Księga umarłych

Dla mnie bomba! Od samego początku wciąga niesamowicie. Dzieje się naprawdę wiele i to jak! Natomiast koniec mógł być trochę w innym stylu. Ale ogólnie super! Bardzo polecam 😍

Dla mnie bomba! Od samego początku wciąga niesamowicie. Dzieje się naprawdę wiele i to jak! Natomiast koniec mógł być trochę w innym stylu. Ale ogólnie super! Bardzo polecam 😍

Rewelacyjna jak zawsze . Ostatni wers zaczyna nową historie Constance .....

Rewelacyjna jak zawsze . Ostatni wers zaczyna nową historie Constance .....

Nieprzeciętnie nudna i rozwlekła

Nieprzeciętnie nudna i rozwlekła

Kolejne spotkanie z plejadą bohaterów cyklu o agencie specjalnym Pendergascie już za mną.
Póki co seria utrzymuje poziom i jeszcze nie odczuwa się wypalenia autorów. Księga umarłych jest kontynuacją pojedynku braci Pendergast z poprzedniej części .
Czyta się bardzo dobrze , jedyny minus to ostatnie rozdziały . Trochę spadło napięcie , a to najważniejszy moment tego nietypowego pojedynku .

Kolejne spotkanie z plejadą bohaterów cyklu o agencie specjalnym Pendergascie już za mną.
Póki co seria utrzymuje poziom i jeszcze nie odczuwa się wypalenia autorów. Księga umarłych jest kontynuacją pojedynku braci Pendergast z poprzedniej części .
Czyta się bardzo dobrze , jedyny minus to ostatnie rozdziały . Trochę spadło napięcie , a to najważniejszy moment tego...

Kolejny fajnie napisany Pendergast. To zdecydowanie seria, od której nie oczekuję niczego wybitnego, ale niezmiennie dobrze się przy niej bawię. Prosta historia, średni bohaterowie, ale za to dynamiczna akcja i niesamowite pomysły autorów na udziwnienie historii.

Seria to świetna zabawa i lekki odmóżdżacz. Czasem właśnie czegoś takiego oczekuję, a autorzy są w stanie mi to dać.

Tym razem znów jesteśmy w muzeum, znów spotykamy wszystkie główne postaci serii, ale też szybko dowiadujemy się kim jest Diogenes, a w końcu też dlaczego jest takim potworem.

Nie polecam wybrednym czytelnikom oczekującym wielkich emocji, ale polecam wszystkim tym, którzy są w stanie ponieść się fantazji autorów bez ambitnych treści, ale za to lekko napisanych.

Kolejny fajnie napisany Pendergast. To zdecydowanie seria, od której nie oczekuję niczego wybitnego, ale niezmiennie dobrze się przy niej bawię. Prosta historia, średni bohaterowie, ale za to dynamiczna akcja i niesamowite pomysły autorów na udziwnienie historii.

Seria to świetna zabawa i lekki odmóżdżacz. Czasem właśnie czegoś takiego oczekuję, a autorzy są w stanie mi...

Widzę, że to jest kolejna część z serii. Ja ją przeczytałam jako zupełnie osobną powieść i też nie było problemu ze zrozumieniem co się dzieje. Intrygująca, wciągająca, o muzeum, które chciałabym kiedyś odwiedzić :)

Widzę, że to jest kolejna część z serii. Ja ją przeczytałam jako zupełnie osobną powieść i też nie było problemu ze zrozumieniem co się dzieje. Intrygująca, wciągająca, o muzeum, które chciałabym kiedyś odwiedzić :)

Kolejna świetna książka, która zamyka trylogię o rozgrywce między braćmi.
Coś mi się jednak wydaje, że to nie jest ostatnia książka gdzie pojawia się Diogenes.
Tym razem większość akcji odbywa się w Nowym Yorku. Mamy tu również powrót do nowojorskiego muzeum. Pod tym względem podobna jest do pierwszej części. Tym razem mamy jednak ponowne otwarcie grobowca Senefa. Jak to w egipskich grobowcach nie obejdzie się bez okrutnej klątwy i mumi.
W książę mamy powrót wszystkich głównych bohaterów z wcześniejszych dwóch tomów.
Na szczególną uwagę zasługuje klimat w jakim pisana jest książka. Pomimo że jesteśmy we współczesnym Nowym Yorku wydaje się jakbyśmy przemierzali historyczne miejsca.
Czekam niecierpliwie na kolejną część.

