Ostatni autobus do Woodstock

Przyzwoity kryminał angielski, z trochę męczącym głównym bohaterem nadinspektrem Morsem.

Przyzwoity kryminał angielski, z trochę męczącym głównym bohaterem nadinspektrem Morsem.

Gdyby to było moje pierwsze spotkanie z inspektorem Morsem, to bym się mocno zawiodła. Na szczęście czytałam już "Ktokolwiek widział" (tom drugi),więc miałam czas, by przyzwyczaić się do specyficzności Dextera - jego nieco irytującego detektywa, który nigdy nie powie wprost, o co mu chodzi, błądzącej niemal na oślep narracji, kluczących postaci. Przebijanie się przez tę gęstą opowieść może początkowo odrzucać, ale jeśli zaakceptuje się dominującego w narracji zrzędliwego Morse'a (i Lewisa narzekającego na swojego nowego przełożonego),to czeka na nas fantastyczna zagadka.

Mój jedyny zarzut dotyczy pisania postaci kobiecych - jak słusznie zauważył jeden z recenzentów, przebija z niego staroświeckość, bliższa latom 60. aniżeli połowie lat 70. Dotyczy to absolutnie wszystkich bohaterek/podejrzanych w powieści, na dłuższą metę jest to odrzucające i irytujące, co też może odebrać jakąkolwiek przyjemność z lektury.

Gdyby to było moje pierwsze spotkanie z inspektorem Morsem, to bym się mocno zawiodła. Na szczęście czytałam już "Ktokolwiek widział" (tom drugi),więc miałam czas, by przyzwyczaić się do specyficzności Dextera - jego nieco irytującego detektywa, który nigdy nie powie wprost, o co mu chodzi, błądzącej niemal na oślep narracji, kluczących postaci. Przebijanie się przez tę...

Nie wiem, czy Inspektor miał być tak odpychający czy jest to kwestia złego zestarzenia się tej książki. Niemniej genialna zagadka i klimat starego Oksfordu.

Nie wiem, czy Inspektor miał być tak odpychający czy jest to kwestia złego zestarzenia się tej książki. Niemniej genialna zagadka i klimat starego Oksfordu.

„Ostatni autobus do Woodstock” – pierwsza powieść Dextera.
Pisarz operuje szczegółem, który pozwala nam wyrobić sobie ogląd na dany problem, ale jednocześnie pisze bardzo zwięźle i spójnie.
Dużą część tekstu stanowią dialogi, nie ma natomiast rozbudowanych partii opisowych, dzięki czemu powieść czyta się niezwykle szybko – choć osobiście miałem ochotę delektować się tą prozą jak najdłużej.

Dwie młode dziewczyny planują spędzić wieczór w Woodstock. Okazuje się jednak, że ostatni autobus już odjechał. Decydują się więc pojechać autostopem. Niestety, dla jednej z nich wyprawa skończy się tragicznie...

Inspektor Morse i sierżant Lewis próbują ustalić, kim był tajemniczy mężczyzna, który zabrał dziewczyny do Woodstock.

W czasie trwania fabuły autor podsuwa nam informacje, które mogą pomóc w zbliżeniu się do rozwikłania zagadki, choć wcale nie jest to takie proste.

Styl Dextera jest naprawdę świetny – pisarz operuje szczegółem, który pozwala nam wyrobić sobie ogląd na dany problem, ale jednocześnie pisze bardzo zwięźle i spójnie. Polecam miłośnikom powieści kryminalnych.

„Ostatni autobus do Woodstock” – pierwsza powieść Dextera.
Pisarz operuje szczegółem, który pozwala nam wyrobić sobie ogląd na dany problem, ale jednocześnie pisze bardzo zwięźle i spójnie.
Dużą część tekstu stanowią dialogi, nie ma natomiast rozbudowanych partii opisowych, dzięki czemu powieść czyta się niezwykle szybko – choć osobiście miałem ochotę delektować się tą...

Wszystko tu jest mierne. Inspektor Morse chwilami bystry, chwilami przemądrzały a osobowościowo zakompleksiony i nieciekawy. Śledztwo choć toczy się różnymi tropami jednak nużąco wokół seksualnych zaburzeń i komplikacji życiowych. komplikowanie wydaje się na wyrost a samo rozwiązanie nie przekonujące.Brakuje napięcia mimo dziwnych przeskoków perspektywicznych. A do tego słaby język ,stylistyka i brak ciekawych kontekstów czy opisów.

Wszystko tu jest mierne. Inspektor Morse chwilami bystry, chwilami przemądrzały a osobowościowo zakompleksiony i nieciekawy. Śledztwo choć toczy się różnymi tropami jednak nużąco wokół seksualnych zaburzeń i komplikacji życiowych. komplikowanie wydaje się na wyrost a samo rozwiązanie nie przekonujące.Brakuje napięcia mimo dziwnych przeskoków perspektywicznych. A do tego...

