Taniec z aniołem

Audiobook. Czyta Maciej Motylski.
To nie jest kwestia lektora, ale nie nie nie!
Ta książka nadaje się do czytania na torturach.
Straszna jakaś ta forma i styl pisania. Nie przypasiło mi to.
Nigdy więcej Ake Edwardsona. Sorry panie autorze.

Audiobook. Czyta Maciej Motylski.
To nie jest kwestia lektora, ale nie nie nie!
Ta książka nadaje się do czytania na torturach.
Straszna jakaś ta forma i styl pisania. Nie przypasiło mi to.
Nigdy więcej Ake Edwardsona. Sorry panie autorze.

Nie wciągnęła mnie.

Nie wciągnęła mnie.

W Londynie zostaje zamordowany młody chłopak szwedzkiej narodowości. W tym samym czasie w Göteborgu również ginie młody chłopak, ale obywatel Wielkiej Brytanii. Sprawy zaczynają prowadzić komisarz Steve MacDonald w Anglii i komisarz Eric Winter w Szwecji. Wszystko wskazuje na to, że za morderstwa odpowiadają dwie różne osoby, ale teoria ta upada, gdy policja dociera do stewarda latającego na trasie Göteborg - Londyn. Dodatkowo okazuje się, że morderca nagrywał filmiki pornograficzne z ofiarami w roli głównej zanim je zabił. Ponownie pojawia się pytanie czy samodzielnie polował na ofiary i następnie je zabijał czy ktoś mu pomagał.

Głównym bohaterem jest komisarz Eric Winter. Nie jest on może alkoholikiem, ani rozwodnikiem, ale prowadzi barwne życie. Nie jest wprawdzie uzależniony od seksu, ale zmienia partnerki jak przysłowiowe rękawiczki. Od typowy niezdecydowany facet. Z jednej strony chciałby wieść życie singla i w sumie nawet mi się to udaje wraz z niezobowiązującym seksem, a z drugiej strony ma jednak stałą partnerkę, którą oszukuje, zdradza i ciągle zbywa tłumacząc się natłokiem pracy. Jest też zdecydowanym hipokrytą, bowiem sam nie żyje zbyt moralnie, a gotów jest umoralniać innych zwłaszcza w kwestiach związanych z pornografią. Ponadto lubi swoją pracę, ale nie jest jej więźniem. Ma bardzo wścibską matkę, która razem z jego ojcem mieszka w Hiszpanii.

Typowy skandynawski kryminał opisujący monotonne prowadzenie śledztwa przez policję oraz to jak z biegiem czasu poszczególne elementy układanki wskazują w odpowiednie miejsce. Niewymagający, brak zaskakujących zwrotów akcji, co prawda autor wprowadza pod koniec trochę zagmatwania, ale po przeczytaniu iluś tam kryminałów już łatwo się domyślić, że zbyt bajkowe i proste rozwiązanie nie wchodzi w grę, że nagle policja doznaje olśnienia i okazuje się, że to jednak nie ten podejrzany jest mordercą. Za to pisarz poruszył ważne społecznie tematy takie jak: pedofilia, prawa społeczności LGBTQ+ (tutaj duże zaskoczenie jak na homoseksualistów w książce zareagowało społeczeństwo. Rodziców jeszcze można zrozumieć, bo to pewnie dla nich ogromny szok, ale pozostali mieli dość dziwne podejście biorąc pod uwagę fakt, że Szwecja obok Danii i Niderlandów jest jednym z najbardziej otwartych i tolerancyjnych europejskich państw, a prawa homoseksualistów zostały uznane jeszcze w trakcie II Wojny Światowej; dodam, że akcja książki dzieje się w drugiej połowie lat 90-tych ubiegłego wieku),wsparcie psychologiczne dla policji czy emocje z jakimi mierzy się przyszły ojciec - jak to rzutuje na jego osobę, pracę, kontakty międzyludzkie czy z małżonką (szkoda, że pokazali tylko męska perspektywę, a nie jak kobieta to przeżywa). Zabrakło zdecydowanie ukazania dlaczego morderca zabijał swoje ofiary. Czy dlatego, że sam doświadczył okrucieństwa czy było to spowodowane innymi czynnikami.

W Londynie zostaje zamordowany młody chłopak szwedzkiej narodowości. W tym samym czasie w Göteborgu również ginie młody chłopak, ale obywatel Wielkiej Brytanii. Sprawy zaczynają prowadzić komisarz Steve MacDonald w Anglii i komisarz Eric Winter w Szwecji. Wszystko wskazuje na to, że za morderstwa odpowiadają dwie różne osoby, ale teoria ta upada, gdy policja dociera do...

Nudny, toporny, kiepsko sklecony ten kryminał. Przedzierałam się przez niego kilofem. Resztę serii sobie podaruję!

Nudny, toporny, kiepsko sklecony ten kryminał. Przedzierałam się przez niego kilofem. Resztę serii sobie podaruję!

Na początku można pogubić się z ilością postaci, podobnych nazwisk, przeskoków narracji (nie wiadomo kogo dotyczy dany akapit). Duży minus to "drewniane" dialogi noe wiadomo o czym i wada słuchu rozmówcy (w każdej prawie rozmowie pojawia się "Co?" I powtórzenie kwestii),bardzo działa to na nerwy.

