Djabeł zakochany

E.T.A. Hoffmanna, „Kota Mruczysława poglądy na życie”. Wbrew pozorom jest to klasyka literatury, a wróciłam do niej nie dlatego, że jestem kocią matką (tu odchrząkuję znacząco),nie dlatego, że mam jakąś dziką potrzebę czytania klasyki właśnie (choć preferuję),ale dlatego, bo Kot Mruczysław jest zarozumiałym, cynicznym, zapatrzonym w siebie, narcystycznym reprezentantem swojego gatunku, który w sposób bezpośredni komunikuje światu swoją wyjątkowość, talent, bystrość umysłu. Mało tego, źle interpretując rzeczywistość, widzi tylko swoją kocią boskość! 🐱 Powieść zbudowana jest z dwóch – przeplatających się – historii: wspomnianego Kota Mruczysława, wielce osobliwego jegomościa oraz kapelmistrza Jana Kreislera. Wielki Kot Mruczysław, potomek „Kota w Butach”, kształci się na Wielkiego Kota; to figura zabawna, groteskowa – idealne odzwierciedlenie prawdziwej kociej natury. A Jana Kreisler, no cóż – wplątuje się nieszczęśnik w dziwną relację z dwiema kobietami, które reprezentują prawdziwą miłość i żarliwą namiętność. Panowie! No nie ma lekko 😂🤪 Powieść E.T.A. Hoffmanna to powieść humorystyczna, „nadziewana” ironią, satyrą, parodią, ale również filozoficzna – „nadziewana” (powtórzenie celowe) konkretną wiedzą, odniesieniami do poezji, literatury, sztuki. Lekka, łatwa i przyjemna nie jest – bynajmniej 🤔😎 Zmusza do myślenia tych, którzy chcą od książki tego czegoś, tego więcej i mocniej, intensywniej i bardziej, czymkolwiek to jest. Odstraszy pewnie tych, dla których „filozofujący” kot będzie męczący, no ale cóż – humorek ma specyficzny, wysublimowany i nie dla każdego.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Moja ocena dotyczy przekładu autorstwa Edwina Jędrkiewicza. Język utworu jest zachwycający i niewątpliwie ogromna w tym zasługa przekładu. Powieść jest niezwykle zabawna a do tego pouczajaca, dowiadujemy się wiele na temat obyczajów Greków i Rzymian w pierwszych wiekach naszej ery. Ostatnia część (11 księga) utworu jest zaskakująco poważna czym różni się od większości utworu i skłania do refleksji. Polecam

"(...) Poznałem głos, który słyszałem owej nocy w Santa Lucia. — Przepraszam panią — rzekłem natychmiast. — Nie jestem pani znany, ale spełnić muszę obowiązek, dziękując pani za życzliwość okazaną staremu ziomkowi, który błądził wieczorną porą po ulicach Neapolu. — Pan mnie poznaje — odrzekła — ja poznaję pana również. — Po moich plecach, szanowna pani. — Ach! Pan słyszał, jak mówiłam do męża, że ma pan poczciwe plecy? To nie powinno być dla pana nieprzyjemne. Bardzo by mi było przykro, gdyby pan to inaczej zrozumiał. — Przeciwnie, pochlebiła mi pani. I uwaga pani, przynajmniej w zasadzie, wydaje mi się słuszna i głęboka. Charakter postaci zawiera się nie tylko w rysach twarzy. Są ręce sprytne i ręce bezbarwne. Mogą być kolana obłudne, łokcie samolubne, ramiona aroganckie i poczciwe plecy". 💙 📖 Z książki: 'Zbrodnia Sylwestra Bonnard', Anatole France.

