Chrystus Pan. Wyjście z Egiptu

Hasło "powieść historyczna" po angielsku brzmi dużo lepiej, choć akurat ta pozycja z "historical" ma niewiele wspólnego, zdecydowanie więcej z "fiction". Ładna bajka przygodowo-romantyczna o czasach XVII-wiecznej słowacji, słynnym zamku w Czachticach i rządzącej nim Elżbiecie Batory, która raczej zupełnie niesłusznie przeszła do historii jako krwawa hrabina. Dużo wątków romantycznych, sporo akcji, wielka szkoda, że sama historia jest tak mocno podkoloryzowana, bo całość czyta się zaskakująco nieźle.

Super pozycja, nie przesłodzona a i nie naszpikowana zbyt wieloma niuansami historycznymi. Wład Palownik to książę z rodu Dracula walczący z Turkami o własne ziemie. Autor w fabularny sposób przedstawił zarys dziejów tego człowieka ( nie wampira ;)). Polecam.

Historia o tym, jak nauczyć się pokory, o tym, jak docenić tych, którzy darzą nas uczuciem. Historia o poszukiwaniu siebie, swojej drogi życiowej. Książka jest napisana bardzo lekkim językiem, mimo, że akcja jest osadzona w średniowieczu. Autor mógł jednak zastosować nieco więcej archaizmów. Pomysł na samą fabułę bardzo ciekawy. Jednak w książce brakowało mi dynamizmu, zwrotów akcji. Ot, taka sobie powiastka obyczajowa z wilkołakiem w tle...

XVIII wiek, Włochy. Poruszająca opowieść, która oddaje klimat i realia tamtych czasów. Poznajemy losy Tonio Treschi, który wbrew własnej woli zostaje kastratem. Pomimo, że dysponuje nadzwyczajnym głosem, który początkowo jest jego wybawieniem, w przyszłości staje się dramatem i cierpieniem. Przerażające fakty o okrutnym zabiegu, który miał na celu zatrzymać młodzieńczy głos, aby go nie utracić w okresie dojrzewania. Kastraci byli uwielbiani i podziwiani przez publiczność, ale za jaką cenę? Czy warto przeczytać tę książkę? Zdecydowanie tak! Nigdy nie zdawałam sobie sprawy z tego na jakie poświęcenie musieli się decydować chłopcy, aby zyskać sławę jako śpiewacy operowi w tamtej epoce. Książka jest pełna opisów i „mocnych” scen. Mam na myśli także zagłębienie tematu zabiegu od strony medycznej. Nie uchodzi wątpliwości, że autorka musiała mocno studiować tematy historyczne, aby idealnie odtworzyć środowisko kastratów. Uprzedzam, że ta książka nie jest dla każdego. Niemniej jednak, powieść wciąga od samego początku i trzyma kurczowo do samego końca.

