Powrót posła

jak karmele i dominiki wadziły się o szczególiki czyli jak dominiki i karmele tłukły się o duperele... dramat heroikomiczny o "mojszej" ważności doktryny... proreformatorska satyra na duchowieństwo, ośmieszająca próżniactwo, ignorancję i kłótliwość mnichów oraz realizująca ideał oświecenia aby „uczyć bawiąc”, która po publikacji (anonimowej!) w 1778 r. wywołała skandal... i aby złagodzić reakcje, Krasicki musiał napisać Antymonachomachię... utwór stworzył polski poemat heroikomiczny, parodię eposu rycerskiego, opisującą błahe wydarzenia w podniosłym stylu... https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4816915/antymonachomachia

Według mnie "Fircyk w zalotach" zasługuje na osiem gwiazdek, czyli jednak nie sięga do książki wybitnej ani arcydzieła, ale wesoła treść wciąga. Jest sztuką sceniczną jedną z najlepszych owych czasów. Atutem jest mała ilość bohaterów, a niezmienne miejsce akcji nie komplikuje odbioru całości sztuki. To "komedia pomyłek", która bawi widzów oświeceniowych w XVIII wieku oraz nadal wzbudza zainteresowanie wśród współczesnych odbiorców. Ciekawy "Wstęp" opracowuje Janina Pawłowiczowa. Ta książka na tyle mi się podoba, że ustawiam ją na półce swojej biblioteczki wśród ważnych polskich dzieł literackich.

Język w książce zdecydowanie się zestarzał, ale jeśli ktoś jest zdeterminowany, by z własnej woli przez niego przebrnąć, to odsłoni się przed nim bardzo ciekawa historia, oparta na genezie Iliady. Zadziwiające, że historia z renesansu napisana ku przestrodze polskich możnych i władców jest aktualna także w Polsce XXI wieku. Wielki spór między korzyścią prywatną a dobrem wspólnym rozgrywa się wśród naszych polityków także dziś. Wszystkie chwyty są dozwolone, a populizm i emocjonalne zagrywyki polityczne wciąż mają się dobrze. W utworze Kochanowskiego wszystko to dzieje się wokół głównej bohaterki - Heleny, która zdana jest na łaskę bądź niełaskę głosujących mężczyzn. Ciężka w odbiorze, choć daje do myślenia.

Dwa krótkie, lecz wiele mówiące utworki. Identycznie zbudowane: każdy składa się z sześciu pieśni, te z kolei złożone są z oktostychów o układzie rymów abababcc. Piękne przykłady poematów heroikomicznych, czyli z patosem, z odwoływaniem się do wyższych instancji z prośbą o natchnienie, ale o bzdurkach. W "Monachomachii" Książę Biskup Warmiński raczy nabijać się z mnichów. Szczególnie mocno oberwało się zakonom żebraczym — że obżarstwo, pijaństwo, lenistwo, głupota... Cóż, pewnie niejeden współczesny uzna, że przez ostatnie dwa wieki sytuacja zmieniła się o tyle, że mnichów rzadko się spotyka. Za to ośmieszane wady często da się przypisać księżom. "Antymonachomachia", jak sama nazwa wskazuje, stanowi zaprzeczenie pierwszego poematu (który zresztą został wydrukowany bez zgody Krasickiego). Ot, jak to często bywało, po opublikowaniu krytyki podniósł się szum, że trzeba ukarać twórcę za niewczesne żarty. Nieco więcej tutaj: http://finklaczyta.blogspot.com/2017/07/monachomachia-satyra-i-odszczekiwanie.html

niebywałe jak aktualny jest ten arcy-toksyczny sojusz kasztelu, zagrody i plebanii... ku zadumie - w kraju nadwiślańskiego zbiegowiska NIGDY nie było żadnej rewolucji, w żadnej dziedzinie - rewolucji jako procesu głębokiej reformy stosunków społecznych... autor pokazuje, jak bardzo skłócone były stany Rzeczypospolitej - każdy z bohaterów narzeka na niesprawiedliwość, wyzysk, nadużycia władzy, brak odpowiedzialności, egoizm grupowy... warto przeczytać również: Józef Chałasiński Społeczna genealogia inteligencji polskiej https://lubimyczytac.pl/ksiazka/4970238/spoleczna-genealogia-inteligencji-polskiej

