PODRÓŻ BILBA. Chrześcijańskie przesłanie "Hobbita"

Autor niniejszej książki był dla mnie dotychczas nieznany. Zaciekawił mnie natomiast sam tytuł pozycji. Więc postanowiłam przeczytać. Nie żałuję. Książka mi się bardzo podobała. Język wypowiedzi jest dla mnie w pełni zrozumiały, choć nad niektórymi zdaniami musiałam się zatrzymać i przemyśleć je dłużej niż inne. Rozdziały same w sobie są dość krótkie, a szkoda, gdyż dla mnie były wystarczające interesujące. Chciałam czasem, aby były o wiele dłuższe. Podobało mi się bardzo, iż na końcu każdego rozdziału czytelnik znajduje refleksję – na którą składa się jedno zdanie, samego autora lub przytoczone. Autor tej książki dzieli się z czytelnikiem osobistymi przemyśleniami, ale jakże najbardziej były dla mnie one dobre, przejrzyste, podparte jasnymi i krótkimi zarazem argumentami. Nigdy bym nie pomyślała, że można tyle znaleźć chrześcijańskich przesłań czy po prostu życiowych, uniwersalnych prawd, w fabule, a w tym w życiu głównego bohatera, Pana Bagginsa i innych postaci Śródziemia. Prawdy czy myśli te czasem dotyczą nas wszystkich, czy nam się to podoba, czy nie. Podsumowując, polecam serdecznie książkę. Zawiera interesujące przemyślenia na temat autora J.R.R. Tolkiena i jego wypowiedzi jak jego twórczości „Hobbita” i „Władcy pierścieni”.

Kardynał Ryś opowiada o tych wszystkich postaciach biblijnych, które pojawiają się może sporadycznie ale poprzez swoją postawę i zaufanie odcisnęły naprawdę wielki ślad w służbie wiary. Przyglądając się im dochodzi do kapitalnych przemyśleń związanych z samą istotą chrześcijaństwa, które ma w sobie tylko jedno powołanie jakim jest miłość, a wszystko inne jest tylko sposobem realizacji tego pierwszego. Wie, że ubóstwo mierzy się nie tym czego człowiek nie ma, ale zdolnością dzielenia się tym co posiada, i to jest szalenie trudne bo niestety własny portfel nawraca się ostatni, a bez jego nawrócenia nigdy nie będzie prawdziwego nawrócenie (zawsze pozostanie powierzchowne). Przyglądamy się postaciom zarówno ze Starego jak i Nowego Testamentu - Weronice, Ananiaszowi, Barnabie, Lidii, Setnikowi, Syrofenicjance, Zacheuszowi, Józefowi, Pryscylli i Akwilii; jest też Melchizedek, Tamar, Rachab, Rut no i Dobry Łotr. Wszystko po to by pokazać, że drugi nie znaczy gorszy; że drugi ma swoją opowieść i pięknie może pokazywać na dobroć Boga. Jedna myśl z książki zostanie ze mną na dłużej – największym strachem owcy powinno być, nie to że zostanie zjedzona przez wilka, ale to, że sama stanie się wilkiem względem innych owiec. Naprawdę mocne!

Świętego Józefa najczęściej się postrzega przez pryzmat kolęd. Ewentualnie wspomina się go w kontekście jego milczenia i pracowitości. Tymczasem był on mężczyzną, który miał swoje plany, przeżywał wielką miłość, pokonywał po męsku trudności, był głową rodziny. Nie były mu obce rozterki targały nim różne emocje. Wszystko to czyni go kimś tak bliskim, zwyczajnym a nie obrazkowym. Autorka świetnie to wydobywa opierając się wyłącznie na Piśmie świętym i znajomości òwczesnej kultury.

