Diabeł umiera w Hawanie

Name: Diabeł umiera w Hawanie
Rating: 5,8 (92 reviews)
Author: Maciej Stasiński
ISBN: 9788326813481

5,8 / 10

Wydawnictwo: Agora reportaż

272 str.

Kategoria:: reportaż
Format:: papier
Data wydania:: 2015-05-22
Data 1. wyd. pol.:: 2015-05-22
Liczba stron:: 272
Czas czytania: 4 godz. 32 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788326813481

Fidel Castro nie żyje. Umarł już dawno, z nudów. Nie ma już bowiem na Kubie nic, co mógłby jeszcze zniszczyć. Przy okazji pogrzebał mit rewolucji, którą uosabiał. I samego siebie - Fidela Castro, jeden z największych mitów światowej lewicy XX wieku. Po obu mitach pozostał zabobon i jego samotny, zdziwaczały szaman. Oraz kraj na krawędzi. Katastrofy? Wyzwolenia? Wkrótce się okaże.

Średnia ocen

5,8 / 10

15 opinii 92 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Diabeł umiera w Hawanie w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,7

Lazar Nelio Biedermann

7,8

Zamknięte w lodzie Izabela Janiszewska

8,2

Święto Karkonoszy Sławek Gortych

8,8

Po stronie piekła Katarzyna Majewska-Ziemba

7,7

Dziewczyna z jeziora Joanna Parasiewicz

8,2

Miłość i odwaga Aneta Krasińska

8,0

Księgarnia na tyłach kresu Amy Sparkes

więcej

Opinia społeczności i

Diabeł umiera w Hawanie

Diabeł umiera... to zbiór kilku różnych form, czytelnik znajdzie z nim reportaże, artykuły i wywiad. Rzecz interesująca dla czytelnika chcącego zrozumieć powody, dla których komunizm i reżim na kubie był wstanie przetrwać tyle lat i trwa nadal. Niestety redaktorzy tworzący ten zbiór nie zadbali o ujednolicenie treści. Liczne powtórzenia, a czasem nawet wykluczające się informacje w poszczególnych rozdziałach wpływają na wiarygodność całości przekazu.

Zgłoś

674 419

Oceny książki Diabeł umiera w Hawanie

Średnia ocen

5,8 / 10

92 ocen

Twoja ocena

0 / 10

Opinie i dyskusje o książce Diabeł umiera w Hawanie

383

113

Zasada

29.08.2019

5 / 10

Na półkach:

O ile czytana dobry rok temu "Hawana: Podzwrotnikowe delirium" było szerokim freskiem historycznym z osobistym twistem, czytane teraz "Kuba: Syndrom wyspy" wydaje się być bardziej osobista-wspominkowa mimo ważkości treści, o tyle "Diabeł..." jest próbą podsumowania 50 lat rewolucji w stylu gazety codziennej/ tygodnika opinii z elementami podręcznika do WOSu.

Gdybym natknął się (a może nawet, kiedy natykałem się?) na te teksty w GazWyb, czytałbym (czytałem?) z większym zadowoleniem. Kompilacja bez redakcji okazuje się jednak trudniejsza do przyswojenia. Powtórzenia i dydaktyzm to dwa zarzuty jakie mam do tego tekstu.

Nie żałuję jednak wydanego pieniądza i poświęconego czasu. W połączeniu z dwoma wcześniej wymienionymi uzupełnia moje spojrzenie na ojczyznę ulubionego prozaika.

więcej Pokaż mimo to

536

403

Hubert

17.08.2019

6 / 10

Na półkach: ,

Plusy: dużo szczegółowych informacji o kraju, epoce, osobach i idei; łatwo przyswajalny język przekazu.
Minusy: wszechobecne powtórzenia - opisy tego samego wydarzenia w tan sam sposób w kilku kolejnych rozdziałach; brak głębi - wydaje się, jakby autor chciał przedstawić informacje w stylu małych gazetowych rubryk z aktualnościami, nie ma w tym refleksji charakterystycznej np. dla czytanego przeze mnie niedawno Patricka Deville'a, który również pisał o tym regionie, jednak nie w tak ramowy sposób. To pewnego rodzaju uproszczenie treści, jednak nie tyle merytoryczne, co emocjonalne, czego powody tłumaczy zapewne nota odautorska na ostatniej stronie.

więcej Pokaż mimo to

Igor

02.06.2018

Na półkach:

Chciałoby się napisać w ripoście "Jakobin umiera w Warszawie". Nie przypuszczam żeby autor odwiedził Kubę kiedykolwiek, a jeśli nawet, to zachował swoje dumne nieprzemakalne i zarozumiałe oko białego Europejczyka. Arogancja i pycha. Dlatego smutna ta książka i dlatego nieprawdziwa.