Seria liczy 13 powieści + jeden zbiór opowiadań. E. Morse - inspektor policji oksfordzkiej, samotnik. Niezwykle interesujący cykl, cały czas mylone są tropy, co zaskakuje czytelnika. Szkoda, że w Polsce wydano tylko 8 części, pomimo zapewnień ze strony wydawnictwa, że mają kupione prawa do całej serii.

Seria liczy 13 powieści + jeden zbiór opowiadań. E. Morse - inspektor policji oksfordzkiej, samotnik. Niezwykle interesujący cykl, cały czas mylone są tropy, co zaskakuje czytelnika. Szkoda, że w Polsce wydano tylko 8 części, pomimo zapewnień ze strony wydawnictwa, że mają kupione prawa do całej serii.

Rozczarowałam się - pomimo głębokiej miłości do angielskich kryminałów, ich atmosfery i wspaniałej scenerii, tutaj intryga kryminalna nie była najlepsza, a wręcz powodował u mnie sporą irytację.
Ocena 4, nie 3, gdyż fajnie oddana została atmosfera miasta, choć muszę przyznać, że brakowało mi opisów środowiska akademickiego, a ze względu na nie właśnie Oxford jest tak innym niż inne miejscem. Sięgnę po następny tom z ciekawości, czy autorowi udało się "rozwinąć skrzydła" (spotkałam się już z seriami, w których pierwszy tom podejrzewam, że ze względu na brak doświadczenia u pisarza - nie był najlepszy, ale kolejne już trzymały dobry poziom). Planuję też sprawdzić serial, który na podstawie tych książek został nakręcony - "Inspector Morse", może lepiej odda to, czego w książce mi zabrakło.
Fanom angielskich seriali kryminalnych polecam "Lewisa" - mniej dramatów niż w "Endavour", a poziom trzyma do ostatniej serii.

Rozczarowałam się - pomimo głębokiej miłości do angielskich kryminałów, ich atmosfery i wspaniałej scenerii, tutaj intryga kryminalna nie była najlepsza, a wręcz powodował u mnie sporą irytację.
Ocena 4, nie 3, gdyż fajnie oddana została atmosfera miasta, choć muszę przyznać, że brakowało mi opisów środowiska akademickiego, a ze względu na nie właśnie Oxford jest tak innym...

Jestem bardzo rozczarowana, bo miałam duże nadzieje. Lubię brytyjskie kryminały, zwłaszcza jeśli są w długich seriach, kiedy można się przywiązać do detektywa, śledzić jego losy i śledztwa w różnych sprawach.
Przeczytałam tom pierwszy i zdecydowanie nie polecam. Nie mam też ochoty na więcej. Ta książka jest po prostu słaba. Chyba też niechlujnie przetłumaczona. Nuda, na przemian z irytacją. To, jeśli chodzi o warstwę kryminalną. Warstwę psychologiczną pominę litościwym milczeniem.

Jestem bardzo rozczarowana, bo miałam duże nadzieje. Lubię brytyjskie kryminały, zwłaszcza jeśli są w długich seriach, kiedy można się przywiązać do detektywa, śledzić jego losy i śledztwa w różnych sprawach.
Przeczytałam tom pierwszy i zdecydowanie nie polecam. Nie mam też ochoty na więcej. Ta książka jest po prostu słaba. Chyba też niechlujnie przetłumaczona. Nuda, na...

Zachęciło mnie porównanie głównego bohatera do Sherlocka Holmes’a. Niestety po lekturze czuję się nieco zawiedziona. Książka w moim odczuciu rozkręca się dopiero w połowie, ale przyznał, że te pierwsze 40-50 stron czułam się zmęczona czytaniem. Detektyw Morse może się podobać, ale zdecydowanie mnie nie zachęcił do sięgnięcia po dalsze części cyklu.

Zachęciło mnie porównanie głównego bohatera do Sherlocka Holmes’a. Niestety po lekturze czuję się nieco zawiedziona. Książka w moim odczuciu rozkręca się dopiero w połowie, ale przyznał, że te pierwsze 40-50 stron czułam się zmęczona czytaniem. Detektyw Morse może się podobać, ale zdecydowanie mnie nie zachęcił do sięgnięcia po dalsze części cyklu.

Inspektor Morse to chyba jedyny z literackich detektywów, którego nie lubię. Za to bardzo lubię fabuły tworzone przez Colina Dextera. Choć książki są zwykle smutne, to jednak są prawdziwe i wiarygodne. A niesympatyczny Morse jest bardzo ludzkim i zupełnie nie idealnym detektywem.

Inspektor Morse to chyba jedyny z literackich detektywów, którego nie lubię. Za to bardzo lubię fabuły tworzone przez Colina Dextera. Choć książki są zwykle smutne, to jednak są prawdziwe i wiarygodne. A niesympatyczny Morse jest bardzo ludzkim i zupełnie nie idealnym detektywem.