Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Ścieżki życia

Okładka książki Ścieżki życia autora Edyta Kowalska, 9788378563761
Okładka książki Ścieżki życia
Edyta Kowalska
7,6 / 10
Wydawnictwo: Wydawnictwo Poligraf literatura piękna
152 str. 2 godz. 32 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Data wydania:
2015-09-16
Data 1. wyd. pol.:
2015-09-16
Liczba stron:
152
Czas czytania
2 godz. 32 min.
Język:
polski
ISBN:
9788378563761
Średnia ocen
7,6 7,6 / 10
34 opinii 63 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Ścieżki życia w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Ścieżki życia

Wioleta Sadowska
Wioleta Sadowska
książek na półce przeczytane 2094 napisanych opinii 1785

Oceny książki Ścieżki życia

Średnia ocen
7,6 / 10
63 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
14 ocen
9
8 ocen
8
17 ocen
7
8 ocen
6
6 ocen
5
4 ocen
4
2 ocen
3
2 ocen
2
1 ocen
1
1 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Ścieżki życia

avatar
323
135
LibraryGirl
08.02.2021
4 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
2021

Ale niezajmująca historia miłosna! Ostatnie strony to już bardziej przekartkowałam niż przeczytałam. Bohaterka ciśnie ze swojego nowego faceta, że ten za szybko wyznaje jej uczucia i pyta ją, czy się nie wygłupił z tak szybkimi deklaracjami, na co ona odpowiada, że przecież on jej w ogóle nie zna, nic o niej wie, a w ogóle to w podstawówce też zakochiwała się w takim szybkim tempie, PODCZAS GDY sama po pierwszym spotkaniu (nie liczę tego rzeczywiście pierwszego, bo ona nawet nie skojarzyła, że to ten sam gość, w dodatku uznała go za gbura) wypisuje w pamiętniku, że tęskni za gościem, z którym zamieniła max. 3 zdania. Poziom infantylizmu wybity w kosmos.

Historia jest też niedopracowana. Kotka ma raz na imię Mimi, raz Miki, sąsiad Antoni łamie nogę, ale gips ściągają mu z ręki... Kiepsko to wygląda.

Ale niezajmująca historia miłosna! Ostatnie strony to już bardziej przekartkowałam niż przeczytałam. Bohaterka ciśnie ze swojego nowego faceta, że ten za szybko wyznaje jej uczucia i pyta ją, czy się nie wygłupił z tak szybkimi deklaracjami, na co ona odpowiada, że przecież on jej w ogóle nie zna, nic o niej wie, a w ogóle to w podstawówce też zakochiwała się w takim...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
1275
46
gosiaw
13.02.2020
5 / 10
Na półkach:
Przeczytane

przyjemna lekka lektura, szybko się czyta

przyjemna lekka lektura, szybko się czyta

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
70
7
AKa
03.01.2020
2 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Ogromne rozczarowanie. Lektura miała być przyjemna i optymistyczna, co z tego, skoro napisana infantylnym stylem. Wydawało mi się, że skoro książka jest wydana w twardej oprawie, to po prostu musi być wartościowa. Nie musi.

Ogromne rozczarowanie. Lektura miała być przyjemna i optymistyczna, co z tego, skoro napisana infantylnym stylem. Wydawało mi się, że skoro książka jest wydana w twardej oprawie, to po prostu musi być wartościowa. Nie musi.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

166 użytkowników ma tytuł Ścieżki życia na półkach głównych
  • 98
  • 68
33 użytkowników ma tytuł Ścieżki życia na półkach dodatkowych
  • 20
  • 4
  • 2
  • 2
  • 2
  • 1
  • 1
  • 1