Pokaż mimo to

Fl-a

20.01.2017

6 / 10

Na półkach: ,

Mam z tą książką problem. Z jednej strony jest bardzo ciekawa, wielu faktów z historii i kubańskiej rzeczywistości nie znałam i pochłaniałam je z ciekawością. Niestety informacja o tym, że to zbiór artykułów a nie jednolity reportaż, pojawia się dopiero w nocie edytorskiej na samym końcu. A wcześniej? Trzeba przebrnąć wielokrotnie przez te same fakty, historie, sformułowania. W okolicy piątego razu, kiedy znów czytam o tym samym, jest to już mocno irytujące. Uważam, że zdecydowanie lepszym rozwiązaniem, byłoby przeredagowanie tekstu, tak żeby stanowił on spójną całość.

więcej Pokaż mimo to

407

kt_stw

15.11.2016

7 / 10

Na półkach:

Książka dla wszystkich zainteresowanych klimatem polityczno - społecznym Kuby od rewolucji. Rozczarują się Ci co liczą na opisy w stylu "tu byłem z tym, jadłem to, tam był taki piękny widoczek o wschodzie słońca".

Pokaż mimo to

1116

646

GroszeQ

03.11.2016

6 / 10

Na półkach: ,

"Diabeł umiera w Hawanie” jest przedrukiem artykułów i wywiadów, które ukazywały się w Gazecie Wyborczej w latach 2000-2015.Napaliłem się na nią, jest ciekawa ale... za dużo powtórzeń,te same sformułowania. brak ujednolicenia treści czyli autor się nie wysilił a miał doskonały materiał Jeśli się to bierze pod uwagę. myślę że to jednak wartościowa pozycja dla ciekawych Kuby i jej klimatu

więcej Pokaż mimo to

525

419

Hipek

19.10.2016

4 / 10

Na półkach: ,

więcej Pokaż mimo to

1920

1382

deana

27.05.2016

6 / 10

Na półkach: ,

,,Diabeł umiera w Hawanie" to zbiór artykułów jakie ukazały się w Gazecie Wyborczej w latach 2000-20015 poświęconych sytuacji na Kubie. Porusza się w nich przede wszystkim temat sytuacji politycznej - niekończącego się panowania Fidela Castro i jak to wpłynęło na tamtejsze społeczeństwo. Dużo mniejsca poświęca się prezentacji ruchów opozycyjnych i dysydenckich, które za główny cel obrały sobie sprzeciwianie się władzy i informowanie świata o sytuacji na wyspie.

Obraz Kuby wyłaniających się z artukułów nadal jest pesymistyczny. Czuje się nieustanne wyczekiwanie na śmierć Fidela Castro bo tylko z tym wiązana jest jakakolwiek nadzieja na poprawę sytucji. Pozostaje bierny opór. Każda inna działalność prowadzi do surowych represji - kar więzienia, pobicia. Kubańczycy nawet nie myślą o zbrojnym powstaniu. Długoletni reżim skutecznie wykorzenił myśl o buncie. Wielu ucieka zmęczonych bezowocną walką, zniechęconych, ambitniejszych ucieka z kraju do USA, Hiszpanii, Kanady. Nikomu nie chce się już buntować. Pozostaje zaledwie garstka ,,starych" dysydentów, nieustannie upominających się o uwagę.

,,Diabeł umiera w Hawanie" to ważny zbiór. Otwiera oczy i dokladnie wyjaśnia o co chodzi w sytuacji kubańskiej. Jednak przeszkadzają ciągłe powtórzenia. Miało to sens, gdy teksty były publikowane w gazecie, bo każdy z nich mówi na podobny temat, co innego uwypuklając. Jeśli ktoś trafił wcześniej w Wyborczej na któryś z nich, nie ma po co sięgać po zbiór bo nic nowego tam nie znajdzie. Całą resztę zachęcam bo to kawał świetnego reportażu politycznego.

więcej Pokaż mimo to

772

164

PR1234

21.04.2016

7 / 10

Na półkach:

Ciekawa i bardzo smutna. Kolejny przykład jak rządy autorytarne potrafią zniszczyć kraj i społeczeństwo. Nie ma znaczenia czy junta jest prawicowa czy lewicowa. Na końcu zawsze jest rozpad i zniszczenie. Bardzo ciekawy rozdział opisujący relacje pomiędzy Kuba a pozostałymi krajami Ameryki Południowej.

Pokaż mimo to

Malwana

15.04.2016

6 / 10

Na półkach: ,

Ciekawe studium Kuby.

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

231 użytkowników ma tytuł Diabeł umiera w Hawanie na półkach głównych

Przeczytane 121
Chcę przeczytać 102
Teraz czytam 8

47 użytkowników ma tytuł Diabeł umiera w Hawanie na półkach dodatkowych

Posiadam 31
E-book 4
2019 3
Chcę w prezencie 3
Literatura faktu 2
Reportaże 2
Historia 2

Tagi i tematy do książki Diabeł umiera w Hawanie

literatura faktu reportaż literatura polska

Inne książki autora

Więcej

Okładka książki Ameryka. Opowieści podróżne Anna Alboth, Elżbieta Dzikowska, Arkady Radosław Fiedler, Grażyna Jagielska, Tomasz Owsiany, Marek Pernal, Dariusz Raczko, Maciej Stasiński, Paulina Wilk

6,6

Ameryka. Opowieści podróżne Anna Alboth, Elżbieta Dzikowska, Arkady Radosław Fiedler, Grażyna Jagielska, Tomasz Owsiany, Marek Pernal, Dariusz Raczko, Maciej Stasiński, Paulina Wilk

więcej

Dziennikarz „Gazety Wyborczej”, a od lat 80. korespondent barcelońskiego dziennika „La Vanguardia”.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy Diabeł umiera w Hawanie przeczytali również

