Czekan porucznika

Książka „Jerzy Kukuczka. Na szczytach świata” to pozycja, która ma swoje miejsce w biblioteczce każdego pasjonata wspinaczki wysokogórskiej. Jednak dla czytelnika zaznajomionego już z literaturą poświęconą legendarnemu himalaiście, może okazać się rozczarowująco wtórna. Po lekturze dwóch znacznie bardziej rozbudowanych tytułów: „Mój pionowy świat” oraz „Kukuczka” autorstwa Dariusza Kortki i Marcina Pietraszewskiego, trudno doszukać się tu nowych, odkrywczych informacji. Historia jest opowiedziana z perspektywy wywiadu-rzeki, co nadaje całości nieco inny charakter, bardziej bezpośredni i osobisty. Jednak dla kogoś, kto zna już drogę życiową Jerzego Kukuczki, wyprawy, sukcesy i dramaty, ta forma nie wnosi wiele więcej. Nie znaczy to jednak, że książka jest zła. Przeciwnie, zawiera ciekawe spostrzeżenia i osobiste refleksje Kukuczki, które dla nowicjuszy mogą być bardzo wartościowe. Perspektywa bezpośredniego dialogu z bohaterem dodaje autentyczności. Wzruszającym elementem jest też fakt, że w trakcie przygotowań do wydania przyszła tragiczna wiadomość o śmierci himalaisty na Lhotse. To dramatyczny kontekst, który zamyka tę opowieść symboliczną klamrą. Mimo że nie dowiedziałem się niczego nowego, z szacunku do Jerzego Kukuczki nie mogłem tej książki pominąć. Książka jest hołdem dla człowieka, którego osiągnięcia wciąż inspirują kolejne pokolenia wspinaczy. Jeśli dopiero zaczynasz poznawać postać Kukuczki, ta książka będzie dobrym punktem wyjścia. Natomiast jeśli masz już za sobą „Mój pionowy świat” i „Kukuczkę”, możesz poczuć niedosyt.

Książka "K2. Triumf i tragedia" Jima Currana to fascynująca opowieść o jednym z najniebezpieczniejszych i najtrudniejszych w zdobyciu szczytów na świecie. Autor w znakomity sposób przedstawia historię wypraw na K2 oraz opisuje ich przebieg, emocje i dramatyczne momenty. Czytelnik zostaje wciągnięty w świat alpinizmu i odczuwa niemal fizycznie trud i ryzyko, jakie towarzyszą zdobywaniu szczytu. Książka ta to z pewnością pozycja obowiązkowa dla miłośników górskich wyzwań i historii alpinizmu. Polecam ją każdemu, kto szuka w literaturze mocnych wrażeń i inspirujących opowieści o ludzkiej determinacji i wytrwałości.

Historia wielkiego człowieka, który zdobył wszystkie 14 ośmiotysięczników świata, stając się drugą osobą, która tego dokonała. Czytając tę autobiografię odnosiłam wrażenie, jakby pan Jerzy opowiadał nam tę przygodę siedząc wspólnie w namiocie po zdobyciu kolejnego szczytu. Znajdziemy tu wiele refleksji autora, który w obliczu tak wysokich gór mierzył się z wieloma problemami - zarówno natury fizycznej, jak i psychicznej. Ciężko bowiem być obojętnym na śmierć swojego przyjaciela, jednocześnie wiedząc, że na tej wysokości niewiele można zdziałać. Książka przedstawia zarówno te lepsze, jak i gorsze strony wspinaczki wysokogórskiej. Skłania do rozmyślań nad ulotnością ludzkiego życia, przedstawiając równocześnie bezgraniczną miłość człowieka do gór. Pozycja godna polecenia dla każdego, kto choć w małym stopniu jest zafascynowany potęgą górskiego krajobrazu.