Tagi i tematy do książki Ścieżki życia

Proza

Inne książki autora

Więcej
więcej
Edyta Kowalska
Edyta Kowalska
Edyta Kowalska – absolwentka pedagogiki, filologii polskiej i zarządzania. Autorka „Ścieżek życia” i ,,Ścieżek przeszłości”. Kocha zwierzęta i wiosenne kwiaty. Uwielbia czytać i podróżować. Od kilku lat mieszka z mężem, synem, psami i kotem w niewielkiej, malowniczej miejscowości na Śląsku. Jest nauczycielką.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Ponieważ wróciłam Justyna Wydra
Ponieważ wróciłam
Justyna Wydra
Zostawiliśmy za sobą krzyże, ból, wojnę i cierpienie. Odrzuciliśmy na długo, być może na zawsze, powojenną traumę wierząc, że przed nami tylko dobre, pogodne dni. Nauczyliśmy się żyć, jakby wojny nigdy nie było. Kiedy poproszono mnie o napisanie rekomendacji na okładkę najnowszej powieści Justyny Wydra nie miałem obaw, że lektura jej książki będzie czasem bezpowrotnie straconym. Czułem podświadomie, że może wydarzyć się coś naprawdę dobrego. (...) W pełnym spojrzeniu do odkrycia w poniższym linku: https://bit.ly/1001ksiazek
Summer_Magazine - awatar Summer_Magazine
ocenił na71 rok temu
Nikt się nie spodziewał J.D. Bujak
Nikt się nie spodziewał
J.D. Bujak
Jestem troszkę rozczarowana książką. Zwłaszcza jej zakończeniem. Ale po kolei. Zaczęło się dosyć ciekawie, od przeprowadzki na Brzozowy Zaułek. Tam zawiązały się przyjaźnie pomiędzy główną bohaterką a jej sąsiadkami, wszystko rodem z amerykańskich seriali. Ale żeby nie było tak nudno, dojdą różne perypetie mieszkańców tego zacisznego zaułka. Autorka połączyła wątki obyczajowy z kryminalnym i romantycznym. W tle szczątki trupa, krowa w ogródku i sąsiedzkie intrygi. Dziwni lokatorzy spod 8 i 13. Ogólnie było kilka nierozwiniętych wątków, trochę zagmatwanej ,,intrygi". Mimo że dużo się działo w powieści czuję jakiś niedosyt. Zwłaszcza za niezbyt udanym zakończeniem.. Książka kończy się nagle, jakby zabrakło jej paru stron. Jest to sprytny zabieg autorki mający pewnie na celu jakąś kontynuację, ale mnie on nie przekonał. Było kilka zabawnych momentów, głównie z 5-letnim Benkiem synkiem Iwony, niezwykle rezolutnym i inteligentnym dzieckiem. Jest i mroczne znalezisko sprzed kilku lat. Które dodaje akcji szczypty dreszczyku i pikanterii. Reszta to babskie ploteczki i ,,problemy". Nie obyło się też bez sąsiedzkich imprez. Jak dla mnie jest to takie lekkie czytadło, na raz, o którym szybko się zapomina. Mimo wszystko polecam na poprawę humoru ;)
CzytamNaOkrągło - awatar CzytamNaOkrągło
ocenił na89 lat temu
U Pana Boga pod gruszą Monika Orłowska
U Pana Boga pod gruszą
Monika Orłowska
Książkę czyta się dość szybko i przyjemnie. Każdy rozdział jest poświęcony innemu bohaterowi, ale książka stanowi całość. Mimo wszystko po przeczytaniu ostatnich zdań czuję pewien niedosyt. Mam wrażenie, że zabrakło rozwiązania niektórych wątków. Czytając tę książkę odnosiłam wrażenie, że czytam swego rodzaju opowieść o życiu pewnej społeczności, które toczy się tak jak życie nas wszystkich. Jednak nagle ta opowieść jest jakby urwana, opis kończy się na wydarzeniach z niedzieli i już nie wiemy co działo się dalej w poniedziałek. Być może autorka pozostawiła pewne wątki otwarte, żeby zostawić sobie możliwość napisania kontynuacji. Jednak to właśnie z powodu tego niedomknięcia odejmuję jedną gwiazdkę.
Alina Kukla - awatar Alina Kukla
oceniła na67 lat temu
Dwadzieścia siedem snów Marta Alicja Trzeciak
Dwadzieścia siedem snów
Marta Alicja Trzeciak
"Dwadzieścia siedem snów" Marty Alicji Trzeciak to ksiązka nietuzinkowa, która pozwala czytelnikowi zawędrować do dwóch światów - onirycznego i - czy na pewno - rzeczywistego. Do urokliwej wsi o nietypowej nazwie To Nowe, celem napisania nowej powieści, przyjeżdża młoda pisarka, która wynajmuje pokój u tajemniczej kobiety, zwanej Szarą. Wraz z nią mieszka tu również matka Szarej i 16-letnia Laura. Od samego początku pobytu kobieta czuje w tym niezwykłym domu jego wyjątkowość, że jest on owiany sekretami i tajemnicami. Z okna jej pokoju widać, posadowiony na wzgórzu, samotny dom, zamieszkały przez niemniej tajemniczą Milenę, który w szczególny sposób intryguje pisarkę. Dodatkowo, w każdą noc, śnią jej się sny, w których mimo że stanowią one jakby odrębną