Sowietstany. Podróż po Turkmenistanie, Kazachstanie, Tadżykistanie, Kirgistanie i Uzbekistanie

Erika Fatland

W zasadzie co my Europejczycy wiemy o Azji Środkowej? Kraje byłego Związku Radzieckiego takie jak Kazachstan, Uzbekistan i inne Stany kojarzą nam się głównie z przynależnością do tegoż Związku a o nich samych wiemy tak naprawdę niewiele. Dzięki tej książce poznajemy każdy z tych krajów, jego bogatą historię (która sięga czasów Aleksandra Macedońskiego) i niezwykłą kulturę. Kraje te wydają nam się egzotyczne. A jednocześnie, dzięki licznym podróżom autorki, mamy do czynienia z ludźmi, którzy bardzo często żyją w trudnych (i dla nas niewyobrażalnych) warunkach. Często na pustyniach. Często w ogromnym ubóstwie i naprawdę ciężko uwierzyć, że to jest XXI wiek, bowiem dla nich czas się zatrzymał (w wieku XIX). Rządzącym żyje się o niebo lepiej, są bogaci, budują pałace a tymczasem zwykli ludzie mieszkają w jurtach. I niektórzy tylko buntują się a reszta żyje jakby pod dyktando tych dyktatorów. To jest takie dziwne i jednocześnie smutne. Ci ludzie nie mają woli walki. Przeszli spod jednego panowania (Stalina) do kolejnych rządów autorytarnych (swoich prezydentów, którzy są nieusuwalni). Chętnie wybrałbym się w tamte rejony, ale nie wiem, czy zdołałabym znieść to, że obcokrajowców traktuje się podejrzliwie i każdemu turyście przyznaje się osobę, która "czuwa" nad tym aby nie zobaczył zbyt dużo, nie zrobił "podejrzanych'" zdjęć, nie porozmawiał otwarcie z mieszkańcami, nie skrytykował władzy itd. Książka warta aby ją przeczytać i zastanowić się, jak mamy dobrze w tej cywilizowanej Europie.

Agnieszka

oceniła na711 miesięcy temu

Harlem

Tomasz Zalewski

mój ulubiony raper Tetris nawija w jednym z kawałków: "Niektórzy żyją tak, bo na to stać ich. My nadrabiamy to oczami wyobraźni..." właśnie, na razie nie stać mnie na wyjazd w tamte strony, więc jedynie oczami wyobraźni mogę oglądać ulice Harlemu. a miejsce to, dla mnie jako człowieka żyjącego w rymie Hip Hopu jest szczególne, ponieważ to dzielnica #NY, w której mieszka najwięcej Afroamerykanów. znajduje się w niej również mekka wszystkich hip-hopowców, mianowicie teatr #apollo, w którym kilkanaście lat wstecz swoje kariery rozpoczynały jeszcze nikomu nieznane gwiazdy muzyki czarnej (m.in. James Brown i Michael Jackson choć potem pop go porobił zamiast r'nb). podobno znajduje się tam drewniany pieniek, który należy pomacać, żeby się powiodło w szołbiznesie. wyżej wspomniani chyba macali, bo do dziś ich muzyka dzwoni mi w uszach. porzucałbym również do kosza na najsłynniejszym boisku do streetball'a Rucker Park, bo że się tak wyrażę nieskromnie - mam predyspozycje. autor z pasją opisuje tę Czarną dzielnicę, zachęcając do odwiedzenia i eksploracji co niektórych mniej znanych mi miejscówek. eksplorowałbym! gdyby jednak zdarzyła się kiedyś w moim życiu jakaś ponadprzeciętna lewizna i udałoby się kupić tani bilet za ocean, to bankowo przestudiuję (nie przeczytam) tę książkę ponownie przed wyjazdem.

Polubic_czytanie

ocenił na81 miesiąc temu

Berlin. Hipsterska stolica Europy

Jakob Hein

Przyjemnie się czyta. Zasiadłem do lektury w momencie, gdy jeszcze nie znałem dobrze Berlina i wszystkich opisanych przez autora dzielnic, a mimo to książka mnie wciągnęła. To właściwie zbiór krótkich reportaży, pozwalających poznać historię miasta i mentalność jego mieszkańców. Teksty napisane są dobrze, choć jedne bardziej interesujące, inne mniej. Nie sądzę jednak, by była to pozycja obowiązkowa dla każdego turysty. Raczej dodatek dla osób wyjątkowo zainteresowanych Berlinem.

jozef-nowicki22

ocenił na63 lata temu

Jądro dziwności. Nowa Rosja

Peter Pomerantsev

Każda epoka w Rosji ma swojego Stalina, w czasach tego reportażu taką osobą są technokraci i pr-owcy. Autor ukazuje przekrój społeczeństwa post-sowieckiego a w sumie nawet nie wiadomo czy nie post-post-sowieckiego bo większość opisywanych wydarzeń z mojej perspektywy to kafkowski absurd oligarchów. Bardzo dobrze napisana polecam każdemu

