Ocenianie powieści zaliczanej do klasycznych pozycji, które należy znać, jest dla recenzenta zadaniem dość trudnym. Mam na myśli nie tylko wartość danego dzieła i jego rolę w kształtowaniu historii literatury światowej. Dodatkowym obciążeniem dla takiej osoby staje się również dokonanie pewnego rozrachunku obecnych odczuć po lekturze książki, którą jeszcze kilka lat temu recenzent nazywał arcydziełem jedyną w swoim rodzaju pozycją. Znalazłam się w takiej sytuacji w przypadku „Wichrowych wzgórz” Emily Brontë – jaki jest ostateczny wynik tego trudnego dla mnie sprawdzianu czytelniczego?
Zabrzmi to śmiesznie, ale gdyby nie inna powieść, to na pewno nie sięgnęłabym po jedyną książkę autorstwa jednej z najsłynniejszych sióstr w historii literatury angielskiej. Mam tu na myśli „Zmierzch” Stephanie Meyer – chciałam po prostu dowiedzieć się, czemu Bella porównuje siebie i Edwarda do Katarzyny i Heathcliffa. Do tej pory nie znalazłam odpowiedzi na to pytanie (to dość ciężkie zadanie do wykonania),ale za to miałam okazję przeczytać naprawdę niesamowitą historię nienawiści, szaleńczej miłości oraz zemsty, w której pozytywnych bohaterów można policzyć na palcach jednej ręki. Wówczas, jako kilkunastoletnie dziewczę, tuż przed osiągnięciem pełnoletności, nie mogłam wyjść z podziwu dla talentu Emily Brontë i jej mrocznej wyobraźni. Nawet trudno mi było uwierzyć w fakt, że ta pisarka nie wydała później żadnej innej powieści, tylko zapisała się do historii jako twórczyni jednej, za to genialnej książki.
Katarzyna i Heathcliff, najsłynniejsza para literackich bohaterów, do dziś wzbudza wiele emocji wśród czytelników. Jak inaczej można odnieść się do zarozumiałej i rozpieszczonej dziewczyny oraz tajemniczego, pałającego nienawiścią i zamkniętego w sobie potomka Cyganów, których – mimo wyraźnych różnic w statusie społecznym – połączyło głębokie, trwałe uczucie? I jak tu nie być obojętnym wobec historii, gdzie jedna decyzja wywołała pasmo nieszczęść w dwóch pokoleniach rodziny Earnshaw i Linton? I czy ta mroczna atmosfera oraz angielskie wrzosowiska, na których stoją tytułowe Wichrowe Wzgórza oraz Drozdowe Gniazdo, nie działają na wyobraźnię czytelnika? Wszystkie te rzeczy składają się na napisaną przez córkę angielskiego pastora powieść, o której obecnie ciężko napisać coś zupełnie nowego i odkrywczego. Nie pisząc już o wielu adaptacjach filmowych i telewizyjnych tej historii, gdzie prym wiedzie wersja z Juliette Binoche i Ralphem Finnesem w rolach głównych.
Ponowna lektura „Wichrowych wzgórz” okazała się dla mnie ciosem prosto w moje czytelnicze serce. Przekonałam się na własnej skórze, co to znaczy „wyrosnąć” z danej pozycji, której pierwsza lektura wywołała tuzin sprzecznych ze sobą emocji i niezapomniane wrażenia. Drugi raz, niestety, nie potrafiłam wściec się na bezmyślność Katarzyny i, później, jej córki, nienawidzić, a jednocześnie uwielbiać Heathcliffa, współczuć Ellen czy z całych sił wspierać Haretona. Bardzo mi tego brakowało podczas czytania powieści Emily Brontë po kilkuletniej przerwie, w czasie trwania której poznawałam inne książki, które na swój sposób ukształtowały mój czytelniczy gust i moją wrażliwość. Jest to bardzo smutny, ale prawdziwy fakt – nie zdałam tego sprawdzianu.
Mimo wszystko nadal jestem pełna szacunku dla talentu pisarskiego tej angielskiej pisarki, jej pomysłowości oraz tego, jak jej jedyna powieść do dzisiaj potrafi działać na czytelniczą wyobraźnię wielu osób. Może i już jestem za „stara” na takie pozycje, to będę „Wichrowe wzgórza” wspominała z ogromnym sentymentem. Nie pozostaje mi nic innego jak tylko zachęcać tych pasjonatów literatury, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać historii Katarzyny i Heathcliffa. Z całą pewnością nikt nie pozostanie obojętny wobec tej ważnej dla Brytyjczyków pozycji. I w tym tkwi siła pióra Emily Brontë.
