Emil ze Smalandii

Kultowa postać mojego dzieciństwa. Już drugi raz do niej wracam. Pierwszy zaliczyłam z Pierworodną. Niedawno Drugorodny skończył ją czytać. Historia trzyma się nieźle mimo upływu lat, choć nie jest to zasługa języka. Ten się trochę zestarzał, lecz nie na tyle, by szczególnie utrudnić współczesnemu dziecku podążanie za fabułą. To, co nadal w niej dzieci pociąga, to motyw magicznego przedmiotu i przygody. Oraz przyjaźń Karolci z Piotrkiem, co czyni opowieść uniwersalną. To, co zestarzało się źle, to przebijająca się od czasu do czasu mizoginia. Teksty o "męskich" decyzjach Piotra, "dziecinności" Karolci i generalnie traktowaniu jej z góry przez, bądź co bądź, najlepszego przyjaciela. Jakoś jednak udało się nam to obśmiać i nie zraziło to nas do książki. Bo przyznajcie sami, czy nie chcielibyście wypróbować błękitnego koralika? Lub choć błękitnej kredki? Wyszeptać życzenie lub dosłownie je narysować? Być niewidzialnym, ujeżdżać lwa, narysować sobie królewny? Albo spełnić marzenia wszystkich dzieci z okolicy?

Świąteczna, przygodowa książeczka dla dzieci , mająca głębszy wymiar poza samą Wigilią i przygotowywaniami do niej. Napisana przez Astrid Lindgren o Madice z Czerwcowego Wzgórza. Książka dużego formatu. Twarda oprawa. Dobry papier. Prześliczne kolorowe malunki  Ilon Wikland . Dzieci jeszcze wciąż tęsknią za prawdziwą zimą, wspominają święta. Nie miałam więc wyjścia by trochę cofnąć się w czasie i poczytać im odpowiednią lekturę. Jedyna dostępna forma , gdzie święta możemy obchodzić przez cały rok. Śliczna książeczka , podobna do ,, Dzieci z Bullerbyn’’. Samych Świąt to raczej się tu nie uświadczy poza pieczeniem pierniczków i kupowaniem prezentów. Główną bohaterką jest w zasadzie wcale nie tytułowa Madika tylko jej młodsza siostrzyczka Lisbet . Cała treść książki kręci się wokół jej zimowej przygody. Brr… aż ciarki przechodzą co się mogło stać więcej jeszcze. A bardzo dużo się zdarzyło. Jedna nieodpowiedzialna decyzja opiekunki dziecka, które razem z nią wybrało się na zakupy do sklepu z zabawkami. I odpowiecie sobie rodzice na pytanie , co może się wydarzyć, gdy zostawimy dziecko przed sklepem samemu sobie? Wydarzenia posypały się jak lawina. Przeczytajcie sami… Dzieci i rodzice inaczej odbierają tę książkę. Owszem dzieciaki, jak się im to czyta, też są trochę przerażone, ale traktują wszystko jako wielką zimową przygodę. Rodzice jako ostrzeżenie przed nieodpowiedzialnymi opiekunkami, przed własnymi dziwnymi decyzjami. W książce poznajemy różne typy osobowości ludzi. Spotkamy takich , którym brak jakiejkolwiek odpowiedzialności, empatii, których nic a nic, to nie obchodzi co się złego dzieje. Cechuje ich skrajna nieodpowiedzialność. Będą i ci drudzy , których los dziecka jest bardzo bliski sercu. Pięknie przedstawiona jest również siostrzana miłość. Treść porusza najczulszymi strunami. Pouczająca lektura dla rodziców. Nie zostawiajcie nawet na sekundę małego dziecka samego. Polecam!