Dominik221

ocenił na820 dni temu

Miasto kłamstw. Cała prawda o Teheranie

Ramita Navai

Małe i duże nieprawdy wpisane w codzienność. Jeśli nie kombinujesz - przepadniesz, nie ujedziesz. Całkiem, całkiem dobrze się to czyta i jest źródłem sporej wiedzy o ludziach i Iranie. Osiem historii z życia mieszkańców pokazuje odmienność kulturową i trudne życie w Teheranie. Najlepszą rekomendacją jest to, że ledwie zaczęłam czytać, już przemierzałam paluchem po mapie. Sprawdzałam najdłuższą ulicę, oglądałam zdjęcia miasta na tle ośnieżonych szczytów. Piękne i ciekawe miasto zaprasza do odwiedzenia.

lubbe

ocenił na71 rok temu

Szpagat w pionie. W drodze przez Indie

Maciej Wesołowski

Przesłuchane. Migawki z Indii. Napisane ze swadą. Ciekawe, ukazujące rozwarstwienie społeczeństwa i duże zróżnicowanie kraju. Bezsprzecznie dużo interesujących informacji. Problem w tym, że albo było to chaotyczne albo nie do końca odnalazłem się w słuchaniu tak poszatkowanego reportażu. Chyba wolę jak podróżnik przeprowadza czytelnika od punktu A do B, a następnie C. Tu jest o kobiecie z Kalkuty, potem o The Beatles, potem gdzieś zupełnie gdzie indziej. Za chwilę autochton opowiada jakąś długo cytowaną historię. Nie mogłem się w tym połapać. Przeskokami i swadą trochę przypomina Hugo-Badera, rozmowami z różnymi ludźmi trochę przegadanego Cejrowskiego. To zaleta? Zależy dla kogo. Nie do końca dla mnie, ale na pewno jest to reportaż, który wzbogaca i może się podobać. Mocne 6.

wiciu

ocenił na67 miesięcy temu

Dziwne kamienie. Opowieści ze Wschodu i z Zachodu

Peter Hessler

Strasznie nierówny zbiór reportaży - brakuje spójności. te najlepsze (w mojej opinii) znajdziecie już na samym końcu: "Chińskie Barbizon" (opowieść ze wschodu) i "Doktor Don" (opowieść z zachodu) - dzięki tym dwóm tekstom ocena 6/10 Jako całość zbiór wypada dość blado (szczególnie jak na serię Reportaży wydawnictwa),podejrzewam, że czytane pojedynczo w magazynie mogą smakować lepiej.

Dość lekko zobrazowany Iran oczami w końcu eksperta p. Orzecha. Na pewno zachęca do podróży do tego niezwykłego kraju. Warto na własne oczy przekonać się jak wygląda ten kraj bez cienia wypaczonego obrazu przedstawionego prze proamerykańskie media. Tak było ze mną, i nie żałuję, Polecam wręcz... i książkę i wyjazd.

Jackomito

ocenił na62 lata temu

Między światami

Marzena Filipczak

Tylko pozazdrościć fajnych podróży po mało turystycznych krajach. Autorka w czasie swoich dwóch opisanych tu samotnych podróży skupia się głównie na spotkaniach z ludźmi – a tych ma wiele, gdyż cały czas ktoś oferuje jej wspólny posiłek, pomaga dotrzeć tam, gdzie nie dojeżdża komunikacja zbiorowa, zaprasza do domu, a nawet na wesele. Relacje z tych spotkań są esencją książki, niestety czasem są zbyt powierzchowne. Niezbyt wychodzą też autorce ogólne stwierdzenia na temat sytuacji w danym kraju, które czasami są zdecydowanie błędne – jednak na podstawie rozmów z przypadkowo spotkanymi ludźmi często nie da się stwierdzić, jak faktycznie wygląda życie w danym kraju, zwłaszcza że dla obcego, a szczególnie turysty, miejscowi potrafią przybrać maskę. Książce, pomimo że czyta się ją dość dobrze, brakuje jednak jakiejś porządniejszej redakcji – za często zdarza się nieoczekiwane skakanie z tematu na temat, co powoduje utratę wątku.