Bernadette McDonald wykonała fenomenalną pracę, opisując „Złotą Erę” polskiego himalaizmu oraz jego głównych bohaterów. Kukuczka, Rutkiewicz, Wielicki, Kurtyka, Zawada, Hajzer oraz wielu innych budowało w tamtym okresie tzw. polską szkołę himalaizmu, a przy okazji budowano doskonały wizerunek polski na świecie dzięki pasji, determinacji oraz odwadze. Autorka włożyła bardzo dużo pracy w zebranie materiałów do tej książki, niejednokrotnie spotykając się osobiście z himalaistami ich bliskimi i przyjaciółmi. Próbuje również, znaleźć odpowiedź na pytanie dotyczące fenomenu polskiego himalaizmu i jego sukcesów. Książkę zaliczyłbym do współczesnego „soft power” naszego kraju, a jako dowód można podać to, że Instytut Adama Mickiewicza zakupił edycję angielską do promocji naszego kraju za granicą. Książkę czyta się bardzo przyjemnie, a autorka płynnie meandruje między poszczególnymi bohaterami, miejscami i wyprawami tworząc logiczną całość. Pozycja obowiązkowa dla każdego czytelnika kochającego góry oraz chcącego poszerzyć swoją wiedzę na ten temat. Polecam.

OCENA - 7/10 BARDZO DOBRA „KORONA ZIEMI – NIE PORADNIK ZDOBYWCY” Artura Hajzera to pasjonująca lektura, ukazująca historię zdobywania gór, lecz nie tylko, znajdziemy w niej również masę anegdot, ciekawych spostrzeżeń czy refleksji autora na temat współczesnego alpinizmu, opisów rywalizacji, nieczystych zagrań w środowisku himalaistów, aby być tym pierwszym na wierzchołku, co pozwalało zgarnąć popularność, sławę i pieniądze nie zawsze fair play. Ta książka pokazuje oblicze i majestat góry ich siłę i piękno, oraz człowieka na ich tle, który gotowy jest zrobić wszystko, aby stać się sławnym i rozpoznawalnym. Dzięki niej dowiedziałem się wielu ciekawych rzeczy o których istnieniu nie miałem wcześniej pojęcia, a przecież od dawna interesuję się tematyką górską. Pan Artur Hajzer jak detektyw czy śledczy dotarł do wielu sensacyjnych informacji i w przystępny sposób je przedstawił, przez co książkę czytało się z ogromnym zainteresowaniem i fascynacją. Dla mnie od zawsze Koroną Ziemi było zdobycie 7 szczytów na 7 kontynentach, ale po przeczytaniu tej książki nie jest to już takie oczywiste, program Seven Summits niesie za sobą trochę kontrowersji, a to za sprawą trzech list, które w odmienny sposób klasyfikują szczyty. Listę Jurgalskiego znam od lat, ale pojawiła się jeszcze lista Messnera i Bassa i one zasiały zamieszanie. Dzięki sporom czy dyskusją w tym zakresie niektórzy alpiniści wchodzą na 8, a nawet 9 szczytów, bo są tak zdezorientowani, co staje się zabawne zwłaszcza w XXI wieku, gdy wydaje się nam, że wszystko już zostało zbadane i odkryte. Nie zdradzając dalszych szczegółów, zapraszam wszystkich zainteresowanych do lektury, naprawdę warto przeczytać tę pozycją i poznać refleksje autora, oraz jego opinie o współczesnym himalaizmie, alpinizmie, rywalizacji, wspinaczce w nieco szerszym ujęciu niż znamy to z definicji ujętych w encyklopedii. Trzeba również wskazać, a przede wszystkim docenić ogrom pracy, jaki musiał włożył autor, aby zgromadzić te wszystkie ciekawe i sensacyjne informacje. Niewątpliwą zaletą książki jest narracja, użyty język oraz sposób, w jaki autor przedstawił nam to, co tak naprawdę dziś dzieje się w górach, o czym wielu z nas nie ma pojęcia. Pozycja zmusza nas do refleksji i oceny ludzkich zachowań zarówno w samych górach jak i poza nimi. Polecam. Jack_