Miała to być kolejna historia o wampirze, jednak dla mnie ta książka jest przede wszystkim przykładem na to, jak fanatyzm religijny pod pozorem troski o nasze nieśmiertelne dusze zamienia życie na ziemi w piekło. To również komentarz do psychologii tłumu i ostrzeżenie, że jeden niewłaściwy człowiek u steru może zniszczyć kwitnące miasto i cofnąć je w czasy średniowiecza. A gdy płoną stosy, dotychczasowi przywódcy, którym miasto zawdzięcza swój rozwój – elity intelektualne, artyści, ludzie nieprzeciętni – stają się pierwszym celem ataków i prześladowań. Nie ma w tym żadnej logiki i nie ma w tym sensu. A mimo to ludzie popadają w ten obłęd od stuleci. Florencja, ostatnia dekada XV wieku. Jeszcze trwają rządy Medyceuszy. Lorenzo di Piero de Medici, znany przez nas jako Wawrzyniec Wspaniały, najsłynniejszy z Medyceuszy, to poeta i mówca, niezwykle kulturalny człowiek, który hojną ręką wspiera miasto, czyniąc z Florencji stolicę uczonych i artystów. Chelsea Quinn Yarbro ukazuje go też jako bibliofila, zabiegającego o nowe pozycje dla coraz wspanialszej biblioteki medycejskiej. Przyglądamy się ostatnim chwilom rządów Medyceusza, rozwojowi sztuk, rozkwitającej Florencji. Czytamy korespondencję najgłośniejszych nazwisk tamtych czasów: Sandra Botticellego, Leonarda da Vinci, Giovaniego Pico della Mirandoli. Wawrzyniec prowadzi wystawne życie i ściąga na siebie nienawiść ekskomunikowanego dominikanina Girolamo Savonaroli, którego porywające, bardzo napastliwe kazania przyciągają do świątyni coraz większe tłumy. W swych krasomówczych popisach Savonarola atakuje otwarcie Medyceusza i wszystko, co on reprezentuje, w tym także sztukę. Śmierć Wawrzyńca pozwoli Savonaroli, doskonałemu manipulatorowi, zawładnąć miastem. Staje się przywódcą, którego polecenia ślepo wypełnia omamiony tłum, nawet gdy w najoczywistszy sposób są one sprzeczne z jego interesem. Ludzie tracą umiejętność bezkrytycznej oceny faktów, ulegają woli mas również ze strachu. Zaczyna plenić się donosicielstwo, Milicja Chrystusa dokonuje inspekcji we wszystkich domach, usuwając „wszystko, co bezbożne, czy będą to przedmioty dowolnego rodzaju, czy zapiski, obrazy albo ozdoby, dla których nie ma miejsca w życiu dobrego chrześcijanina.” Sandro Botticelli zostaje zmuszony do spalenia swych obrazów. Zwolennicy Medyceuszy, którzy uczynili Florencję perłą świata, są prześladowani. W tym także nasz hrabia Saint–Germain (obecnie Francesco Rakoczy da San Germano),przyjaciel Wawrzyńca. W drugim tomie cyklu o hrabim Saint-Germain autorka rozbudowała tło historyczne (plus),lecz nie uniknęła pewnych niedorzeczności związanych z osobą głównego bohatera (minus). Francesco Rakoczy nadal jest wzorem cnót, dzielnie stającym przeciwko tłumowi po stronie prawych i skrzywdzonych (pomaga ludziom podczas zarazy, płacze nad zniszczonymi instrumentami, ratuje obrazy Botticellego przed spaleniem). Więcej w nim chrześcijańskiego miłosierdzia niż w przepełnionym nienawiścią reprezentancie Kościoła, Savonaroli. Chelsea Quinn Yarbro nie zawiodła mnie w kwestii strojów, które opisuje z wyraźnym upodobaniem. Znajdzie się też kilka smaczków dla polskich czytelników: bohaterowie wspominają miasto w Polsce, „gdzie kobiety są piękne niczym złote lilie”, a autorem jednej z kilku relacji na temat wydarzeń we Florencji jest Polak, Antoni Kazielawa. Do tematu wampira książka nie wnosi nic nowego, jednak odczytana jako przestroga przed rządami tłumu i ich nawiedzonymi przywódcami pozostaje niezmiennie aktualna i warta polecenia.

Anne Rice potrafi zaciekawić czytelnika, chociaż po tytule można było się spodziewać, że istnieje/istniało więcej takich istot. Po co inaczej nazywać książkę "Taltos"? Na samym poczatku poznajemy już Taltosa. Znając z poprzedniej części jego charakterystyczne zachowania, nie jest się więc zdziwionym, że uwielbia mleko i sery. Dziwi co innego - jego długowieczność i charakterystyczny sposób bycia. Człowiek z ciekawością zatapia się w kolejnych stronach książki, chcąc dowiedzieć się coraz więcej, chłonąc perspektywę nowo poznanego Taltosa. A z drugiej strony - Rowan. Milcząca. Niemal w stanie katatonicznim, mimo, że w nim tak naprawdę nie jest. I jej sposób przebudzenia się, powrót do Michaela. Postępowanie Mony, tak zrozumiałe, a zarazem tak zadziwiające. Dziecko zbyt szybko wciągnęte w świat dorosłych, czarownica... Naprawdę, bardzo wiele przeszła. I dopiero teraz rozumiem jej zachowanie w "Krwawym Kantyku". Trochę szkoda, że w tamtej książce Anne Rice połączyte wątki czarownic z wampirami, ale teraz to nie jest ważne. Książkę naprawdę czyta się bardzo szybko. Akcja nie jest w ogóle przesadzona, a historia taltosów wielce interesująca. A zakończenie... Zaiste najlepsze, jakie mogła Anne Rice stworzyć. Naprawdę mi się podoba! :) Mimo to czegoś mi brakowało. Nie jestem do końca w stanie określić czego, ale mogła być jeszcze lepsza. Może dlatego, że wiem, na co stać Anne Rice, nie wiem ;)

