Dlaczego oczy kota świecą w nocy? I inne sekrety świata zwierząt

To ciekawa książka dla dzieci, która ukazała się nakładem Wydawnictwa GWP. Autorka Elżbieta Zubrzycka przedstawia w niej przygody zajączka Filipa, którego czytelnicy mają okazję lepiej poznać. Zajączek urodził się mały i był wolniejszy od innych, dlatego się z niego wyśmiewali. W dodatku często się czegoś bał. Gdy jego bracia i siostra bawili się wspólnie, on siedział w samotności i obserwował otaczający go świat. Z czasem zaprzyjaźnił się z małym łabędziem, z którym wspólnie ćwiczył, co sprawiło, że oboje stali się silni. Pewnego dnia musiał pomóc swojej przyjaciółce Pusi narażając swoje własne życie. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Na samym początku chciałam zwrócić uwagę na te przecudowne ilustracje stworzone w całości z mozolnego wycinania i układania kawałek po kawałku. Moje dziecko było nimi zachwycone i nie muszę mówić, że ja też. Książka opisuje chęć bycia czyimś przyjacielem, dzielenia się z inną osobą swoim życiem i po prostu przebywania z kimś kogo się lubi. Ignatek to kościotrup i jest bardzo samotny. Pewnego dnia spotyka dziewczynkę, której wypadł ząb, a jemu takiego właśnie zęba brakuje. Proponuje jej, żeby oddała mu swój ząb, bo myśli, że dzięki niemu może znaleźć prawdziwego przyjaciela. W trakcie ich przygód przekonuje się, że jednak nie jest on mu potrzebny, bo to co robimy bardziej się liczy, niż to jak wyglądamy. Czy znalazł kogoś do zabawy, swojego wymarzonego przyjaciela? Musicie się sami przekonać.

Książka, którą po prostu trzeba pokazać dzieciom. Jest wielowymiarowa, dlatego po jej przeczytaniu możemy porozmawiać zarówno o byciu grzecznym/niegrzecznym, o przyjaźni, o roli domów opieki dla sierot, o historii itd. Komiksowa forma podoba się także chłopcom, dlatego warto poświęcić jeden wieczór na lekturę i rozmowę. Polecam zarówno jako matka 7-latka, jak i pedagog. Wartościowy tytuł.

"Pszczoły" Piotra Sochy i Wojciecha Grajkowskiego to prawdziwe arcydzieło wśród książek popularnonaukowych dla dzieci i dorosłych. To niezwykle bogato ilustrowana i pełna fascynujących informacji publikacja, która przenosi czytelników w niezwykły świat pszczół. Piotr Socha, znany ze swoich szczegółowych i pełnych humoru ilustracji, stworzył wizualną ucztę dla oka. Każda strona książki to prawdziwe dzieło sztuki, pełne detali i ciekawostek, które zachęcają do uważnego oglądania i odkrywania tajemnic pszczelego świata. Wojciech Grajkowski, autor tekstu, w przystępny i zrozumiały sposób opisuje życie pszczół, ich zwyczaje, rolę w ekosystemie oraz znaczenie dla człowieka. Książka zawiera mnóstwo ciekawostek i faktów, które zaskoczą nawet dorosłych czytelników. "Pszczoły" to nie tylko encyklopedia wiedzy o tych fascynujących owadach, ale także opowieść o ich niezwykłej społeczności, hierarchii i współpracy. Książka uczy szacunku dla przyrody i pokazuje, jak ważne jest dbanie o środowisko naturalne.

Niesamowite, jak tekst adresowany wyraźnie do młodszych czytelników może być interesujący także dla dorosłych. Imponuje także delikatność, w jaki Autorka pisze o wydalaniu, a tym bardziej rozmnażaniu wyjaśniając równocześnie, że opisy z tym związane w tej książce mają charakter symboliczny i umowny, aby nawet w takim szczególe nie wprowadzać dziecka w błąd. Niesamowita troska o wysoki poziom merytoryczny przekazywanej wiedzy.

