Plan idealny

Bardzo mi się w tym cyklu podoba to, że w końcu mamy głównego bohatera, który "walczy ze złem", ale nie jest zwyczajnie głupi i uparty. Nie leci na ślepo na akcję sam, nie wierzy ślepo w jakieś swoje grom wie skąd wzięte przekonania, nie jest najmądrzejszy na świecie, nie jest niezniszczalny i nieśmiertelny. Ot, człowiek który ma swoje wady i je zna i stara się żyć jak najlepiej. Szczerze powiem, że mi się dużo przyjemniej czyta coś takiego, niż wszystkie te książki o policjantach, którzy samotnie z pistoletem udają się w pościć za całą grupą uzbrojonych bandytów, bo przecież są niezniszczalni i nawet jak dostaną kulkę w serce to cudem przeżyją. Fakt, tu w sumie była podobna "cudowna" sytuacja, ale została przynajmniej jakoś fajnie medycznie wytłumaczona.

Audiobook (10h51m) Lektor 6/10 (Marcin Popczyński) Dlaczego gwiazdek? Większość opowiadań taka sobie. Ale dwa przesłuchałem z przyjemnością. Lee Child z Jospehem Finderem napisali opwiadanie o Reacherze i jego koledze. To ten klimat jak panowie kombinują. Drugie opowiadanie (nie zdradzę tytułu) Kelly skradła moje serce. I za to dodatkowa gwiadka (bo dałbym normalnie 5)

kurczę, ta książka była naprawdę dobra. spodziewałam się jakiegoś miałkiego tworu young adult (nie wiem czemu, ale tak podchodziłam do tej książki),a tu nie dość że dowcipy były naprawdę zabawne, to zwrot akcji zaskakujący. oczywiście standardowo dobro wygrywa ze złem, ale ten zwrot akcji powoduje że to wszystko jest jednak niestandardowe. postacie może nie są jakoś mocno i dokładnie nakreślone, ale autor świetnie radzi sobie z ich kreowaniem poprzez poczucie humoru i sarkazm. historia ma w sobie wątek miłosny, ale nie jest on słodką galaretką rzuconą czytelnikowi w twarz tak, żeby nic nie było widać i żeby umrzeć od przesłodzenia. jest naprawdę subtelny i na miejscu. już się nie mogę doczekać drugiej części.

Dorwane gdzieś na wyprzedaży ,,wszystko po 5 złote". Czy było warto? Spoko guilty pleasure, choć często bardziej irytujące niż zabawne. Ale ma ten jeden plus, że chyba nie traktuje się w pełni poważnie... Ktoś morduje sławne osobistości ze świata show biznesu. Specjalna jednostka nowojorskiej policji (która zajmuje się chronieniem dup grubych ryb) podejmuje śledztwo. I serio nie ma tu większych plot twistów, bo nawet morderca morduje, bo ma kuku na muniu. Po prostu jest nieobliczalnym wariatem - tyle. Odrzuconym przez show biznes, ale nikt tam nie próbuje dobudowywać do jego motywu jakiejś głębszej historii. Podobnie z głównymi bohaterami - główną cechą Zacha jest to, że podkochuje się w superpolicjantce seksbombie, która to zostaje jego partnerką. A ta seksbomba Kylie potrafi być tak irytująca... Idealny przykład ,,co to nie ja". Nie rzuciłam książki w piździec, bo z czasem zaczęło to wszystko nabierać potencjału. Zach poza ślinieniem się do partnerki to w sumie całkiem zabawny i sympatyczny facet. Kylie przestaje być najlepsza i najwspanialsza we wszystkim i wiele z jej działań jest podyktowanych potrzebą, a nie chęcią pokazania facetom gdzie ich miejsce. Nie nazwałbym tego łamaniem schematów, ale na pewno rozsądnym prowadzeniem postaci. Niektóre fragmenty potrafiły rozbawić , a nawet raz czy dwa podtrzymać trochę w napięciu. Jeśli nie masz większych oczekiwań i chcesz jakieś lekkie czytadło okołokryminałothrillerowe - Scenariusz Mordercy to dobry wybór. Głupkowate toto, ale lekkie i czyta się łatwo.