opowieść, pojawiają się w nich ci same postaci, które na codzień otaczają kobietę. To właśnie z tych snów poznajemy historię klątwy, ciążącej nad kobietami z rodziny Szarej. Rzeczywistość splata się tu z senną fantazją, realizm z magią. Z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że "Dwadzieścia siedem snów" to wyjątkowa i bardzo ciekawa opowieść, w której życie kobiet na współczesnej wsi przeplata się z fantastyczną historią kobiet z dalekiej przeszłości. Przepiękny realizm magiczny tej powieści kojarzy się niewątpliwie z jakąś dawną słowiańską legendą o pramatce, ktorą nie jeden czytelnik będzie chłonął z zapartym tchem. Polecam!
Anna Lipińska-Czajkowska - awatar Anna Lipińska-Czajkowska
oceniła na711 miesięcy temu
Błękitne dziewczyny Ewa Podsiadły-Natorska
Błękitne dziewczyny
Ewa Podsiadły-Natorska
Historia była przejmująca,bardzo dobra opowieść urzeka,pięknym stylem autorka napisała tę powieść obyczajową. Pióro ma lekkie,świetne,o trzech przyjaciółkach serdecznych,wspaniałych o kobietach,dziewczynach,które odważne są i mają siłę w sobie,silne i nie poddawają się nigdy bez walki. Pisarka zagwantowała mi ogromne emocje,wzruszenia,był też niezły humor boki zrywałam ze śmiechu. Poprawiła mi nastrój książka,to przyjemność była ta cudowna lektura,którą miałam możliwość przeczytać.
Justyś - awatar Justyś
ocenił na83 lata temu
Na karuzeli Teresa Monika Rudzka
Na karuzeli
Teresa Monika Rudzka
Monikę poznałem dłuższy czas temu przez Facebooka. Zaimponowała mi wcześniej swoją świetną powieścią, przezabawną powieścią pod tytułem „Bibliotekarki”, więc ucieszyłem się, że zawarliśmy znajomość, która potem ewoluowała w przyjaźń. Od chwili przeczytania „Bibliotekarek” długo szukałem w księgarniach innych książek Moniki, w końcu znalazłem najnowszą z nich, czyli „Na karuzeli”. Jak wspomniałem, z pisarką łączy mnie dobra znajomość, jednak nie ma to żadnego wpływu na moją recenzję. „Na karuzeli” jest świetnie napisana, to trzeba przyznać. Teresa Monika Rudzka opisuje historie pięciu kobiet połączonych ze sobą więzami krwi. Książka zaczyna się w powieściowej teraźniejszości, ukazując narodziny najmłodszej członkini rodu, potem przechodzi do opisu najnowszych wydarzeń z życia Dagmary – matki wspomnianego dziecka, która jest aspirująca pisarką i odnoszącą sukcesy modelką, aby dalej stopniowo opowiadać historie starszych członkiń rodziny, cofając się coraz dalej w przeszłość. Na początku widzimy Dagmarę jako człowieka sukcesu, chwile później jednak cofamy się w jej niedaleką przeszłość, kiedy to dziewczyna próbowała wydać swoją pierwsza powieść - „Ofelia. XXI wiek”. Młoda kobieta daje się wmanewrować we współpracę z bardzo źle prosperującym wydawnictwem, które nie dość, że każe sobie zapłacić za wydanie książki, nie daje autorce zaliczki, to jeszcze nie zapewnia jej powieści reklamy, by w końcu unikać wypłacaniu jej honorarium autorskiego. Ta nieprzyjemna sytuacja nie była jednak jedyną przykrością, która spotkała w życiu Dagmarę, bowiem wychowywała się ona w biedzie, z pomocą matki, przyjmującej u siebie kochanków oraz babci, która wiecznie tylko wszczynała awantury. Dagmara dorasta w takim otoczeniu marząc jedynie o tym, by wyjechać do większego miasta, zerwać kontakty z rodziną. Dorota – matka Dagmary – oraz Danuta – babcia dziewczynki – miały w życiu identyczne plany. Obie również wychowywały się w biedzie. Obie ostatecznie ukończyły szkołę krawiecką. Dorota dorabiała sobie szyjąc ubrania dla ludzi z miasteczka, do tego pobierała rentę ze względu na swoją chorobę. Raz w jej życiu (jak i w życiu pozostałych bohaterek) jest lepiej, innym razem gorzej. I tak przez cały czas. Życie się kręci. Jak tytułowa karuzela. Paradoksalnie niezbyt często się zdarza, żeby powieści obyczajowe były życiowe. Niemal zawsze coś jest przerysowane, koloryzowane, podszyte fantazją autora czy autorki. W książce „Na karuzeli” Teresy Moniki Rudzkiej nic nie jest przerysowane. Problemy ludzi są tutaj świetnie ukazane. Świetnie ukazane są również ludzkie wady - zawiść, obłuda czy chciwość. I że w rodzinie te wady są równie żywe jak między obcymi sobie ludźmi. Świetnie ukazane jest też ludzkie pragnienie, by było lepiej, świetnie ukazane są marzenia o szczęściu. Bohaterowie dążą do spełnienia swoich marzeń wszelkimi sposobami. Być może dlatego nie zawsze się udaje… Mimo wszystko w utworze nie brakuje zabawnych momentów. Nie brakuje ciepła, które daje matka córce, córka matce. I to jest piękne. Że mimo problemów, mimo swoich licznych wad potrafimy jeszcze wykrzesać z siebie miłość. „Na karuzeli” Teresy Moniki Rudzkiej pokaże Ci życie i na pewno zmotywuje do przemyślenia kilku spraw. Dlatego naprawdę warto sięgnąć po tę książkę.