Czytane w trakcie podróży samochodowej do i z gór, co było strzałem w dziesiątkę, lektura bardzo umiliła żmudną jazdę przez pół Europy. Nieco pretensjonalny, arogancki tytuł kryje szereg anegdot wziętych z życia jednego z czołowych wspinaczy złotego pokolenia lodowych wojowników, nie tych najbardziej medialnych, lecz tych prawdziwych bohaterów (typu Heinrich, Chrobak, Pawlikowski, Korniszewski, Fiut, czy właśnie Szafirski). Opowieści są zabawne, życiowe i nie ograniczające się wyłącznie do gór, a przy tym nie czuć w nich w ogóle zadufania, czy megalomanii. No i należy pamiętać, że Szafirski był nigdy nie uhonorowanym bohaterem narodowym za akcję z tzw. raportem taterników.

OCENA - 8/10 REWELACJA Miałem już okazję czytać o tym zdarzeniu w innych publikacjach, do dziś nie udało się w pełni wyjaśnić śmierci Gunthera Messnera, ponieważ w literaturze opisano to dramatyczne wydarzenie w różnych wersjach, które nie są ze sobą spójne i budzą wiele watpliwości oraz kontrowersji. Reinhold Messner brat tragicznie zmarłego winą za to zdarzenie obarcza kierownika wyprawy dr. Herrligkoffera oraz współtowarzyszy, oni zaś uważają, że egoizm oraz chęć sławy starszego z braci, doprowadził do śmierci Gunthera. No cóż śmierć ta ciągle budzi emocje choć od tego zdarzenia minęło ponad 50 lat, książka „ŚMIERĆ NA NANGA PARBAT” Max Von Kienlina, jest próbą odparcia oskarżeń Reinholda Messnera w której autor przedstawił swoją wersję wydarzeń, krytykując dosadnie Messnera. Jak było na prawdę?, myślę, że tego nie dowiemy się nigdy, zawsze w tej sprawie zostanie więcej pytań niż odpowiedzi. Książka jest ciekawa i warta przeczytania, warto spojrzeć na nią okiem innego uczestnika tej feralnej wyprawy i samemu wyciągnąć z niej wnioski lub postawić własną hipotezę wydarzeń. Niewątpliwie Reinhold jest himalaistą szalonym, zawsze stawiał sobie wysoko poprzeczkę, pokonując najtrudniejsze i ekstremalne drogi, chciał być w centrum uwagi, być sławny i to mu się udało. Czy poświecił swojego brata dla rozgłosu?, to tylko on sam wie nikt inny. Więc wszelkie rozważania w tym zakresie pozostaną zawsze tylko domysłami. Co naprawdę się wydarzyło na szczycie Nanga Parbat w roku 1970, wie tylko Messner, on ostatni widział swojego brata, być może ukrywa prawdę, ale nie zmusimy go do jej wyjawienia i takie są fakty. Wspaniała książka z mroczną tajemnicą, która budzi wątpliwości, ale i fascynuje bo i temat który porusza jest szalenie ciekawy. W strefie śmierci, nie ma miejsca na moralność, wielu alpinistów o tym mówi i wspomina, więc nie nam o tym rozstrzygać, zwłaszcza jeżeli samemu nie było się na wysokości 8000 m. n.p.m, tam wszystko jest inne, zachowanie człowieka również, musimy o tym pamiętać. Pozdrawiam. Jack_