Ciekawa lektura dla wszystkich zainteresowanych przygodami, Egiptem, tajemnicą i nieoczywistymi rozwiązaniami. Czyta się szybko, lekko i przyjemnie, ale to oczywiste biorąc pod uwagę autora. Dobrze się bawiłam przy tej lekturze i z pewnością to nie jest moja ostatnia pozycja tego pisarza👍

Ostatnio po latach przypomniałem sobie film i wciąż bardzo mi się podobał. Zwłaszcza sceny sądowe i zakończenie. I po filmie zdecydowałem się na książkę i powiem szczerze , że mimo tego , że jest nawet dobra to jakoś film podobał mi się bardziej i bardziej wciągał. Książka miejscami również trochę się dłużyła

Beara Gryllsa nie trzeba chyba przedstawiać nikomu. Wszyscy wiedzą, że jest to brytyjski podróżnik i popularyzator sztuki przetrwania. Jednak niewielu wie (ja również nie wiedziałem),że mężczyzna ten jest autorem dylogii o przygodach Willa Jeagera. Pierwszy tom tej powieści przygodowej to Lot widmo. 10 lipca 2024 roku rozpocząłem lekturę tej książki. Jak już wspomniałem głównym bohaterem powieści jest Will Jaeger, który dostaje zadanie odnalezienie wraku samolotu, który teoretycznie nigdy nie istniał. Owym samolotem interesuje się nie tylko Jaeger, lecz ktoś jeszcze. Rozpoczyna się wyścig z czasem, aby w amazońskiej dżungli znaleźć to, co zaginęło oraz wyjść z tego wszystkiego cało. Co kryje się w amazońskiej dżungli? Kto jeszcze próbuje odnaleźć zaginiony samolot? Czy uczestnicy wyprawy ujdą z niej z życiem? Odpowiedzi na te pytania znajdują się na kartach powieści, którą gorąco Wam polecam. Na przeczytanie 479 stron potrzebowałem siedmiu dni oraz dziewięciu posiedzeń. Wynik taki plasuje "Lot widmo" na 106 miejscu wśród 284 książek Przeczytanych na tronie. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony tą powieści. W wyniku lektury tej książki, zaopatrzyłem się od razu w drugi tom przygód Willa Jaegera. https://www.facebook.com/czytamnatronie

Ty Hauck, który po emocjonujących przeżyciach żegluje sobie bez opamiętania, nie ma specjalnej ochoty powrotu do codziennego życia. Zmienia się to, gdy dostaje rozpaczliwy telefon od swojego przyjaciela. Okazuje się że chrześnica Ty'a została aresztowana przez swojego ojczyma, miejscowego szeryfa, za utrudnianie śledztwa i bezpodstawne oskarżenia. Dani nie wierzy, że jej przyjaciel, instruktor paralotniarstwa, świetny kajakarz i narciarz, utopił się lub ewentualnie popełnił samobójstwo, jak utrzymuje policja. Zwłaszcza że niedługo później w wypadku balonu ginie człowiek, który informował wszystkich w barze, że "to nie był wypadek". Gdyby ktoś pozbawił książkę okładki, zamazał nazwisko bohatera, i przebudował trochę jego losy, w ciemno bym powiedział, że czytam kolejną książkę Lee Childa. Tym razem Ty Hauck, niczym Jack Reacher pakuje się w niemiłosierne kłopoty, jakby było mu mało, tego co już przeszedł. Szybko okazuje się, że śmierć Treya Watkinsa to część większej afery, a zainteresowane osoby zrobią wszystko co trzeba, żeby prawda nie wyszła na jaw. Ale Haucka nie jest łatwo zastraszyć, a tym bardziej zniechęcić. Bardzo dobra książka, świetnie się czyta. Dla fanów Lee Childa.

Niby to ma być na poważnie, bo podparte fizyką i chemią, ale jakoś nie mogę tego traktować na serio. Może właśnie dlatego, że trochę się na naukach ścisłych znam. Czyta/słucha się to jak przygodową powieść dla młodzieży z ograniczoną wyobraźnią i niewielkimi oczekiwaniami. Pewnie gdybym to czytał na koniec podstawówki ( w moim okresie Verne’owskim) to by mi się podobało. Teraz słuchałem tego z lekkim uśmiechem i kołaczącym w głowie pytaniem “serio?!”

