Mnie jest smutno z przyzwyczajenia

Z tomiku Pauliny Ożegalskiej:

NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA/WSPOMNIENIA:

,,karuzela kręci się’’ (9s.) – wiersz zapadający w pamięć

,,ul fikcji i złudzeń’’ (12s.)– ten wiersz przypomniał mi o Ulu Hellstroma, modelu społeczeństwa opisanego w jednej z powieści Franka Herberta.

,,czas minął’’ (19) - ,,deszcz zmył przysięgi kredy z chodnika’’ – to jak te chodniki z dzieciństwa, na których nabazgrane były symbole i strzałki, które służyły za kompas podczas wypraw po osiedlu / podczas miejskich gier


CYTATY WARTE ODNOTOWANIA:
,,wątpliwości wyższe od tatr’’ (6s.) - ,,dawno zapomniane historie''

,,że tak niepewne wszystko’’ (13s.) - ,,że serce chce kochać, ale nie ma siły bić, że dzień nowy przyszedł bez powodu’’

,,Odchodzę w obłok’’ (15s.) - ,, i nie dotykaj moich zwłok’’

,,czas minął’’ (19) - ,,wiatr poniósł daleko zaschnięte liście z tamtego roku’’

,,nie umiem pojąć tej nicości’’ (24s.) - ,,niezatrzymania wskazówki tykania zegara po minięciu czasu aktualnej chwili przeterminowania’’

,,ostatnia rozmowa’’ (35s.) - ,,ostatnia rozmowa w pół zdania urwana kończona w myślach o wieczór’’

,,kocham’’ (38s.) - ,,miłość stała się nielubianym obowiązkiem’’

,,łąka’’ (43s.) - ,,zapach, który nieświadomie nas tam zwabił’’

INNE:

GRA SŁÓW:
,,związek'' (32s.)

MAKABRYCZNE:
,,i że te rączki tak do folijki’’ (22s.)

DEPRESYJNE MOTYWY:
,,zmęczona’’ (48s.) ,,to życie trwa’’ (40s.),, ,,z miliona dróg'' (25),,,że tak niepewne wszystko (13s.)

PRZEKONANIA RELIGIJNE AUTORKI z 2011:
,,nie ma nieba – jest ziemia’’ (23s.) i ,,chodźmy na kremówki powątpić o Bogu’’ (49s.)

WIERSZE O WŁAŚCIWOŚCIACH INSPIROGENNYCH:
,,bo to przecież nic nie było’’ (16s.)
,,czas minął’’ (19)
,,nie umiem pojąć tej nicości’’ (24s.)
,,Jak to nie ma?’’ (37s.)

Z tomiku Pauliny Ożegalskiej:

NASUWAJĄCE SIĘ SKOJARZENIA/WSPOMNIENIA:

,,karuzela kręci się’’ (9s.) – wiersz zapadający w pamięć

,,ul fikcji i złudzeń’’ (12s.)– ten wiersz przypomniał mi o Ulu Hellstroma, modelu społeczeństwa opisanego w jednej z powieści Franka Herberta.

,,czas minął’’ (19) - ,,deszcz zmył przysięgi kredy z chodnika’’ – to jak te chodniki z...

Czy można przyzwyczaić się do smutku? Okazuje się, że można, szczególnie jeśli wypływa on z serca, wypełnia każdą cząstkę naszego ciała. A w takim tonie utrzymany jest tomik Pauliny Ożegalskiej. Wiele jest w nim emocji i to naprawdę różnych. Od przejmujących liryką słów – obrazów, po nieprzeciętny żal i tęsknotę. Poszczególne wersy wierszy tworzą wyznania niczym wyrwane z pamiętnika wspomnienia. Poezja jak z fotografii, odbitych na stronach w kolorze sepii.



Zastanawia mnie wyraz okładki. Próbowałam doszukać się odpowiedzi w treści. Czy ją znalazłam?

Wiersz otwierający tomik wyraża pewien rodzaj wspomnień zestawiony ze stanem emocjonalnym, jaki podmiot liryczny odczuwa w stosunku do swojego partnera:

Jest taka cisza

jak ta w Ustrzykach

że nic nie słychać

Jest ta krakowska

gdy słychać wszystko i nic

Jest ta między tobą a mną

kiedy hałasuję

byś jej nie usłyszał

Jest to poezja konkretna. Padają w niej pytania retoryczne, padają żale, wzbiera na sile smutek, żal, niepokój. Autorka świadomie gra na emocjach czytelnika. Pisze o swej nieograniczonej miłości do polskich gór używając w tych wierszach licznych metafor i personifikacji. To doskonałe środki poetyckie, które oddają Jej stan serca i duszy skalany odtrąconym uczuciem: „Znów w połoniny ramiona wpadam/ z kolejną nietrafioną miłością/ z tym swoim nijakim światem/ Tak blisko nieba łatwiej się oszukać/ że jeszcze może być dobrze.”

Całość na:
http://nietypowerecenzje.blox.pl/2017/03/8222Mnie-jest-smutno-z-przyzwyczajenia8221.html

Czy można przyzwyczaić się do smutku? Okazuje się, że można, szczególnie jeśli wypływa on z serca, wypełnia każdą cząstkę naszego ciała. A w takim tonie utrzymany jest tomik Pauliny Ożegalskiej. Wiele jest w nim emocji i to naprawdę różnych. Od przejmujących liryką słów – obrazów, po nieprzeciętny żal i tęsknotę. Poszczególne wersy wierszy tworzą wyznania niczym wyrwane z...