Tomasz Socha - awatar Tomasz Socha
oceniła na109 lat temu
Pokalane poczęcia Natalia Rogińska
Pokalane poczęcia
Natalia Rogińska
Początek otwiera rozdział poświęcony Ireneuszowi, ginekologowi wspomnianego różowego gabinetu. Każdy „przypadek” poznajemy z jego punktu widzenia. Muszę przyznać, że akurat ten bohater kompletnie obrzydził mi książkę (zwłaszcza jego zamiłowanie do kobiecych części ciała),na szczęście później jest już dużo, dużo lepiej. Przypuszczam, że autorka stworzyła tak specyficzną postać z poczucia humoru, ale jakoś nie przypadło mi to do gustu. Dalej zapoznajemy się z opowieściami przyszłych rodziców, z których każda jest inna, każda jest wyjątkowa i również skandaliczna, a przynajmniej z punktu widzenia przeciętnej osoby. Nic tak jednak nie dodaje pikanterii powieściom, jak porządna draka i to pewnie dlatego tak szybko pochłonęłam „Pokalane poczęcia”. Rozdziały zostały poświęcone konkretnym parom, starającym się (lub nie) o dziecko. Mamy do czynienia z typowymi „wpadkami”, ale nie brakuje też dramatów. Właściwie to każda z przedstawionych par musi zmierzyć się z przeciwnościami losu i stanąć na wysokości zadania, bowiem wszystkie ciąże bohaterek są zaskoczeniem – zarówno dla nich samych, jak ich drugich połówek. Autorka umiejętnie przeplata medyczny humor z poważniejszymi zagadnieniami takimi jak: utrata dziecka, gwałt, zdrada, czy perspektywa samotnego macierzyństwa. Powieść została napisana prostym językiem, bynajmniej to nie oznacza kiepskiego warsztatu. Ukazane historie zaskakiwały mnie i zmuszały do postawienia się w sytuacji bohaterów. Niektóre zachowania spotkały się z moim potępieniem (Beata i jej przesadna pobożność niezmiernie irytowała),inne dawały nadzieję, a także wzbudzały podziw (chociażby upór Agaty i świadomość z jakim wyzwaniem przyjdzie jej się mierzyć). Początkowo cierpiałam na lekki niedosyt, ponieważ po przeczytaniu rozdziału poświęconemu danej parze, chciałam poznać jej dalsze losy, ale wynagrodziło mi to zakończenie, które jest zwieńczeniem wszystkich ukazanych wcześniej wydarzeń i zostało napisane z perspektywy położnej. Według mnie książkę czyta się lekko, łatwo i przyjemnie. Jeśli ktoś lubi właśnie taki typ lektury to z pewnością będzie zadowolony.
Kreska - awatar Kreska
oceniła na73 lata temu
Cztery strony miłości Joanna Sykat
Cztery strony miłości
Joanna Sykat
Piękna opowieść o miłości i jej trudach, o relacjach międzyludzkich i konsekwencjach braku dialogu. Z jednej strony mąż, który z nieznanego powodu z dnia na dzień odsunął się od żony, a z drugiej tajemniczy Szymon, który tak dużo zmienił w życiu Łucji. Wspomnienia bohaterki i teraźniejsze życie przeplatają się ze sobą, co może stanowić pewną trudność w odnalezieniu się w całej opowieści. Jednak jest pewien moment, po którym chciałoby się wrócić i zacząć czytać jeszcze raz, inaczej patrząc na poszczególne wydarzenia. Książka bardzo refleksyjna, wzruszająca.
Agniolek - awatar Agniolek
ocenił na76 lat temu
Za wcześnie Joanna Barnard
Za wcześnie
Joanna Barnard
"Za wcześnie" to mój kolejny bierdonkowy nabytek, na który natknęłam się przypadkiem podczas próby polowania na "Szeptuchę", ''Carrie" i którąś z serii Bishop. Uwielbiam wszelkie książkowe promocje! Ale mówiłam to już pewnie nie raz. Wcześniej nie spotkałam się z tą książką, a w gazetce na stronie ją przegapiłam ( wiecie, musiałam zawczasu mieć wszystko obcykane i potem tylko szukać konkretnych tytułów),więc, gdy wpadła mi w ręce była dla mnie totalnym zaskoczeniem. Najpierw przyciągnęła mnie okładka, zerknijcie, czyż nie jest niezwykle intrygująca i nie przyciąga wzroku? No właśnie, a opis z tyłu sprawił, że musiałam ją mieć, nie było innej opcji. "Niektórzy nauczyciele mogą zmienić twoje życie. On je zniszczył…" tak głosił napis na okładce, który także