Długo czekałem na zabranie się do kolejnej części cyklu NYPD Red i wreszcie postanowiłem przeczytać Zdążę Cię zabić będącym drugim tomem przygód Zach Jordana i Kylie MacDonald. Oczekiwałem po niej dobrego i nie zobowiązującego kryminału w sam raz na odpoczynek po czymś bardziej wymagającym. Jednak miałem nadzieje na ciekawą powieść z szybka akcją i wieloma zwrotami przynoszącymi zaskakujące momenty. Byłem bardzo ciekawy co dostanę i chciałem poznać kolejna sprawę prowadzoną przez tych detektywów. W Central Parku zostaje odnalezione ciało kobiety, która została zamordowana. Do śledztwa zostają przydzieleni Zach Jordana i Kylie MacDonald, gdy okazuje się, ze ofiarą była Evelyn Parker-Steele. Wtedy wpadają na trop mordercy wybierający swoje ofiary spośród znanych osobistości. Nigdy nie został złapany i zawsze działa w podobny sposób zostawiając swoje ofiary, aby można było odnaleźć je szybko. Wymierzając wszystkim karę kto myślał, że jest bezkarny. Detektywi muszą podążyć tropami i spróbować odgadnąć kto będzie następna ofiarą, aby złapać morderce. Książka rozpoczyna się od wprowadzenia na scenę Czyściciela, mordercy próbującego zrobić to z czym ma problem wymiar sprawiedliwości wypuszczający przestępców, którzy powinni trafić za kratki. Dzięki temu ludzie zaczynają podziwiać i pomimo zbrodni kibicować mu. Autorzy chcieli stworzyć tym razem postać mordercy, który zamiast patologicznych skłonności ma własną misje w postaci usuwania osób mających na sumieniu znacznie wiele grzeszków niż wszystko wskazuje na pierwszy rzut oka. Na celowniku znalazły się ludzie sławni z pierwszych stron gazet, którzy nie są bezpieczni, bo morderca uświadamia innym, że nie są bezkarni i zawsze mogą być ukarani. Ciekawy pomysł na taką postać sprawcy, który jest inny niż dotychczas dostawałem od Jamesa Pettersona. Chronić ma ich powołany w tym celu oddział policji NYPD Red zajmujący się sławnymi postaciami z polityki, aktorami lub piosenkarzami, którzy mogą liczyć na pomoc. Morderstwo sławnej Evelyn Parker-Steele dostają do rozwiązania detektywi Zach Jordana i Kylie MacDonald. Dochodzenie prawdy zostaje utrudnione przez brak pozostawionych przez sprawcę śladów na miejscu zbrodni i pojawienia się jakiś nawet nikłych poszlak. Bohaterowie muszą za wszelką cenę poradzić sobie z pozyskaniem informacji i odkryć prawdę. Jeszcze dochodzą naciski na nich z samej góry od burmistrza i wplątanie w to wszystko politycznych intryg pomiędzy obecnym kandydatem, a kandydatką Muriel Sykes na fotel burmistrza. Każdy gra według swoich zasad i każdemu zależy na wygraniu wyborów stosując niekiedy nieczyste zagrania. Pomysłu na historie nie można odmówić autorowi, bo nawet wprowadzono gangi z Chinatown i pojawił się wątek włoskiej mafii, która pała chęcią zemsty na zabójcy syna głowy rodziny Saviego. W historii jaką otrzymałem autorzy spinają razem kilka wątków ze sobą w całość. Dostajemy dwójkę głównych bohaterów książki. Pierwszym z nich jest Zach Jordan, detektyw z NYPD Red zajmujący się sprawami najważniejszych celebrytów z pierwszych stron gazet. Jego postać została nakreślona bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Zazwyczaj spokojny, spostrzegawczy, potrafiący rozmawiać, cierpliwy, ale również twardy policjant nie bojący się walki. Można poczuć sympatie do niego i podczas trudniejszych momentów w książce chce się mu kibicować. Druga postacią jest Kylie MacDonald będąca przeciwieństwem Zacha. Bardziej wybuchowa, mająca cięty język i potrafiąca nie zważając na nic wydusić z osób przysługujących interesujące ją wyznania. Twarda policjantka, nieraz nie stosująca się do regulaminu i zawzięta. Jej sylwetkę nakreślono bardzo dobrze pod względem psychologicznym. Dzięki ukazaniu życia jakie prowadzi, kłopotów z mężem mającym problem z uzależnieniem i borykająca się z dylematami staje się bohaterem, który wypada ciekawie. Pomimo tego nieraz wybuchowy temperament bierze górę nad zdrowym rozsądkiem i dlatego czasami trochę mnie irytowała swoim zachowaniem. Razem tworzą parę detektywów uzupełniających się i autorzy ukazują zażyłość pomiędzy partnerami z