Antann

ocenił na61 rok temu

All Inclusive. Raj, w którym seks jest Bogiem

Mirosław Wlekły

Przed większymi wyjazdami staram się sięgać po reportaże dotyczące danego kraju, by lepiej go zrozumieć z innego niż turystyczny punkt widzenia. Tak też trafiłam na "All inclusive" Wlekłego - książkę pozwalającą zrozumieć, jak Dominikana stała się rajem turystycznym i dlaczego dla mieszkańców tego kraju daleko mu do raju. Autor opowiada zarówno o przemyśle turystycznym, o minionej już dyktaturze prezydenta Trujillo, o legendarnych w Dominikanie siostrach Mirabal, no i o seksie. Bo nie da się pisać o tym kraju, nie wspominając o obowiązującej tu kulturze macho, o wykorzystywaniu nastoletnich dziewczyn, o wyjątkowo wczesnej inicjacji seksualnej i zawieranych młodo małżeństwach, o skandalach pedofilskich z kościołem katolickim w tle. W końcu afera z nuncjuszem Wesołowskim odbiła się głośnym echem także w Polsce... Wlekły zbiera różne historie, ukazując, że wystarczy opuścić teren plaży i hotelu, by Dominikana przestała wyglądać na raj. Zresztą nawet jako turystka z kulturą macho miałam kontakt non stop, podczas wszelakich wycieczek po okolicy - przewodnik mówiący turystom, by zwracać się do niego per "sexy papi 6", gdzie to 6 oznacza liczbę dzieci z różnymi kobietami. Sam powód do dumy, prawda? Z drugiej strony Dominikana kształtuje silne i samodzielne kobiety, bo przecież jakoś trzeba żyć w kraju, gdzie mężczyzna znika, kiedy mu się podoba, pieniędzy brakuje, a dzieci nakarmić trzeba. Turystyka przynosi dochody - część turystów zapłaci za wycieczki i lokalne przysmaki, inni będą chcieli skorzystać z prostytucji, która niektórym Dominikańczykom zapewnia łatwy pieniądz. No i jest jeszcze problem kościoła, do którego należy większość mieszkańców kraju, co znacznie ułatwia tuszowanie wszelakich skandali z udziałem duchownych - a tych tutaj niestety nie brakuje... "All inclusive" to ciekawy reportaż, choć poruszający jedynie wybrane tematy związane z Dominikaną, na pewno nie pozwala dogłębnie poznać tego kraju. Dla mnie jednak miała to być książka pozwalająca dowiedzieć się o Dominikanie czegoś więcej, niż mogłabym usłyszeć od lokalnych przewodników na krótkich wycieczkach, a do tego celu lektura się świetnie nadawała. W bibliografii i przypisach wypatrzyłam też parę innych tytułów, które pozwolą mi lepiej poznać Dominikanę - za to na pierwsze spotkanie z krajem "All inclusive" nadaje się całkiem nieźle :)

Gabi Zet

ocenił na74 lata temu

Państwo Środka od środka

Jacek Adamus

Jacek Adamus spędził rok na stypendium w Chinach, czego efektem jest ten pamiętnik-reportaż-dziennik z podróży. Jako niezamożny student na własnej skórze doświadczył ,,nizin” społecznych podróżując po kraju tanimi okazjami i poznając kraj oraz lokalną społeczność od środka. Z jednej strony mamy obraz kraju bez propagandy, szczery z perspektywy młodego obcokrajowca. Z drugiej strony jednak przez dużą część książki miałam wrażenie, że pan Jacek męczy się wśród Chińczyków, narzeka na ICH kulturę, porównując ją do NASZYCH norm i ignorując po części różnice kulturalne między Wschodem a Zachodem. Swoją chińską codzienność podzielił na trzy rozdziały. Najpierw opisał pierwsze wrażenia z pobytu w kraju i na uczelni. Moim zdaniem to najciekawszy i najzabawniejszy rozdział. Druga część to podróżniczy dziennik z różnych wypraw po Chinach, a trzecia część zawiera ogólne porady na Chiny. Reasumując, książka ma swoje mocne i słabe strony, jej przekaz może częściowo zniechęcać do podróży po Państwie Środka. Ale zawiera też dużo ciekawych spostrzeżeń i czytelnik dowie się sporo o kulturze chińskiej bez upiększania i ukrywania niewygodnych faktów.

alfi78

ocenił na62 miesiące temu

Izrael oswojony

Ela Sidi

Ela (Elżbieta) Sidi mieszka w Izraelu od 1991 roku. Jej mężem jest Żyd z państwa izraelskiego. Autorka nazywa siebie "gojką", bo takim mianem określają ją Żydzi. W tej książce zawiera swoje odczucia i historię państwa izraelskiego. Z tej lektury wyłania się obraz bardzo hermetycznej społeczności jaką tworzą Żydzi, którzy są nieuprzejmi i nieufni wobec obcych. Na Polskę mówią "Po lin", co w języku hebrajskim oznacza "tu spocznij"; a inne określenie to "po-lan-ja", czyli "tu-spoczął-Bóg". Dla mnie jest to nieporywające, ale w miarę ciekawe. Atutem jest bibliografia. Myślę, że sprawiedliwą ocenę stanowi 7 gwiazdek.

Miłośnik-Książek

ocenił na73 miesiące temu

Zakopać maszynę do pisania. Dzieciństwo pod okiem Securitate

Carmen Bugan

Wspomnienia Carmen Bugan to intymny pamiętnik pisany po latach na emigracji. Autorka opisuje idyllę swojego dorastania na rumuńskiej wsi. Wspomina dziadków, rodzeństwo, szkolne perypetie. W swoim dziecięcym pojmowaniu świata nie rozumie, dlaczego mama często płacze, a tata zakopuje maszynę do pisania i znika w nocy, ale nie podejrzewa nic złego. Jej punkt widzenia się zmienia, gdy ojciec trafia do więzienia, a w domu zjawia się Securitate. Wraz z tajną policją zaczynają się szykany, podsłuchy i podejrzliwość. Reżim wymusza rozwód na jej rodzicach. Życie w kraju rządzonym przez bezwzględny aparat polityczny staje się udręką, co zmusza rodzinę Bugan do ucieczki przed represjami. Carmen Bugan w swoich wspomnieniach zachowała perspektywę dziecka, dlatego treść książki jest szczera i prostoduszna. Czytelnik mając świadomość realiów panujących w Rumunii za czasów Nicolae Ceaușescu, widzi brutalność i zagrożenie, przez co opisana historia jeszcze bardziej wciąga i chwyta za serce.