,, Śluby panieńskie" autorstwa Aleksandra Fredro. To lektura która umiliła mi pewne wakacje. Mimo, że jest to książka pisana wierszem dość przyjemnie i szybko się ją czytało. Jest to komedia romantyczna zabawna a zarazem dramatyczna poruszająca dość istotne tematy. A głowni bohaterowie książki są to młodzi ludzie, którzy choć zakochani robią sobie wzajemnie na przekór. Jakby nie chcąc się przyznać do własnych uczuć. Podczas gdy młodzi panowie zakochani kombinują jak przekonać do siebie urocze wybranki. Te na przekór obietnicom i uczuciom składają sobie przysięgę, że nigdy nie wyjdą za mąż. Jak to się skończy? Przeczytajcie i przekonajcie się sami. Mogę tylko powiedzieć, że ta książka choć napisana bardzo dawno temu nadal jest aktualna ponieważ rozterki miłosne,, przepychanki i igraszki nadal są obecne w życiu wielu zakochanych w sobie par. Choć minęło już tyle epok to młodzieńczą miłość zawsze jest taka sama i potrafi zawrócić nie jednemu młodym umysłem czy poruszyć nie jedno zranione serce. Czy o tym razem miłość zwycięży nad rozsądkiem? A jak było z wami,?

