Dwukropek

Bardzo dojrzałe, trudniejsze i dłuższe wiersze autorki. W każdym z nich Szymborska trąca laską kilka różnych wątków, kilka różnych perspektyw, czasem specjalnie oddalając od nas główne przesłanie czy myśl przewodnią tekstu. To oznaka wielkiego mistrzostwa.

Bardzo dojrzałe, trudniejsze i dłuższe wiersze autorki. W każdym z nich Szymborska trąca laską kilka różnych wątków, kilka różnych perspektyw, czasem specjalnie oddalając od nas główne przesłanie czy myśl przewodnią tekstu. To oznaka wielkiego mistrzostwa.

Ciężko oceniać zbiory. Tutaj było parę perełek, jak chociażby wstrząsający wiersz "Monolog psa zaplątanego w dzieje".

Ciężko oceniać zbiory. Tutaj było parę perełek, jak chociażby wstrząsający wiersz "Monolog psa zaplątanego w dzieje".

Postawa życiowa Szymborskiej odrzucała mnie do tego stopnia, że mimo iż wychowałem się w Krakowie, nigdy nie przeczytałem ani jednego jej wiersza. Rozumiem bardzo skomplikowaną sytuację polityczną lat powojennych i warunki, w jakich dorastało tamto pokolenie. Nie jestem jednak w stanie zrozumieć bezrefleksyjnej postawy jej wieku dojrzałego. To właśnie powodowało moją niechęć, czy wręcz odrazę do twórczości autorki, nie znając jej zupełnie.
„Dwukropek” jest więc moją pierwszą próbą poznania twórczości Szymborskiej.
Zdania o człowieku nie zmieniam, przyznaję jednak, że tylko na podstawie tego tomiku, poetką była wielką. Większość wierszy czytałem z pewnym wręcz niedowierzaniem, że można tak lekko, prosto i swobodnie pisać o życiu w każdym jego aspekcie.
Dzieło sztuki!

Postawa życiowa Szymborskiej odrzucała mnie do tego stopnia, że mimo iż wychowałem się w Krakowie, nigdy nie przeczytałem ani jednego jej wiersza. Rozumiem bardzo skomplikowaną sytuację polityczną lat powojennych i warunki, w jakich dorastało tamto pokolenie. Nie jestem jednak w stanie zrozumieć bezrefleksyjnej postawy jej wieku dojrzałego. To właśnie powodowało moją...

Jest to prawdziwa Poezja przez duże P. Poezja najwyższej klasy, ultymatywny wymiar arcydzieła.

Jest to prawdziwa Poezja przez duże P. Poezja najwyższej klasy, ultymatywny wymiar arcydzieła.

Drugi tom wierszy poetki po tym, jak otrzymała literacką nagrodę Nobla.
Jestem zauroczona...

Drugi tom wierszy poetki po tym, jak otrzymała literacką nagrodę Nobla.
Jestem zauroczona...

Chapeau bas. Dopiero czytając tak przemyślną a zarazem powściągliwą poezję w której każde słowo, a nawet przecinek, czy kropka mają znaczenie, można docenić znaczenie słów i niedopowiedzeń.
Wyzwanie LC marzec 2024

Chapeau bas. Dopiero czytając tak przemyślną a zarazem powściągliwą poezję w której każde słowo, a nawet przecinek, czy kropka mają znaczenie, można docenić znaczenie słów i niedopowiedzeń.
Wyzwanie LC marzec 2024

"Dwukropek" (2005 r.) stanowi drugi tomik Szymborskiej wydany po otrzymaniu literackiej nagrody Nobla w 1996 r. Zawiera około dwudziestu wierszy, z których większość była wcześniej opublikowana w prasie. Wiersze zawarte w "Dwukropku" opowiadają o chwilowości, zdarzeniowości, przemijalności, perspektywiczności, o tym, że największe znaczenie ma niejednoznaczność" (za Wikipedią).

Utwory, które najbardziej do mnie przemówiły i które chciałbym zapamiętać to:
1) "Zdarzenie" – o nieczułości natury i reakcji człowieka na widok lwa dopadającego antylopę,
2) "Stary profesor" – wiersz w formie wywiadu, pełen lakonicznej mądrości,
3) "Uprzejmość niewidomych" – o problemie odbioru poezji nasyconej obrazami przez osoby niewidome,
4) "Monolog psa zaplątanego w dzieje" – o perspektywie psa, którego panem był Adolf Hitler,
5) "Wywiad z Atropos" – o obojętności i niezależności losu uosobionego w postaci trzeciej Mojry.

"Dwukropek" (2005 r.) stanowi drugi tomik Szymborskiej wydany po otrzymaniu literackiej nagrody Nobla w 1996 r. Zawiera około dwudziestu wierszy, z których większość była wcześniej opublikowana w prasie. Wiersze zawarte w "Dwukropku" opowiadają o chwilowości, zdarzeniowości, przemijalności, perspektywiczności, o tym, że największe znaczenie ma niejednoznaczność" (za...

