Komiks 12 - Wieczna wojna 3: Major Mandella

Słynny(?) "Szninkiel" Van Hamme'a i jednego Polaka. Podzielony na 10 części, ukazywał się w 1986-87, we Francji. Recenzuję czarno-białą wersję z serii "Kolekcja komiksów Grzegorza Rosińskiego" z 10 rozdziałami. Bez ciężaru nostalgii. Do roboty. Na planecie Daar od lat ścierają się armie trójki "nieśmiertelnych". Na rzeź pędzą roznegliżowane wojownicze amazonki, rycerze na plujących ogniem bestiach, włochate małpoludy i niebinarni łucznicy na latających mięsożernych roślinach. Kręcą się między nimi jeszcze pokurcze szninkiele; niby hobbici, ale trochę gryzonie – niewolnicy, mięso armatnie. Jeden z nich, J'on, budzi się na pełnym trupów pobojowisku. Ukazuje mu się O’n, czyli "Władca Stworzyciel Światów", czyli gadający monolit z "2001: Odyseja Kosmiczna". Każe szninkielowi zaprowadzić pokój na Daarze, bo inaczej zrobi armagiedon. Do pomocy w zadaniu daje małemu "wielką moc". J’on do ostatniego rozdziału będzie się głowił, co to za moc. Tak zaczyna się "mission impossible" niechętnego bohatera. Nie będzie sam. Spotka pomocnego małpoluda Bom-Boma, a potem tłumy oddanych szninkielów z ponętną G’wel na czele. To nie komiks dla dzieci! Przemoc, okrucieństwo, golizna. Autorzy z lubością rozbierają kobiety, a ulubioną zabawką Rosińskiego jest G’wel. Poznajemy ją, gdy omal nie pada ofiarą gwałtu zbiorowego, a potem jej idealne piersi oglądają Daar równie często, jak jego dwa słońca. No i ta słynna scena u Volgi. Co Van Hamme i Grzegorz chcieli powiedzieć? Najlepszy kochanek to hojnie obdarzony murzyn, który straci panowanie, gdy zobaczy modelkę Playboya? Czy tak? To miał być żart? Dzisiaj by nie przeszedł. Oj, nie. Jean Van Hamme czerpał garściami z innych dzieł, gdy lepił "Szninkiela". Wspomniana już "Odyseja", Tolkien, wątki mesjanistyczne, nawiązania biblijne, stwór z Lovecrafta, zrzynka z "Ciemnego Kryształu" Hensona… Komiks miał być przygodówką, opowieścią o zbawicielu, rozprawą na temat relacji człowiek-stwórca, o wybaczaniu... To za wiele srok ciągniętych za ogon. Część wątków interpretuj sobie czytelniku sam. J’on podejrzanie często wychodzi z opresji – tylko szczęście? W co grał O'n? Zakończenie jest dziwne, mało logiczne, pozostawia niedosyt. Mimo to, "Szninkiel" zostaje w pamięci. Nie można przejść obok niego obojętnie. Ma w sobie ogromne pokłady ambicji. Do tego rysunki Rosińskiego – fantastyczne. Zachwycają pięknem i harmonią, by za chwilę oddawać ze szczegółami brzydotę. Podobno istnieje wersja kolorowana. Cieszę się, że trafiłem czarno-białą. "Szninkiel" to wysoka liga, ale nie należy do moich ulubionych komiksów. Interesująca, słodko gorzka przygoda, rozczarowujący finał. Siedem gwiazdek to jednak za mało i nie fair. Osiem. Wydanie zawiera wstęp Kseni Chamerskiej -trochę o autorach, więcej o roli stwórcy w opowieści. Średnio pomocne interpretacje. Dodatki na końcu - zobacz czytelniku, jak bohaterowie "Szninkiela" mogli wyglądać i co G’wel ma między nogami (jeśli cię to interesuje). Poza tym.. Skąd się brały amazonki, ciężkozbrojni i dżender fluidy? Trójca musiała uzupełniać ich szeregi. Zabicie J’ona stworzyłoby męczennika. I nie poprawiło sytuacji. Zły pomysł, "nieśmiertelni". 27.02.26

"Sam przeciw wszystkim" to drugi tom przygód Funky’ego Kovala i moim zdaniem jeden z najlepszych polskich komiksów SF. Świetne, szczegółowe rysunki Polcha robią ogromne wrażenie, a sama fabuła – pełna intryg, polityki i akcji – pokazuje bohatera, który faktycznie musi walczyć sam przeciwko całemu systemowi. Trochę retro, ale wciąż bardzo wciągające i absolutnie warte przeczytania.