Anna Wolak
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Wichrowe Wzgórza
„Wichrowe Wzgórza” Emily Brontë to jedna z tych powieści, które potwierdzają, że klasyka literatury rządzi się swoimi prawami. Niezależnie od tego, jak bardzo bywa wymagająca w warstwie emocjonalnej, czyta się ją zaskakująco szybko - rozdziały są krótkie, a archaizmy nie stanowią bariery, lecz raczej subtelnie podkreślają klimat epoki.
Już od pierwszych stron uderza sposób, w jaki autorka kreśli obraz XIX-wiecznej północnej Anglii, a zwłaszcza wrzosowisk hrabstwa West Yorkshire. Ten świat jest surowy, chłodny i nieprzystępny - pełen przenikliwego wiatru, dzikiej roślinności i rozległych, pustych przestrzeni. Co ważne, nie jest to tylko tło wydarzeń, ale niemal żywy organizm, który współgra z emocjami bohaterów i potęguje ich wewnętrzne rozdarcie.
Najbardziej intrygująca pozostaje jednak sama fabuła, która prowokuje do zadania fundamentalnego pytania, które towarzyszyło mi niemal od początku czytania: czy rzeczywiście jest to książka o miłości? Z mojej perspektywy - zdecydowanie nie w tradycyjnym rozumieniu tego słowa. A może mamy tutaj do czynienia raczej z destrukcyjną obsesją? Relacja głównych bohaterów jest pełna sprzeczności - intensywna, ale jednocześnie toksyczna, porywcza i momentami wręcz okrutna. Trudno jednoznacznie im kibicować, a jeszcze trudniej ich zrozumieć, co czyni tę historię jednocześnie intrygującą i niepokojącą. To przede wszystkim historia ludzi głęboko poranionych psychicznie, niezdolnych do radzenia sobie z własnymi emocjami. To opowieść o jednostkach zagubionych, których uczucia ulegają wypaczeniu, a nienawiść stopniowo przejmuje kontrolę nad ich życiem.
Nie dostrzegam tu prawdziwej miłości - tej budującej, wspierającej, dającej ukojenie. Zamiast niej pojawiają się jej zniekształcone formy, toksyczne przywiązania i obsesje, które są przekazywane z pokolenia na pokolenie. To właśnie ten mechanizm wydaje się najbardziej przejmujący - niszczy na swojej drodze wszystko to, co mogłoby być czyste, świeże i niewinne.
Historia ta ukazuje również, jak cienka jest granica między miłością a nienawiścią i jak łatwo ją przekroczyć. Heathcliff jest tego najbardziej dramatycznym przykładem - człowiek zraniony, który przez lata pielęgnowanej w sobie nienawiści stopniowo traci człowieczeństwo. Staje się tyranem, krzywdzącym wszystkich wokół, ale jednocześnie niszczącym samego siebie.
Zakończenie przynosi jednak cień nadziei. Relacja Haretona i Katy sugeruje możliwość przerwania tego pokoleniowego kręgu nienawiści. Autorka nie daje jednak tak naprawdę jednoznacznej odpowiedzi, czy rzeczywiście tak się stanie - pozostawia czytelnika z niepewnością, ale i z delikatnym światełkiem nadziei, którego po całej tej historii pełnej przemocy, okrucieństwa i rozpaczy, bardzo chce się uchwycić i mimo wszystko wierzyć w szczęśliwe zakończenie.
„Wichrowe Wzgórza” to nie jest opowieść, która daje ukojenie. To książka trudna, momentami przytłaczająca, ale jednocześnie niezwykle poruszająca i zmuszająca do refleksji nad naturą ludzkich uczuć. I być może właśnie dlatego pozostaje w pamięci na długo.
„Wichrowe Wzgórza” Emily Brontë to jedna z tych powieści, które potwierdzają, że klasyka literatury rządzi się swoimi prawami. Niezależnie od tego, jak bardzo bywa wymagająca w warstwie emocjonalnej, czyta się ją zaskakująco szybko - rozdziały są krótkie, a archaizmy nie stanowią bariery, lecz raczej subtelnie podkreślają klimat epoki.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJuż od pierwszych stron uderza...
Co to jest? On ją kocha, ale nie może jej mieć, więc niszczy życie kolejnemu pokoleniu... nie wierzę, że to przeczytałam
Co to jest? On ją kocha, ale nie może jej mieć, więc niszczy życie kolejnemu pokoleniu... nie wierzę, że to przeczytałam
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPięknie napisana, wielopoziomowa i po prostu ponadczasowa. W polskiej wersji napisana bardzo zrozumiałym i nieskomplikowanym językiem. Potrafi przenieść czytelnika. Moje ulubione przedstawienie obsesyjnej, tragicznej miłości. Nie jest cukierkowa w żadnym stopniu i pokazuje ludzką naturę. Polecam z całego serca.