policji znających się jak łyse konie. Pozostałe postacie drugoplanowe i trzecioplanowe zostały nakreślone dobrze. Zazwyczaj mające do odegrania role w całej historii jakie przewidzieli dla nich autorzy książki. Dlatego wypadają jak wypadają. Nieraz lepiej, raz gorzej, innym razem wzbudzają dobre wrażenie I złe swoich zachowaniem. Postacie są niejednowymiarowe lub całkowicie płaskie, ale posiadają na tyle głębi, że są ciekawe. Relacje łączące bohaterów zostały nakreślone bardzo dobrze. Dialogi jakie dostałem nie są męczące, ale sprawnie napisane. Książka Zdążę Cię zabić jest dobrze napisanym kryminałem z wieloma intrygami, ciekawą zagadka kryminalną i różnymi wątkami jakie pojawiają się zgrabnie połączonymi w całość. Śledztwa jest prowadzone od samego początku świetnie i nie brakuje w nim zwrotów akcji. Bohaterowie mają spory orzech do ugryzienia podczas szukania sprawcy morderstw, bo utrudnienie przychodzi w postaci braku śladów lub jakiś poszlak. Sprawa wydaje się trudna i niemożliwa do rozwiązania do czasu. Okazuje się, że takich przypadków morderstw było więcej. Zaczynają badać sprawy i poszukiwać odpowiedzi, które mogą przybliżyć do rozwiązania zagadki Czyściciela. Rzucają autorzy podejrzenia na różne osoby. Dlatego trudno wytypować tak naprawdę sprawcę i dopiero sporo później nawet moje podejrzenia nie sprawdziły się do końca. Dopiero w zakończeniu wszystko staje się jasne kto stoi za morderstwami. Wprowadzenie twistu zmienia wszystko i nawet mnie zaskoczyło w pewnym momencie wyjaśnienie dotyczące mordercy. Samo zakończenie jakie dostałem było od pewnego momentu do przewidzenia i niczym mnie nie zaskoczyło. Szkoda, bo spodziewałem się mocniejszego akcentu na koniec. Autorzy pokusili się na nakreślenie tła obyczajowego w szerszym zakresie niż oczekiwałem. Poznajemy prywatne życie Kylie i jej kłopoty z mężem, które wpływają na jej pracę jaką wykonuje. Nieraz miałem wrażenia przesunięcia tego wątka na pierwszy plan względem toczącego się śledztwa. Oprócz tego relacje z Zachiem, który w przeszłości był związany z Kylie, dba o nią samą w czasie pracy i interesujący się jej kłopotami. Mający sam własne życie, ale nie zapomina o przeszłości. Dla mnie czasami za dużo było właśnie obyczajowego wątku, który pojawiał się często i wypierał śledztwo z pierwszego planu powodując ukazanie obrazu życia bohaterów. Zdążę Cię zabić jest kolejną powieścią przeczytana przez ze mnie autora, którego książki lubię czytać. Zawierają błyskawicznie poprowadzoną akcji nie zwalniającą ani na chwile i toczącą się wartko. Wydarzenia zostały poprowadzone szybko do przodu i cały czas coś dzieje się podczas czytania. Dlatego nie nudziłem się. Brakowało mi nieraz napięcia podczas niektórych wydarzeń. Nawet wprowadzenie gangów z Chinatown nie zrobiło na mnie wrażenia i było takim małym dodatkiem do historii nie wnoszącym za wiele. Za dużo również poświecono życiu prywatnym bohaterów. Pomimo tego książkę czyta się szybko i przyjemnie. Jest trochę strzelanin, pościgów, przesłuchań i sporo zwrotów akcji występujących u autora. Mają na celu zaskoczenie i wciągniecie czytelnika w historie. Napisana została przystępnie, łatwym, prostym i przyjemnym stylem. Zawiera krótkie rozdziały, oszczędne, zwięzłe napisane i dlatego książkę czyta się szybko. Sięgając po kolejny tom NYPD Red nie wiedziałem czego spodziewać się po nim i z jednej strony miałem obawy, ale z drugiej strony liczyłem na dobrą powieść kryminalną. Dostałem nie zobowiązującą rozrywkową lekturę, którą czyta się dobrze, nie pozbawiona została dawki akcji, nawet czasami pojawienia się humoru w relacjach i ciekawych bohaterów. W historii znalazło się miejsce na korupcję, walki o władzę i porachunki mafijne. Książki Jamesa Pettersona mają do tego, że szybko czyta się, wydarzenia toczą się wartko, nie brakuje intryg i trzymających w napięciu chwil podczas czytania. Nie żałuje czasu poświęconego na Zdążę Cię zabić, bo historię czyta się przyjemnie, jest świetnie skonstruowana i potrafiła mnie wciągnąć. Książka jest dobrym kryminałem, który można przeczytać w dwa wieczory i przy tym spędzić miło czas.