alfi78

ocenił na77 miesięcy temu

Samobójcy z końca świata

Leila Guerriero

Guerriero poznałem dzięki antologii "Dziobak literatury" gdzie zainteresowała mnie na tyle, żeby sięgnąć po "Nitroglicerynę niepokoju", w której znalazłem tylko jeden tekst wart uwagi/ zapamiętania. W związku z tym "Samobójcy...", którzy trafili do mnie z regału miejskiego nie zawiedli moich oczekiwań. Jest to książka szorstka jak miejsce o którym opowiada. Niemal czuć wiatr z piaskiem uderzający w szyby, drzwi i okiennice. Parada postaci z połamanymi życiorysami. Wachlarz sposobów na przetrwanie. Kulejąca "społeczność". Czy prostytutki, czy świadkowie Jehowy, czy geje, czy ewangelikalni chrześcijanie... wszyscy przegrywają. Nie ma próby pogłębionej diagnozy, nie ma rekomendacji, nie ma recept. Jest solidna fotografia.

Zasada

oceniła na61 miesiąc temu

Angole

Ewa Winnicka

Ktoś kiedyś przy innej okazji powiedział, że „optymizm nie zastąpi nam Polski”. I kiedy przeczytałem książkę pod tytułem „Angole”, zdałem sobie sprawę, że ten cytat może pasować również do tych wszystkich Polaków, którzy po dołączeniu naszego kraju do Unii Europejskiej w 2004 roku wyjechali głównie na Wyspy Brytyjskie, szukać dla siebie i dla swoich rodzin lepszej przyszłości. Wyjeżdżali pełni dobrych myśli, wielu planów na przyszłość – myślę, że niemal każdego dotykał optymizm, że oto znajdą się w miejscu, które zapewni im przyszłość, jakiej oczekiwali, a która tu była wówczas niemożliwa – w Polsce, która podlegała jeszcze ciągłym procesom transformacyjnym. Ewa Winnicka w swoim reportażu opisuje jednak cienie tamtych wyjazdów, skupia się na historiach ludzi, którzy zmagają się z trudną, często brutalną rzeczywistością, niedostosowaniem do warunków panujących w Wielkiej Brytanii oraz poczuciem, że nie pasują do tego miejsca. Niestety, oczekiwanie szybkiej poprawy losu nie spełniło się dla wielu emigrantów, co doprowadziło do rozczarowań, poczucia osamotnienia, ciągłej walki o przetrwanie, co często kończyło się depresją i innymi uzależnieniami. Autorka bardzo trafnie portretuje społeczeństwo brytyjskie, zamknięte w dużej części na fale emigrantów z Europy Środkowej, pokazuje, że jest to społeczeństwo kastowe, gdzie prawie niemożliwym jest przenikanie między jego sferami na przestrzeni jednego pokolenia. Książkę traktuję jako pewnego rodzaju ostrzeżenie dla tych, którzy chcą marzyć o lepszej przyszłości gdzieś za granicą. I chociaż optymizm nie zastąpi nam wcale Polski, to warto mieszkając tutaj, każdego dnia starać się, aby nasz kraj stawał się lepszym domem dla nas i dla kolejnych pokoleń.

Arek

ocenił na74 miesiące temu

Święta ziemia. Opowieści z Izraela i Palestyny

Marcin Gutowski

Powiedzieć, że Jerozolima to miasto kontrastów, to jakby nic nie powiedzieć. Stare zatargi, nowe wojny, które wybuchają i będą nadal wybuchać. I miliony ludzi, którzy tworzą to miasto, żyją w nim, niektórzy egzystują, ale nie potrafią się ze sobą od wieków dogadać. Niezwykle przejmujące historie ludzi kontrastów. Niby jeden kraj, a każdy z zamieszkujących go mieszkańców ma albo swoją Palestynę, albo swój Izrael, w zależności od wyznania i kultury w jakiej zostali wychowani. Początek niesamowicie wciągający i poruszający, jednak od połowy książka straciła odrobinę na swojej niezwykłości, stąd zamiast ośmiu gwiazdek daje siedem.

Pomidorka

oceniła na71 rok temu

Pokochać Ukrainę

Alina Łęska Jacek Łęski

Podoba mi się sposób przedstawienia Ukrainy z perspektywy małżeństwa. Książka zapadła mi w pamięć, ale przede wszystkim pozwoliła zrozumieć wiele aspektów np. dlaczego i którzy Ukraińcy mówią po rosyjsku. Świetna jako rozbudzenie apetytu na wizytę na Ukrainie, ciekawe opisy miejsc wartych odwiedzenia.