"Spowiedź dziecięcia wieku" to jedna z tych powieści, które konstruują nasz europejski kod kulturowy. To kluczowa powieść epoki romantyzmu, Oczywiście, dzisiaj jezyk trochę inny niż sto lat temu, a i czytelnik jest mniej być może wrażliwy na piękno i harmonię słowa, a nade wszystko, odnoszę wrażenie, zbyt leniwy intelektualnie, aby ogarnąć wszystkie niuanse powieści Musseta. To oczywiście nie jest, jak ktoś na tej stronie reklamuje tę książkę, że to powieść o romansie między autorem (Musset) a znaną nam skądinąd George Sand. Nie jest to także tylko opis cierpień miłosnych Oktawa jedynie jako łzawa ilustrację niepokojów stulecia. "Spowiedź..." należy czytać przede wszystko jako portret francuskiego społeczeństwa współczesnego Mussetowi, które utraciło nadrzedny sen po ówczesnym "końcu historii", jakim była próżnia po Napoleonie, pewnej pustki egzystencjalnej, w jakiej pogrążają się mężczyźni i kobiety. I ich próbach zrekompensowania tej pustki poszukiwaniem miłości.

Nie spodziewałem się że aż tyle przyjemności sprawi mi czytanie tego dzieła napisanego przez Johanna Wolfganga Goethego znakomitego niemieckiego poety,którego bardziej znamy jako autora "Fausta",czy powieści "Cierpienia młodego Wertera",a przecież powyższy poemat to dzieło niezwykłe pod każdym względem ,charakteryzuje go głęboka mądrość i duża doza dowcipu,czyniąc go tak smakowitym kąskiem,że aż żal gdy dochodzimy do zakończenia utworu.Największe wrażenie zrobiła na mnie lekkość i swoboda autora w posługiwaniu się piórem,przygody głównego bohatera ,tytułowego Lisa Przechery jak również jego zmyślność i umiejętność wykręcenia się z każdej sytuacji są godne podziwu,ale nie akceptacji,przypomina mi on (Lis Przechera) i przywodzi na myśl współczesnych polityków,potrafiących również manipulować faktami i ludźmi w taki sposób aby "ich" było zawsze na wierzchu wymigując się od odpowiedzialności za swoje niezbyt uczciwe postępowanie.Utwór znakomity,relaksujący ale nie naiwny ,czy płytki,wręcz przeciwnie,pełen mądrości i dowcipu.

Dlaczego sięgam po starych, niekiedy wpółzapomnianych mistrzów pióra? Aby poczuć Literaturę: gęstą prozę, pełną niuansów i znaczeń, bogatą w szczegóły, w odniesienia kulturowe, prozę dopracowaną, wysublimowaną. Chociaż rozumiem współczesne uwarunkowania społeczne i kulturowe, gonitwę, nawet współczesnych pisarzy i „pisarzy”, to szczerze współczuję tym, którzy wychowani tylko na płaskich tekstach, polegających na fabule i opowiadactwie, nie są w stanie takich tekstów po prostu zrozumieć. Wszystko pojmują dosłownie… Przypominam sobie pewien wieczór literacki, z udziałem pisarza dość znanego i krytyczki (jeszcze bardziej znanej),który uprzytomnił mi zgrozę współczesnej krytyki – okazuje się, że pani krytyk (czy też lepiej: pretendująca do tej nazwy) Morsztyna nie czytała (nie zrozumiała pewnej aluzji),Tadeusz Nowak – niewiele jej to nie mówiło, padło nazwisko Gautier – pani krytyk zrobiła kwadratowe oczy… A scena z tego wieczoru sprzed pięciu laty dlatego przyszła mi na myśl, bo sięgnąłem sobie znowu po „Avatara” Théophile’a Gautier. Aby poczuć ten wyrafinowany smak prozy, bo Gautier, jak to parnasista, cyzelował każde zdanie. Oczywiście, rozmowę o „Avatarze”, przezabawnej powieści fantastycznej, można zacząć od współczesności, od „Avatara” – filmu Jamesa Camerona, aby powiedzieć, że 150 lat przed kanadyjskim reżyserem Gautier wyobraził sobie i opisał transmigrację dusz z jednego ciała do drugiego. Zupełnie jak Na'vis. Zamiana ciał i dusz dokonuje się u Gautiera za sprawą doktora Baltazara Cherbonneau. Lecz takie odczytanie, chociaż w pełni uzasadnione, byłoby dalece niepełne, a przez to mylące. Bo nawet ten potworny w dramatycznych skutkach eksperyment można odczytać jako przestrogę przed niejednoznacznymi rezultatami braku ograniczeń w rozwoju nowych technik. Problem podobny do tego, z którym mierzymy się dzisiaj, dyskutując o AI – sztucznej inteligencji. „Avatar” Théophile’a Gautier, przy całym humorze, niekiedy grotesce nawet, jest dywagacją autora nad wielkimi mitami, eksploatowanymi w literaturze (i w kinie, i w teatrze) do dzisiaj: mit nieosiągalnej kobiety (czyli o granicach iluzji),mit szalonego naukowca (czyli o niebezpieczeństwie zabaw z eksperymentami nad człowiekiem),mit sobowtóra (czyli o poszukiwaniu tożsamości i zatracaniu się w wielu jaźniach). Więc ta opowieść nie jest taka prościutka i banalna. Tylko, drodzy czytelnicy, na Boga pamiętajcie: Jeśli dzieło pretenduje do miana literatury, jest wielowarstwowe, wieloznaczeniowe, zatem nie można go rozumieć dosłownie. Jeśli zaś ma tylko jeden wymiar (z rodzaju: Zabili go i uciekł) dajcie sobie spokój z taką „literaturą”. Jest tyle rzeczy do przeczytania...