„Pamiętniki Paska” to rzecz kapitalna, z kilkoma zastrzeżeniami. Jest to swoiste antidotum na satyryczne uproszczenia serialu "1670": pozwala zobaczyć, że XVII wieku naprawdę istniał ten typ mentalności, ale w dużo bogatszej, bardziej zniuansowanej formie. Pasek nie jest głupcem z komedii np. Fredry — on jest szlachcicem z całym światopoglądem swojej epoki, z jego wartościami, a także z wszystkimi ograniczeniami tamtych czasów. Czytając jego zapiski można szybko zorientować się, że wiele elementów ówczesnej mentalności wciąż rezonuje w naszym społeczeństwie - i ja myślę, że to bardzo dobrze. Podobnie gdy czytasz nieco bardziej swojskie czy "wyluzowane" fraszki Kochanowskiego - masz wrażenie że można by razem usiąść przy piwku i mniej lub bardziej swobodnie porozmawiać. Ważna uwaga - najlepiej czyta się końcówkę książki, gdzie jest więcej zabawnych sytuacji, najtrudniej przebrnąć przez mowy i listy, gdzie Pasek popisuje się swoją znajomością Łaciny i cytatami z Cycerona czy Owidiusza - całe strony pisane łaciną (!) A wracając do trunków - co pił Pasek? Petercymenty, miód pitny (z imbierem i gwoździkami - zresztą faktycznie goździki przypominają gwoździe:)) oraz piwo. A co to takiego "petercyment"? To zniekształcona nazwa - taka bardziej zniemczona - czy zholenderyzowana wina szczepu Pedro Ximénez - a więc szczepu białych winogron z Andaluzji, z którego robiono (i nadal się robi) bardzo słodkie wina, najczęściej wzmacniane, o smaku suszonych winogron, fig, miodu i karmelu. A więc hiszpańskiej Malagi! Zastanawiające że w notatkach Paska pili malagę, a nie pili win z Węgier. Może dlatego, że w tych czasach doszło do najazdu węgierskiego i miano do Węgrów uraz/ ewentualnie istaniały utrudnienia handlowe? Zawsze było dużo o "węgrzynach'; a tu nic. Brak win węgierskich u Paska mógł wynikać z utrudnień handlowych i niechęci do Węgier (Siedmiogrodu) po walkach z Rakoczym, a Malaga / „petercyment” była po prostu dostępniejsza, modniejsza i bardziej egzotyczna. Co pięknie pokazuje, że Rzeczpospolita XVII wieku była bardziej „miodowo-morska” niż „winna”. Był tez i teatr, choć nieco inaczej to wyglądąło niź dzisiaj :) Słynny incydent, który opisął Pasek, wydarzył się około 1660 r., gdy w Warszawie występowała francuska trupa teatralna, która odgrywałą sceny triumfu nad cesarzem niemieckim. Był to tak zwany theatro publico -czyli plenerowy. Dla sarmackiej szlachty, wychowanej na husarskich ideałach i nabożeństwach, te przedstawienia — gdzie „król francuski” i „cesarz niemiecki” byli postaciami scenicznymi, nierzadko ośmieszanymi — wyglądały jak bluźnierstwo i polityczna kpina. No i, jak to w barokowej Polsce bywało — zamiast napisać list protestacyjny, chłopaki wzięli łuki i postanowili zrobić recenzję po swojemu. Krótko mówiąc dla wielu aktorów był to ostatni występ. Nie bez znaczenia był fakt, że Francuzów zwyczajnie nie lubiano, a były to czasy gdy stronnictwa profrancuskie mocno lansowały kandydatów na tron z tego pańśtwa (Kondeusz, Walezy, Lotaryńczyk, etc.) Po całym zdarzeniu szukano winnych śmierci aktorów, a Pasek cytuje sceny ze swojego komicznego przesłuchania: WśćM. MPan skąd jedziesz?« Powiedam: »Z Warszawy«. »Kiedyś Wść wyjechał?« Powiedam: »Po śmierci cesarza chrześcijańskiego i krola francuskiego«. :)— »Patrzałeś Wść na to, kiedy się to stało?« — »Patrzałem«. »Co za osoba był, ktory najpierwej do cesarza strzelił?« Powiedziałem: »Taki, jako Wść i jako ja«. Rzecze, śmiejąc się: »Czy i nie Wść sam?