Na początku można pogubić się z ilością postaci, podobnych nazwisk, przeskoków narracji (nie wiadomo kogo dotyczy dany akapit). Duży minus to "drewniane" dialogi noe wiadomo o czym i wada słuchu rozmówcy (w każdej prawie rozmowie pojawia się "Co?" I powtórzenie kwestii),bardzo działa to na nerwy.

Bardzo się męczyłam. Nie podobał mi się styl pisania.

Bardzo się męczyłam. Nie podobał mi się styl pisania.

Nie jest to majstersztyk tego autora. Czytani te kryminały seriami i generalnie lubię Komisarza Wintera, bo wciągnęłam się w tą serię, ale ten jakoś nie jest najlepszy. Niby jest poprawnie, ale nudził mnie. Jakiś taki przegadany. Dialogi płytkie i momentami o niczym a i akcja toczy się wolno.

Nie jest to majstersztyk tego autora. Czytani te kryminały seriami i generalnie lubię Komisarza Wintera, bo wciągnęłam się w tą serię, ale ten jakoś nie jest najlepszy. Niby jest poprawnie, ale nudził mnie. Jakiś taki przegadany. Dialogi płytkie i momentami o niczym a i akcja toczy się wolno.

Jakiś czas temu obejrzałam film z Erikiem Winterem w roli głównej. Nakręcony na podstawie, już nie pamiętam której powieści Åke Edwardsona, ponieważ zekranizowano ich ileś tam. Film był trochę nudy, komisarz mało sympatyczny, błyskotliwy też nie specjalnie, ale sama intryga kryminalna była dobra. Pomyślałam sobie, że pewnie zrobili niespecjalny film ze świetnej książki, bo przecież kryminały skandynawskie są całkiem niezłe w czytaniu. Obiecałam sobie, że kiedyś coś tego autora przeczytam, dla sprawdzenia, czy miałam rację, ze swoim mniemaniem. Okazja się nadarzyła dość szybko i oto nabyłam zestaw e-booków, po niespecjalnie wygórowanej cenie i ucieszyłam się jak dziecko z trafionego prezentu pod choinką.

Zaczęłam czytać "Taniec z aniołem" i oczy otwierałam coraz szerzej ze zdziwienia, że można napisać coś tak marnego. Książka zupełnie bez akcji. Gadki szmatki o niczym. Winter jak bóg cudotwórca, który błyskotliwy jest chyba tylko w wymienianiu kobiet w łóżku. Ale wszyscy się zastanawiają "co zrobiłby Winter", "co powiedziałby Winter". Jakieś filozoficzne rozważania plus psychodeliczne sny i wizje komisarza. A już ciągłe powtarzanie "co", jakby wszyscy tam cierpieli na niedosłuch, rozkładało mnie na łopatki totalnego zniechęcenia do dalszego czytania. Jak również i detaliczne opisy, gdzie i komu, kto wsadził palce, albo ile razy Winter przekręcił młynek z pieprzem nad kolacją, którą sobie sam właśnie przyrządzał.

To była pierwsza przeczytana przeze mnie książka tego autora i jak widzę pierwsza z cyklu o Winterze i teraz się zastanawiam, co mam zrobić z sześcioma pozostałymi e-bookami, bo czytać się tego nie da zupełnie. To nie jest nawet dobre, to jest... ja w każdym razie daję trzy "na szynach" (niektórzy jeszcze będą pamiętali taką ocenę ze szkoły) 😉 👍

Jakiś czas temu obejrzałam film z Erikiem Winterem w roli głównej. Nakręcony na podstawie, już nie pamiętam której powieści Åke Edwardsona, ponieważ zekranizowano ich ileś tam. Film był trochę nudy, komisarz mało sympatyczny, błyskotliwy też nie specjalnie, ale sama intryga kryminalna była dobra. Pomyślałam sobie, że pewnie zrobili niespecjalny film ze świetnej książki, bo...

Najsłabszy kryminał jaki czytałem. Czyta się bardzo ciężko (chociaż to nie fantastyka),zdania są krótkie i autor zmusza do domyślania się o kim mowa, brakuje przywiązania do któregokolwiek z bohaterów. Koniec książki - jakby zlepek przypadkowych słów.

Najsłabszy kryminał jaki czytałem. Czyta się bardzo ciężko (chociaż to nie fantastyka),zdania są krótkie i autor zmusza do domyślania się o kim mowa, brakuje przywiązania do któregokolwiek z bohaterów. Koniec książki - jakby zlepek przypadkowych słów.

Podczas lektury odniosłam wrażenie, że autor nie może się zdecydować czy pisze kryminał, czy psychoanalizę psychiki policjanta czy prozą poetycką chce opisać otoczenie. Jak dla mnie w akcji nic się nie dzieje, na 180 stronie ledwo pierwszy zarys podejrzenia, za to w szczegółach dowiedziałam się o rutynie dnia bohatera, miałam przegląd pasażerów pięciu stacji metra itp. Jestem na nie. Pierwszy raz zawiodłam się na skandynawskim kryminale.

Podczas lektury odniosłam wrażenie, że autor nie może się zdecydować czy pisze kryminał, czy psychoanalizę psychiki policjanta czy prozą poetycką chce opisać otoczenie. Jak dla mnie w akcji nic się nie dzieje, na 180 stronie ledwo pierwszy zarys podejrzenia, za to w szczegółach dowiedziałam się o rutynie dnia bohatera, miałam przegląd pasażerów pięciu stacji metra itp....