Autorka jest siostrą. Ojciec - liberał piemoncki, właściciel "La Stampa". Żył po spartańsku. Fajka, miłość do gór, rower, koń. Kursy rolnicze, Karl Rahner - znajomy rodziny. Tercjarz dominikański wzorujący się na Savonaroli. Przeciwnik Państwa Papieskiego. Ja jestem zwolennikiem. Towarzystwo Ciemnych Typów - związek wzajemnej pomocy duchowej. Separacja rodziców.

Książka w polskim wydaniu jest przepiękną, z dedykowanymi ilustracjami, które idealnie oddają to o czym autor pisze. Niestety, na tym kończą się moje zachwyty. Temat bardzo ciekawy, kilka książek o tym już czytałam (do naszej polskiej "Teologii Tolkiena" nie ma podjazdu),ale momentami miałam wrażenie, że autor bardzo daleko idzie w swoich biblijnych interpretacjach i nie miałabym na tyle odwagi, by zaufać mu w 100%. Ciekawym plusem jest także dodatek o Star Wars, ale znowu - interpretacja autora może zostawiać pewne wątpliwości.

Kolejna książka Vittorio Messoriego za mną. W zasadzie na lekturę zdecydowałem się zachęcony jego autorstwem jak i tym, że chciałem bliżej przyjrzeć się Objawieniom w Lourdes. Te z Fatimy są bardzo popularne i dość dobrze znane – natomiast objawienia francuskie trochę mniej choć miejsce już tak. Książka jest w zasadzie próbką dziennikarstwa śledczego gdzie Messori stara się „znaleźć dowody” jakoby małe Bernadetta miała oszukać nas wszystkich. Świadomie wybiera taką konwencję aby rozprawić się z tymi wszystkimi którzy podważali świadectwo małej pasterki. Analizuje zatem same objawienia oraz ich okoliczności – przez pryzmat wpływu otoczenia na Bernadettę – rodzice, opiekunowie, przedstawiciele władzy i Kościoła. Wyszukuje dwuznaczności i dochodzi do wniosku o ….. . Tu niech będzie postawiona kropka. To co najbardziej mnie jednak ujęło w lekturze to postać Bernadetty – osoby która czuła się chyba zakłopotana całym tym zamieszaniem wokół niej. Chciała ponownie ukazać Światu Boga, a nie siebie – i ukazała.

Warta przeczytania, polecam każdemu kto chce rozwijać swoją wiarę. Autor opowiada o swoim życiu, jak zmieniło się przez spotkanie Boga i prowadzenie przez Ducha Świętego. Dzieli się poradami w kwestiach modlitwy, ewangelizacji; tłumaczy wartość Eucharystii. Czyta się lekko, wszystko jest zrozumiałe nawet dla tych osób, które z Kościołem mają nie po drodze.

Książka tajemnicy Fatimy opowiada o cudach które wydarzyły się w tym niezwykłym miejscu na południu Europy na przestrzeni lat. Możemy w niej znaleźć bardzo ciekawostek nieznanych dotąd faktów, dotyczących objawień oraz trzeciej tajemnicy fatimskiej, która dla bardzo wielu ludzi zarówno tym badaczy, ale i katolików była jedną wielką zagadką. Dużym atutem tej książki jest ona wzbogacona o bardzo ciekawe fotografie, które jeszcze bardziej zaciekawiają czytelnika czytając poszczególne wydarzenia, potrafią mu lepiej zobrazować i przenieś się do tamtych czasów. Po przeczytaniu tej książki jeszcze bardziej zbliżyłem się do Matki Boskiej gdyż poczułem jej niesamowitą moc, która płynie z tylko trzeba się modlić i zaufać jej bezgranicznie. Książkę kieruje do przede wszystkim do pielgrzymów, turystom którzy zamierzają pojechać na pielgrzymkę do świętego miejsca. oraz dzieciom którym zamieszczone fotografie lepiej pozwolą wyobrazić sobie miejsce objawień Maryjnych w Portugalii.