Wszyscy znają operę Carmen, jej literacki pierwowzór jest mniej znany. Utwór pochodzi z 1845 roku, jest jednym z ciekawszych osiągnięć romantyzmu w literaturze Galów i Franków. Poznajemy w nim, losy młodego Baska, zakochanego w Cygance Carmen, obdarzonej demoniczną osobowością. Nastrojowy, spokojny, i refleksyjny klimat dzieła, jest rozpiętym między nadzieją czytelników, na dobre zakończenie, a logicznym zrozumieniem, iż w tej opowieści, takie zakończenie, trąciłoby kiczem. Styl dzieła, jest bardzo przyjemnym w odbiorze, brak tutaj najmniejszej literackiej chropowatości, tak typowej, dla obecnej literatury, która, zagubiła się w usilnym próbach szokowania czytelników. Tekst jest zresztą świetnie przetłumaczonym, co tylko dodaje mu uroku. Zwykle, gdy czytam klasyczne dzieła, żałuje, że takie utwory, już niestety nie powstają. Podobne odczucia towarzyszy mi przy lekturze Carmen. Jest to utwór totalny, mamy w nim bowiem wszystko - mrok tajemnicy, tragizm fatalizmu ludzkich losów, odmęty namiętności, szczyptę romantyzmu i egzotyki. Czegoż chcieć więcej, od dobrej literatury?

Mimo, iż książka jest archaiczna dobrze się ją czyta (podobnie do Dekameronu) Kurtyzany pokazane jako inteligentne, przebiegłe kobiety, które czasem z wewnętrznych pobudek, a czasem z przekory knują intrygi i mszczą się na mężczyznach. (prawdopodobnie za próby oszukiwania kurtyzan w 2 częsci książki) I na 6 II 5