Książka wrzucana do kategorii horroru, która jest tak na prawdę mrocznym urban fantasy, bo takie wrażenie odniosłam po lekturze. I w sumie to mi się poodbało, bo szaleję za tym gatunkiem. Pomysł był może nie najorygnalniejszy, ale dosyć konkretny, Umarłe miasto i wampirze gangi walczące o wpływy. Dwóch wrogów, bossów mafijnych i wszechobecny strach. Klimat udało się autorce w zasadzie utrzymać, chociaż styl jej pisania momentami drażnił. Był słabo dopracowany, a podejrzewam, że kiepskie tłumaczenie też zrobiło swoje. Bohaterowie zostali wykreowani zadowalająco, aczkolwiek bez szału. Samo przedstawienie świata nie wyszło autorce, bo wielu rzeczy nie wyjaśniała przy okazji narracji, tylko, jak podejrzewam, stwierdziła, że wystarczy gdy wrzuci na końcu książki słownik. Czytało mi się jednak w miarę przyjemnie - sentyment w stosunku do krwiopijców wiele zrobił!

Nie wiem jak Wy, ale ja bardzo się cieszę, że w końcu przyszła moja ukochana jesień. Uwielbiam wtedy chodzić na długie spacery leśnymi ścieżkami gdzie spadają kolorowe liście, zbierać kasztany czy też pozrywać trochę jarzębiny i zrobić z niej użytek na naturalne kosmetyki do twarzy. Kocham to, a jeszcze bardziej kocham szare, ponure wieczory gdzie słońce szybko gaśnie przez co wprowadza to nastrój do czytania mrocznych powieści, w gotyckim klimacie. I jak ostatnio opowiadałam Wam o dwóch książkach w tej tematyce to “Śpij, kochanie śpij” to już w ogóle wprowadza w 100% w ten nastrój. To książka z gatunku kryminalnego, thriller, która od pierwszych stron porywa czytelnika w wir wydarzeń, pełna zwrotów akcji historia opowiedziana oczami kilku bohaterów. To połączenie radości i smutku, które autorka świetnie przedstawiła w powieści. Bohaterowie tak różni, pochodzący z różnych stref społecznych, a pomimo tego bardzo dużo ich łączy. Polubiłam bardzo Effie jedną z głównych bohaterów, która jako młoda dziewczynka zostaje modelką do obrazów u Henrego, który po pewnym czasie zostaje jej mężem. Od niej wszystko się zaczyna i wydaje mi się, że gdyby nie ona historia nie byłaby taka ciekawa. Wcześniej nie słyszałam o autorce w ogóle zobaczyłam, że mój ukochany film z Johnnym Deppem pt. “Czekolada” jest na podstawie jej książki czym mnie to zaskoczyło. Bardzo chętnie poznam resztę jej twórczości, a książkę czytałam w ramach akcji #cynamonowagroza u Pachnące Cynamonem Polecam!