Kolejna świetna książka, która zamyka trylogię o rozgrywce między braćmi.
Coś mi się jednak wydaje, że to nie jest ostatnia książka gdzie pojawia się Diogenes.
Tym razem większość akcji odbywa się w Nowym Yorku. Mamy tu również powrót do nowojorskiego muzeum. Pod tym względem podobna jest do pierwszej części. Tym razem mamy jednak ponowne otwarcie grobowca Senefa. Jak to w...

Trochę się zawiodłam. Po genialnym bracie genialnego agenta FBI spodziewałam się więcej. Zapowiadane szumnie "przestępstwo doskonałe" moim zdaniem mocno naciągane i mało dramatyczne. Końcówka mnie osobiście rozczarowała.

Trochę się zawiodłam. Po genialnym bracie genialnego agenta FBI spodziewałam się więcej. Zapowiadane szumnie "przestępstwo doskonałe" moim zdaniem mocno naciągane i mało dramatyczne. Końcówka mnie osobiście rozczarowała.

Księga umarłych czyli zakończenie tzw. " Trylogii Diogenesa" to jednym słowem wybitna książka. To mrożący krew w żyłach, bardzo dynamiczny kryminał okraszony bardzo dobrze dobranymi elementami fantastyki naukowej i szczyptą horroru. Do takiej mieszanki przyzwyczaili nas w poprzednich częściach autorzy cyklu, a mi osobiście to jak najbardziej odpowiada.
W ostatniej części Trylogii dochodzi do ostatecznej walki dwóch braci, czyli tego na co czytelnicy poprzednich części zapewne czekali z niecierpliwością.
Książka ukazuje, że plan doskonały młodszego z braci Pendergast to wcale nie ten opisany w "Tańcu Śmierci" lecz inny, i dużo bardziej złowieszczy. Przed agentem specjalnym Aloysiusem bardzo ciężkie zadanie, żeby powstrzymać szalonego brata. A zadanie to naprawdę nie będzie łatwe.

Oprócz dwóch wcześniej wspomnianych postaci pojawiają się oczywiście znane nam z poprzednich części postaci takie jak : Vincent D'Agosta, Margo Green, Will Smithback czy Nora Kelly. To dodatkowy smaczek dla stałych czytelników serii. Trzeba przyznać, że duet Preston&Child potrafi świetnie wykreować swoich bohaterów.

No i ten niesamowity klimat. Mroczny, czasem ponury, świetnie opisany i oddany. Książkę dosłownie się pochłania.

Akcja książki jest dynamiczna, a zakończenie zapiera dech w piersi. Jak zwykle namawiam wszystkich do zapoznania się z tą genialną serią a Księgę Umarłych polecam szczególnie!
Kawał świetnej książki!

Księga umarłych czyli zakończenie tzw. " Trylogii Diogenesa" to jednym słowem wybitna książka. To mrożący krew w żyłach, bardzo dynamiczny kryminał okraszony bardzo dobrze dobranymi elementami fantastyki naukowej i szczyptą horroru. Do takiej mieszanki przyzwyczaili nas w poprzednich częściach autorzy cyklu, a mi osobiście to jak najbardziej odpowiada.
W ostatniej części...