Gdybym przeczytał te książkę w roku jej premiery, czyli 10 lat temu , to pewnie bym potraktował ją w kategorii baśni. Dzisiaj w 2024 roku i z tym postępem nauki w zakresie SI , nie ma z czego się śmiać. Trochę naiwna , ale jednocześnie przerażająca wizja . Dużym plusem u Prestona Douglasa jest styl krótkich, rytmicznych rozdziałów, przez co czyta się szybko i przyjemnie.

Nate Overbay się szarpie. Tak, tak właśnie można by streścić fabułę tej książki, w każdym zaś razie to, co zostaje czytelnikowi w pamięci po odłożeniu jej na półkę. To aż zaskakujące, jak jednostajny obraz tego, co się dzieje na kartach „Bez Wahania” pozostaje nam w głowach: jest facet, zostaje postawiony w trudnej, traumatycznej wręcz sytuacji (o kryminalno-sensacyjnym podłożu, żeby nie było) i usiłuje coś z tym zrobić. I tyle. To zaskoczenie, o którym pisałem jest tym wyraźniejsze, że w trakcie akcji książki jego sytuacja przeobraża się nawet w taki bardzo wyraźny sposób, np. dwukrotnie zmienia on miejsce w którym zamieszkuje. Ale my po prostu jakoś tak tego nie odczuwamy, dla nas to jest jedna, długa szarpanina, jeden długi, powtórzmy to, jednostajny, opis starań faceta, usiłującego się jakoś wyplątać z kłopotów, w które się wcześniej wpakował. I ofiarą tej jednoznaczności jest tu naprawdę spora liczba rzeczy. Pierwszy przykład z brzegu – poparzcie ile razy mamy w powieści scenę nastawioną na to, by trzymać nas w napięciu, by serduszka zaczęły nam szybciej pikać? Sześć, siedem? Ta w banku, z przekrzywionym obrazem, potem jej kontynuacja, ta w magazynie, momenty, w których główny bohater usiłuje się dostać do jakiegoś zamkniętego (w tym, czy w innym tego słowa znaczeniu) budynku, także co najmniej jedna sekwencja zrobiona z punktu widzenia powieściowych złoli (tak, ta, w której ich samochód podjeżdża pod… :) ). Widać, że pisarz naprawdę bardzo starał się je takimi – sprawiającymi, że czytelnik wstrzyma oddech czekając na rozwiązanie danej sytuacji – napisać i każda z nich na serio ma wielki potencjał, by taką być. A ile rzeczywiście tak na nas działa? W moim wypadku cała jedna naprawdę mocniej przykuła uwagę. I dla jasności: ja nie twierdzę, że Hurwitz jest mało zdolnym pisarzem, czy że się do tego tekstu nie przyłożył. Po prostu ta jednostajność szarpaniny tak bardzo grała przeciwko temu, że to chyba po prostu nie miało prawa zadziałać tak, jak zaplanował to sobie autor. Dodajmy w tym miejscu, że najbardziej w tym wszystkim zaginęła scena, w której jedna z bohaterek decyduje się na pewien dramatyczny krok w swoim życiu. To powinno nas ruszyć. Pod każdym względem, z wielu powodów, no, choćby ze względu na to, co wcześniej planował nasz protagonista. A jesteśmy całkowicie obok tego. Może po trosze dlatego, że ta jej decyzja była mimo wszystko zbyt nagła, ale nie tylko, moim zdaniem stało się tak w pierwszym rzędzie przez opisywany wyżej ogólny charakter powieści. Co się natomiast udało, to powieściowe przeciwstawienie dwóch sił: ukraińskiej bezwzględnej mafii i tradycyjnej, amerykańskiej rodziny. Zrobione dyskretnie, bez epatowania, ale tak, że ja naprawdę to kupuję. Nate odbudowuje swoje relacje z najbliższymi i czerpie z nich siłę, jego nemezis czerpie swoją z faktu… bycia szefem zorganizowanej grupy przestępczej, nigdzie nie jest wprost powiedziane, że mamy to traktować jako lustrzane odbicia tej samej sytuacji, ale jak najbardziej w to wchodzimy. I naprawdę widzimy tę apoteozę więzi rodzinnych, nijak nam ona nie przeszkadza, choć przecież w takich wypadkach naprawdę łatwo o przesłodzenie. Nawet ten końcowy, niezbyt mądry, wzięty chyba z filmów ze Stevenem Segalem, motyw z Aniołem Śmierci (i ta dwa słowa padają w tekście powieści!) mniej przez to razi swoją komiksowością :) W ogóle to w tym kontekście ciekawe jest, że zaczynając lekturę miałem silne wrażenie, że Hurwitz tak naprawdę chciał napisać obyczajówkę, a wszystkie te mocniejsze momenty (które wchodzą przecież nader szybko) są tu na doczepkę i ze względów komercyjnych. Jeśli tak, to per saldo osiągnął swoje :) Jest to wszystko jakoś tam wymyślone, motyw z listą i jej znaczeniem głupi nie jest, mamy śledztwo prowadzone przez głównego bohatera, kojarzenie faktów, za to wszystko aż 6/10. Tylko dlaczego po wszystkim mamy w głowach wyłącznie tę szarpaninę? Kurde, przecież to nawet nie jest tak, że Nate zostaje w to wszystko wplątany na samiuśkim początku powieści, wcześniej mamy ładnych kilka innych rzeczy. A mimo to pamiętamy, serio, prawie wyłącznie ją.