mnie niesamowicie zaintrygował. Fiona to mężatka, która ma poukładane, spokojne życie, a przynajmniej tak jej się wydaje. Pewnego dnia spotyka zupełnym przypadkiem swego dawnego nauczyciela Heny'ego Morgana i to właśnie wtedy dociera do niej, że jej idealna rzeczywistość, tak naprawdę nie jest tym czego pragnie, ponieważ nigdy nie przestała kochać byłego belfera, z którym nawiązała romans gdy miała zaledwie czternaście lat. To dla niego zostawia męża i rozpoczyna naprawdę szczęśliwe życie. Przynajmniej tak jej się wydaje. Głównym tematem książki jest więc romans nauczyciel-uczennica; niemoralny, być może niektórych gorszący i w tym przypadku to niekoniecznie zdrowa relacja, bo nie można mówić tu o prawdziwej miłości. To właśnie przekonało mnie jednak do sięgnięcia po tę książkę; uwielbiam czytać dziwne rzeczy, a to jest zaledwie namiastka tego, po co chętnie sięgam. Tak przy okazji, jeżeli znacie książki z motywem nauczyciel-uczennica to koniecznie podrzućcie mi w komentarzu! Jeżeli taki wątek jest w powieści, to prawie pewne jest to, że po nią sięgnę. Wróćmy jednak do książki. Jest trochę nietypowa, bo narracja jest drugoosobowa, co wygląda tak, jakby Fiona cały czas zwracała się do Morgana. Zupełnie jakby miała nadzieję, że on to kiedyś przeczyta. Nie powiem, myślę że to wyzwanie; sama napisałam jeden, króciutki tekst w takiej narracji i nie raz się łapałam na tym, że wkradała mi się jednoosobowa, albo gdzieś się zagmatwałam. Książki zazwyczaj są pisane w narracji jednoosobowej, bądź trzecioosobowej, nieprawdaż? Ponadto mamy kolejne urozmaicenie, bowiem poznajemy losy Fiony i Henry’ego w teraźniejszości, czyli ich dorosły romans, które urozmaicone są wpisami z pamiętnika kobiety z przeszłości; z czasów gdy miała zaledwie czternaście lat. Nie będę ukrywać, że to właśnie zdarzenia z przeszłości najbardziej mnie intrygowały. Wszystko wydawałoby się pięknie; w młodości Morgan zapewniał Fionę, że jest wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju, że wybrał ją spośród wielu. Jednak nauczyciel nie był wcale taki święty, a Fiona dopiero później mierzy się z przeszłością i wszystko zaczyna rozumieć. Nie była jedyną wyjątkową nastolatką, choć dojście do tego zajęło jej dość długo. Momentami wydała mi się strasznie naiwna, że po tylu latach, już jako dorosła kobieta, nie potrafiła tego dostrzec i była głucha na wszystko. Henry Morgan to natomiast istna zagadka; człowiek o wielu obliczach. Czasami miałam wrażenie, że miał gdzieś Fionę, czasami, że się o nią jednak troszczył. Nie rozgryzłam go do końca i jakoś zbytnio nie polubiłam. Nie wiem, co powiedzieć o książce, bo w zasadzie spodziewałam się na początku czegoś innego. Choć może nie tyle innego, a bardziej chodzi o fakt, że to nie jest ten motyw uczeń-nauczyciel, który lubię czytać, bo w zasadzie książka mnie nie zawiodła. Opisuje jednak krzywdzącą relację, porusza dość trudny i przede wszystkim kontrowersyjny temat, więc na pewno nie jest dla każdego. Jednak z czystym sumieniem ją polecam, bo jak na debiut, jest to dość dobra książka i poniekąd oryginalna, choćby przez zastosowanie narracji drugoosobowej. Ponadto można wyłapać w niej kilka fajnych cytatów! Aż się zdziwiłam, gdy spostrzegłam, że na Lubimy Czytać nikt jeszcze nie wrzucił żadnego z tej powieści ( oczywiście Niedoskonała musiała to naprawić^^). Recenzja opublikowana także na; http://book-oaza.blogspot.com/
czarne_swiatło - awatar czarne_swiatło
ocenił na78 lat temu
Dziki rozmaryn Monika Rebizant-Siwiło
Dziki rozmaryn
Monika Rebizant-Siwiło
Zaciekawiły mnie losy drugiej części Sagi Wiedźm z Roztocza i Wrzosowisk klątwy,tajemnice,skrywane sekrety,wpleciony jest wątek Historyczny,obyczajowy z legendami,baśniami. Urzekający piękny klimat Wrzosowisk,zagadkowi i ciekawi bohaterowie. Ciekawa książka bardzo porusza.
Justyś - awatar Justyś
ocenił na76 lat temu
Z teściową za pan wróg Izabela Milik
Z teściową za pan wróg
Izabela Milik