Od zawsze wiadomo, że najbardziej niesamowite historie życie pisze. To one poprzez fakt, że wydarzyły się naprawdę, najbardziej poruszają, wstrząsają i dają do myślenia stając się doskonałym materiałem do przeniesienia na zadrukowane karty. Gatunkiem literackim, który doskonale nadaje się do prezentacji prawdziwych wydarzeń, jest ten znajdujący się na pograniczu publicystyki, literatury faktu i literatury pięknej, a który czytelnik w wieku od 3 do 7 lat ma możliwość poznać poprzez tekst autorstwa Ewy Nowak „Kot, który zgubił dom”: reportaż. Opowieść o nieprawdopodobnej przygodzie Kunkusha, białego kota rasy van turecki weszła do cyklu „Poczytaj ze mną”, którego celem jest zapoznanie młodych czytelników z różnymi rodzajami i gatunkami literackimi, by mogli, poprzez wiedzę dotyczącą różnorodności literatury, wybrać tę jej część, która najbardziej trafia w ich gusta. „Kot, który zgubił dom” w interesujący i niezwykle prosty zarazem sposób pokazuje dzieciom, czym jest reportaż. Przed tekstem właściwym autorka pokrótce charakteryzuje ten niezwykły gatunek literacki, który powinien: poruszać aktualny temat, być autentyczny, trzymać się faktów oraz wzbudzać w czytelniku emocje, następnie za pomocą krótkich, posiadających tytuły rozdziałów, opisuje to, co spotkało Kunkusha i jego irańską rodzinę. Tekst jest stosunkowo krótki i pięknie zilustrowany przez Adama Pękalskiego, w końcu jest skierowany do małego odbiorcy, ale bardzo treściwy i poruszający: nie epatując przemocą opisuje tragizm wojny, która zmusza ludzi do porzucenia całego swojego świata i wyruszenie w nieznane oraz bardzo często rozdziela rodziny. Choć został zainspirowany wydarzeniami, które miały miejsce kilka lat temu, przez obecną sytuację w Europie jest i nadal aktualny, i wyjaśniający dzieciom, dlaczego w jego otoczeniu pojawia się coraz więcej obcokrajowców. Do tego przynosi nadzieję, bo pokazuje szczęśliwe i niezwykle nieprawdopodobne zakończenie: skoro kot, istota, która nie potrafi powiedzieć jak się nazywa, skąd pochodzi i kto jest jego opiekunem, po czterech miesiącach, przy pomocy dobrych ludzi i Internetu, trafia do swojej, mieszkającej w zupełnie innym miejscu rodziny, wszystko może zakończyć się w pozytywny sposób. „Kot, który zgubił dom” w prosty, interesujący i krzepiący sposób pokazuje, czym powinien charakteryzować się dobry reportaż: opowiada o prawdziwych i aktualnych w czasie swojego powstania wydarzeniach oraz niesamowicie wzrusza i krzepi. Dzieci i ich rodzice będą nim oczarowani.

Bardzo lubimy serię Wojny dorosłych - historie dzieci. To mądre, wartościowe książki. A ich główny przekaz to zło wojny. Bo gdy dorośli sięgają za broń, najbardziej cieprią dzieci. Uważam, że teraz te książki są szczególne ważne. Mój tato szczęściarz to kolejna opowieść z życia Joanny Papuzińskiej. Wcześniejsza część to Asiunia. Asiunia opowiada o wojennej tułaczce. Mój tato szczęściarz to wspomnienia z Powstania Warszawskiego. Pozwala to spojrzeć na nasze dzisiejsze życie z innej perspektywy.

Słodko-gorzka opowieść dla dzieci. A może jednak trochę dla dorosłych. Może żeby trochę pokazać, że dzieci jednak potrzebują obojga rodziców, albo chociaż informacji o tym, którego nie ma. Że przyjaźń może mieć różne kolory. A pomoc innym to najpiękniejszy kolor ze wszystkich.

Ostatnimi czasy na fali gender i walki o bycie wolną i niezależną kobietą/ dziewczynką powstaje wiele książek i publikacji, dla dorosłych oraz dzieci. I bardzo dobrze. Ale ja ciut przewrotnie chciałam zaprezentować moją ukochaną książkę sprzed czterech lat. Marysia nie chce być księżniczką. I ja się jej nie dziwie. Bo kto chciałby siedzieć w wieży i czekać... czekać na rycerza i wybawcę. Kto chciały tyle czasu pozostawać w jednym miejscu i się nudzić? Przecież lepsze są przygody. Dziewczynka wykorzystuje historie o księżniczkach by na ich kanwie wcielać się w inne role. Dużym powodzeniem cieszy się smok, który głośno ryczy oraz kupa kości... A co na to rodzina? W pierwszej chwili patrzą sceptycznie, ale koniec końców dają się wciągnąć do zabawy. Historia jest dość prosta i krótka ale zabawna oraz wciągająca. Autor przewrotnie podchodzi do stereotypowych ról, przez co książka zyskuje na wartości. A ilustracje Emilii Dziubak to majstersztyk.