Ostateczna rozgrywka

Z przyjemnością sięgamy po tych autorów, którzy swymi powieściami dostarczają satysfakcji z dobrze spędzonego czasu, bądź też nigdy nas nie zawiedli. Odpowiednie wymieszanie enigmatycznej fabuły, zwrotów akcji, dynamicznych scen oraz zaskakujących finalnych wydarzeń tworzą wybuchową mieszankę, która zadowoli większość czytelników. Im powieść bliższa jest naszemu nastawieniu lub oczekiwaniom, tym wyżej plasuje się w ogólnej ocenie. W sytuacji, w której autorzy tworzą świetny cykl powieściowy, czytelnicy wręcz są zmuszeni do sięgania po kolejne pozycje, gdyż trawi ich chęć poznania dalszych losów ulubionych bohaterów.

Duet Douglas Preston i Lincoln Child tworzą cykl powieściowy, w którym wątki kryminalne łączą się z elementami powieści przygodowej oraz fantastyki naukowej. Jednakże najbardziej jaskrawym elementem ich cyklu są bohaterowie, zwłaszcza charyzmatyczny i charakterystyczny agent specjalny Pendergast. Skomplikowane, lecz logicznie wyjaśnione zagadki wraz z przedłużonymi finalnymi wydarzeniami stały się kluczem do sukcesu wydawniczego obydwu autorów.

Diogenes zwraca skradzioną Nowojorskiemu Muzeum Historii Naturalnej kolekcję diamentów... roztrzaskanych w drobny pył. By odwrócić uwagę od skandalu, dyrekcja muzeum decyduje się na udostępnienie publiczności egipskiego grobowca Senefa. Kiedy trwają przygotowania do wielkiej gali otwarcia ekspozycji, rozpoczyna się seria zabójstw i ożywają plotki o starożytnej klątwie. Według niej wszyscy, którzy wejdą do środka grobu, dostaną obłędu. Katastrofalna uroczystość otwarcia unikatowej wystawy to zaledwie jeden z etapów ostatecznej rozgrywki pomiędzy dwoma braćmi, agentem FBI Pendergastem i Diogenesem. Tylko jeden z nich wyjdzie żywy z tej konfrontacji.

W posłowiu autorzy wyjaśniają, że starają się tak tworzyć swe powieści, aby były zrozumiałe dla czytelników niezaznajomionych z wcześniejszymi pozycjami. Krótkie streszczenia kluczowych wydarzeń z poprzednich tomów pozwalają na sięganie po kolejne powieści w oderwaniu od pozostałych. Choć od reguły zawsze są wyjątki. Douglas Preston i Lincoln Child w obrębie cyklu powieściowego z udziałem agenta Pendergasta stworzyli mini-trylogię, w której główny bohater musi się zmierzyć ze zbrodniczym umysłem swego brata Diogenesa. W rzeczywistości „Siarkę”, czyli pierwszy tom trylogii, można traktować jako oddzielną powieść z delikatnie zaakcentowaną przyszłą konfrontacją miedzy braćmi. W przypadku „Tańca śmierci” i „Księgi umarłych” istnieje silna współzależność, więc lektura jednej jest niemożliwa bez znajomości drugiej.

„Księga umarłych” jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń zawartych w poprzednim tomie. Do połowy opiera się ona na dwóch wątkach – wielkim otwarciu grobowca wraz z towarzyszącą mu serią zabójstw oraz próbami uwolnienia agenta Pendergasta z sytuacji, w której się znalazł. Cóż, Muzeum Historii Naturalnej nie ma łatwo z twórczością duetu pisarzy. Owszem można zarzucić, że znów korzystają ze sprawdzonego schematu, wedle którego wielkie otwarcie kolejnej wystawy kończy się krwawo. Jednakże można przymknąć oko na te powielanie pomysłu, chociażby ze względu na plastyczne opisy mrocznych sal muzealnych i samego grobowca. Jednym słowem tworzenie scenerii jest mocną strona autorów, a cóż bardziej się do tego nadaje niż wielkie muzeum pełne zakamarków.