Przez przypadek trafiłam na tę książkę, która miała swoją premierę już dobrych kilka lat temu. Trochę zaintrygował mnie tytuł, jakże zawsze na czasie niestety ... Czy jednak tego się spodziewałam? Czy pewne opisane tam zachowania są możliwe? Czyta się szybko, coś tam jest niestety znajome, coś inne zaskakuje, jednak gdy się wszystko zaczyna od pewnego opisu i potem następuje powrót do przeszłości, to tak trochę jakby od razu zdradzać zakończenie ... Jest tu wiele z życia, ludzkie dylematy, nie do końca dobre wybory, choć może i brak wyboru ... do tego dawka humoru, czasami tzw przez łzy a finał ... Młodzi, niby zakochani, jednak jak to z teściową bywa i pewnymi mężami, to ... Mama się wtrąca, syn nie widzi żadnego problemu, może nieświadomy a może chce mieć święty spokój, choć jakim kosztem... Kosztem zdrowia psychicznego żony ... Kto jest winny a może winy nie ma, tylko jakaś niemoc i gdzieś tam głęboko osadzony szacunek do starszej osoby, tylko za jaką cenę ... Teściowa - ach, ileż nieraz łez się leje, brak zrozumienia, mimo rozmów, ale jak ktoś ma zawsze rację, to ... Ile ludzi, tyle różnych zachowań, oczekiwań ... Nie zawsze jest takim jakim się wydaje... Życie jest jedno, a jednak ... pewne stereotypy potrafią zatruć życie ... Przeczytać warto, choć pozostaje jakiś niedosyt ... I to zakończenie ... Intrygujące, zaskakujące i może o to chodziło ...
mskm13 - awatar mskm13
ocenił na71 rok temu
Samulka Kinga Facon
Samulka
Kinga Facon
Samulki, to jedno z takich miejsc gdzie spokój przeplata się z ciszą. Trzy lata temu do tego jakże uroczego miasteczka przeprowadziła się Ewa, skryta i zamknięta w sobie trzydziestolatka. W wyniku pewnych dramatyczny wydarzeń z przeszłości, kobieta posiada na duszy ranę, którą z wielkim trudem próbuje zabliźnić. Ku jej wielkiemu zdziwieniu w towarzystwie nowo poznanych osób, zaczyna coraz częściej się uśmiechać, i inaczej patrzeć na świat. Może liczyć w każdej chwili na ich pomoc. Szczególne wsparcie otrzymuje od Marcina, nie mniej tajemniczego mężczyzny jak ona sama. Byłam ciekawa tej książki ze względu na rozbieżność w opiniach innych recenzentów. Jedni się zachwycają, drudzy wręcz przeciwnie, i dlatego chciałam wyrobić sobie własne zdanie na jej temat. Osobiście mam sentyment do małych miasteczek, więc lubię sięgać po książki właśnie z takim motywem. Samulki, pięknie brzmi prawda? Jestem bardzo ciekawa, skąd autorka miała pomysł na taką nazwę, bo oryginalności jej nie brakuje. Bez wątpienia jest to wyjątkowe miejsce otulone aurą ciepła, troski i przytulności. W dużej mierze odpowiedzialni są za to jego mieszkańcy. Są to ludzie, którzy wspierają się nawzajem, mogą liczyć na siebie w każdej sytuacji. Tworzą kochające się rodziny. Zdaję sobie sprawę, że dla niektórych jest to mało realne. Gdzie podziały się jakieś problemy, troski? Wszyscy chodzą zadowoleni, cieszą się życiem. Po prostu bajka. Przykre jest to, że tracimy wiarę w szczęście i miłość. Do swojego grona przyjęli również Ewę. Dziewczyna zmaga się z zespołem depresyjno-lękowym. Nasza główna bohaterka stara się odnaleźć psychiczną równowagę, ale chwilami jej zachowanie było mało odpowiedzialne. Mam tu na myśli odstawienie farmaceutyków. Zamiast tego szukała ukojenia w kawoterapii, ciastoterapii, floroterapii i w spacerach ze swoim adoptowanym przyjacielem na czterech łapach z merdającym ogonem. Coś takiego może w jakimś stopniu pomóc, jednak moim zdaniem fachowa porada powinna być tutaj na pierwszym miejscu. Ewa lubi rozmawiać, ale z kim skoro stroni od ludzi? Tego moi drodzy wam nie zdradzę. W książce pojawił się pewien wątek, który nie wszystkim może przypaść do gustu. Mowa tutaj o wierze w Boga. Czy jest to temat kontrowersyjny? W dzisiejszych czasach chyba troszkę tak. Co niektórzy lubią się nią obnosić, bez wstydu chodzą do kościoła, mają bliski kontakt z kapłanami, należą do różnych grup formacyjnych. Inni wręcz przeciwnie. Czy to źle? Każdy z nas podejmuje decyzje samodzielnie, nikt nas do niczego nie zmusza. Kto wie, może z czasem zmienimy zdanie, prawda? Modlitwa też jest formą terapii. Może pomóc, ukoić naszą duszę i uzdrowić zbłąkaną owieczkę. Jak dla mnie ten wątek nie był jakiś przesadzony i nie poczułam jego nadmiaru. Ta powieść ma potencjał, ale chyba nie został przez autorkę do końca dobrze wykorzystany. Chwilami wiało nudą, zwyczajnie nie działo się nic. Niestety próżno tu szukać jakichkolwiek zaskoczeń w fabule. W trakcie lektury kilka razy zdarzyło mi się zgubić wątek. Głównym winowajcą były wspomniane wcześniej tajemnicze rozmowy głównej bohaterki, których według mnie było za dużo, i to one wiodły tutaj prym. Plus należy się za poruszenie jakże ważnego tematu jakim jest depresja. Czy polecam wam tę książkę? Nie należy do tych bardzo dobrych, ani tych bardzo złych, i dlatego decyzję odnośnie lektury pozostawiam wam.