Walter Bonatti - wspinacz legenda, ostatni, romantyczny wojownik ścian, geniusz ekstremalnej wspinaczki w najtrudniejszych ścianach Alp, i to w czasach, gdy nie było jeszcze współczesnych ułatwień, a wspinacz musiał cisnąć skałę techniką hakową (czyli wbijanie młotkiem w ścianę tzw. haków),wiele trudnych dróg w Alpach nazywa się filarami Bonattiego, ograbiony ze sławy pierwszego zdobywcy K2 przez tych, którzy szczyt faktycznie zdobyli. Jego etos wspinaczki był unikatowy, jednocześnie był skromnym człowiekiem, korzystał ze sławy, ale nią nie epatował. Bonatti napisał kilka książek, z których na rynku polskim do dzisiaj ukazała się niestety tylko jedna, czyli rzeczone "Moje góry", zobrazowanie kilkunastu wybitnych przejść Bonattiego do roku 1961. Pozycja literacko dosyć przeciętna, Bonatti średnio pisał (zrobienie Wielkiego Filara Narożnego masywu Mont Blanc, epokowe wydarzenie lat 50-tych w alpiniźmie opisane jak wypad po paczkę fajek do kiosku za rogiem),ale kilka rozdziałów czytało się prima sort (zachodni filar Petit Dru, rzeczone K2, czy tragiczne zdobywanie wariantu Col de Pouterey na Mont Blanc, kiedy zginął przyjaciel i partner linowy Bonattiego, Andrea Oggioni. To ostatnie wydarzenie (z lata 1961r,),odbiło się głośnym echem medialnym i środowiskowym i przyczyniło się do zreformowania alpejskiego ratownictwa górskiego. Dla zobrazowania skali trudności polecam obejrzec krótki, 5-minutowy filmik na Youtube pt. "Bonatti Petit Dru".

Uderzające w tej książce jest to, że oprócz ciągłego podkreślania spraw typu "kobiety/kobietom/z kobietami" co w pewnym momencie staje się męczące, bardzo dużo miejsca poświęcone jest rzekomym nieprzyjemnościom które bohaterkę ponoć spotykały. Oczywiście głównie od mężczyzn ale nie tylko. Co ciekawe to Wanda Rutkiewicz często opisywana była jako osoba nieprzyjemna i skupiona na własnym sukcesie. Sprawy nie rozstrzygniemy z oczywistych względów ale ilość konfliktów które sama opisuje daje do myślenia. Tak czy owak przeciętna rzecz.

OCENA - 8/10 REWELACJA Krótko mówiąc „KRZYSZTOF WIELICKI. MÓJ WYBÓR. WYWIAD RZEKA „ TOM 1 to bardzo ciekawa książka bo i bohater jest wielki. Znany i ceniony himalaista z darem opowiadania o tym czego dokonał w górach wysokich. Skromnie, przejrzyście i chronologicznie poznajemy jego historię, prawdziwa gratka dla fanów literatury górskiej i nie tylko. Dawka anegdot, opisy relacji z partnerami podczas wypraw, porażki i sukcesy w jego górskiej karierze, warto poznać go bliżej i przeczytać. Książka opatrzona sporą ilością zdjęć co daje nam poczucie bliskości z górami i lepiej rozumiemy to o czym czytamy. POLECAM. Jack_