Świat, istnienie, przeznaczenie, wybory życiowe, zaplątanie w rzeczywistości i bezradność wobec niej.
Bezradność wobec bezwzględności natury. Bezradność wobec okrucieństwa dziejów kreowanych przez ludzi.
Oto tematyka wierszy zamieszczonych w tym tomiku poezji Wisławy Szymborskiej.

Motywem przewodnim jest próba oswojenia się ze świadomością nieuchronności przemijania.
Powtarza się znane u poetki zdziwienie różnymi aspektami życia. To zdziwienie jest jednak inne, niż we wcześniejszych utworach noblistki. Jakby nagle zdjęła okulary fascynacji światem. Mniej tu wyrozumiałego uśmiechu, lekkiej ironii oraz pogodnego/stoickiego zaskoczenia rzeczywistością. Dominuje krytyczne obserwowanie tego, co nas otacza.
Nasza obecność w rzeczywistości jest wynikiem splotu przypadkowych okoliczności, gdyby te okoliczności nie zaistniały lub zaistniały w inny sposób, obecność stałaby się "Nieobecnością".
Taki jest tytuł i wydźwięk pierwszego utworu.
W kolejnych wierszach przewija się motyw odchodzenia, przemijania, śmierci. Odchodzą znajomi, umierają, giną w wypadkach, chociaż "pora taka sobie, popołudniowa, czwartkowa, wrześniowa"....

Pojawia się też ostra i ironiczna ocena ludzi w wierszu "Wywiad z Atropos" (utożsamianą tu ze śmiercią):
"Czy ktoś Pani pomaga (...)?
Niezły paradoks- właśnie wy śmiertelni.
Dyktatorzy przeróżni, fanatycy liczni.
Choć nie ja ich popędzam.
Sami się garną do dzieła."

Wiersz "Labirynt" to według mnie symboliczny obraz naszego życia i sugestia, która kojarzy mi się z filozofią epikurejską - ciesz się chwilą/chwytaj dzień (dopóki możesz) :
"Więc tędy albo tędy,
chyba że tamtędy,
na wyczucie, przeczucie,
na rozum, na przełaj,
na chybił trafił,
na splątane skróty.(...)
prędko, bo w czasie
niewiele masz czasu,"

Tylko 17 wierszy, a myśli w nich niezliczone.
To poezja pełna zadumy, taka na początek listopada... (16)

Świat, istnienie, przeznaczenie, wybory życiowe, zaplątanie w rzeczywistości i bezradność wobec niej.
Bezradność wobec bezwzględności natury. Bezradność wobec okrucieństwa dziejów kreowanych przez ludzi.
Oto tematyka wierszy zamieszczonych w tym tomiku poezji Wisławy Szymborskiej.

Motywem przewodnim jest próba oswojenia się ze świadomością nieuchronności przemijania....

Kolejny, jedenasty zbiór wierszy Szymborskiej. Poprzez dodane rękopisy, maszynopisy czytelnik może śledzić proces powstawania wierszy.

Kolejny, jedenasty zbiór wierszy Szymborskiej. Poprzez dodane rękopisy, maszynopisy czytelnik może śledzić proces powstawania wierszy.

Poezja noblistki czerpie z prostych środków. Z pozoru wydaje się być bardzo czytelna, wersy składają się ze słów często spotykanych, zrozumiale ułożonych, przebija się przez to duża skromność poetki. A jednak każdy z wierszy zmusza do refleksji nad porządkiem natury, przemijaniem, naszą kruchością, ciągłymi zmianami zachodzącymi tu i teraz ale i tam i wtedy.

"Dwukropek" to krótki tomik składający się z zaledwie siedemnastu dwustronicowych wierszy.
Szymborska z finezją bawi się słowem, przy okazji bawiąc nas. Często zastanawia się co by było gdyby i nie są to czcze rozważania.
Najbardziej przemówiły do mnie wiersze: "Stary profesor", "Monolog psa zaplątanego w dzieje" i "Nazajutrz - bez nas".
Każdy z wierszy pełen jest kształtów, kolorów, zapachów, szelestów, ruchu. Poetka snuje pasjonujące historie, w których czają się ukryte znaczenia.
W moim odczuciu, podmiot liryczny zwierza się ze swej niepewności względem obecnych czasów w których zmiany następują coraz szybciej.

Polecam ten znakomity tomik, stawiając 8/10.

Poezja noblistki czerpie z prostych środków. Z pozoru wydaje się być bardzo czytelna, wersy składają się ze słów często spotykanych, zrozumiale ułożonych, przebija się przez to duża skromność poetki. A jednak każdy z wierszy zmusza do refleksji nad porządkiem natury, przemijaniem, naszą kruchością, ciągłymi zmianami zachodzącymi tu i teraz ale i tam i wtedy.

"Dwukropek" to...