W „Procesie” czytelnik zostaje przeprowadzony przez szereg prób zmierzenie się z rzeczywistością, których podejmuje się Pan K.
Bohater spotyka na swojej drodze postaci, które pozornie mają mu pomóc w zrozumieniu sytuacji, w której się znalazł. Tu najbardziej w pamięć zapadła mi scena w pracowni artysty. Titorelli, który pyta wprost: „jakiego rodzaju uwolnienia pan pragnie”, w połączeniu z przestrzenią ciasnej i dusznej pracowni, daje wrażenie pozornego wyboru, otwartości w zamknięciu.

I tę sprzeczność odczuwałam już do samego końca lektury…
. . .
„To wszystko jest zmyślone”.

Nie jest to łatwa historia. Mnie czytało się ją ciężko, ale ciekawość nie pozwoliła mi się od niej oderwać. A co najważniejsze – miałam ogromne pragnienie zrozumienia za co został skazany główny bohater. I tu wpadłam w pułapkę, bo pod koniec lektury zrozumiałam, że to nie na tym powinno mi zależeć. Moja uwaga powinna być przekierowana w zupełnie innym kierunku.

„Proces” to mroczny klimat, niekończący się labirynt zdarzeń i zestawienie ich z rzeczywistym labiryntem pomieszczeń, walka z czymś niezrozumiałym i czymś nieosiągalnym. I poszukiwanie sensu w czymś, co ma w sobie jedynie chaos.
No i zakończenie, które pozostawiło mnie w totalnym szoku i jeszcze większym zagubieniu.

„Jak sobie wyobrażasz koniec?”

Zagubienie, surrealistyczne obrazy świata i ludzi, niekończący się labirynt dziwnych zdarzeń i miejsc, które odwiedza bohater. Józef K., główny bohater, zostaje aresztowany. Nie wie jednak, z jakiego powodu – od początku jest przekonany o swojej niewinności.

W „Procesie” czytelnik zostaje przeprowadzony przez szereg prób zmierzenie się z...

Przypadkowe miasto, przypadkowy człowiek, krótki komunikat: „jest Pan oskarżony”. Ale dlaczego? O co? Na jakiej podstawie? Nie wiadomo. Czy to ważne? Przykładamy do tego za dużo uwagi.

Tak uniwersalna i wielowymiarowa powieść, że aż trudno zdecydować, w jaki sposób najlepiej wyrazić o niej swoją opinię. Czy stwierdzenie, że jest ponadczasowa i każda jej lektura dostarcza innych wrażeń i przemyśleń, jest wystarczające? Na to pytanie trzeba sobie odpowiedzieć samemu… siadając do lektury.

Przypadkowe miasto, przypadkowy człowiek, krótki komunikat: „jest Pan oskarżony”. Ale dlaczego? O co? Na jakiej podstawie? Nie wiadomo. Czy to ważne? Przykładamy do tego za dużo uwagi.

Tak uniwersalna i wielowymiarowa powieść, że aż trudno zdecydować, w jaki sposób najlepiej wyrazić o niej swoją opinię. Czy stwierdzenie, że jest ponadczasowa i każda jej lektura dostarcza...