OCENA -7/10 BARDZO DOBRA Nanga Parbat obok K2 i Annapurny to góra o złej sławie, w środowisku wspinaczy uważana za trudną i morderczą, co nie zmienia faktu że od lat przyciąga himalaistów jak magnes, każdy marzy aby ją pokonać i zapisać się na kartach historii, dla jednych taka wyprawa kończy się triumfem dla innych śmiercią. To góra która wymaga niezwykłych umiejętności wspinaczkowych, hartu ducha, bohaterstwa, odwagi, wytrwałości i odporności psychicznej. W roku 1970 bracia Messnerowie czyli Reinhold i Gunther mieli ambitny plan wejść na górę flancą Rupal uznawaną wówczas za niemożliwą do przejścia. Początkowy sukces który osiągnęli bo przecież zdobyli szczyt dokładnie w dniu 27 czerwca 1970 roku przerodził się w dramat bowiem Gunther z tej wspinaczki nie powrócił ginąc w lawinie lodowej podczas zejścia ścianą Diamir do bazy. Od tamtych dramatycznych wydarzeń minęło blisko 50 lat, ale dzięki tej fascynującej opowieści, którą zafundował nam drugi z braci Messnerów Reinhold ,który wyszedł wyprawy cało, możemy przeżyć tę historię wspólnie z nim raz jeszcze i zapoznać się z faktami które wydarzyły się naprawdę. „NAGA GÓRA -NANGA PARBAT – BRAT, ŚMIERĆ I SAMOTNOŚĆ, to książka wyjątkowa, opisująca każdy dzień, godzinę i minutę z tamtego okresu, to swoiste oczyszczenie duchowe Reinholda, który żyje z tym piętnem do dziś w pewnym sensie nie może pogodzić się ze śmiercią brata. Messner pomimo upływu lat ciągle pamiętał co dokładnie się wydarzyło i jakie okoliczności miały bezpośredni wpływ lub przyczyniły się do tej tragedii. Postanowił więc rozliczyć się na karatach niniejszej książki i myślę że zrobił to przekonywająco, ponieważ opisał wydarzenia z własnej perspektywy ujawniając nie znane dotąd fakty, które już nie są takie oczywiste i poddają w wątpliwość jego bezpośrednią winę za śmierć brata, a przecież oto był oskarżany choćby przez samego kierownika wyprawy Karla Marii Herrligoffera. Cudowny reportaż, napisany nie przez byle kogo, lecz przez najwybitniejszego himalaistę świata, Włocha urodzonego w południowym Tyrolu, który jako pierwszy zdobył wszystkie czternaście ośmiotysięczniki i stał się legendą za życia. Literatura górska na najwyższym poziomie, z ogromną dawką emocji oraz przeżyć. Mogę polecić tę pozycję z czystym sumieniem, ponieważ takie reportaże mają siłę szczególną, bowiem są osobiste, prawdziwe, oraz fascynujące a przede wszystkim napisane przez osobę która była bezpośrednim uczestnikiem tych wydarzeń, a to jest wartością dodaną. Pozdrawiam. Jack_

Pana Aleksandra Lwowa należy bezsprzecznie zaliczyć do czołówki polskich himalaistów tamtych czasów, udział w narodowych wyprawach oraz jego osobiste wyjazdy w góry najwyższe dały Mu bardzo bogate doświadczenia oraz możliwość poznania wielu wybitnych wspinaczy. Jako autor Pan Alek nie opisuje w sposób rozbudowany własnych wypraw, a stara się raczej przedstawić polski himalaizm tamtych lat. Książka przedstawia sylwetki bardzo wielu osób, przybliża sprawy techniczne, zawiera różne statyski oraz pogląd autora na to jak obecnie wygląda himalaizm. Książka to swoista encyklopedia "Złotej ery". Dobra dla osób chcących poszerzyć swoją wiedzę w tym temacie. Niesmaczne okazują się jednak wstawki polityczne, ponieważ ktoś kto sięga po literaturę tego typu niekoniecznie ma ochotę czytać na temat polityki. Poza tą małą wadą książka godna polecenia i zawierająca ogrom ciekawych informacji.