Obecnie recenzowana książka jest dla mnie lekko problematyczna, ponieważ budzi we mnie odczucia bardzo ambiwalentne. Pałam niejako sympatią do tej książki, uważam, że ma satysfakcjonujące zakończenie, postać staruszka weterana jest sympatyczna, polubiłem Jeffa, jego córkę, nawet przez moment zależało mi na Rachel. Pomimo moich sympatii nie mogę jednak zapomnieć o wadach tej książki, a jest ich kilka. Przede wszystkim główną wadą tej książki jest, że należy do TEGO szczególnego typu książek, których świat wręcz rozpada się na naszych oczach w momencie gdy tylko zaczynamy logicznie myśleć (dla niewtajemniczonych – bardzo przydatna umiejętność, która pomoże ulepszyć wasze życia). Rzućmy tylko na to okiem: wampiry budują klub, z którego zamierzają się wyżywić, ludzie zaczynają ginąć, nawet bardzo dużo ludzi ponieważ zaczynają się robić tuziny tych wampirów. Moje pytanie – czemu nikt nie zwrócił na to uwagi? Szczególnie, że wampiry zżarły inspektora, który specjalnie przyszedł ocenić budynek i grupę hydraulików zakładających instalację. Autorka użyła prostego wyjaśnienia, że łapówka, ale jednak no nie wszystkich da się przekupić, ani media nie zdołają zmanipulować wszystkich ludzi (ostatnie wybory prezydenckie w USA się kłaniają). Bądź co bądź w końcu sytuacją w Chicago zainteresują się NSA bądź FBI. Choć tutaj mogę się mylić, mam wrażenie, że Kyle Marffin myli gry fabularne (RPG) z LARP-em. Ciężko mi tutaj postawić konkretną opinię ponieważ to krąży w sferze moich domysłów, niemniej przesłanki pozwalają mi sądzić, że tak jest. Kolejnym moim problem jest – jaki tak naprawdę był plan złych wampirów? Stworzyli od groma młodych wampirów wręcz bez zastanowienia się. Zamierzali utrzymać tylko ten jeden klub? Zbudować imperium wampirów? Czasami wybiegi „głównego złego” Marka mogły to sugerować. Tłumaczenie może stanowić kolejny zgrzyt, a raczej fakt, że przetłumaczona książka zawiera żenujące dialogi, kiedy te zawierają przekleństwa. Niestety, ale w naszym języku brzmią one dość kiepsko. Swoją drogą ilość homoseksualizmu w tej książce powala. Choć nie liczyłem, gdyby ktoś mi powiedział, że heteroseksualni stanową w mniej mniejszość uwierzyłbym. Już przemilczałem fakt, że niemal wszyscy tam to Goci, w końcu to się dzieje w środowisku gotyckim, ale jednak ten homoseksualizm… czy autorka nie zna pojęcia co za dużo to nie zdrowo? Takie małe czepialstwo z mojej strony, ale czasami brutalne ataki wampirów były trochę żenujące. Ogólnie mogę powiedzieć, że nawet dobrze mi się czytało tą książkę, choć niestety długo mi to zajęło – niekoniecznie z winy książki. Czy ją polecam? Myślę, że dla ludzi, którzy mają dość tandetnych wampirzych romansideł albo Emo rozważań wampira może przypaść do gustu. P.S. Ciekawa sprawa, że nonkonformiści zawsze kierują się określonym schematem działania? Osobiście uważam to za bardzo ironiczne, szczególnie ich brak refleksji nad tym tematem.

Nie wciągnął mnie ten klimat. Być może dla niektórych był on zaletą, dla mnie za to duża wada. Książka jest zasypana odnosnikami do różnych dzieł literackich, jak i przydlugimi opisami wszystkiego co otacza główna postać. Każda nowa, nawet mało znaczącą lokacja doczekała się tu szczegółowego opisu. W połowie książki zaliczyłam kryzys bo akcja prawie że stanęła w miejscu, jednak sama opowieść jako całokształt jest bardzo ciekawa i nie żałuję że dotrwalam do końca (równocześnie ciesząc się że już koniec). Pan Edward Glyver z pewnością nie należy do osób do których pała się sympatią, już od początku nie potrafiłam wczuć się w tą postać. Po jego i antagonisty czynach w głowie utwierdzila mi się myśl że nie ma decyzji dobrych i złych, są tylko wybory i ich konsekwencje.

Opis tej książki jest bardzo mylący, bo właściwie nie ma tu czarów, a i przesądów czy zabobonów jest niewiele. Tworzą co najwyżej jakieś niejasne tło, więc osoby, które oczekiwały mistycznych klimatów, mogą poczuć się rozczarowane. Książka opowiada o życiu kobiet w czasie I wojny światowej i zaraz po niej, samotności, potrzebie miłości, mierzeniu się z oczekiwaniami społecznymi, dokonywaniu wyborów i przekraczaniu granic moralnych. Po przeczytaniu nie da się uniknąć rozważań dotyczących tego, co nie jest złem, a co już się nim staje. Autorka świetnie pokazuje tę płynną, nieuchwytną granicę. Chyba najlepszym opisem będzie wypowiedź głównej bohaterki - "Dokonałam wyboru i wybrałam siebie". Poza tym bardzo wciąga i czyta się błyskawicznie. Myślę, że warto przeczytać.