Dobrze napisana książka dla dzieci około 7-8 lat. Podobały mi się wyjaśnienia przysłów związanych z Mitologią na podstawie różnych sytuacji w życiu. Piękne ilustracje narysowane przez Martę Kurczewską sprawiają, że czasem sięgam po tą książkę tylko po to żeby przyjrzeć się obrazkom. GORĄCO POLECAM

Wojna oczami małej dziewczynki. Asiunia zadaje pytania - czasem naiwne, czasem trafne (jak to dzieci) i wyłapuje zabawne anegdoty w trudnej wojennej rzeczywistosci. Bohaterka jest uważna i próbuje jak najwiecej zrozumieć, tylko jak dziecko ma zrozumieć coś tak niezrozumiałego jak wojna... Jak pisze psycholog cytowana na okładce, Asiunia 'pozwoli rodzicom poważnie porozmawiać z dziećmi o wojnie, nie wykraczając poza bezpieczne obrazy i emocje.'

Śliczna książka, opowiadająca historię myszy, która konstruuje samolot, by polecieć do Nowego Jorku. Jest przepiękna, ilustrację bardzo mnie urzekły, zwłaszcza, że jest to pierwsza książka tego autora. Strasznie lubię szkice różnych maszyn przedstawionych w tej książce. Sama historia natomiast jest inspirująca i zostawia czytelnika z takim ciepłem w środku, po skończonej lekturze. Polecam! P.S. A pozatym myszka na tych ilustracjach jest przesłodka.

Książka przedstawia nam historię dzieciństwa Szymona. Poznajemy go tuż przed wybuchem II wojny światowej, gdy z kolegą Dawidem bawią się pistoletami. Gdy Niemcy przekraczają granicę, życie dzieci (i dorosłych także) ulega diametralnej zmianie. Szymek traci tatę, bomba niszczy jego dom. Cała moja rodzina nosiła takie opaski z gwiazdą – podjął opowieść – Na początku nawet się cieszyłem, bo ta gwiazda mi się podobała, ale nie powiedziałem tego głośno. [...] – Chodzi o to, żeby Niemcy na pierwszy rzut oka wiedzieli, kto spośród ludzi na ulicy jest Żydem – wyjaśniła mi Chana – Żyda mogą bez żadnego powodu uderzyć, przewrócić, a nawet zastrzelić. /str. 12/ Gdy powstaje getto, chłopiec trafia do niego, podobnie jak inne żydowskie rodziny. Szymek cierpiał głód i zimno, ale ważne dla niego było to, że jest nadal z rodziną. Ale pewnego dnia i to się zmienia... Pojawia się ciocia Jolanta. Szymek zmienia się wtedy w Stasia. Miał swoją prawdziwą mamę, ale pojawiły się także nowe - Jolanta, Maria, Anna i Pola. Wszystkie moje mamy to książka, która pojawiła się w serii Wojny dorosłych - historie dzieci, w której różni Autorzy pokazują nam trudną rzeczywistość widzianą oczami dziecka. W publikacji pojawiają się prawdziwe osoby - Szymek to Szymon Bauman, chłopiec uratowany przez Irenę Sendlerową, czyli Jolantę. Publikacja przybliża nam historię II wojny światowej, pokazuje jak żyli ludzie podczas Holokaustu. Pokazane są zakazy i represje jakie wprowadzili Niemcy, ale także osoby, które pokazały swoje dobre serce. Historia pokazana jest oczami dziecka, czasami samo nie rozumie co do końca się dzieje i po swojemu tłumaczy sobie świat. To pomaga, bo tak prawdę mówiąc my nadal, po tylu latach po wojnie, nie jesteśmy jej do końca zrozumieć. Książka przybliża ważne tematy - wojnę, dobro, zło, tolerancję - dzieciom i dorosłym. Poza tym okraszona jest cudownymi ilustracjami Macieja Szymanowicza, do którego prac mam słabość.