Dochodzę do wniosku, że jednak nie lubię stylu Marvano. Te małoformatowe, duszne obrazki z twarzami, które niewiele różnią się jedna od drugiej, nie są po prostu moją bajką. Włoch nie wykazuje się niestety zbytnią wyobraźnią i masowo „odpatruje” pomysły od US Air Force i NASA. Być może pewnym wyjaśnieniem sytuacji jest fakt, że dla Marvano ten komiks był pierwszą większą pracą tego typu. Do scenariusza nie będe się przyczepiał, bo pochodzi on w końcu od autora książki. Nie wszystko tu mi gra, ale jeśli sam Haldeman uważał, że tak właśnie powinno się przełożyć „Wieczną wojnę” na język komiksu to... wolna wola i chulaj dusza. Druga odsłona przygód sierżanta Mandelli to komiks, który, czytany dzisiaj, już nieco trąci myszką. Stale musiałem sobie przypominać, że ma on trzy krzyżyki na karku, aby nie krzywić się z lekkim niesmakiem. A przecież istnieje wiele dużo starszych komiksów, które nie wywołują takich reakcji. Cóż, nie każdy może być Moebiusem, Rosińskim lub Uderzo, prawda?

Wybitny, genialny, tajemniczy. Komiks dla miłośników niedopowiedzeń i zagmatwanych historii. A to dopiero pierwsza część przygód Rorka, dalej jest jeszcze lepiej - o ile to możliwe. Mistrzowsko narysowane, niesamowite kształty i wielkości kadrów, wysmakowane i dla estetów komiksowej sztuki. Jeśli przeczytasz i się zakochasz, czeka Cię wspaniała przygoda z Rorkiem i postaciami, które kreuje Andreas. Jeśli Ci nie podejdzie, daj sobie spokój, dalsze części tylko będą irytować, swoją mnogością zdarzeń, czasów, światów. Dla mnie to podróż w najbardziej niesamowite uniwersum, jakie poznałam.

Książka należy do absolutnych Top 10 mojej młodości. To wprawdzie nawalanka w kosmosie, ale napisana przez weterana Namu, czyli kolesia, który osobiście przeszedł przez cały ten szajs. A równocześnie jest to historia miłości z góry skazanej na porażkę oraz ciekawy sposób na podróże w czasie, które nie przeczą stanowi ówczesnej wiedzy. A to już rzadkość, która słusznie została nagrodzona Hugo Award. Czy komiks utrzyma ten poziom? Grafiki Marvano to nieodrodne dzieci swego czasu. Musiałem je trochę „filtrować” i ciągle pamiętać o tym, że powstały w latach 80-tych. Ta fascynacja promami kosmicznymi jest zrozumiała, ale jednak trochę dzisiaj razi. Myślę również, że komiksowi dobrze zrobiłoby, gdyby historia była opowiedziana (jak w książce) bardziej z perspektywy Mandelli. Nie bardzo widzę sens w dokładnym przedstawianiu postaci współwalczących, jeśli większość z nich ginie kilka plansz później. Mimo pewnych braków „Szeregowiec Mandella” to produkt raczej wierny oryginałowi. Znajdzie się wprawdzie kilka odstępstw, ale nie mają one większego wpływu na całość. Jeśli pozostałe dwie części tej serii są podobne, to nie muszę się niczego obawiać.

Troszkę gorsza od części pierwszej. Zdecydowanie lepsza graficznie ale gorsza fabularnie. Typowe interludium i przedsmak finału w genialnej części trzeciej. Polecam jako część doskonałej całości. Duży plus za przedruk - gazetę (kartka luzem),smaczek dla czytelników, wprowadzający dodatkowe wątki fabularne.