Pięknie napisana, wielopoziomowa i po prostu ponadczasowa. W polskiej wersji napisana bardzo zrozumiałym i nieskomplikowanym językiem. Potrafi przenieść czytelnika. Moje ulubione przedstawienie obsesyjnej, tragicznej miłości. Nie jest cukierkowa w żadnym stopniu i pokazuje ludzką naturę. Polecam z całego serca.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toRecenzja książki Wichrowe wzgórza autorstwa Emily Brontë to w gruncie rzeczy próba uchwycenia niezwykłej intensywności emocji, które wręcz wylewają się z każdej strony tej powieści. To nie jest zwykła historia miłosna, to opowieść o uczuciach przeżywanych do granic możliwości, jakby bohaterowie odczuwali wszystko trzykrotnie silniej niż przeciętny człowiek. Miłość, nienawiść, zazdrość i pragnienie zemsty osiągają tu niemal ekstremalne natężenie, co sprawia, że czytelnik nie pozostaje wobec nich obojętny.
Już od pierwszych stron uwagę przykuwa złożoność fabuły i zawiłość ludzkich losów. Narracja, prowadzona wielotorowo i z różnych perspektyw, początkowo wprowadza spory chaos i może wywoływać pewien mętlik. Relacje między bohaterami są skomplikowane, a ich historie splatają się w sposób, który wymaga od czytelnika skupienia i cierpliwości. Jednak to właśnie ta niejednoznaczność i stopniowe odkrywanie powiązań sprawiają, że powieść wciąga coraz bardziej.
Szczególnie interesujące, choć jednocześnie budzące mieszane uczucia, są postaci Catherine Earnshaw i Heathcliff. Trudno jednoznacznie określić ich jako bohaterów pozytywnych lub negatywnych. Ich zachowanie wprowadza chaos w życie innych postaci, a podejmowane przez nich decyzje często prowadzą do cierpienia i tragedii.
Heathcliff, mimo że od początku przedstawiony jest jako postać tragiczna, nie budzi pełnego współczucia, bo jego późniejsze życie, zdominowane przez okrucieństwo, zemstę i chęć zadośćuczynienia własnym krzywdom, czyni go bohaterem niemal mrocznym i trudnym do polubienia.
🎩👗
Podobnie Catherine - nieposłuszna, impulsywna, momentami samolubna, również nie wzbudza jednoznacznie pozytywnych emocji. Jej wybory i sposób bycia przyczyniają się do dramatów, które rozgrywają się wokół niej. Relacja między nią a Heathcliffem jest pełna sprzeczności i napięć, co tylko potęguje wrażenie emocjonalnego chaosu.
🎩👗
Mimo tych wszystkich zastrzeżeń trudno odmówić powieści wyjątkowości. Jak to często bywa z klasyką — broni się ona sama. „Wichrowe wzgórza” to dzieło niepowtarzalne, pełne namiętności i skrajnych emocji, które nie pozwala oderwać się od losów tragicznych bohaterów. To książka, która może budzić sprzeczne odczucia, ale właśnie dzięki temu pozostaje w pamięci na długo i skłania do refleksji nad naturą ludzkich uczuć.
Recenzja książki Wichrowe wzgórza autorstwa Emily Brontë to w gruncie rzeczy próba uchwycenia niezwykłej intensywności emocji, które wręcz wylewają się z każdej strony tej powieści. To nie jest zwykła historia miłosna, to opowieść o uczuciach przeżywanych do granic możliwości, jakby bohaterowie odczuwali wszystko trzykrotnie silniej niż przeciętny człowiek. Miłość,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSkrajnie monotematyczna i nudna powieść o bohaterach, których jedynym problemem są ich emocje i namiętności (którymi nadmiernie się egzaltują). Postacie są płaskie, w zasadzie poza ich namiętnościami ciężko jest zobaczyć ich dodatkowe motywacje. Dodatkowo czytając tą książkę dzisiaj, widać w niej tylko przemoc fizyczną i psychiczną, która w zasadzie nie jest niczym motywowana poza sadyzmem i ewentualnie różnicami społecznymi.
Skrajnie monotematyczna i nudna powieść o bohaterach, których jedynym problemem są ich emocje i namiętności (którymi nadmiernie się egzaltują). Postacie są płaskie, w zasadzie poza ich namiętnościami ciężko jest zobaczyć ich dodatkowe motywacje. Dodatkowo czytając tą książkę dzisiaj, widać w niej tylko przemoc fizyczną i psychiczną, która w zasadzie nie jest niczym...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJedna z moich ulubionych książek z lat młodości ,piękna historia miłości.