Annika

oceniła na83 lata temu

Detroit. Sekcja zwłok Ameryki

Charlie LeDuff

Książka Charliego LeDuffa to literacki ekwiwalent spaceru po zgliszczach wielkiego marzenia. Autor, rodowity detroitczyk i laureat Pulitzera, wraca do rodzinnego miasta, by poddać je sekcji zwłok. Detroit, niegdyś perła amerykańskiego przemysłu i kolebka klasy średniej, w jego relacji jawi się jako postapokaliptyczna sceneria, w której natura powoli odbiera to, co człowiek zbudował z betonu i stali. Choć reportaż ten zdobył status kultowego, ocena 7/10 sugeruje, że jest to dzieło równie fascynujące, co problematyczne pod względem formy. Zanim przejdziemy do tego, co w tej książce wielkie, należy uczciwie wskazać jej słabsze strony. Głównym zarzutem wobec LeDuffa jest jego skrajnie subiektywny, wręcz narcystyczny styl narracji. Autor często stawia siebie w centrum wydarzeń, przez co reportaż momentami dryfuje w stronę autokreacji na „twardego faceta z prowincji”. Ta kowbojska manierą może drażnić czytelników szukających chłodnej, analitycznej perspektywy. Ponadto, książka bywa chaotyczna – wątki kryminalne przeplatają się z politycznymi aferami i rodzinnymi tragediami w sposób, który niekiedy zaciera szerszy kontekst ekonomiczny upadku Motor City. Momentami odnosi się wrażenie, że LeDuff bardziej goni za sensacją i brutalnym obrazem, niż próbuje rzetelnie wyjaśnić mechanizmy, które doprowadziły miasto do bankructwa. Mimo wspomnianych mankamentów, „Detroit. Sekcja zwłok Ameryki” posiada potężne atuty, które sprawiają, że trudno się od niej oderwać. To właśnie na nich warto się skupić, bo to one stanowią o sile tego reportażu. Bezlitosny autentyzm i „brudny” realizm: LeDuff nie patrzy na Detroit z okien klimatyzowanego biura. On wchodzi do spalonych domów, rozmawia z bezdomnymi, towarzyszy strażakom w beznadziejnej walce z plagą podpaleń i zagląda do kostnic, w których brakuje miejsc na zwłoki. Ta fizyczna bliskość z opisywanym dramatem nadaje książce niespotykaną wiarygodność. Mistrzowskie oddanie społecznej zgnilizny: Autor fenomenalnie portretuje korupcję i upadek elit politycznych. Opisując procesy urzędników, którzy okradali miasto w momencie jego największej agonii, LeDuff buduje uniwersalną opowieść o chciwości. Podkreśla przy tym tragizm zwykłych mieszkańców, którzy zostali zostawieni sami sobie w systemie, który przestał działać. Emocjonalny ładunek i czarny humor: Choć opisuje tragedię, LeDuff potrafi operować ironią i sarkazmem, co stanowi jedyny możliwy wentyl bezpieczeństwa w tak dusznej atmosferze. Jego opisy absurdów administracyjnych sprawiają, że czytelnik śmieje się przez łzy, lepiej rozumiejąc surrealizm życia w upadłej metropolii. Symbolizm i uniwersalność: To nie jest tylko książka o jednym mieście. Detroit w ujęciu LeDuffa to przestroga dla całego świata zachodniego. Autor podkreśla, że to, co stało się z przemysłem samochodowym i tkanką społeczną Michigan, może spotkać każde miejsce, które uwierzy w swoją nieśmiertelność. To potężne memento mori dla współczesnego kapitalizmu. „Detroit. Sekcja zwłok Ameryki” to lektura bolesna, ale konieczna. Siedem punktów odzwierciedla uznanie dla odwagi autora i jego zdolności do chwytania literackiego „brudu” rzeczywistości, przy jednoczesnym dystansie do jego niekiedy zbyt egocentrycznej formy. LeDuff napisał nekrolog miasta, który czyta się jak najlepszy kryminał noir. To hołd dla miejsca, które umarło, ale którego duch wciąż błąka się po opustoszałych halach fabrycznych, przypominając nam o cenie, jaką płacimy za postęp.

Muminka

oceniła na72 miesiące temu

Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u

Anna Sulińska

Reportaż pokazujący życie i pracę stewardes w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Autorka opisuje, jak wyglądała ich codzienność w Polskich Liniach Lotniczych LOT – od szkoleń i wymagań, po obsługę pasażerów i podróże w czasach ograniczonego dostępu do świata. Książka ukazuje także społeczne postrzeganie stewardes, które były symbolem elegancji i „okna na Zachód”, a jednocześnie musiały mierzyć się z wieloma ograniczeniami systemu PRL. W tle pojawiają się historie osobiste, marzenia i realia życia w tamtej epoce.