Nie wiem co mam napisać o tej książce. Niby ma wszystko, co powinna mieć dobrą powieść sensacyjna ale jakoś tak nie zbyt mi podeszła. Gideon Davis jest kimś, kto chce ratować świat. Tym razem musi uratować zakladników przetrzymywanych na platformie wiertniczej. Sęk w tym, że jego przeciwnikiem jest jego brat. Czytając tą książkę czułam się jakbym znalazła się na planie filmu "Mission Impossible". Cała ta historia jest trochę absurdalna. Ale najważniejsze, że się nie męczyłam z tą książką. Na zimowy wieczór może być.

Płonące anioły to drugi tom przygód Willa Jaegera. Choć pierwszy tom przeczytałam 7 lat temu, to dość dobrze go pamiętam i z chęcią powróciłam do kontynuacji, która niestety podobała mi się nieco mniej niż pierwsza przygoda Willa. Will kontynuuje poszukiwanie swojej żony i syna. Zanim jednak ich znajdzie, musi przedrzeć się przez dżunglę i znaleźć odpowiedź co lub kto łączy ze sobą wątki: - matka z dzieckiem brutalnie porwani podczas śnieżnej zamieci; - żołnierz torturowany i stracony na odległych szkockich torfowiskach; - zagubiony myśliwiec odnaleziony w sercu amazońskiej dżungli; - desperacka walka o zniszczenie tajnej organizacji, której początki sięgają mrocznych dni panowania niemieckich faszystów. Jak czytałam tę książkę, od razu miałam skojarzenia z Bearem, z programami, w których uczestniczy. Bo jego książki i jego obecność zarówno pośrednia, jak i bezpośrednia tworzą całość. Jego książki są jak on sam – pełne pasji, przygód, chęci życia, chęci zwiedzenia świata, ciekawości tego, co nas otacza. Tę część czytało mi się nieco gorzej przez formę i mnogość wątków. Mimo to nadal uważam, że seria jest godna uwagi i ekranizacji. Ode mnie 7/10. Książka idealnie wpasowała się w wyzwanie czytelnicze z hashtagiem #klubniespokojnejstarosci organizowanym przez @zakurzona.biblioteczka i @lechita92 w kategorii Krwawe wakacje w all inclusive – książka z morderstwem w egzotycznym miejscu.