Choć mitologiczny motyw zaledwie od niedawna zaczął świtać w literaturze i komiksie, przynajmniej z mojej wiedzy, to bodaj na pewno jeszcze nigdy nie spotkałem się z wykorzystaniem tego, jakże niezwykłego tematu w postapo czy science fiction, dopóki nie polecono mi tegoż komiksu. Co prawda sam nie jest pierwszej świeżości, za to nadrabia to klimatem, połączeniem totalitaryzmu przyszłości oraz mitologii, ze szczególnym naciskiem na wierzenia starożytnych Egipcjan. Komiks jest okrutny, mroczny, niezwykle ciekawy i - o dziwo - biorąc pod uwagę jego bynajmniej, niezbyt obszerną całość, fabuła poprowadzona jest świetnie, w ugodowym stopniu wyjaśnia istotne fakty i może wszystko dzieje się nader szybko, to całokształt prezentuje się wcale zacnie. Legendarny, kultowy, niezwykły to słowa, które cisną się na usta po wtajemniczeniu się w treść, fabułę, poznając li doskonałą kreskę oraz wykorzystaną barwę, będącą weń nieodłącznym elementem niecodzienności.

Cóż, dobrze wiecie, jak to z powieścią drogi jest. Nawet tą graficzną. Kilkoro bohaterów, niekoniecznie z wyboru, czasem z przypadku wędruje razem. I naczęściej mają do wykonania misję. Ten tom niczym się nie różni od klasyki gatunku. Otóż odkąd piękna i ponętna Pelissa wyciągnęła starzejącego się Rycerza Bragona z ciepłych kapci i zmusiła, aby wraz z nią wyruszył na poszukiwanie Pataka Czasu przygody ich nie opuszczają. Tym razem muszą dostać się do świątyni zapomnienia, aby odczytać informacje zapisane na jej ścianach. Są to instrukcje, które pomogą im odnaleźć tego nietypowego przedstawiciela drobiu. Czy uda im się cało opuścić budynek, z którego jeszcze nikt nie wyszedł? Czy odnnajdą wskazówki? Na te pytania odpowie lektura. Kreska ponętna, zwłaszcza gdy opisuje damskie sylwetki. Historia dość absorbująca, lecz nie spektakularna. Polecam.

Bawiłem się świetnie. Komiks porusza wątek długich kosmicznych podróży, kontraktów, po wypełnieniu których wraca się do świata, do którego już się nie przynależy. Szczytowa forma kapitalizmu, w której nikt nawet nie ukrywa, że człowiek to tylko towar. Ciekawie oddano życie i przemyślenia bohatera, który przechodzi przez tę odczłowieczającą maszynkę.

Duzo lepszy tom niz poprzedni. Przede wszystkim spodobal mi sie wykreowany swiat. Ta planeta ma ciekwa faune i flore. Z wielka przyjemnoscia ja poznawalam. Fabularnie jest bardzo przyjemnie. Moim zdaniem wszyscy zbyt podziwiaja glowna bohaterke. Graficznie jest bardzo ladnie i przyjemnie. Polecam cala serie milosnikom sci-fi, zwlaszcza osobom lubiacym pozanawac nowe swiaty.

Już tytuł sugeruje, że czytelnika czeka ponowne spotkanie z Łowcą. Nie uniknie go również nasza dzielna drużyna, czyli emerytowany rycerz Bragon, jego, prawdopodobnie (rycerz jest o tym coraz bardziej przekonany),córka Pelissa, zamaskowany Belgor i tajemniczy Nieznajomy. Chcą się dostać do formacji skalnej zwanej Palcem Niebios, ponieważ tam właśnie mieszka Ptak Czasu. Misja upływa im w sposób nieskomplikowany, cytując jednego z bohaterów: „Och, dzień jak co dzień, normalka! Potyczki, pogonie, zmęczenie, głód, lodowate stopy, pranie po gębie i pojednanie! Nie zapominając oczywiście o szczypcie… lub dwóch, hm… erotyki! Krótko mówiąc… mała epopeja… I wielkie kłopoty… ale wyjdziemy z tego, zobaczysz!” Zatem jeśli zachęcił was powyższy fragment zapraszam do lektury całości. Nie będzie może jakaś szczególnie pasjonująca, lecz uprzyjemni piętnaście minut. Polecam.