"Mała Nina" to książka pisana z perspektywy dobrodusznej, pomysłowej, ciekawej świata dziewczynki. Rezolutna, ośmioletnia Nina wraz z przyjaciółką Luizą przeżywa przeróżne przygody, psoci i dojrzewa. W książce są nieduże, dość ładne rysunki przedstawiające wizerunek głównej bohaterki. Przez dziewięć rozdziałów mamy okazję ją całkiem dobrze poznać. Nina przygotowuje się do chrzestu oraz komunii, i łatwo się domyślić, że uroczystości nie przebiegną zgodnie z planem dorosłych, w związku z krnąbnym charakterkiem dziewczynki. Są też dziecięce pytania - z czego składają się anioły, jak wyglądają, dlaczego mogą latać, gdzie jest Bóg. Nina aktywnie korzysta z życia, bawi się, doświadcza, podejmuje się wielu wyzwań, choć nie zawsze wyciąga logiczne wnioski ze swych błędów. Dużo rozmyśla o wielu ważnych sprawach świata dorosłych. Ponieważ rodzice jedynaczki są po rozwodzie, podwójnie świętuje wszystkie okazje, dostaje dwa razy więcej prezentów i otrzymuje dwa razy więcej uwagi. Dziewczynka kupuje zwierzątko, bo tak jak kumpelka chce mieć świnkę morską, i nazywa ją Wangogiem. Opiekuje się nią (nawet ją chrzci jak statek... szampanem),przygotowuje jej posiłki, zabawia, ale niestety jest świadkiem śmiertelnego wypadku zwierzaka. Dla rodziców to dobry pretekst, by porozmawiać z dzieckiem o trudnych sprawach, jak śmierć, rozstanie, smutek. Od innych opowiadań dla dzieci ta książeczka wyróżnia się bardziej luzackim podejściem bohaterów do życia, humorem, choć jest też kontrowersja dla osób wierzących - profanacja hostii, którą Nina chce wynieść z kościoła i używać jako talizmanu w postaci zakładki do książki. Wszystkie historie opisane są z humorem i refleksją a małej Niny nie sposób nie polubić.

Za nami kolejna nielekka i niełatwa lektura drugoklasistów: "Jesień liścia Jasia" autorstwa Leo Buscaglia. Dzieci zadają pytania, na które nam dorosłym trudno odpowiedzieć. Strata, tęsknota, śmierć i choroba to jednak nieodłączne części codziennego życia, które budzą silne emocje. Co powiedzieć dziecku? Jak znaleźć odpowiednie słowa, by przekazać chociaż minimum informacji, zaspokoić ich ciekawość, a jednocześnie nie przerazić i nie wstrząsnąć tak kruchą ich wrażliwością? Ta króciutka opowieść napisana została z myślą o małych i dużych odbiorcach. Metaforycznie tłumaczy delikatny temat przemijania, może pomóc tym, którzy przeżyli nieodwracalną stratę oraz pozwala zrozumieć nieuchronność śmierci. Robi to subtelnie, bowiem głównym bohaterem opowieści jest liść Jaś oraz jego współbracia przyczepieni ogonkami do gałęzi drzewa. Autor w prosty sposób przedstawia życie liści podyktowane zmieniającymi się porami roku. To ciepła, mądra, subtelna i wartościowa pozycja biblioterapeutyczna delikatnie mierząca się z zagadnieniem życia i śmierci, skłaniająca do przemyśleń, refleksji i rozmów. Polecam każdemu! Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Wybitna publikacja dla dzieci. Sieć labiryntów może służyć do rozwiązywania wielu zadań, a stopień trudności poszczególnych stron jest różny. Dzieci kochają tą książkę, polecam każdemu! Uczy spostrzegawczości, cierpliwości, planowania, rozwija myślenie przestrzenne. Jedyną wada - kobylasty, nietypowy format książki - 25 cm. x 35, nie każda półka zdzierży!

Z książek Michała Rusinka, które czytaliśmy do tej pory, ta jest jedną z lepszych. Standardowo niektóre wierszyki są niezręczne i trochę przedumane, ale ogólne wrażenie jest pozytywne, a niektóre utwory i żarty w nich zawarte bardzo spodobały się mojemu przedszkolakowi. Świetnie teksty uzupełniają ilustracje Daniela De Latura.