Nawet dobry jak na literacki fast food. Nie będę oceniać naukowych podwalin tej książki. Naukowcem nie jestem. Pomysł, że to cywilizacyjny postęp ludzkości wpłyną na agresywne zachowanie zwierząt, uważam za trafiony. Lepsze to chyba niż jakiś zmutowany wirus, czy ingerencja kosmitów. Dzięki temu znalazło się miejsce w tej sensacji na leciutką refleksję na temat ekologii i tego jak niszczymy własny świat. Spokojnie jednak. Jeżeli ktoś ma alergię na "zieloną retorykę", nie musi się obawiać. ZOO aż tak ambitne nie jest. To wciąż akcja nastawiona na sensację. W tych aspektach Patterson i wspólnik trochę się wykładają. Hordy psów mordujące ludzi? A jaki problem wejść na podwyższenie na które psy nie wejdą i wystrzelanie zbuntowanych czworonogów? Niszczące cywilizację szympansy(Planeta Małp się kłania)? A ile takich małp biega sobie po Ameryce, że wojsko nie daje sobie z nimi rady? Zwierzątko podpalające Kapitol? A ogrodzenie pod napięciem to ciężko postawić? Agresywne i mordujące ludzi zwierzęta to byłby wielki problem. Z tym się zgodzę, bez dwóch zdań. Ludzka głupota bywa ogromna. Z tym też się zgodzę. W zniszczoną przez faunę całą cywilizację, jest mi jednak ciężko uwierzyć.

Były żołnierz, tajemnicza dziewczynka, którą wszyscy chcą zabić, utrata pamięci, czytanie w myślach. Pewne momenty konstruowane z dużym marginesem naiwności. Ale, kurczę, w tej książce cały czas się coś dzieje, nie ma chwili oddechu, ją się chłonie! Najważniejsze są emocje. A ich jest całe mnóstwo podczas czytania - stąd dość wysoka nota!

Typowa pozycja w twórczości autora . Grupa naukowców w trakcie badań nad zmianami klimatu na Alasce odkrywa zamarzniętą istotę sprzed paru tysięcy lat. Spokojna misja naukowa przeradza się w koszmar. Thriller lub horror, jak to woli . Do przeczytania, ale bez szału.

Książka wciągająca, z wartką akcją i wg mnie nie do końca przewidywalna, ponieważ cały czas zastanawiałem się jak to się stanie itp. Zabrakło mi kontynuacji motywy szeptu z pierwszej części, może w III tomie coś się zmieni. Końcówka z bardzo watką akcją i dość zaskakujące zakończenie, bo czytając końcówkę już czułem, że w kolejnej części będą "ścierać rozlane tu mleko", a tu na końcu surprise i wszystko inaczej się kończy. Polecam przeczytać - sci-fi + akcja = dobra rozrywka :)

Sędzia” to powieść, przy której nie sposób się nudzić. Jest tu mnóstwo nakładających się na siebie wątków, sporo retrospekcji i wielu bohaterów. Do tej pory książki w roli głównej były moim jedynym zetknięciem się z kryminałami i thrillerami wykorzystującymi prawnicze i sądowe realia. Teraz może się to zmienić, ponieważ jestem szczerze usatysfakcjonowany tym, co pokazał Phillip Margolin. Nie omieszkam dać mu kolejnej szansy, bo chyba na nią zasługuje

Trudno nie patrzeć na tą książkę w oderwaniu od kontekstu jakim jest postać autorki i jej udział w serialu Z Archiwum X. Ma to plusy i minusy. Czasami powoduje, że oczekiwana sią inne, czytaj wyższe, ukierunkowane, niż gdyby autorem był ktoś "bez przeszłości". NIe powiem, że książka była dla mnie odkryciem i jestem w szoku. Niemniej dobrze się ją czytało, postaci były wyraziste i myśle, że sięgnę po drugi tom. Biorąc pod uwagę fakt, że kupiłem wszystkie trzy od razu, to na pewno sięgnę :)