Pierwsza z powieści o Hrabim Saint-Germain. Dla zainteresowanych: taka postać naprawdę istniała 😉 Tajemnicza, niezwykła, wywołująca zainteresowanie, masę plotek. Lubię bardzo Yarbro i jej styl pisania. Jak określić cały cykl? Niewątpliwie fantasy z elementami horroru oraz porządną podbudową historyczną. Książki niekomercyjne, mimo to każdy tytuł znika błyskawicznie z rynku. Bardzo żałuję, że tak niewiele tomów doczekało się polskiego wydania. Nie wszystkie są równe, czasem pisarka przytłacza nas nadmiarem informacji o danej epoce i akcja się rozmywa. Wracając do Hotelu, kocham tę książkę. Mimo, że momentami ciężko mi było pewne rzeczy przełknąć, nawet jak na dzisiejsze czasy są drastycznie opisane. Ale pasują do epoki. Kamień filozoficzny, markiz de Sade, czarne msze. Każdy po tytule domyśli się na jaką postać pisarka wykreowała tajemniczego hrabiego. Świetnie napisana powieść, idealnie przedstawione postacie, czytałam wielokrotnie. Jedyne czego mi żal, to tego, że za krótka była 😉

Drakula bardzo mi się podobał, nawet pomimo tego, że jest to wersja skrócona - jak dowiedziałam się z opinii innych użytkowników. Teraz muszę tylko przeczytać Drakulę w pełnej wersji by móc wyrobić sobie na jej temat opinię. Natomiast drugie opowiadanie było bardzo wciągające - przeczytałam je za jednym razem.

Bardzo ciekawa fabuła, rzucająca zupełnie nowe światło na założycieli chrześcijaństwa. Uwielbiam książki ze spiskami w tle, a tutaj dostajemy aż dwa tysiąclecia intrygami! Sama ksiazka napisana bardzo spójnie, nie natknęłam sie na żadne nieścisłości w tym gąszczu postaci I wydarzeń. Świetna lektura.

Bardzo fajna książka. Gatunek to raczej powieść historyczna, ale w sumie to małą granica z gatunkiem więc, różnie bywa. Książka bardzo mi przypadła do gustu, pomimo ilość stron. Czyta się miło, a jednocześnie z zapartym tchem razem z bohaterką przeżywa się każdy dzień. Szczerze polecam.