Komiks u nas klasyczny. Scenariusz uproszczony i typowy a jednak seria ma rzeszę fanów, na dodatek rozrasta się o nowe albumy. Prostota wyznawanych wartości działa? Urok nastolatki Sioban? Czy co tkwi w Skardze, że jest dziełem już kanonicznym choć do ideału to mu daleko?

„Więzień wieczności” to pierwszy tom serii Yans, który pamiętam doskonale, bo był jednym z moich pierwszych kontaktów z fantastyką w ogóle. Miałem wtedy naście lat i wpadł mi w ręce egzemplarz z serii „Komiks – Fantastyka” z 1988 roku. To było coś zupełnie innego niż wszystko, co wcześniej czytałem. Futurystyczny świat, zniszczony przez katastrofę, ruiny dawnej cywilizacji, podróże w czasie i bohater, który budzi się nagle w nieznanym miejscu – to działało na wyobraźnię jak nic innego. Yans – samotnik, wyrzucony z własnego czasu, ale walczący o przetrwanie i próbujący zrozumieć, kim właściwie jest – od razu zrobił na mnie wrażenie. To był typ bohatera, którego jako dzieciak podziwiałem: silny, ale zagubiony, walczący z systemem, ale niepozbawiony emocji. W tamtych czasach zdobycie kolejnych tomów to było prawdziwe polowanie. Pamiętam, jak chodziłem po kioskach i pytałem, czy będzie następna część a trwało to długie miesiące. To oczekiwanie tylko wzmacniało emocje związane z lekturą. Każdy nowy tom był wtedy małym świętem. Z perspektywy czasu widzę, jak bardzo ta seria wpłynęła na moje dalsze czytelnicze gusta. Od takich dzieł jak„Yans” "Thorgal" czy "Funky Koval" zaczęła się moja przygoda z fantastyką – najpierw komiksowa, a potem książkową. Ten komiks był bramą do większego świata, który do dziś mnie fascynuje. Po latach wciąż uważam „Więźnia wieczności” za świetny początek serii – ma klimat, dobrą historię i kapitalne rysunki Rosińskiego, który tworzył coś, co wyglądało jak film science fiction przeniesiony na papier. Jeśli ktoś dorastał w latach 80. i 90., to ten komiks prawdopodobnie coś dla niego znaczy. Dla mnie to kawał wspomnień i początek czegoś większego.

Początek mocno mnie rozczarował. Kilka razy miałem ochotę odpuścić i nie czytać dalej. Gdybym oceniał tylko pierwszą 1/3, wyszłoby słabo - jakieś 4/10. To miała być historia na innej planecie, a ja kompletnie nie czułem klimatu. Kolory kojarzyły mi się bardziej z Brazylią (tak wiem - autor) niż ze światem sci-fi, a pojazd, którym przez jakiś czas poruszają się bohaterowie, wyglądał jakby był żywcem wyjęty od Amiszów. Jasne, wiem, że tak miało być i że fabularnie da się to wytłumaczyć, ale mimo wszystko kompletnie mi to nie zagrało. Również postacie nie zrobiły na mnie większego wrażenia - brakowało emocji i napięcia. Do tego kreska zwyczajnie mi nie podeszła a budynki, ludzie i całe otoczenie były dla mnie zbyt „ziemskie”. W efekcie trudno było mi znaleźć tu to, czego oczekuję od klasyki science fiction. Tempo akcji też nie pomagało — normalnie lubię, kiedy fabuła rozwija się spokojnie, ale tutaj przez długi czas było po prostu nudno i bez większej energii. Mimo wszystko nie odpuściłem i czytałem dalej. I wtedy faktycznie zrobiło się lepiej: fabuła zaczęła rozwijać się w kilku ciekawych kierunkach, a ja w końcu złapałem trochę klimatu. Nadal nie jest to coś, czym byłbym zachwycony, ale skończyłem z przyjemnością i cieszę się, że nie zrezygnowałem na starcie. Czy to hit? Dla mnie nie. Czy poleciłbym? Nie jestem pewien — to dość specyficzna lektura, a ja oczekiwałem czegoś innego. Ostatecznie oceniłbym ją na 6,5–7/10, więc dość dobrze.