W dobie podważania wszystkiego co tylko można, cieszę się, że przeczytałem książkę, która jest autentycznym zapisem cudów i pracy, czasami mrówczej Franciszkanów Szarych. Od zawsze ich lubiłem, ale ta książka zainspirowała mnie, aby nawet w naszym kraju też szukać cudów, które się obok nas dzieją. Przecież mnóstwo jej ludzi, którzy pomagają bezinteresownie, którzy szukają Boga w swoim życiu lub żyją ze swoim aniołem stróżem za pan brat. Trzeba tylko otworzyć oczy i serce.

"Odrzucanie sierocego myślenia to codzienna walka. Zauważanie i wyrzekanie się bezbożnych przekonań oraz ukrytych kłamstw ma wielkie znaczenie w zastępowaniu sierocego serca prawdą Bożej przemieniającej miłości." "Syn czy niewolnik. Twoje przeznaczenie" Jack Frost Trudno mówić o tej książce bez spoilerów, jest tak dobra🤯 Jest to historia człowieka którego posługa była ogromna, a gdy był już posunięty w latach uświadomił sobie, że jest sierotą w sensie duchowym. To co kocham w tej książce to połączenie opowiadania z teorią. Jak zaczęłam czytać myślałam, że czytam powieść. Autor w bardzo interesujący i dynamiczny sposób relacjonuje wydarzenia ze swojego życia i na ich podstawie, oraz na podstawie Słowa Bożego, ujawnia swoje sieroce serce. To co jest straszne to to, że można tak żyć latami, obrażać się na Pana Boga i na innych ludzi, i nie być świadomym jak bardzo jest się duchowym sierotą. Jack opisuje swoją podróż uzdrowienia. Uzdrowienia swojej przeszłości, relacji, swojej służby. ❌✅Jeżeli po przeczytaniu książki potrzebujecie uporządkowania nabytej wiedzy to na końcu znajduje się dodatek. Porównanie cech serca sieroty i serca syna/córki. ❤Kwestia przebaczenia poruszana przez Jack'a jest dość trudna dla człowieka, zwłaszcza jeśli chodzi o najbliższych. Na końcu znajduje się dodatek na temat "służby pojednania", który jest propozycją przejścia przez ten proces. Książka wzrusza, trzyma w napięciu. Uświadamia, zwraca uwagę na nieprzepracowane rzeczy w naszym życiu.

Niesamowita opowieść dla katolika. Choć opowiedziana nieco chaotycznie to przyciąga uwagę i ukazuje obrazy, które mamy dużo krócej przedstawione w Piśmie Świętym. Po przeczytaniu książki uważam, że Mel Gibson miałby co nakręcić. Wcześniej myślałem, że potencjał filmowy jest mniejszy.

Po przeczytaniu "Oczami Jezusa" trochę się zawiodłam. Liczyłam na biografię. O osobie autora niewiele się dowiadujemy. Raczej jest to świadectwo nawrócenia. Pewnie inna książka będzie biograficzna. Najciekawsza jest część zawierająca pytania i odpowiedzi.

Książka "Filotea. Wprowadzenie do życia pobożnego" autorstwa świętego Franciszka Salezego to bez wątpienia jedna z najlepszych książek katolickich, absolutne "must read". Bezcenne rady zawarte w publikacji są tak naprawdę skierowane do każdego z nas, bowiem każdy z nas jest tytułową Filoteą - duszą "miłującą Boga". Podtytuł zdradza nam zawartość dzieła. Wskazówki w nim zawarte pomagają dążyć każdej osobie do chrześcijańskiej świętości i doskonałości. Publikacja tak naprawdę skierowana jest do osób świeckich, które chcą osiągnąć powyższe cele. Lektura książki udowadnia, iż dążenie do świętości można realizować, a nawet trzeba, także poza zakonem. Niezwykle przystępny język publikacji to duże ułatwienie dla "cywilów" zapoznających się z treścią dzieła św. Franciszka Salezego. Sam autor jest zwolennikiem tak zwanego "złotego środka", jeżeli chodzi o dążenie do życia pobożnego; nie chce, aby w niektórych sytuacjach przedobrzyć czy przesadzić, co w konsekwencji doprowadziłoby do naszego zmęczenia czy zniechęcenia. Takie łagodne (inne) podejście może zachęcić nas do głębszego zapoznania się z duchowością prezentowaną przez świętego Franciszka Salezego. prawepismo.salon24.pl