Z dwóch wcześniej wspomnianych wątków, ten dotyczący trudnej sytuacji agenta Pendergasta przykuwa większą uwagę, nie tylko ze względu na dynamiczniejsze wydarzenia, ale na samą postać agenta specjalnego. Począwszy do pierwszych tomów urzeka czytelników swym manieryzmem, intelektem, wszechwiedzą, samodoskonaleniem, arystokratycznym sznytem oraz nimbem tajemnicy. Stałych czytelników ucieszy fakt, że tak jak w poprzednim tomie autorzy prezentują plejadę ulubionych postaci występujących nie tylko w głównym cyklu. Jednakże w dużej mierze zwieńczenie trylogii poświęcone jest dwóm braciom Pendergastom oraz ich burzliwej historii. Takie rozwianie niektórych tajemnic z ich przeszłości stanowi łakomy kąsek dla wiernych czytelników cyklu.

Można odnieść wrażenie, że duet autorów próbował nie co zrehabilitować postać Diogenesa, nie tylko w formie wyjaśnienia jego motywacji oraz wydarzenia, które przyczyniło się do tego kim się stał, lecz również w odczarowaniu prawdziwego zbrodniczego planu. Słabsza forma „Tańca śmierci” wynikła z faktu przygotowań do kluczowych wydarzeń w „Księdze umarłych” zakończona została wątpiącym wyjaśnieniem zbrodni doskonałej w postaci kradzieży brylantów. Dobrze, że autorzy szybko zmienili prawdziwe intencje Diogenesa, czyniąc je bardziej mrocznymi a nie trywialnymi jak kradzież świecidełek.

Douglas Preston i Lincoln Child znani są z przedłużonych zakończeń, które potrafią obejmować nawet kilkadziesiąt rozdziałów przy wzrastającej co raz bardziej dynamice. W „Księdze umarłych” autorzy oferują aż dwa zakończenia. Pierwsze dotyczące wydarzeń w grobowcu okraszone jest fantastyką naukową, większą niż w „Tańcu śmierci”.. Tutaj możemy doszukać się kilku mniejszych nieścisłości logicznych, których nie przykrywa przyśpieszone tempo wydarzeń. Jednak po chwilowym zwolnieniu tempa wraz z nieoczekiwaną, ale plastyczną zmianą scenerii docieramy do ostatecznej konfrontacji miedzy braćmi. Stałych czytelników ucieszy fakt, że postać tajemniczej podopiecznej agenta Pendergasta, czyli Constance Green, znanej z epizodycznych wystąpień w poprzednich tomach, odegra kluczową rolę w ostatecznej rozgrywce. Finał całej trylogii zarówno pod względem scenerii jak i toczących się wydarzeń, można określić jednym słowem – epicki.

Podsumowując, powrót ulubionych postaci, poznanie tajemnic istotnych dla stałych czytelników, dynamika fabuły, zrehabilitowanie wydarzeń poprzedniego tomu oraz błyskotliwe, epickie zakończenie sprawiają, że „Księga umarłych” jest nie tylko lepsza niż „Taniec śmierci”, lecz stanowi świetne zwieńczenie całej trylogii. Księga umarłych dla starożytnych miała ułatwić zmarłemu przejście do raju. „Księga umarłych” Prestona i Childa miała doprowadzić do ostatecznej rozgrywki dwóch genialnych umysłów. Czy ułatwiła podjęcie definitywnych decyzji? Odpowiedź pozostawiam w gestii współczytelników.

Ostateczna rozgrywka

Z przyjemnością sięgamy po tych autorów, którzy swymi powieściami dostarczają satysfakcji z dobrze spędzonego czasu, bądź też nigdy nas nie zawiedli. Odpowiednie wymieszanie enigmatycznej fabuły, zwrotów akcji, dynamicznych scen oraz zaskakujących finalnych wydarzeń tworzą wybuchową mieszankę, która zadowoli większość czytelników. Im powieść...