Cudowna opowieść. Czy ja coś muszę dodawać? Myślę, że nie!!! Boże Narodzenie w krainie gdzie każde dziecko po przeczytaniu "Dzieci z Bullerbyn" chciałoby się znaleźć. Może inaczej ja bym chciała bardzo. Jestem zachwycona i tak zostanie krainą, krajobrazami, miejscem w których rozgrywa się akcja obydwóch książek. Polecam !!! Wydanie piękne, a ilustracjami jestem zachwycona.

Naprawdę dobra książka dla dzieci. Polecam od 9, 10 r.ż. Opisuje historię Kraksy - rozrabiaki, zawodnika footballu, takiego który nigdy nie przegrywa i jego stopniową przemianę pod wpływem różnych zdarzeń. Książka pokazuje dziecku, jak różnych wyborów dokonujemy, jak różnymi wartościami kierujemy się w życiu, i jak czasem trzeba przedefiniować swoje priorytety. Rodzice - warto przeczytać i przedyskutować razem z dzieckiem. Książka wydana w serii "Cała Polska czyta dzieciom".

Jakoś tak wzięło mnie ostatnio na sentymenty i wróciłam do krótkich historii Astrid Lindgren. Przy okazji zbliżających się świąt zapragnęłam powrócić do czasów dzieciństwa. Zastanawiam się czy czytałam przygody Lotty jako dziecko, czy ktoś mi je czytał... Nie pamiętam, choć kojarzyłam wydarzenia z książeczki. W starym wydaniu urzekły mnie jednokolorowe ilustracje, które ukazują poczynania dziewczynki. A sama powiastka przyjemna, ale też dobrze pokazująca zachowania małej bohaterki, która doświadcza świata, ale też uczy się przez swoje pomysły i zabawy różnych rzeczy ze świata dorosłych. Co do samej dziewczynki jest trochę zabawna, ale i troszkę irytująca, przynajmniej w moich oczach. Nie mniej, myślę, że dla dzieci to świetna opowiastka.

Przyjemna, klimatyczna opowieść o sile wyobraźni. Czytając ją faktycznie łatwo przenieść się w czasy naszych babć. Opisy postaci bardzo plastyczne. Jedyne co mnie raziło, to kilkukrotnie wzmianki o tym jak to dzieci "dostały w skórę" - dziś nie do pomyślenia, w tamtych czasach pewnie na porządku dziennym... Za to odjęłam gwiazdki - inaczej pewnie byłaby mocna 8.

Wspaniała książka! Bezsprzecznie jedna z moich ulubionych, idealna dla dzieci i dorosłych. Przypominała mi mieszankę "Harry'ego Pottera", "Władcy Pierścieni" i "Ostatniego Jednorożca". Główny bohater to osierocony chłopiec, Bosse, który mieszka z parą opiekunów, którzy wcale go nie lubią i najchętniej w ogóle by go nie oglądali. Pewnego dnia zdarza się coś niezwykłego i główny bohater odkrywa, że jest kimś zupełnie innym, niż uprzednio sądził, oraz dowiaduje się o istnieniu całego świata, o którym nie miał pojęcia, a gdzie wszyscy o nim słyszeli. Na dodatek okazuje się, że istnieje przepowiednia, że to właśnie on pokona okrutnego wroga, którego imienia wszyscy się boją, straszliwego Rycerza Kato (który ma nawet wężowe oczy). I Bosse-Mio ma nawet pelerynę-niewidkę. Zupełnie jak w "Harrym Potterze"! Chłopiec wyrusza na wyprawę z wiernym przyjacielem, Jum-Jumem (którego niezachwiana lojalność wobec Mia pomimo własnego strachu przypominała mi Sama z "Władcy Pierścieni"),oraz pięknym koniem Miramisem, by wypełnić przepowiednię, pokonać Rycerza Kato i uratować porwane przez niego dzieci. W tym celu udają się do mrocznej, skażonej złem Krainy Zagranicznej, gdzie wszystko jest martwe, a niebezpieczeństwo czai się dookoła (istny Mordor!). Muszą unikać strażników Rycerza Kato, którzy wizualnie na pewno mogą kojarzyć się z Czarnymi Jeźdźcami (choć jest ich zdecydowanie więcej niż Nazgûli). Na koniec Mio stacza walkę jeden na jednego z wrogiem, jak Jednorogini walcząca z Czerwonym Bykiem w "Ostatnim Jednorożcu"),a gdy zwycięża, zamek Rycerza Kato wali się w gruzy, niczym twierdza Króla Nędzora. To naprawdę cudowna historia, a dopełniają ją jeszcze wspaniałe ilustracje Johana Egerkransa. Gorąco polecam!

