Zapowiedź równonocy. Pamiętniki I (1907-1937)

„Myślę, że jestem jedynym, dla którego powtarzające się porażki, cierpienia, depresje i załamania mogą zostać przezwyciężone, z chwilą gdy wysiłkiem inteligencji i woli osiągam zrozumienie tego, że w sensie najkonkretniejszym i bezpośrednim oznaczają one zstąpienie do piekieł. Skoro tylko <<zrozumiemy>>, że urzeczywistniamy właśnie błędną wędrówkę po labiryncie piekielnym, znów czujemy, jak zwielokrotniają się w nas siły ducha, które uważaliśmy za od dawna utracone. W tym momencie wszelkie cierpienia stają się «próbą» inicjacyjną".
(Dzienniki, 27 sierpnia 1946 г.)

Czytając te wspomnienia w niejednym miejscu odnieść można wrażenie, iż Eliade, gdy pochyla się nad swoim życiem, aby analizować je z bezstronnością, jaką daje m.in. dystans czasowy, w rzeczywistości usiłuje przeniknąć jego sens, jego tajemnicę. Czy jest to w ogóle możliwe, skoro głęboki sens ludzkiej egzystencji ma naturę paradoksu niepochwytnego dla słowa, pojęcia, opisu? Naj-bardziej świadom jest tego sam Eliade jako badacz sacrum, które również jest w swej istocie czymś paradoksalnym, ponieważ jednoczy różnorakie sprzeczności. Zdaje się, że można co najwyżej ogólnie zarysować strukturę tego paradoksu, wyróżnić główne jego elementy składowe i wskazać na ich wzajemne powiązanie.
(Z Posłowia Ireneusza Kani)

Ode mnie- prośba- poszukuję noweli fantastycznej, napisanej przez M. Eliade, pt.: " Jak odkryłem kamień filozoficzny". Jeśli ktoś ma, proszę o kontakt na LC.

„Myślę, że jestem jedynym, dla którego powtarzające się porażki, cierpienia, depresje i załamania mogą zostać przezwyciężone, z chwilą gdy wysiłkiem inteligencji i woli osiągam zrozumienie tego, że w sensie najkonkretniejszym i bezpośrednim oznaczają one zstąpienie do piekieł. Skoro tylko <<zrozumiemy>>, że urzeczywistniamy właśnie błędną wędrówkę po labiryncie piekielnym,...