Moja koleżanka poprosiła, nie inaczej stwierdziła, że powinienem napisać opinię na temat przeczytanych przeze mnie dokonań Wielkiego Aleister'a Crowley'a, a zwłaszcza "Magiji w teorii i praktyce", tak się składa, że akurat interesuje ją ta pozycja więc zacznę od niej. Co prawda nie czuję się godzien, ale spróbuję coś od siebie skrobnąć. Aby poznać dobrze doktrynę Crowley'a należy: Po pierwsze odpowiedzieć sobie czym jest Thelema? Ja nie będę się rozpisywał na ten temat, jeśli ktoś będzie chciał wyszuka sobie pełną "definicję", ograniczę się tylko do jednego ogólnego zdania. Thelema to nazwa systemu filozoficzno-magiczno-religijnego spisanego przez samego autora niniejszej publikacji. Co mówi nam to jedno zdanie zapytacie? Otóż czytając "Magiję w teorii i praktyce" musimy zdać sobie sprawę z jednej oczywistej rzeczy, Crowley spisując swoją doktrynę wykorzystuje sporo symbolizmu oraz alegorii, przez co większości osobom, które słyszały o postaci maga, bądź czytała jego barwny i ciekawy życiorys, myślących mniej więcej tak: "Ten cały Crowley musi ciekawie pisać o tym całym okultyźmie", nie przypadnie do gustu jego publikacja, a zapewne inne publikacje również. Uzna ją za stek bzdur, nudne wypociny szaleńca, sekciarza itp. Mimo iż w zamyśle Mistrza miała być to pozycja dla wszystkich, to jednak, trzeba przyznać,troszkę mu to nie wyszło. Tak jak czytamy na początku opisu z recenzji na stronie https://www.gandalf.com.pl/b/magija-w-teorii-i-praktyce/: "Magija jest dla wszystkich. Jest nauką i sztuką powodowania zmiany zgodnie ze swoją Wolą. W magiji i współczesnej nauce podstawowa koncepcja jest identyczna, u jej podstaw leży wiara implicite, ale realna i stanowcza, w ład i jednolitość przyrody". A nie wyszło ze względu na wyrobiony już styl pisarski, zresztą podejrzewam, że to też nie lada sztuka napisać prostym językiem od tak sobie o skomplikowanym systemie magicznym (Magiji),która oczywiście wchodzi w doktrynę Thelemy. Otóż jako wielbiciel talentu Aleister'a nie odmawiam mu, że pisze nudno i nieinteresująco, ale prawda, że dla wielu osób tak właśnie będzie. Po drugie nie wystarczy przeczytać jedno z dzieł Crowley'a, wszystkie one są ze sobą ściśle powiązane i jeśli chcemy studiować Thelemę, musimy przeczytać wszystko to co wyszło spod pióra autora, od a do z, na dodatek parokrotnie, raz nie wystarczy uwierzcie mi. Z czasem będzie dostrzegało się więcej istotnych przekazów w tekście niż jak zaczynaliśmy swoją przygodę z twórczością Mistrza. Po trzecie trzeba być oczytanym (chociaż trochę) i sięgać po inne książki, które ułatwią zrozumienie tak skomplikowanego systemu. Nie wystarczy zgłębiać tajników wydawnictw Aleister'a Crowley'a, trzeba też sięgać po innych autorów. Lista książek, które warto uwzględnić oczywiście jest podana w woluminie. Po czwarte nie należy też zapominać o zapoznaniu się z innymi systemami religijno-filozoficznymi takimi jak poganizm, konfucjonizm, hinduizm, buddyzm, judaizm, islam a nawet chrześcijaństwo itp. Po piąte jeśli nie znamy łaciny, czy greki może trudno będzie odczytać nam niektóre słowa, znaczenia na szczęście tłumacze prac Crowley'a zdają sobie z tego sprawę i objaśniają całe sentencje bądź poszczególne słowa w polskich wydaniach, ale też nie wszystko. Po szóste sam Crowley nie daje pełnej gotowej recepty, on tylko naucza, na podstawie swoich przeżyć i przeżyć innych. Aby w pełni zrozumieć tę ideologię myślę, że trzeba zacząć dogłębnie studiować słowa autora, a nawet oddać się praktyce, bowiem w słowach nie da się opisać tego czego się w pełni doświadczyło. Wszak język pisany, wbrew powszechnym opiniom, to bardzo ubogi język. Po siódme Mistrz celowo przekazuje tak niezrozumiale swoją wiedzę, czasem czytelnik dostrzega też różne sprzeczności, a wszystko to w celu by nieodpowiednie osoby się zniechęciły, bo po co ktoś niezdolny do głębszych refleksji, doznań i na domiar złego leniwy ma się zajmować czymś co ewidentnie nie jest dla niego. Co ciekawe "Magija w teorii i praktyce" stanowi tylko 1/4 całości z książki zatytułowanej Magick, znanej też jako Liber ABA czy Book 4. W książce tej rozdział "Magija w teorii i praktyce" nosi nr III. W Polsce wydano osobno pierwszy (Mysticism) i drugi [Magick (Elementary Theory)] rozdział z Liber ABA pod nazwą "Księga jogi i magii". Także myślę, że warto by zacząć czytać od początku, sięgając najpierw po tę pozycję. Być może kiedyś wydawnictwo LAShTAL PRESS pokusi się o pełne wydanie, póki co książka jest rozbita na dwie części, co do trzeciej części wydawnictwa i ostatniego czwartego rozdziału, też zostało co nieco wydane, chociażby "Księga Prawa", sama "Magija w teorii i praktyce" zawiera ją w dodatkach. Ja uważam, że warto sięgać po wielkie dzieło Aleister'a Crowley'a i osobiście jestem jego gorącym zwolennikiem, jak i jego nauk. Sam dopiero się uczę i jeszcze wiele wody upłynie nim zrozumiem, o ile będzie mi to dane, ale będę dążył do oświecenia póki mam siły i mój umysł jest w stanie trzeźwo myśleć. Na zakończenie powiem (napiszę) jedno zdanie. Nie zniechęcajcie się do czytania i studiowania tekstów Mistrza, nie oceniajcie od razu książki po okładce, myślcie, analizujcie, dokształcajcie się i dążcie konsekwentnie do celu, jeśli szkoda wam na to czasu to sobie odpuście i sięgnijcie po odmienną literaturę, bo być może nie jest ona dla was i zawsze ujrzycie w twórczości wielkiego maga (moim skromnym zdaniem) nic nie znaczące brednie.