Przepiękna książka, tylko pozornie dziecięca, bo pełna głębszych przemyśleń. Pamiętam, że gdy czytałam ją w drugiej, a może trzeciej klasie szkoły podstawowej książka mnie wynudziła, a ja czułam się na nią za stara. Nic bardziej mylnego; byłam zwyczajnie za mała! „Chatkę Puchatka” doceniłam dopiero później. Książka zabawna, szczera i słodka, a na końcu ogromnie wzruszająca!

Bardzo niezwykła, symboliczna historia o zmianach ... o coraz szybszym tempie życia, o braku czasu dla przyjaciół, o nowych wartościach (chęci posiadania) i o nowych wyborach (pośpiech pogoń ... za ?),a wszystko to ujęte w symbolicznej (metaforycznej) opowieści o złodziejach czasu i niezwykłej dziewczynce Momo, która tak jak Mały Książę potrafi w nieco odmienny sposób (pełen dystansu i dziecięcej mądrości) popatrzeć na świat dorosłych i przywrócić mu równowagę. Bardzo poruszające i dające do myślenia! Wspaniałe dla nieco starszych czytelników;) Polecam!

Pan Popper jako malarz mieszkań prowadzi spokojne, żeby nie powiedzieć monotonne życie do momentu kiedy otrzymuje od admirała Drake'a przesyłkę. Wówczas to jego świat przekręca się do góry nogami. Świetna, wciągająca książka dla dzieci (i nie tylko) o przygodach z pingwinami. Dzieci zachwycone. Osobiście bardziej mi się podoba niż film.