« Odpowiem: »Wszak tam strzelono z łuku, a jam tu bez sahajdaku przyjechał«. Rzecze: »Choćby i Wść i ktokolwiek to uczynił, ma od Pana Boga odpust za to, że się ujął o takie srogie scandala, i krol J-oMść w oczy tylko krolowej kondolencyą czyni, a w sercu z tego się śmieje«. Naśmiawszy się tedy z owego dyalogu, nacieszywszy, wypili beczkę piwa gospodarzowi i drugą, i pojechali. Toto taką Francuzowie mieli w Polszcze powagę za Ludowiki... No komiczne, nieprawdaż? „Kto strzelił pierwszy?” — „Taki, jako Wść i jako ja.” Czyli: wszyscyśmy tacy sami, po co drążyć, panie bracie! A potem jeszcze ten genialny komentarz żołnierza: „Choćby i Wść to uczynił, ma od Pana Boga odpust, że się ujął o takie srogie scandala.” — czyli: dobrze zrobiliście, żeście tych Francuzów postraszyli, Pan Bóg Wam to policzy na plus! I wreszcie — beczka piwa jako zwieńczenie przesłuchania! To już czysty Sarmacki Monty Python. Miay tez miejsce wojny domowe jak rokosz Lubomirskiego. I Pasek tez świetnie to opisał w kapitalnym fragmencie o tym, jak ludzie mieli dość tej wojny i „tańca gonionego" między królem a rokoszanami, podwodów, kontrybucji, prowiantów, kwater, i innych kontyngentów dla wojsk. W skrócie: "Utęskniło się też krolowi na miejscu i mowi do swoich: »Nie byłoby też tu gdzie przejechać się do szlachcica ktorego, bo już uprzykrzyło się na miejscu kilka niedziel siedzieć«. Rają mu to tu do tego, to d[o t]ego, o dwie mili, o trzy od miejsca. Krol rzecze: »Ale ja chcę blisko kędy, żeby powrocić na wieczerzą«. Ozwie się ktoś: »Jest tu, Miłościwy krolu, szlachcic polityczny, pan Sułkowski; zaraz pod obozem mieszka, będzie rad Waszej KMści«. Kazał się tedy krol nagotować, pojechał i z krolową. Nie wiemy o niczym, napijamy się piwka, karty grają — bom i ja tam był, gdyż to dobry przyjaciel ojca mego i moj — żołnierzow też kilkanaście; aż wchodzi sługa: »Krolestwo IchMść do WM. MPana jadą, jeżeli w czym nie przeszkodzą?« Porwie się gospodarz: »Będę rad panu memu miłościwemu, proszę i z ochotą czekam«. Słyszę, kiedy sama rzekła: »Będęć ja tobie rada! Dyjabeł w tobie, poczekaj jeno!« Ale nie wiedzieli, na co to mowiła. Powypadali tedy wszyscy, a krol jeszcze był opodal. Skoro już wjeżdża we wrota konno, a krolowa jeszcze karetą na zadzie była, aż mię pyta Sułkowska: »Moj złoty, pokażże mi, ktory to tu krol, boć ja go jeszcze nie znam. Wiem, że po niemiecku chodzi, ale to tu kilka Niemcow: nie wiem, ktory«. Ja tedy, nie wiedząc, na co pyta, że »ten to, co między tymi dwiema na takim koniu«. Dopiero owa, przybliżywszy się przeciwko niemu, klęknie, ręce złożywszy ku niebu podniesie i mowi: »Panie Boże sprawiedliwy! — krol, co już miał zsiadać, zatrzymał się — jeżeliś kiedykolwiek rożnymi plagami karał złych i niesprawiedliwych krolow, wydziercow, szarpaczow, krwie ludzkiej niewinnej rozlewcow, dziś pokaż sprawiedliwość twoję nad krolem Janem Kazimierzem, żeby pioruny na niego z jasnego nieba trzaskały, żeby go ziemia żywo pożarła, żeby go pierwsza kula nie minęła, żeby wszystkie owe, ktore dopuściłeś na Faraona, jego dotknęły plagi za te wszystkie krzywdy, ktore my, ubodzy ludzie, cierpiemy i całe krolestwo!« Mąż jej gębę zatyka, a ona tym bardziej mastykuje. Krol nazad do wrot; gospodarz skoczy, prosi, strzemienia się chwyta. »Żadnym sposobem; złą macie żonę, panie, nie chcę, nie chcę!« Pojechał; potkał się z krolową: »Nawracaj, nic tu po nas«. Przyjechawszy do Rawy, krol w śmiech, krolowa w gniew: »A, kazałabym ją tak!« Krol rzecze: »Nie trzeba tak, niech się ukrzywdzony przynajmniej tym ucieszy, co się nagada. Ale, dla Boga, niech kto oznajmi Lubomirskiemu, żeby się z nami przeprosił, boć już nas o tę wojnę i baby konfundują«. Stąd kolejna kopalnia wiedzy: nawet jeśli Jan Kazimierz mówił po polsku, dla zwykłego szlachcica czy żony gospodarza był „Niemcem” z kilku powodów: ubiór – król nie nosił typowego sarmackiego stroju, nie miał kontusza, pasów, buńczuka przy boku itp., fryzura / golenie – Sarmaci mieli swoje charakterystyczne wąsy i fryzury; król był „po zachodniemu”, czyli "Niemiec". I ta bezcenna wiązanka wymierzona w zaskoczonego króla, któremu białogłowa "jasną cholerą w oczy zaświeciła" parafrazując Mostowicza. Długo bym mógł jeszcze pisać o Pamiętnikach, ale resztę zostawiam dla tych, którzy chcieliby jednak sami zmierzyć się z oryginałem. Na zachętę kilkanaście zabawnych fragmentów w sekcji "cytaty". No i jeszcze przecież jest tu kapitalna historia o udomowionej wydrze imieniem "Robak" - która spała w pościeli i łowiła ryby na komendę, a sama jadła tylko te upieczone i przyprawione pietruszką. Polecam.