epos o winie i ślinie, opowieść o wątrobie i serdelu, bajanie o bejaniu i bździnie... wieczna pochwała życia, dionizyjska satyra na uciążliwe starocie hipokryzji, groteska, parodia i awangardowa mozaika końca Średniowiecza i początku Renesansu... pierwsze wielkie dzieło literackie czasów nowych... rewolucja prozy europejskiej, wprowadzająca swobodę formy i eksperyment językowy... literatura, która gruntowała model powieści jako przestrzeni wolności, gdzie można łączyć wysokie i niskie rejestry, naukę i obsceniczny humor... jeden z najważniejszych przykładów renesansowego humanizmu krytycznego... na Indeksie Ksiąg Zakazanych od samego początku (I wydanie Index Librorum Prohibitorum, Paweł IV - 1559) do samego końca (XXXII wydanie z 1948 roku, Paweł VI - 1966)... arcydzieło to, niezliczonych wyliczanek i niekłamanych humorów, dobrze jest przeczytać przynajmniej dwa razy w życiu - oba razy nie za późno... dionizyjska nowoczesność europejska do czytania razem z apollińską - "Próby"... [„Les horribles et épouvantables faits et prouesses du très renommé Pantagruel, roi des Dipsodes” (pol. „Przerażające i straszliwe czyny i wyczyny wielmożnego Pantagruela, króla Dipsodów”) Rok: 1532 - debiut]

Pierwszy raz czytałem z wypiekami na twarzy pod koniec podstawówki. Znalazłem na półce w domu. Książka była ukryta. Dlaczego? No bo to jest rodzaj opowieści pornograficznych nie z tej epoki. Pan Brantôme lubił powtarzać co zasłyszał. A wysłuchał setek anegdot, które spisał. Ciekawe jest spojrzenie na dawne czasy dzisiejszym okiem. Ale chyba jeszcze ciekawsze przyglądanie się niezdarności autora, który wyraźnie nie miał wystarczającej wiedzy, by rozumieć to co pisze. Za dziwne upodobanie uważał na przykład pana, który lubił być biczowany przed dopuszczeniem do panny. Dziś wiemy, że opisywał masochistę. Brantôme nie znał takiego terminu, takiej klasyfikacji preferencji seksualnych. Oddzielny i ciekawy jest wątek metod uwodzenia i sortowania osób uwodzonych – o wzroku w miłości, o słowach w miłości, czy warto podrywać panny (uważał, że nie, bo traci się dużo czasu i energii a skutek wciąż niepewny),o uwodzeniu mężatek (warto, ale jest to niebezpieczne, bo może trafić się zazdrosny mąż ze szpadą u boku i trzeba wiać oknem),o miłości wdów (to jest miód – połączenie doświadczenia, chęci na baraszkowanie, rozbuchanej chuci z bezpieczeństwem no bo wdówka jest swobodna w swych wyborach i nie przyprawia nikomu rogów). W sumie, dla szukających pikantności pod pretekstem czytania dzieła historycznie wartościowego lektura jak znalazł.

"Gdy młoda panna miłością się spłoni, I migdał zakwitnie po latach tylu, Wówczas duch w murach przestanie gonić I pokój nastanie w Canterville'u." Jakże lekkie i dowcipne bywało pióro w ręku Oscara Wilde'a! A "Upiór rodu Canterville" to taka cudowna perełeczka! Zawsze powtarzam, że są książki, do których trzeba dorosnąć. Nawet, a może przede wszystkim, te dla dzieci. I Oscar Wilde właśnie jest mistrzem takiej prozy. Przez co uczynił ją nieśmiertelną. I ponad czasową. Takich pisarzy brakuje. Pięknych i prostych a jednak opowiadających takie historie, że włos się na głowie jeży... Miłuję Pana, panie Wilde. Choć Pan by mnie nie umiał umiłować ;o)