Ta niezwykła książka wpadła w moje ręce, kiedy byłam w bibliotece i szukałam kolejnych fajnych lektur do przeczytania. Moja przyjaciółka Ania dała mi "Bułeczkę". Uśmiechnęłam się widząc na okładce dwie dziewczynki w kokardach myśląc, że to może być wspaniała podróż w czasie, do lat, których już nie ma... Zachwyciła mnie Bułeczka, czyli główna bohaterka, mała Bronia mieszkająca na wsi w Brzezinach, sierota, która straciła rodziców, nie mająca nikogo, kto by się nią zaopiekował. Państwo Sitkowie, którzy dotąd sprawowali opiekę, a raczej babcia była zmuszona wyjechać za granicę do syna. Bronia pozostawiona w takiej sytuacji wyrusza w podróż pociągiem do wujostwa mieszkającego w topolowym domku w Jeleniej Górze. W samotnej podróży spotyka jednak bardzo życzliwych ludzi, między innymi starszego pana z siwą długą brodą, który jest weterynarzem, opowiada jej niezwykłe historie o zwierzętach. Nazwała go Mikołajem, bo rzeczywiście, tak bardzo przypominał świętego Mikołaja. Bułeczka jest cudowna, wspaniała, gadatliwa, ruchliwa, pełna optymizmu, uśmiechu, kiedy jest szczęśliwa, czuje ciepło w sercu i nie wstydzi się o tym mówić. Nie zrażają ją jakiekolwiek przeszkody, umie w każdej sytuacji odnaleźć coś pozytywnego, nie chowa urazy, umie wybaczać, jest pomocna, pracowita, usłużna, dobrze wychowana, pogodna. To taka polska wersja Pollyanny i Ani z Zielonego Wzgórza. Dosłownie buzia jej się nie zamyka, cały czas trajkocze, śpiewa, mówi, podziwia ptaki, kocha zwierzęta. Często poprzez roztargnienie popada w tarapaty, bo zdarzy jej się coś strącić, poplamić. I ot taka to dziewczynka zawitała w wysokie progi państwa Marczaków, gdzie tata Bohdan Marczak jest inżynierem i pracuje w Hucie, a ciocia Krysia jest taką postacią nieobecną, ponieważ przebywa w Koszalinie, jest reżyserem w teatrze. Bronia zapoznaje w nowym domu Wandzię, zwaną Dziunią krnąbrną, wiecznie znudzoną i niezadowoloną z niczego jedynaczkę. Wandzia jest tak skrajnie inna niż Bułeczka - rozpieszczona, rozkapryszona. Jest schorowana, wątła, bojąca się zarazków. Zakazuje Broni bawić się swoimi lalkami, zabawkami, nie chce Broni w swoim domu. Nie rozumie, jak jej papa mógł wprowadzić do ich domu to "dziwne stworzenie". Można śmiało rzec, że początki obu dziewczynek były bardzo burzliwe, Wandzia miała ogromny problem z przyjęciem Broni, choć po kryjomu podpatrywała koleżankę, podziwiała jej wieczny entuzjazm i że Bułeczka nigdy się nie nudzi, zawsze znajdzie sobie zajęcie i jest zawsze uśmiechnięta. Jest to na pewno zasługą skrywanej tajemnicy Broni, którą wyjawiła zaciekawionej Dziuni. Chodziło o niezwykłą lalkę Czaroduszkę. Bronia opowiedziała cudowną historię Czaroduszki, że ja płakałam, bardzo się wzruszyłam. Ogólnie ta książka poruszyła głęboko skrywane we mnie uczucia. Poczułam ciepło w sercu, tak samo jak Bułeczka. Dużo by pisać i mówić o tej książce, ja jestem pod ogromnym wrażeniem. Jest tak, jak zakładałam na początku, że to będzie podróż do przeszłości, do czasów, których już dawno nie ma. Autorka Jadwiga Korczakowska napisała tę opowieść w 1957 roku, zatem szkoła, miasto, obyczaje możecie sobie tylko wyobrazić, jak zostały opisane. Panienka Wandzia miała w swoim domu gosposię Małgorzatę, która zajmowała się całą posiadłością oraz miała pieczę nad niesforną Dziunią. Miło czyta się o wartościach takich jak przyjaźń, marzeniach o rodzicach. Każda strona dotycząca Broni napawała niezwykłą radością. Cieszyła się ze wspólnego zjedzenia ciastek, z podróży tramwajem, samochodem, ze spaceru po parku, z zabawy z psem Trezorem czy kotem Puszkiem. Książka pełna dobrych przekazów, płakałam przy niej czytając strona po stronie o przygodach dziewczynki Bułeczki, która swym dobrym sercem zmieniała wszystkim dookoła. Nie sposób jej nie kochać. Ogromne wzruszenie, nawet gdy teraz piszę tę recenzję, mam łzy w oczach. Ona tak wiele wycierpiała, marzyła o tym, żeby mieć mamę, cieszyło ją dosłownie wszystko, to że dostała nową sukienkę, że nie była głodna. Pragnęła przyjaźni, akceptacji, żeby była przygarnięta nie z litości. I tak zestawiam sobie to wszystko, co tu przeczytałam ze światem współczesnym pełnym pogardy i zła, w którym dziecka nie cieszy jakaś tam zwykła "zaczarowana lalka" czy liście na wietrze..... Teraz króluje internet, tablet, telefon komórkowy, gry, lajki i inne bzdury, które zmieniają dzieci w automaty bez serca. To ogromna refleksja, jak zmienia się świat, jak w ogóle zmieniła się literatura na przestrzeni dziesięcioleci. Dlatego tak chętnie sięgam po takie wyjątkowe powieści, gdzie przemknie plastusiowy pamiętnik, gałganek i zabawa w teatr, w którym dziecko jest po prostu dzieckiem, a rodzice są rodzicami, którzy nie krzywdzą, tylko opiekują się, kochają i wychowują dając dobry przykład. W moim świecie literatura ciągle odgrywa kluczową rolę w procesie wychowawczym, uważam że zawsze miała i ma ogromny wpływ na sposób myślenia, na wartościowanie, budowanie, kształtowanie człowieka. To, po jakie książki sięgamy od najmłodszych lat toruje nam ścieżki życia. Z głębi serca serdecznie polecam tę ciekawą książkę, warto poczytać też dziecku. Niesie dobro. Miłej lektury :)