Patrycja

oceniła na724 dni temu

Królowa Karaibów

Klementyna Suchanow

W książce K. Suchanow pojawiają się dwa wątki historyczne. Pierwszy opisuje wzajemne relacje jakie łączyły polskiego prozaika Witolda Gombrowicza z kubańskim poetą Virhgiliem Pinerą; drugi opowiada o tym jak zeszły się drogi czterech muszkieterów – komendantów rewolucji. Druga z tych narracji - ta odkrywająca karty rewolucjonistów, wydaje się niejako doklejona do książki. Tak, jak gdyby autorce nie wystarczało materiału do samego tylko opisu kręgów literackich tamtych czasów… Albo jakby uznała (wydaje mi się z resztą, że słusznie),że sam temat jest zbyt egalitarny i przeciętnego czytelnika, który o Pinerze nie słyszał zupełnie nic, a Gombrowicza kojarzy z „Ferdydurke”, nie obejdzie wcale, a wcale. Byłby to dla mnie zarzut wobec autorki, gdyby nie fakt, że historia rewolucji barbudos (brodaczy) jest opisana niezwykle ciekawie, żywiołowo i z wielka dbałością o szczegóły. Początkowo jest więcej o tzw. historycznym zapleczu każdego z bohaterów, a zatem o historii Kuby na początku XX wieku, o dyktaturze Machado, o przewrocie Batisty i o marionetkowych prezydentach. Później do głosu dochodzą już indywidualne głosy czwórki tenorów rewolucji Hubera Matosa, Camilo Cienfuegosa, Che Guevary i Fidela Castro. Lekkość pióra autorki, żywiołowość i barwność opisów, nawet pewna swada i przekora sprawiają, że te, poświęcone przyszłym bojownikom, rozdziały czyta się z wielkim zainteresowaniem. Nie stanowił dla mnie nawet zbyt dużego problemu fakt, iż nie kleiły się one w zbyt wielu miejscach z drugim – literackim segmentem. Powiem więcej, nie skupiałem się na elementach opowieści o Gombrowiczu i Pinerze tak samo, jak na tych dotyczących Castro i Che. Chociaż, co znaczące, ostatecznie mimo iż Gombrowicz i Pinera nie mieli specjalnie wiele wspólnego z rewolucją kubańską i całym tym fermentem to jednak i oni w pewnym stopniu byli odpowiedzialni za „rewolucję”. Tylko inną, bo przeprowadzaną na polu sztuki. W taki oto sposób polityka i kultura zetknęły się nie po raz pierwszy pod wspólną buntowniczą banderą. Ale to już zupełnie inna para kaloszy. Więcej na: https://librumlegens.wordpress.com/2021/05/25/klementyna-suchanow-krolowa-karaibow/

librumlegens

ocenił na64 lata temu

Cytaty z książki Diabeł umiera w Hawanie

Bo od samego przejęcia władzy w 1959 roku po dziś dzień historia Kuby nie istniała jako dzieje kraju i narodu. Kuba została zawłaszczona przez obdarzonego niebywałą charyzmą, siłą woli oraz manią wielkości samozwańczego przywódcę , a jej dzieje stały się częścią jego własnej biografii. Tragedią Kuby było zaś przez niemal 50 lat to, że w miarę jak rósł mit zwycięskiego Rewolucjonisty, Komendanta, Wodza, który rzucił zwycięskie wyzwanie amerykańskiemu kolosowi, bezinteresownego dobroczyńcy uciśnionych ludów Afryki i Ameryki Łacińskiej, ona sama marniała, popadała w ruinę, a naród w niewolę, odrętwienie i nędzę. Im bardziej rósł i rozkwitał Fidel Castro jedynowładca, tym bardziej więdła i karlała bujna niegdyś, barokowo-tropikalna dawna Perła w Koronie hiszpańskiego imperium.

Bo od samego przejęcia władzy w 1959 roku po dziś dzień historia Kuby nie istniała jako dzieje kraju i narodu. Kuba została zawłaszczona prz...

Rozwiń

Maciej Stasiński Diabeł umiera w Hawanie Zobacz więcej

Bo „szlachetna muzyka” kubańska, która za sprawą Buena Vista Social Club od końca lat 90. ubiegłego wieku rzuca na kolana ludzi na świecie, do niedawna była na Kubie skazana na zapomnienie, a muzycy ją wykonujący – prześladowani. Son, danzon, rumba, bolero – sama sól ziemni kubańskiej – były wyklęte, a najwięksi artyści żyli w nędzy dlatego, że tak kazał dyktator ludowy. Reżim się ocknął z doktrynalnego stuporu dopiero, kiedy dosłownie zbankrutował po rozpadzie ZSRR i odkrył, że tępił żyłę złota. Pozwolił więc na kontrolowany eksport tej sztuki, a artystom na wyjazdy zagraniczne, choć zabierał im większość dolarowych honorariów.

Bo „szlachetna muzyka” kubańska, która za sprawą Buena Vista Social Club od końca lat 90. ubiegłego wieku rzuca na kolana ludzi na świecie, ...

Rozwiń

Maciej Stasiński Diabeł umiera w Hawanie Zobacz więcej

Guillermo Fariñas wygrał po raz pierwszy w swoim 48-letnim życiu, w którym nie zaznał innej rzeczywistości, niż dyktatura zwana rewolucją. Powoli wracał do zdrowia. Gdy wyjechał na wózku inwalidzkim ze szpitala w Santa Clara, nie mógł chodzić.

Guillermo Fariñas wygrał po raz pierwszy w swoim 48-letnim życiu, w którym nie zaznał innej rzeczywistości, niż dyktatura zwana rewolucją. P...

Rozwiń

Maciej Stasiński Diabeł umiera w Hawanie Zobacz więcej

Więcej