OCENA - 8/10 REWELACJA Tom 2 „KRZYSZTOF WIELICKI - MÓJ WYBÓR. WYWIAD RZEKA” to wspaniała książka, równie ciekawa i interesującą. Kontynuacja dalszych losów jednego z najwybitniejszych polskich himalaistów wszech czasów, utrzymuje równie wysoki poziom literacki poznany z części pierwszej. Losy naszego bohatera śledzimy od roku 1990 od solowego wejścia na Dhaulagiri czyli od szczytu znajdującego się w środkowo - zachodnich Himalajach o wysokości 8167 m, oddzielony od pobliskiej Annapurny doliną rzeki Kali Gandaki. W tej części poznamy Wieleckiego nieco z innej strony, jako samotnego, wytrwałego, odważnego człowieka, który opowiada o swoich wejściach solo, które nie ma co ukrywać są najtrudniejszym wyzwaniem, bo nie ma się żadnego wsparcia i zaplecza, więc w przypadku niepowodzenia lub wypadku szanse na przerwanie są znikome. Trzeba mieć żyłkę szaleńca, aby podjąć się takiej wspinaczki w pojedynkę. Wielicki to zrobił i to nie raz, co nim kierowało?, no właśnie sięgnijcie po tę lekturę i się dowiecie. To nie wszystko co oferuje ta książka, znajdziemy w niej informację jak doszło do zdobycia korony ziemi (czyli wszystkich ośmiotysięczników w Himalajach i Karakorum),jakim był kierownikiem wypraw bo i taką rolę pełnił w swojej górskiej przygodzie. Wartością dodaną tak jak w części pierwszej są zdjęcia, kolekcja ich jest naprawdę imponująca, jest co oglądać i podziwiać bowiem góry są piękne. Kończąc zachęcam po sięgnięcie po tę lekturę bo warto, poznamy dzięki niej całą historię wspinaczek Krzysztofa, ale przede wszystkim dowiemy się jakim jest człowiekiem, jakie ma poglądy, co nim kierowało oraz co pchało w góry by spełnić marzenia. POLECAM. Jack_

OCENA - 8/10 REWELACJA Eiger (3970m) szczyt położony w szwajcarskich Alpach w regionie Berner Oberland, to z całą pewnością góra wyjątkowa i piękna. Zawsze mnie fascynowała, szczególnie jej północna ściana, w którą wpatruje się od lat, ponieważ stanowi tło, tapetę na moim komputerowym ekranie. Żeby zobrazować jej niepowtarzalny urok, majestat i surowość, niech każdy sobie wyobrazi 1800 metrowy pionowy blok ze skał i lodu pnący się w niebo. Zdobycie jej wymaga niesamowitej sprawności fizycznej, odwagi, determinacji i miłości do gór, by podjąć się takiego wyzwania. Książka „BIAŁY PAJĄK” Heinricha Harrera to klasyka literatury górskiej, pozycja obowiązkowa dla każdego fana górskich opowieści, ale nie tylko. To przede wszystkim opowieść o sile natury, czyhającym niebezpieczeństwie, o wspaniałych, odważnych i nietuzinkowych ludziach, którzy aby realizować swoje marzenia stawiali na szali własne życie. Czym jest zatem „Biały Pająk”, otóż nazwa ta ma swoją historię i określa szczytową część ściany Eigeru. Gdy patrzymy na nią przed oczami widzimy korpus składający się z wiecznego śniegu i lodu, a wokół rozciągają się wielometrowe białe odnóża na tle ciemnej skały, przypominające ogromnego pająka. Zapraszam do lektury tych niezdecydowanych. Naprawdę warto. Pozdrawiam. Jack_

Książka „Zew lodu. Ośmiotysięczniki zimą: moje prawie niemożliwe marzenie” autorstwa Simone Moro to moje kolejne spotkanie z tematyką górską. To także kolejna moja książka w ramach wyzwania, aby sięgać po książki autorów z poszczególnych krajów członkowskich Unii Europejskiej. Tym razem padło na Włochy. ”[…] alpinizm jest niemalże perfekcyjną ekspresją wolności. To nie tylko sport, ale również, a może przede wszystkim, forma ucieczki, odkrywania samego siebie, eksploracji, przygody i kontemplacji. Dlatego niech każdy uprawia go, jak chce, również ucząc się na własnych błędach czy podejmując ewidentnie nielogiczne decyzje, o ile nie dotyczą one innych […]”. Simone Moro to włoski wspinacz, alpinista, himalaista. Jest drugim po Jerzym Kukuczce wspinaczem, który zdobył zimą cztery ośmiotysięczniki oraz pierwszym i jedynym, który ma na swoim koncie cztery pierwsze zimowe wejścia na ośmiotysięczniki takie jak: Sziszapangmę, Makalu, Gaszerbrum II i Nanga Parbat. W 48 godzin wszedł i zszedł z Mont Everestu. Simone potrafi zawrócić kilkadziesiąt metrów przed szczytem. Wie, że Zycie jest jedno, a w tym samym miejscu będzie mógł się jeszcze pojawić. Został on laureatem nagrody Fair Play za to, że zrezygnował ze zdobycia Lhotse, by ratować innego himalaistę. Książka ta powstała podczas jednej z wypraw Simone. Myślę, że dzięki temu potrafił on przekazać o wiele więcej emocji z wypraw, o których pisał.