Polka_z_ksiazka - awatar Polka_z_ksiazka
oceniła na67 miesięcy temu
To nie twoja wina Kaja Platowska
To nie twoja wina
Kaja Platowska
Książka bardzo ważna, pozwalająca zrozumieć ofiarę będącą w kręgu przemocy. Jej irracjonalny sposób myślenia i niemożność obrony. Tak właśnie działa przemoc, wpychając ofiarę w bezsilność i poczucie bezradności. Irytował miałki język, no i.. literatura wysokich lotów to nie jest. A szkoda.
awek - awatar awek
ocenił na63 lata temu
Szczęśliwe zakończenie Vera Falski
Szczęśliwe zakończenie
Vera Falski
„Szczęśliwe zakończenie” to bardzo dobra powieść o pisarce, która znalazła się na życiowym zakręcie. Sabina pragnie zmian. Odczuwa brak weny twórczej i nie chce kontynuować swojej serii książek o znanej i lubianej wedding plannerce. Niestety, gonią ją terminy i podpisane wcześniej umowy. Jej agentka ma masę pomysłów, by o autorce było głośno, ale nie o wszystkich informuje Sabinę w odpowiednim czasie. Pisarka nie chce być przez nią zaskakiwana, ma dość wywiadów, w których musi bronić swojej twórczości. Marzy o tym, by napisać coś ambitniejszego. W życiu prywatnym też się jej nie układa. Nie może dogadać się z mężem i swoją zbuntowaną córką. Podejmuje radykalną decyzję i całkowicie zmienia swoje życie. Rozwodzi się z mężem, sprzedaje apartament w Warszawie i kupuje urokliwy dom nad morzem. Jak potoczą się jej losy? Czy uda jej się zaaklimatyzować w nowym miejscu? No i najważniejsze pytanie: czy znajdzie dobry temat do nowej powieści?
Marzena_Wojtanowska - awatar Marzena_Wojtanowska
oceniła na75 lat temu
Zapach szczęścia Klaudia Kopiasz
Zapach szczęścia
Klaudia Kopiasz
Biorąc do rąk książki (oczywiście każdą po kolei) Pani Klaudii wiedziałam, że podobają mi się okładki książek. Styl pisarski autorki był mi obcy i w ogóle to rozpoczęłam czytanie opowiadań "Zapach szczęścia" i "Smak szczęścia" tylko dlatego, że oczekuję na wydanie innej książki. Drodzy moi jakież było moje zdziwienie i zaskoczenie, gdy uświadomiłam sobie, że czytam z wypiekami na twarzy, a kolejne stronice książki niemalże same się przewracają bez mojego udziału. Zostałam wciągnięta przez autorkę w wir wydarzeń, które przeżywali bohaterowie opowiadań. Klaudia Kopiasz ma niezwykle lekkie pióro czego w życiu nie spodziewałam się po tak młodziutkiej pisarce, ale też bardzo utalentowanej. Przepiękna zimowa sceneria i wzruszająca historia o miłości w opowiadaniu "Zapach szczęścia" oraz wyjątkowo ciepła i chwytająca za serce opowieść "Smak szczęscia" sprawiły, że oddałam się lekturze na kilka godzin. Opowieści ujęły mnie od pierwszych stron. "Zapach szczęscia" to książka w sam raz na zbliżające się święta. "Smak szczęścia" to prawdziwa karuzela emocji. Nie potrafię pisać osobno o tych książkach, bo musiałabym użyć w każdej wypowiedzi o nich tych samych słów podziwu, a nie chcę pisać dwóch takich samych recenzji. Jestem pod wrażeniem przepięknych dialogów. Pisarka w mądry i dojrzały sposób przedstawia życie bohaterów i udaje się jej i w jednej i drugiej swojej opowieści. Już szukam kolejnych książek Pani Klaudii i z niecierpliwością oczekuję na kolejną, jaka wyjdzie z pod pióra tak utanentowanej pisarki. Książki już stoją w mojej biblioteczce na półce. Dziękuję Klaudia Kopiasz , że mogłam poznać Twoją twórczość literacką i lekkość pióra z jaką piszesz. Polecam.
Inez - awatar Inez
ocenił na62 lata temu
Dopóki śmierć nas nie połączy Danuta Noszczyńska
Dopóki śmierć nas nie połączy
Danuta Noszczyńska
Nie sądź książki po okładce, a Małgosi kierując się efektem pierwszego wrażenia. Poznaj lepiej, może zobaczysz złożoność treści i złożoność osobowości. Przyznam, że początkowo, ze względu na zachowania Małgorzaty, miałam ochotę przerwać lekturę, ale poznając przeszłość bohaterki zaczynałam rozumieć jej zachowania. Nie akceptować niektórych, ale rozumieć ich powody. Bardzo odpowiadał mi pomysł pojawienia się Doroty jako narratorki i jako osoby, która staje się ważną osobą w tu i teraz Małgorzaty. To było interesujące doświadczenie obcowania z naiwną, czasem wulgarną, irytującą, a jednocześnie budzącą instynkt matki-opiekunki młodością oraz mądrością, ciepłem, zrównoważeniem doświadczenia i dojrzałości.