"Która to Malala?" - takie pytanie usłyszały dziewczynki, siedzące w szkolnym autobusie z ust napastnika, którego jedynym celem było zamordowanie Malali. Dziewczynki tak niezwykłej, tak niezłomnej i odważnej która potrafiła przeciwstawić się całemu złu potwornych talibów. Talibowie uznawali tylko siłę i przemoc, zakazywali uczyć się dziewczynkom, kobietom, sprowadzając je tylko do roli rozrodczej, kobiety zamkniętej w domu. "W Pakistanie możliwość chodzenia do szkoły to przywilej, szansa, żeby coś osiągnąć. A talibowie chcieli, by dziewczynki siedziały w domach, wychodziły za mąż i rodziły dzieci. Według nich kobieta powinna być analfabetką, siedzieć w kuchni i mieszać w garach. Dlatego w dolinie Swat, skąd pochodzi Malala, zabronili dziewczynkom chodzić do szkoły. Próbę przeciwstawienia się talibom można było przypłacić życiem. Ona się odważyła". Malala jednak była zupełnie inna, nie dała się nikomu zastraszyć, nie zasłaniała twarzy. Miała w sobie siłę, miała odwagę i wielkie marzenia! Pragnęła nade wszystko uczyć się, zdobywać wiedzę ponieważ wiedziała, że tylko w ten sposób osiągnie sukces i wolność! Malala to przeciwnik, z którym trudno było sobie poradzić. Od jedenastego roku życia stawała śmiało przed kamerami i udzielała wywiadów. Stacje informacyjne w Pakistanie wiedziały, że dziecko na ekranie robi wrażenie. Zwłaszcza gdy mówi prosto i szczerze, jak Malala. A ona przed obiektywem czuła się swobodnie i nie wahała się pytać: "Jakim prawem talibowie zabraniają mi chodzić do szkoły? Dlaczego nie mogę się uczyć?". Dziewczynka miała to niezwykłe szczęście, że jej wspaniali rodzice, zwłaszcza ojciec, oprócz miłości, która jest fundamentem zdrowej rodziny przekazał jej wartości dotyczące zdobywania wiedzy. Cały czas powtarzał jej, jak ważna jest wiedza, mądrość, nauka które otworzą jej wszystkie drzwi do lepszego życia. Malala była tak natchniona duchem wolności, że jako nastolatka prowadziła bloga, w którym opisywała codzienność ludności Pakistanu przede wszystkim swojej wioski Swat. Jej zuchwałość, jej odwaga były powodem gniewu talibów. Nie mogli znieść, że dziewczynka przeciwstawia się ich zakazom wobec czego wydają na nią wyrok śmierci. Trzeba było ją uciszyć, stała się zagrożeniem. Książka Renaty Piątkowskiej opisuje zamach przeprowadzony na dziewczynce w październiku 2012 roku, przewiezienie jej do szpitala w Wielkiej Brytanii, a także ogromnego wsparcia z całego świata, uznania i szacunku, że pomimo przeciwności, udręki i strachu - nigdy się nie poddała. Opisany w takim wielkim skrócie życiorys Malali Yousafzai zrobił na mnie ogromne wrażenie, skłonił do niebywałej refleksji nad tym, jak ważna jest wolność, dostęp do nauki. Jak my, w naszej cywilizacji europejskiej nie doceniamy naszych możliwości, szans że możemy bez problemu chodzić do szkoły, uczyć się, wyznawać swoją religię, podczas gdy gdzieś na drugim końcu świata dzieci w liczbie nawet ponad 60 milionów są tego kompletnie pozbawione. Jest ogromnie tutaj dużo cytatów zawartych z przemówień Malali. Zdobyła serca ludzi na całym świecie, zdobyła wiele nagród, między innymi tę najważniejszą - w 2014 roku Pokojową Nagrodę Nobla - całkowicie zasłużoną. "Wierzę, że Komitet Noblowski dał tę nagrodę wszystkim dzieciom, w imieniu których mówię. Łączę się z dziećmi w ich marzeniu, by zostać wysłuchanym. Chcę, by każde dziecko mogło pójść do szkoły, by każde otrzymało wykształcenie. Mnie talibowie tego zabronili. Miałam dwie możliwości: siedzieć cicho albo zacząć mówić, ryzykując, że mnie zabiją. Wybrałam tę drugą drogę". Malala, której imię dosłownie oznacza "pogrążoną w smutku" na przekór jest zawsze wesoła i chętna do zabawy. Od jej koleżanek odróżnia ją jedynie to, że nie zakrywa swojej twarzy chustą. W ojczyźnie Malali, Pakistanie, jest to jednak ciężkie przewinienie. Prawie tak ciężkie jak zapisywanie na swoim blogu gorzkich słów na temat represyjnego wobec kobiet prawa egzekwowanego przemocą przez talibów. W odwecie działalność na rzecz edukacji kobiet w Pakistanie w 2012 roku terroryści strzelają Malali prosto w twarz. Na szczęście nastolatka przeżyła zamach a jej głos w walce o równość kobiet i mężczyzn znał się jeszcze donośniejszy, wkrótce o Malali usłyszał cały świat a ona sama otrzymała wiele nagród oraz nominacji w tym Pokoju Nagrodę Nobla. "Malala jest niezbitym dowodem na to, że wystarczy głos jednego niezwykle odważnego człowieka, by zainspirować niezliczoną rzeczą mężczyzn, kobiet i dzieci. Bądźmy wszyscy jak Malala!" Malala jest głosem wielu dzieci, głosem tych wszystkich którzy nie mogą spełniać swoich marzeń, a ona daje ten promyk nadziei! Coś niebywałego! Coś pięknego! Jestem zachwycona historią tej dziewczynki. Stała się dla mnie inspiracją do nauki i cieszenia się najmniejszych spraw w dniu codziennym. " Weźmy nasze książki i pióra. To najpotężniejsza broń. Jedno dziecko, jeden nauczyciel, jedna książka i jedno pióro mogą zmienić świat". To jest wyjątkowa i ważna książka dla dorosłych i dla dzieci. Autorka zainspirowała się autobiografią "To ja, Malala". Myślę, że każdy z nas zaczerpnie inspirację, siłę i odwagę i warto abyśmy pokazali to naszym dzieciom. Proponuję jako lekturę szkolną obowiązkową!!! Serdecznie polecam, Miłej lektury :)