„Dotknięcie pustki” – książka, która weryfikuje pewność siebie Po tę książkę sięgnąłem po obejrzeniu filmu, w czasie gdy sam intensywnie się wspinałem. I choć wielu mogłoby się spodziewać, że taka historia działa odstraszająco, na mnie podziałała wręcz odwrotnie — była ogromną dawką motywacji. Czytając, nie oceniałem bohaterów i nie szukałem winnych. Miałem w sobie przekonanie, że na ich miejscu znalazłbym lepsze rozwiązanie, że zachowałbym się inaczej, może nawet „lepiej”. Góry jednak szybko weryfikują takie myślenie. Innym razem, już w realnej sytuacji, gdzieś w szczelinie, zrozumiałem coś bardzo prostego: człowiek może być pewny siebie tylko na tyle, na ile już się sprawdził. Nic więcej. To nie jest książka wybitna literacko — w końcu to reportaż. Ale jej siła nie tkwi w stylu, tylko w autentyczności. W prawdzie. W pokazaniu, czym naprawdę są wysokie góry — nie romantyczną wizją, lecz przestrzenią decyzji podejmowanych pod presją, gdzie każda ma swoje konsekwencje. Uważam, że to lektura obowiązkowa dla adeptów wspinaczki wysokogórskiej. Nie po to, żeby odstraszać, ale żeby pokazać, jaka przygoda — w pełnym znaczeniu tego słowa — może ich czekać. Może to zabrzmi paradoksalnie, ale wiem z własnego doświadczenia, że takie historie nie odbierają motywacji. One ją porządkują. Nie jestem pewien, czy to książka dla tych, którzy w góry nie chodzą. Być może tak — ale dla tych, którzy naprawdę się wspinają, ma zupełnie inny ciężar.

To moja kolejna przeczytana książka o wybitnych himalaistach i chyba najsłabsza z nich. Tak jak poprzednie wciągałam prawie w jedno popołudnie, tak tę czytałam zdecydowane dłużej. Może dlatego, że to zapisy sprzed dołączenia do polskich wypraw, czyli takie, o których wcześniej nie słyszałam, a może dlatego, że mimo pasjonujacego życia i wyzwań, książka nie oddaje tego w pełni.