Bardzo przyjemna lektura. XVII wiek, mała francuska miejscowość. Budowę nowego kościoła zakłóca znaleziony pod ziemią ogromny szkielet. O znalezisku poinformowany zostaje kardynał Donatelli, który przybywa z Watykanu, aby ocenić, czy to rzeczywiście relikwie świętego. W tle wątek miłosny dwójki outsiderów, a także obłuda, cechująca kościół nawet w czasach post-inkwizycyjnych. Przyjemnie się czyta.

Piękna opowieść o odmiennej kulturze i zupełnie innych czasach. Znakomicie nakreślony portret norm społecznych i obyczajowych w dawnych Chinach. Jest tu wiele wątków erotycznych, pisanych pięknym, bogatym, wręcz poetyckim językiem. Bez tabu i pruderii. Polecam.

Bardzo interesująca książka , która opowiada historię młodej malarki. Na jej drodze staje były chłopak Joe z obecną dziewczyną Ginny.Wszystko dzieje się w Cambridge. Opowieść co chwile przerywa wątek z przeszłości który jest odbiciem tego co dzieje się w teraz. Dziewczyna ma na imię Alice przez całą książkę wspomina o Joem i tym co ich łączyło. Pewnie dlatego zgadza się na to by Ginny z nią zamieszkała na prośbę jej byłego chłopaka. Z czasem Alice dowiaduje się przerażającej prawdy o współlokatorce. Drugi główny bohater to Daniel Holms student, który żył w XIX w. Ratuje tonącą dziewczynę która z miejsca go oczarowuje, sprowadza ja do gospodyni u której wynajmuje pokój. Nie potrafi ukryć informacji o nieznajomej przed najlepszym przyjacielem Robertem , zapoznaje ją z nim. Później tego żałuje ponieważ chłopak zakochuje się w niej myśląc że z wzajemnością ale prawda ma okazać się całkiem inna. Polecam!

Świetna książka oparta na trzech liniach czasowych, które przeplatają się ze sobą i przenoszą nas w różne epoki. Służą też wstrzymaniu akcji, dają chwilę na złapanie oddechu, przemyślenia. Właściwa akcja to czasy współczesne. Anna za namową ciotki wyjeżdża na wycieczkę do Egiptu. Jest to podróż jej życia, podróż śladami prababki Luizy, znanej malarki. Anna zabiera ze sobą pamiętnik Luizy i flakonik na wonności, który prababka przywiozła z wyprawy egipskiej. Podczas rejsu dziewczyna czyta pamiętnik i odkrywa przerażającą prawdę o flakoniku. Właściwa akcja przerywana jest fragmentami z pamiętnika Luizy. To z niego dowiadujemy się, w jaki sposób znalazł się on w posiadaniu malarki, dlaczego chciała się go pozbyć i jak za każdym razem do niej wracał. Trzeci tor akcji, to tzw. wprowadzenie do rozdziałów. Fragmenty te opowiadają historię flakonika, która zaczyna się już w starożytnym Egipcie. Dzięki tym wyjaśnieniom, rozdział po rozdziale, dowiadujemy się, jakie spustoszenie siał ten mały przedmiot wśród mężczyzn, którzy chociaż przez chwilę mieli go w posiadaniu. Poznajemy też historię dwóch kapłanów Izydy, którzy podążają za flakonikiem, bo tak naprawdę od nich wszystko się zaczęło. Może i są w książce jakieś niedociągnięcia. Może główna bohaterka jest momentami mało asertywna, łatwowierna, ale nie ma to większego wpływu na moją ocenę powieści, bo lubię ten sposób prowadzenia akcji. Dla mnie jest to książka, którą warto przeczytać.