„Fraszki” Jana Kochanowskiego to zbiór krótkich, różnorodnych utworów, w których poeta łączy żart, ironię i zabawę słowem z poważniejszymi refleksjami o ludzkim życiu. Część tekstów jest lekka i prosta w odbiorze, inne trudniejsze przez język i odniesienia do staropolszczyzny. Nie wszystkie fraszki są jednakowo ciekawe, ale razem pokazują błyskotliwość i kunszt poety.

Jan Andrzej Morsztyn dobrze wie, jak ugrzęznąć wśród miłosnych westchnień i krotochwilnych umizgów. Chociaż jego wiersze napędza salonowy dowcip, to sam autor bardziej przypomina wycieńczonego amorami galernika, niż statecznego podskarbiego wielkiego koronnego XVII-wiecznej Polski. Za jakież grzechy w takim razie został przywiedziony na te miłosne galery? Prawdopodobnie za niebywały talent do tworzenia dworskich erotyków, za umiejętność wymyślania zręcznych metafor i barwnego opisywania upalnej miłości. Ten obyty w świecie salonowiec przy dźwiękach lutni potrafi wyczarować dosłownie wszystko, za jego sprawą nawet mróz pali a ogień chłodzi. Jednak czy dałem się nabrać na godne występku dumania zakochanych? Myślę, że wiele jeszcze braknie do tego, abym pisał peany na cześć jego twórczości. Forma przytłoczyła treść i odsłoniła niestałość uczuć opisywanych przez Morsztyna kochanków. Umie on zastawiać sidła na nobliwe matrony i strwożone brakiem doświadczenia dziewice. Trzeba przyznać, że w przekornych strofach zawarł umiejętność łowienia nawet największych cnotliwych tego świata. Łowi żartem, łowi okraszoną namiętnością chwilą, poluje na serca kruchymi wersami pełnymi zgrabnych miłostek. Daje wiele efektu a mniej liryki. Cóż, od czasu do czasu można zaszaleć w karnawale prostych hołdów oddawanych Wenerze i Kupidynowi. Dobrze co jakiś czas poprawić swój humor i być może ogrzać zziębnięte serce. W płomieniach poezji barokowego poety rozgrzeje się nawet największy emocjonalny zmarźlak. To literatura wzdychań i figli. Jeśli ktoś szuka poważnych uniesień doprowadzających do płaczu to może się srogo pomylić. Owszem, Morsztyn potrafi wyciskać łzy, ale tylko lekką tematyką ubraną w namiętne zwroty. Nie można ukrywać, że jest wytrawnym wirtuozem barwnego i finezyjnego języka. Jednak nie wolno też zapominać, że to człowiek baroku i wielbiciel francuskiej kultury z której czerpał pełnymi garściami. To kosmopolita, którego cechuje bogactwo formy wyrazu. Jest przykładem na to, że manieryczna poezja wzbudzała w jego czasach zachwyty. Ogromna ilość stosowanych przez niego środków ekspresji nadaje poezji cech wykwintnej erotyki. Jan Andrzej Morsztyn pozostanie w mojej pamięci jako znakomitość barokowego świata, godny zapamiętania twórca niepospolitych rymów. To z mojej strony wielkie uznanie dla sławy tamtych czasów. Jednak osobiste ciągoty w kierunku bardziej poważnych trendów literatury skłaniają mnie ku przeświadczeniu, że być może ostatnie dni zostaną przeze mnie uznane za chwilowy kaprys, żart uczuć, osłabienie rozumu na korzyść emocji. Nie chciałbym Was jednak w jakikolwiek sposób zniechęcić do poety, którego można obecnie poznać już tylko wśród przykładów baroku, podawanych przez nauczycieli języka polskiego. Zapomniany a jednak wart spojrzenia dla samej zabawy słowami miłosnej liryki.

Akcja dzieje się w miejscowości przy Krakowie o mrocznej nazwie - Mogiła. Do wsi przybywają górale, aby dokonać zaręczyn Bryndusa z Basią. Zostają odprawieni i mszczą się, porywając bydło Krakowiakom. Bardos chce doprowadzić do ich zgody. Wadą książki jest podobieństwo imion Bryndus i Bardos - przez to myliły mi się te postacie.

Moja osobista tradycja zimowych spotkań z klasyką trwa już parę lat. Tym razem padło na dramat „Cyd”. Choć, jako się rzekło, po klasykę sięgam w miarę regularnie, to już dawno nie czytałem historii, która rozgrywałaby się we wczesnośredniowiecznej Hiszpanii. No i w sumie to dobrze było się przenieść do tej epoki. Może liczyłem na nieco więcej „rycerskości”, a mniej miłości, ale i tak przyjemnie spędziłem czas przy tej książce. Nasunęło mi się trochę zabawne skojarzenie, że dzięki tłumaczeniu Jana Andrzeja Morsztyna ta historia nabrała nieco mickiewiczowskiej stylistyki. Jeśli zatem ktoś lubi krajową klasykę, to Cyd powinien przypaść do gustu.

Narodowy wieszcz uprawia w "Grażynie" archeologię, sięga po techniki stosowane wcześniej (historical fiction, powieść poetycka) ale stara się przez to zreinterpretować ducha narodu litewskiego swojego czasu. A być może nawet przenieść ową interpretację w kolejne, przyszłe pokolenia. Na mapie opowieści pojawia się kobieta, pojawia się nowe imię. I to nowe ma być ofiarą położoną na ołtarzu wolności, niepodległości i narodowej zgody. Wskutek spisków, zdrad, lenistwa i innych wad męskich, to czysta i piękna Grażyna nosi imię "czterdzieści i cztery", jest nową nadzieją, jutrzenką przyszłości, narodową nadzieją i szansą.