Tym razem autor koncentruje się przede wszystkim na uniwersalnych wartościach, ilustrując je opowieściami osadzonymi w starożytności, ale z różnych kręgów kulturowych. Następnie pod hasłem "w pracowni filozofa" wyjaśnia przesłanie historii. Czytanie tekstu wymaga jednak pewnej wprawy. Ciekawe i skłaniające do własnych przemyśleń. Ps. Moja ulubiona opowieść to ta ze strony 41 o ocenianiu nas przez innych;)

📘 Dzieci z ulicy Awanturników - Astrid Lindgren To książka o trójce rodzeństwa: Jonasie, Mii Marii i Lotcie. Mieszkają w Szwecji 🇸🇪 i mają niesamowity talent do wpadania na pomysły, które brzmią świetnie… dopóki nie zaczynają się realizować 😅 Na przykład Jonas chciał tylko pokazać, jak tatuś skacze do jeziora… i skończyło się tym, że to on sam wylądował w wodzie 🌊😂 A Lotta? Postanowiła się „wyprowadzić” do sąsiadki – cioci Berg (bo w Szwecji mówi się tak nawet do niespokrewnionych dorosłych). Plan był poważny. Decyzja przemyślana. Ale tęsknota wygrała szybciej niż się spodziewała 🏠💛 Jest tu dużo rodzinnych sprzeczek, szybkiego godzenia się, wygłupów i takich historii, które brzmią jak coś, co naprawdę mogłoby wydarzyć się każdemu. Zero smoków, zero magii — a i tak czyta się jednym tchem 😎📖 To ciepła, zabawna książka o codzienności, która wcale nie jest taka zwyczajna. A co jeszcze wydarzy się na ulicy Awanturników? 👉 Przeczytajcie sami 😊📚

Tak szalona przygoda może się wydarzyć jedynie 35 maja. I pomyśleć, że wspólnie spędzany czas Konrada ze swoim stryjem Rabarbarem (który z pewnością pozwala na bardziej szalone przedsięwzięcia, w tym spożywanie zaskakujących przekąsek, innych niż rekomendują rodzice;) i podzielenie się przez chłopca zmartwieniem, że musi napisać wypracowanie o przygodzie na morzu popołudniowym zaowocują tak szalonym dniem ... Przygód będzie tu bez liku, duża porcja śmiechu i zaskoczenia! Audiobook z głosem Piotra Fronczewskiego też cudny! Polecam.

Ja tylko dodam, że książkę czyta się bardzo szybko. Zaletą sa krótkie rozdziały i ładne ilustracje. Mojemu synkowi (5,5 lat) bardzo się podobała (choć było tam dużo nowych słów, których znaczenia myślę, że do końca nie zrozumiał, jak wikary, biskup, arcybiskup, kardynał, sobór). Za jakiś czas, może za 2, 3 lata na pewno znów wrócimy do lektury tej książki. Ponieważ życiorys takiego wyjątkowego człowieka jakim był Jan Paweł II warto jest znać nawet na pamięć. I oczywiście bardzo chętnie przeczytamy drugą część: "O tym, jak Jan Paweł II kilkadziesiąt razy okrązył kulę ziemską".