eduko7 - awatar eduko7
ocenił na72 lata temu
Czego o Tobie nie wiem Aneta Rzepka
Czego o Tobie nie wiem
Aneta Rzepka
Złożona chorobą w pościeli przeczytałam książkę Anety Rzepki. Bardzo dobra książka obyczajowa. Czytając ją zastanawiałam się, czego nie nie wiem o moim mężu, rodzeństwie, przyjaciołach, sąsiadach, koleżankach itd. Wydaje mi się , że każdy z nas miał jakieś przeżycia, o których nie chce mówić. Czy to źle , nie wiem ale czasami ich ukrywanie może prowadzić do niechcianych sytuacji, niezrozumienia, czasami żalu. Autorka super opisała perypetie życiowe czterech bohaterek. Są one tak naturalne, że mogą dotyczyć każdego z nas. Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje Pani Rzepki.
Eli1605 - awatar Eli1605
ocenił na76 lat temu
Całuję. Mama Monika Orłowska
Całuję. Mama
Monika Orłowska
Pięć dni, trzy kobiety, krakowskie mieszkanie to tu spotykają się siostry aby uporządkować rzeczy po zmarłej niedawno matce.Zabierając się za porządki miały nadzieję, że wszystko pójdzie gładko i szybko. Matka zza grobu postanowiła zrobić im niespodziankę i wśród szpargałów zostawiła wskazówki na przyszłość.Siostry dzielą powoli zastane przedmioty między siebie. Wzbudza to różnorakie wspomnienia, żal, podejrzenia wobec siebie. Największym zaskoczeniem jest jednak spotkanie z wolontariuszką z hospicjum, gdzie przebywała ich matka tuż przed śmiercią. Książka znakomita pokazująca całe spektrum emocji przewijające się w trudnym dla wszystkich czasie po stracie najbliższej osoby. To przede wszystkim smutek i żal, który czasami trudno okazać, to być może zazdrość o kogoś kto był ważniejszy? To wypływające negatywne emocje i walka o mieszkanie i cenne wyposażenie. I tak łatwo zapomnieć o tym, że najważniejsza powinna być pamięć o matce. Bardzo dobra lekcja dla nas aby się zatrzymać i pomyśleć, bo wcześniej czy później każdego dotknie taka sytuacja. Ale żeby nie było tak smutno i patetycznie, w powieści jest mnóstwo zabawnych sytuacji, które rozładowują smutny nastrój.
Agnieszka Garncarczyk - awatar Agnieszka Garncarczyk
ocenił na87 lat temu
Lepsza połowa Izabela Pietrzyk
Lepsza połowa
Izabela Pietrzyk
Izabela Pietrzyk standardowo pisze o trudnych relacjach damsko-męskich i rodzinnych oraz o "lepszości" kobiet. Jest tu mnóstwo stereotypów, a nawet banałów. Jednak mimo tego książka jest życiowa, ciekawa i dość wciągająca, a także dobrze napisana. Bardzo trafnie opisuje pewne mechanizmy funkcjonowania ludzi i par. Autorka po raz kolejny zrehabilitowała się w moich (czytelniczych) oczach, po fatalnym „Wieczorze panieńskim”. Pani Pietrzyk posiada tę umiejętność, że chociaż nie dzieje w powieści za wiele w sensie akcji (a przynajmniej przez mniej więcej 2/3 jej zawartości),to jednak pisze tak, jakby działo się mnóstwo. Jest bardzo emocjonalnie. Pierwsza połowa książki może być nieco męcząca, bo jest dość monotematyczna, ale czytałam ją zastanawiając się, czy naprawdę istnieją takie kobiety, takie związki? Czy to jest parodia? Głównej bohaterce – Marcie, zarówno współczułam, co irytowała mnie. Ale warto czytać dalej, bo następuje pewien zwrot akcji (jeśli nie przeczyta się opisu na okładce, który według mnie zupełnie niefortunnie go spojleruje :-/),przemiana Marty. W tym miejscu brakowało mi graficznego podziału książki na 2 części; uważam, że taki by się przydał.
Nell - awatar Nell
ocenił na63 lata temu
Układanka z uczuć Małgorzata Garkowska
Układanka z uczuć
Małgorzata Garkowska
Smutna powieść. Ona biedna dziewczyna ze wsi , która wszystko robi pod dyktando ojca, później męża . On przystojny ,bogaty syn prawnika, pomimo pięknej żony ,ma kochankę. Ona żyje w złotej klatce, brakuje jej uczucia ,kogoś kto ją zrozumie. Wpada w depresję. Paradoksalnie jej choroba przyczynia się do tego ,że mąż zmienia się o 180 stopni.
Elżbieta Brzeska - awatar Elżbieta Brzeska
oceniła na81 rok temu

Cytaty z książki Ścieżki życia

Więcej
Edyta Kowalska Ścieżki życia Zobacz więcej
Edyta Kowalska Ścieżki życia Zobacz więcej
Edyta Kowalska Ścieżki życia Zobacz więcej
Więcej