Akcja książki toczy się pod koniec XVIII wielkie Grecji. Historia przedstawia bogatego muzułmanina Hassana, który po stracie żony Leili traci radość życia. Podejrzewa ją o ucieczkę z Giaurem. Jak się potem okazuje ona wcale nie uciekła lecz została utopiona na polecenie męża, za odwzajemnioną miłość do Giaura. Giaur mści się za śmierć ukochanej, walcząc z Hassanem, w której ten ginie. Matka dowiaduje się o śmieci syna oraz przepowiada Giaurowi, że stanie się upiorem i będzie nękać go wiecznie zło i cierpienie, które dopuścił do swojego serca. Giaur zaczyna samotna tułaczkę a sześć lat potem spotykamy go w klasztorze. Doskwiera mu osamotnienie i niezrozumienie ze strony innych. Dodatkowo przeżywa powracające na nowo wspomnienia, przez które ciagle cierpi i nie może się od nich uwolnić. Przeczuwając nadciągający swój koniec, spowiada się zakonnikowi o minionych wydarzeniach, wspomina swoją młodość i miłość do Leili oraz walkę z Hassanem. Twierdzi, że jedyna rzeczą, której żałuje to śmierć ukochanej. Prosi też o pochowanie w anonimowym grobie, następnie umiera. Giaur w języku muzułmanów znaczy niewierny, określają tak chrześcijan. Narrator przedstawia nam wyrządzenia z perspektywy nie tylko Giaura ale również muzułmanów a nawet broni ich postępowania, m. in. decyzję Hassana, dotyczącą rozkazu uśmiercenia swojej żony, oraz że była ona zgodna z ich prawem.

Bardzo krótka sztuka teatralna, bliżej jej do tragikomedii niż samej komedii... Jako komedia bardziej podobała mi się "Zemsta". Za to polecam (przy wyd. Ossolineum) przeczytać sobie wstęp dopiero na samym końcu - wtedy dywagacje tam zamieszczone nabierają sensu.

Muszę przyznać że to jedna z najciekawszych lektur jaką miałam przyjemność przeczytać do tej pory na studiach. Cieszę się że nasza prowadząca zostawiła ją w obowiązkowych pozycjach. Pomimo upływu wielu lat od powstania tej powieści, wiele można z niej wynieść nawet dziś. Jest to romans, zawierający inspiracje zagranicznymi pozycjami, lecz bardzo ciekawy i napisany przyjemnym w odbiorze językiem. Najbardziej podobała mi się wyczuwalna obecność autorki i jej komentarze które umilały lekturę. Księżna naprawdę postarała się napisać powieść jak najlepiej umiała. Polecam przeczytać Wstęp dopiero po przeczytaniu tej powieści, łatwiej będzie go zrozumieć i jednocześnie nie spoilerować sobie wszystkiego.

o podłych choróbskach polskich - jeden z najważniejszych przykładów polskiej prozy oratorskiej — gatunku, który w XVI/XVII w. był kluczowy... również przykład rytmicznej, obrazowej staropolszczyzny, umiejętności budowania napięcia i emocji... mimo retoryki religijnej i - co istotne - mimo tragedii doświadczenia upadku Rzeczypospolitej, wciąż a nawet jeszcze bardziej - aktualne - WSTYD!

Niezwykle przenikliwy dramat historyczny z wątkami romansowymi, który pozwala na nowo spojrzeć na pewien wycinek historii naszego kraju. Nieco podkoloryzowany przez samego autora, zmieniający pewne fakty, by je udramatycznić i zmieścić w pewnych klasycznych zasadach. Mimo to historia miłości Barbary i Zygmunta Augusta była nad podziw wciągająca, a tym samym tragiczna.

Wycieczka na Ukrainę do powstającego tam właśnie sławnego ogrodu. Opowiadający o swej wizycie spacerowicz interpretuje to, co spostrzeże, jako znaki, punkty, o które zaczepić można odniesienia kulturowe, skojarzenia i opowieści — stąd płynie przyjemność przechadzki. Dla człowieka oświecenia i step, i park jest księgą. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/trembecki-zofiowka/

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.