„Diabeł W Rękopisie” bardziej niż zbiór opowiadań niesamowitych, przypomina zestaw surowych przypowieści i moralitetów o charakterze religijnym. Nadprzyrodzonej grozy z reguły w nich niewiele, w jednym jednak przypadku wszelkie niedostatki zostają nadrobione - za to jak ! „Młody Gospodarz Brown”, bo o nim tutaj mowa, to arcydzieło horroru „paranoicznego", fundament, tak którym Ira Levin zbuduje „Dziecko Rosemary”. Dla tego jednego opowiadania warto zapoznać się z całym zbiorkiem : + „Młody Gospodarz Brown” 10/10 Młody amerykański farmer (z Salem !) umawia się, w tajemnicy przed swą cudowną, młodą żoną Faith (Wiarą!) na spotkanie w lesie z…Szatanem. (Nie bardzo wiemy, dlaczego młodzieniec spotyka się z „księciem wszechrzeczy” - to jeden z tytułów, jakimi obdarzył diabła w opowiadaniu sam Hawthorne - jest to prawdopodobnie metafora jego skrywanych, złych namiętności). Brown razem z Szatanem wyrusza na sabat czarownic. Początkowo mężczyzna waha, się wstydzi, myśli ze zgrozą o swym upadku moralnym, o tym, jak ciężko będzie mu wrócić do bogobojnych, uczciwych i prawych mieszkańców Salem. W trakcie wędrówki Brown, z narastającą grozą pozbywa się kolejnych złudzeń. Spotyka na swej drodze wszystkich, najbardziej szanowanych i pobożnych sąsiadów, księdza, burmistrza, gubernatora. Z rozmowy z diabłem dowiaduje się o mrocznych zbrodniach popełnionych w przeszłości przez dziada i ojca.. Gdy padają wszystkie autorytety, zrozpaczony Brown odwołuje się ostatecznie do myśli o swej ukochanej Wierze (trochę siekierą rąbana alegoria) o tym, jak ufna i pogodna, w różowym czepku we wstążeczkami oczekuje jego powrotu . Ale, o zgrozo, i ona pojawia się na sabacie….Noc przemija, lecz mrok i gorycz w sercu Browna pozostają na stałe. Ostatnie zdanie opowiadania to jeden z najbardziej depresyjnych i nihilistycznych finałów w całej literaturze grozy. „Nie wyryto mu na nagrobku żadnych słów nadziei, albowiem mroczna była godzina jego śmierci”. + Nathaniel Hawthorne, potomek sędziego z Salem, swym surowym, ponurym purytanizmem przesycał całą twórczość. Diabeł, czarownice, Zło w człowieku, to powracające jak refren tematy jego twórczości. Znawcy historii literatury grozy wychwalają powieści Hawthorne’a, głównie „Dom O Siedmiu Szczytach”, często przywoływany jest też gotycki romans „Szkarłatna Litera”, i niektóre opowiadania niesamowite. ale to głównie dla „Młodego Gospodarza Browna” absolutnie cudownego i absolutnie przerażającego, warto do dziś pamiętać o tym autorze. Ponury moralitet, z wyjątkowo prostą, dosłownie przez autora zapisaną myślą przewodnią - „Zło jest naturą ludzkości”, stanowi, jak już pisałem blueprint pod sataniczne horrory paranoiczne XX wieku (z „Dzieckiem Rosemary” jako najbardziej znanym przykładem). Dla takich chwil, dla momentu, kiedy człowiek staje twarzą w twarz z ciemnością, w ogóle warto czytać grozę… PS. Uderzająco podobne opowiadanie paranoiczne napisał ukraiński pisarz epoki romantyzmu, Ores Somow. Swego czasu uważałem „Kijowskie Wiedźmy” (taki jest tytuł) za literacką przeróbkę z Hawhorne’a, ale daty powstania obu utworów (lata 30te XIX wieku) nakazują przypuszczać, że panowie nie znali wzajemnie swej twórczości (a Wiedźmy powstały nawet wcześniej !). Komiks oparty o tekst Domowa, autorstwa Joanny Łańcuckiej, znaleźć można w którymś z numerów OkoLicy Strachu. + Pozostałe opowiadania są znacznie mniej ciekawe, i, co do zasady, pozbawione elementu grozy. Owszem, Szatan powróci jeszcze parokrotnie, przede wszystkim w „Kolei Niebiańskiej”, żartobliwym retellingu sławnej religijnej alegorii „Wędrówka Pielgrzyma” Johna Bunyana, w którym nowocześni „chrześcijanie” zmierzają do bram niebieskich nie w trudzie i znoju, a wygodnie i komfortowo, koleją, zarządzaną i kierowaną przez… no jasne, że Diabła. Rzecz jasna, że to, co przychodzi zbyt łatwo, nie ma wielkiej wartości… Diabeł pojawi się również w finale „Całopalenia Ziemskiego”, kolejnej literackiej paraboli, opisującej światową rewolucję (zaskakująco proroczo…),która przybiera formę gigantycznego ogniska. Płoną na nim wszelkie, odrzucane po kolei rzeczy, tytuły szlacheckie, władza, własność prywatna, prawo, małżeństwo… Na koniec przy płomieniach staje szyderczy Szatan i drwi z daremnych wysiłków - nie da się wyplenić zła, jego źródłem jest bowiem ludzkie serce - „plugawa jamą, z której wyłonią się na nowo wszelkie postacie zła i nieszczęść” (ponury typ z tego Hawthorne’a, nie mówiłem?) W zbiorze znajdują się jeszcze przypowieści o ułudzie młodości i ohydzie starości („Eksperyment Doktora Heideggera”),porażający swym tępym okrucieństwem moralitet o mściwym Bogu („Pogrzeb Rogera Malvina”),dziwaczna historia nawiedzonego dewota, pastora, który, chcąc uzmysłowić światu jego grzeszność postanowił do końca życia nosić czarny welon i nie pozwolił go sobie ściągnąć nawet na łożu śmierci („Czarny Welon Pastora”),cz w końcu pogodna ale nudna i banalna przypowiastka o tym, ż w życiu ważniejsze od bogactwa, władzy i wszelkich zaszczytów jest być dobrym i prostym człowiekiem („Wielka Skalna Twarz”) Bardzo dobre jako zbiór świetnie napisanych, surowych niedzielnych kazań. Jako grozowa rozrywka wypada tak sobie - dla fana literackiego horroru prawdziwą perłą jest tylko „Młody Gospodarz Brown”. Dla niego warto.