Smutny wieczór, zimno i zmęczenie, aż tu nagle pojawia się szklanka babcinego rosołu i ta książeczka! I nagle jest lepiej. Kocham miniaturki, zwłaszcza w tak uroczym wydaniu, jakim jest Mysi Domek :) Co za niesamowita praca twórcza. Historyjki były bardziej takimi opisami nastroju i klimatu niż rzeczywiście opowieściami, brakowało w nich jakiejś puenty, ale po jakimś czasie przestało mi to przeszkadzać, chłonęłam po prostu fotografie. Ta książeczka to idealny towarzysz zimowego odpoczynku, ocieplacz serca. Mam nadzieję, że kiedyś poznają ją moje własne dzieciaki ♡ 🐭🏠

"Syberyjskie przygody Chmurki" to kolejna z serii książek "Wojny dorosłych - historie dzieci", które w sposób bardzo przystępny pokazują dzieciom, jak wyglądał świat wojenny na przestrzeni dziejów. Uważam że to świetna inicjatywa, by tłumaczyć dzieciom tę ważne i trudne tematy poprzez opowieści samych dzieci z tamtych lat, które stały się naocznymi świadkami tej historii. Tym razem autorka przedstawia prawdziwą historię o niezwykłym dzieciństwie w głębi Rosji dokąd została wywieziona bohaterka zwana Chmurką wraz ze swoją rodziną: z mamą, babcią i ciociami w czasie II wojny światowej. Dowiadujemy się dlaczego Chmurka znalazła się na dalekiej Syberii. Została tam zesłana, bo tak zdecydowały wojska sowieckie, które zaatakowały ze wschodu granice Polski. W lutym 1940 roku władze ZSRR zaczęły przesiedlać Polaków i inne nacje w głąb Rosji. Ludzie podróżowali całymi rodzinami przez wiele dni, w chłodzie, często bez wody jedzenia. Na dalekiej Syberii czekały ich surowy klimat, praca ponad siły, głód i skromna, zimna izba która od tej chwili miała być ich domem. Większość z nich nigdy nie wróciła do Polski. Książka przybliża nam postać Anny Szwykowskiej-Michalskiej, która była małą Chmurką. Jej udało się przeżyć, przetrwała zimną Syberię oraz Tajgę. Udało jej się tam zaprzyjaźnić z dziećmi, miała swojego ulubionego kotka Katafieja, miała szklane jajko, które było pamiątką z Polski z huty szkła jej rodziny. Nie grymasiła, nie narzekała, starała się odnaleźć w tym trudnym klimacie. Nie bała się szczurów, łowiła rybki. Była bardzo dzielna. Chociaż patrzyła codziennie na śmierć nigdy się nie poddała. Serdecznie polecam tę książkę. Miłej lektury :)