Jedna z moich ulubionych książek z lat młodości ,piękna historia miłości.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toWiadomo, klasyka...
Wiadomo, klasyka...
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Zaczął bić głową o szorstką korę drzewa, spoglądać w niebo i wyć nie jak człowiek, lecz jak zwierzę śmiertelnie udręczone przez sztylety i włócznie. Zobaczyłam na pniu kilka śladów krwi, poplamione były także jego ręka i czoło; najpewniej scena, którą oglądałam, była powtórzeniem tego, co po kilkakroć odbyło się już w nocy. Nie czułam współczucia, ale przeraził mnie ten obraz.”
📖 Tytuł – Wichrowe wzgórza
✍️ Autorka – Emily Brontë
🏢 Wydawnictwo – Zysk
📚 448 stron
📅 Premiera – 03.03.2026
📂 Kategoria – klasyczna powieść angielska XIX wieku
🤝 Współpraca barterowa
Wichrowe wzgórza to jedna z najbardziej intensywnych i poruszających historii miłosnych w literaturze. To opowieść o uczuciu, które nie jest lekkie ani romantycznie idealne – przeciwnie, jest dzikie, bolesne, obsesyjne i niszczące. Miłość Heathcliffa i Catherine to emocja, która przekracza granice życia i śmierci, rozsądku i moralności.
To właśnie ten wątek sprawia, że powieść jest tak wyjątkowa. To nie jest historia o szczęśliwej miłości, lecz o uczuciu, które potrafi ranić, uzależniać i prowadzić do autodestrukcji. Bohaterowie są skomplikowani, pełni sprzeczności i trudnych emocji, a ich relacja jest burzliwa, pełna napięcia i dramatyzmu. Czytelnik jednocześnie ich rozumie, współczuje im i czuje niepokój wobec tego, co się między nimi dzieje.
Ogromnym atutem tej powieści jest jej klimat – mroczny, surowy i przepełniony emocjami. Wichrowe krajobrazy doskonale oddają stan duszy bohaterów, a całość tworzy historię, która zostaje w głowie na bardzo długo.
Warto również wspomnieć, że w 2026 roku powieść doczekała się kolejnej ekranizacji, co tylko potwierdza jej ponadczasowość i nieustającą siłę oddziaływania. Historia napisana ponad sto lat temu nadal inspiruje i porusza kolejne pokolenia.
To książka wymagająca, momentami trudna, ale absolutnie wyjątkowa. Pełna emocji, pasji i literackiego piękna.
Serdecznie dziękuję Wydawnictwu Zysk za egzemplarz do współpracy barterowej. To klasyka, do której warto wracać – i którą z całego serca polecam.
#WichroweWzgórza #EmilyBrontë #WydawnictwoZysk #klasykaliteratury
https://www.facebook.com/photo?fbid=1753865982575802&set=a.782581979704212
„Zaczął bić głową o szorstką korę drzewa, spoglądać w niebo i wyć nie jak człowiek, lecz jak zwierzę śmiertelnie udręczone przez sztylety i włócznie. Zobaczyłam na pniu kilka śladów krwi, poplamione były także jego ręka i czoło; najpewniej scena, którą oglądałam, była powtórzeniem tego, co po kilkakroć odbyło się już w nocy. Nie czułam współczucia, ale przeraził mnie ten...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMinusem jest dla mnie zdradzenie najważniejszych wydarzeń już na pierwszych stronach powieści.
Minusem jest dla mnie zdradzenie najważniejszych wydarzeń już na pierwszych stronach powieści.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toProszę nie dać się zwieść nagłówkom głoszącym, że to "romans wszechczasów". To jest opowieść o chorowaniu! Nie będzie spoilerem, jeśli powiem, że niemal każdy z bohaterów w młodym wieku zostaje pokonany przez chorobę (fizyczną lub psychiczną). Powieść jest naprawdę świetna, ma niepowtarzalny klimat i trzyma w napięciu, ale miłości jest w tym wszystkim najmniej.
Proszę nie dać się zwieść nagłówkom głoszącym, że to "romans wszechczasów". To jest opowieść o chorowaniu! Nie będzie spoilerem, jeśli powiem, że niemal każdy z bohaterów w młodym wieku zostaje pokonany przez chorobę (fizyczną lub psychiczną). Powieść jest naprawdę świetna, ma niepowtarzalny klimat i trzyma w napięciu, ale miłości jest w tym wszystkim najmniej.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to