Cudownie jest trafić przez zupełny przypadek na taką perełkę. Apollinaire, patron wielu artystycznych -izmów XX wieku wodzi nas za nos, zanurzając w świecie Belle Epoque, aby w dopisanym już po wybuchu I Wojny Światowej zakończeniu pokazać proroczo koniec tego świata. Groteska miesza się z tragedią. Z jednej strony to prosta literatura, miejscami wręcz gawęda, ale nieposkromiona wyobraźnia autora, w połączeniu z plastycznym językiem sprawia że trudno oderwać się od tych opowieści. Z pewnością wiele z tych zachwytów zawdzięczam tłumaczom: Julii Hartwig i Arturowi Międzyrzeckiemu. Gorąco polecam!

Średniowiecze kojarzy się Wam wyłącznie z religią i świętym trybem życia? Po lekturze tej książki będziecie musieli zmienić zdanie. Fakt, religia odgrywała wtedy ogromną rolę. Ta książka pokazuje jednak, że nawet podczas pielgrzymki myśli prostych ludzi mogą być zajęte o wiele bardziej przyziemnymi i niejednokrotnie grzesznymi sprawami. W ramach wakacyjnego nadrabiania lektur (a także sierpniowego wyzwania lubimy czytać) postanowiłam dokończyć ledwo tknięte tuż przed sesją Opowieści kanterberyjskie. Jestem miło zaskoczona, jak przyjemnie się to czyta! Z pewnością jest to zasługa doskonałego tłumaczenia Heleny Pręczkowskiej. W skrócie - Opowieści kanterberyjskie to piętnastowieczny zbiór opowiadań. Jak to zwykle w zbiorach bywa - czasem ciekawych, czasem mniej, a często zaskakujących (bo jak to - takie rzeczy w średniowieczu?) Główny zamysł fabularny jest dość prosty. Grupa pielgrzymów podąża do Canterbury. By umilić sobie drogę, postanawiają zorganizować konkurs na najciekawszą opowieść. Mamy tu przedstawicieli różnych stanów, i tak jak zróżnicowani są bohaterowie, tak różne są ich opowieści. Spisana ładnym wierszem, więc przyjemnie się czyta. Niektóre partie mają mocny wydźwięk moralizatorski - te mogą zniechęcać, bo są dla współczesnego czytelnika po prostu nudne i nieatrakcyjne. W średniowieczu jednak exempla cieszyły się dużą popularnością, więc autor wplata je w paru miejscach. Jeśli lubicie klasykę, historie pisane wierszem albo po prostu chcecie spróbować czegoś nowego - polecam. Mam jednak świadomość, że nie każdemu przypadnie do gustu.