Bardzo przyjemna książeczka, przeczytana pół na pół z moją córką. Czarownica jest bardzo sympatyczną postacią. Myślę, że jej przygody spodobają się najmłodszym czytelnikom. Rozdziały nie są za długie, więc dziecko się też nie męczy czytaniem. A zakończenie... oooj można się zaskoczyć. Polecam.

Do serii mam sentyment. Były to jedne z pierwszych książek przeczytanych samodzielnie. Z pozycji dorosłego czytelnika czytającego dziecku oceniam ją nadal pozytywnie. Akcja toczy się wartko, przygód jest co nie miara. Uczy szacunku do zwierząt. Jedyny problem to fragment jawnie rasistowski, nie przystający do dzisiejszej wrażliwości. Ciężko to wytłumaczyć dziecku.

Piękna, ponadczasowa i wzruszająca opowieść dla dzieci i młodzieży !!! Książka doczekała się wielu filmowych adaptacji. Ponieważ porusza temat rozwodu, tęsknoty, relacji rodzicielskich, siły przyjaźni i dziecięcej determinacji może być też interesująca dla rodziców skażonych lewacko-liberalno-tęczowym zboczeniem !!! POLECAM !!!

Przeczytałam "Piątkę z Zakątka" już jako dorosła osoba i też z tej perspektywy oceniam ją jako przyjemną lekturę, choć nie jest ona pozbawiona wad. Książka opowiadana jest z perspektywy rezolutnego, wygadanego dziewięciolatka, ucznia klasy III. W krótkich rozdziałach i w dość zabawny sposób przedstawia on siebie i swoich dziecięcych przyjaciół, a także przygody, jakie ich spotykają. Spotkałam się z porównaniem tej książki do przygód Mikołajka i faktycznie widać podobieństwa, ale codzienność, w jakiej żyją nasi bohaterowie, jest na wskroś polska z lat 90. XX wieku. Z tej perspektywy jej wady, czyli np. to, że spośród sławnych polskich kobiet uczniowie są w stanie wymienić tylko Marię Curie-Skłodowską albo stereotypowe postrzeganie koleżanek, są bardziej zrozumiałe. Na plus jednak oceniam przykłady dziecięcej spostrzegawczości, która odsłania hipokryzję dorosłych, a także naukę właściwego podejścia do zwierząt. Nie bez znaczenia jest humor, z jakim wszystkie wydarzenia są opowiedziane - sprawia on, że także dorosły czytelnik nieraz parsknie śmiechem przy lekturze.

Pięknie przeczytany audiobuk! Artur Barciś jest w ogóle wspaniałym lektorem, doskonale interpretuje, ale nie narzuca odbioru. Bardzo duży plus. A poza tym tak średnio, proszę dziatek i rodziców, tak średnio. Dopiero co przeczytałam "Bubę" Kosmowskiej i tu mam toczka w toczkę te same "jajca". Mizioł jest staruchem ubranym w krótkie gacie, najchętniej żartuje na bazie stereotypu i omawia całkiem cynicznie wady rodziców i "dzisiejsze czasy". Wyśmiewa na przykład maminą walkę z nadwagą. Chłopiec z podstawówki zainteresowany rozmiarem garderoby rodziców :D Czy dobrze się bawiłam? Nie powiem że źle, wychowałam się ba Bahdajach i Niziurskich. Powieść jest pogodna, potoczysta, można się uśmiechnąć, ale równie dobrze skrzywić z niesmakiem. Bo początek lat 90 to nie są jakieś "dawne czasy" których duch musimy mieć na uwadze przy krytykowaniu dzieła. "wiek" książki nie usprawiedliwia prostackości pewnych przekazów. Zjadliwość narracji nie zestarzała się dobrze, a wyśmiewanie rodziców jako jedyna szansa na własny głos jest bardzo smutne.