Cieszę się, że instynktownie odrzuciłem "Wszystko za Everest". Do sięgnięci po "Wspinaczkę" Bukriejewa sięgnąłem pod wpływem impulsu, który zapewniła mi gra 'Cairn". Również o himalaizmie. Książka pokazuje nam iż prawda jest mniej ważna od formy i Nazwiska osoby, która ją rozgłasza. Tamtego majowego dnia roku 1996 na Mont Evereście nie stało się tak naprawdę nic niesamowitego i to właśnie uświadamia nam ta książka. Te góry zabijają. Można jedynie minimalizować ryzyko, dobierając sprzęt, zespół i porę roku, a następnie mieć nadzieję iż Góry okażą się w danym dniu łaskawe. Tyle. Tamtego dnia Góra w nastroju nie była, zesłała na wspinaczy burzę śnieżną. I tylko dzięki absolutnie niesamowitej osobie Anatolija Bukriejewa, który był tam aby ratować ludzi, udało się zminimalizować liczbę ofiar do zaledwie jednej w jego zespole. Inny poniósł większe straty ale też okazały się być mniejsze dzięki rosyjskiemu himalaiście, który przecież nie miał żadnego obowiązku ryzykować życie dla "cudzych" klientów. To co wydarzyło się pod samym szczytem Mont Everestu było i jest czymś ordynarnym w himalaizmie. Ale pech chciał iż tamtego dnia na tej górze był też dziennikarz-turysta Krakauer, który zwęszył temat i napisał książkę "Wszystko za Everest". Każda historia łaknie złoczyńcy zatem został nim stereotypowy "Rusek", co pachniało nostalgią za zimnowojennym myśleniem. Kosztem prawdy, przy pomocy ignorowania, naginania, a nawet kreowania faktów bez dania możliwości obrony Bukriejewowi. Wykazywanie błędów dziennikarskich w ogóle nie skłoniło Krakauera do rewizji i refleksji gdyż w tym momencie wybudował sobie karierę na Himalajach Kłamstw, chwytliwości tematu. Przyznanie się do błędu oznaczało runięcie ze ściany w przepaść toteż lepiej było brnąć w zaparte, stosując prasowo-emocjonalne chwyty i podpierając ją swym nazwiskiem... .... a Bukriejew potrafił samodzielnie, bez tlenu, zdobyć sąsiadujący z Mont Everestem szczyt (Lhotsa),kilka innych, poprowadził indonezyjską wyprawę na Mont Everest... i wreszcie zginął na Annapurnie. Książka jest specyficzna ale rzetelna i prawdziwa. Niestety wiele z komentarzy pokazuje, że nazbyt wielu czytelników nie jest zainteresowanych Prawdą lecz głownie Stylem, Formą i dreszczykiem ekscytacji. To chyba najsmutniejsze w tej raczej smutnej książce pełnej heroizmu i bólu po stracie rodziny i towarzyszy.

Biografia Wojtka Kurtyki pióra Bernadette McDonald to pozycja obowiązkowa nie tylko dla ludzi gór. Dla osób niezwiązanych ze wspinaczką fascynująca będzie zwłaszcza podróż do przeszłości i wgląd w realia sprzed kilkudziesięciu lat. Książka imponuje głębią opisu stanów psycho-fizycznych bohatera, pozwalając niemal namacalnie poczuć emocje towarzyszące ekstremalnym wyzwaniom. Mimo obecności terminologii technicznej, narracja pozostaje płynna i w pełni zrozumiała dla laika, co czyni tę lekturę niezwykle przystępną i wciągającą.

Niewiele jest książek, które zaczynamy czytać, znając ich zakończenie... A takie książki czyta się w specyficzny sposób - w każdym zdaniu doszukuje się ukrytych znaczeń, przeczuć czy znaków... Ta książka jest niesamowita i godna polecenia z wielu powodów - jeden z nich to możliwość poznania od podszewki życia himalaistów. Wielu ludziom wydaje się, że wejście na ośmiotysięcznik to trochę jak wejście na Rysy - człowiek to sobie zaplanuje i idzie, wchodzi i schodzi, gdzie tu problem? Falco pokazuje nam rzeczywisty koszt i trud zdobywania najwyższych gór świata, nie tylko materialny i fizyczny, ale też duchowy i psychiczny... To jest drugi powód, dla którego warto sięgnąć po tą książkę - możliwość poznania niesamowitego człowieka, jego najgłębszych przemyśleń, odczuć i spostrzeżeń, sposobu widzenia rzeczywistości... Ta książka jest słodko-gorzka, jednocześnie fascynująca i przerażająca, a już na pewno zapadająca w pamięć... W mojej opinii, zwłaszcza dla fanów polskiego himalaizmu, to pozycja obowiązkowa.