Powieść tragiczna opowiadająca losy młodego mężczyzny, który początkowo pragnął śmierci, a później za wszelką cenę próbował jej uniknąć. Osierocony i nieszczęśliwie zakochany, ze złamanym sercem postanawia targnąć się na swoje życie. W tym momencie otrzymuje magiczny jaszczur – talizman będący jego wyrocznią. Skóra ma dać mu wszystko, czego zapragnie, lecz za cenę jego życia. Po każdym spełnionym życzeniu jaszczur kurczy się, a gdy całkowicie zniknie, jego właściciel umrze. Gdy młodzieniec wzbogaca się i dostrzega sprawczą moc talizmanu, zaczyna lękać się śmierci i odzyskuje chęć życia. Wycofuje się ze świata i unika wszelkich pragnień, chcąc jak najdłużej zachować życie, nawet jeśli miałoby ono stać się jedynie wegetacją. Ostatecznie doświadcza upragnionej miłości, która jednak doprowadza go do śmierci. Umiera obok ukochanej, do której żądza była jego ostatnią namiętnością. Książka poruszyła mną, pozostawiła chwile w zadumie.

"Wspaniałe malowidło ludzkich obyczajów" jak pisze wielki historyk Edward Gibbon o wyjątkowej powieści XVIII wieku autorstwa Henry Fieldinga(trudno nie przyznać racji),jeden z najbardziej realistycznych obrazów tej epoki w literaturze angielskiej. Pięć lat na napisanie wspaniałej powieści, pięć lat przed śmiercią Autora "Tom Jones" ukazuje się 28 lutego 1749 roku, w ciągu roku premiery sprzedano aż pięć jej nakładów. Obrazoburcza, prowokująca, piękna, cud fabularnej architektury, przełomowa, realistyczna, wspaniała, ówczesne opinie krytyków literackich podzielone. Dla mnie wyjątkowa pod każdym względem, śmiem twierdzić że właśnie to jest główny powód powrotów do takich dzieł literatury; przepiękny styl, język, przesłanie, odwzorowanie postaci, wszystko scalone w opowieść o nas samych, o życiu, powtarzam, wyjątkowa i piękna, zdecydowanie tak! Mój osobisty top! Jak zawsze polecam.

"Rozkosz rodzi się w małżeństwie" O tym jak wyjątkowa piękność budzi zazdrość u kobiet i onieśmiela mężczyzn; że jeśli nie damy się poznać, narażamy się na opinię potwora; o potrzebie dogłębnego poznania się kochanków; że najbliżsi mogą przerodzić się w najokrutniejszych wrogów; że zazdrość teściowej niszczy zarówno syna jak i synową; o braku cierpliwości i pokory; o niepochamowanej ciekawości; że mężczyzna potrzebuje kobiety by dojrzeć i odwrotnie; o tym, że Dobry Bóg wiele wybacza; i ostatecznie o tym że najpiękniejsza miłość realizuje się w małżeństwie.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Przede wszystkim należy zaznaczyć, że jest to tłumaczenie libretta stworzonego na podstawie sztuki O. Wilde'a, a nie sama sztuka. Zorientowałam się o tym, jak przerzuciłam ebooka na czytnik i go otworzyłam - zarówno opis na stronie aplikacji, jak i strona tytułowa na to nie wskazywały. Sam tekst jest w porządku. Mnie nie zbulwersował, ale domyślam się, że w czasach swego powstawania mógł szokować.