Podtytuł tej książki - "Nasza droga do Kościoła katolickiego" dokładnie opisuje jej treść. Jest napisana przez parę małżeńską. Wychowani w rodzinach ściśle powiązanych z protestantyzmem, należeli do prezbiteriańskich zborów i aktywnie w nich działali. Jako wykształceni teologowie potrafią znacznie lepiej zrozumieć wiele aspektów wiary, aniżeli zwykli członkowie kościoła. To, co najbardziej uderzyło mnie w treści tej książki, to niesamowita dokładność danych i słów przytaczanych wprost z Pisma Świętego. Ta niezwykle poruszająca i intelektualnie inspirująca lektura, opisuje niełatwą i długą drogę do jedności z Kościołem katolickim. Zachodząca w bohaterach duchowa przemiana jest dla nas znakomitą okazją do analizy teologicznej wiary katolickiej, przekonań i praktyk, stosowanych na co dzień niemal odruchowo. Dzięki spojrzeniu z zewnątrz, a chwilami jest to spojrzenie wręcz podszyte zachwytem, mamy możliwość przekonać się, w jak głęboki sposób warto przeżywać to, co najbardziej istotne w wierze katolickiej. Scott Hahn jest doktorem teologii i byłym pastorem protestanckim, który od wczesnych lat angażował się głęboko w działalność duszpasterską. Jego proces proces konwersji jest pełen pytań, odkryć i duchowych dylematów. Równolegle toczy się historia jego żony Kimberly – kobiety równie zaangażowanej w protestancką służbę. Dla niej decyzja męża o przejściu do katolicyzmu była ogromnym ciosem, wręcz dramatem duchowym i rodzajem zdrady umowy małżeńskiej. Jest to świadectwo wyjątkowe, bo dokładnie analizujące wiele aspektów i dogmatów wiary katolickiej, a także argumenty, które przemawiają za jej słusznością. Katolikom odświeży, a może i naświetli wiele problemów, a osobom spoza tego wyznania pozwala poznać wzruszającą historię wędrówki w poszukiwaniu życiowych prawd.

"Głównym skutkiem miłości jest zjednoczenie serc miłujących się w taki sposób, że mają one jedną i tę samą wolę. Im bardziej poddani jesteśmy planom Bożym, tym bardziej zbliżamy się do doskonałości, a gdy tylko zaczynamy się im sprzeciwiać, czynimy krok wstecz." „Oto klucz do tajemnicy szczęścia na ziemi: we wszystkim zgadzać się z wolą Bożą!” "Przypuśćmy, że chrześcijanin wyzbył się wszelkich iluzji tego świata. Dzięki światłu poznania, jakie otrzymał od Boga, zrozumiał, że wszystko to jest marnością, która nie jest w stanie nasycić jego serca; że to, czego tak gorąco pragnął, staje się często źródłem śmiertelnych zgryzot; że ma trudności z rozróżnieniem, co dlań korzystne, a co szkodliwe, bowiem praktycznie we wszystkim dobro i zło są ze sobą pomieszane, a to, co wczoraj wydawało się najlepsze, dziś okazuje się najgorsze; że jego pragnienia budzą w nim niepokój; zabiegi o to, by coś się udało, wypalają go, a czasem wręcz krzyżują jego plany zamiast pomóc w ich realizacji; że w gruncie rzeczy konieczne jest, by wypełniła się wola Boża; że nic nie dzieje się bez Jego rozkazu i że Bóg niczego nie czyni względem człowieka, co nie przynosiłoby mu korzyści." "Poddanie naszej woli woli Bożej nie tylko nas uświęca, lecz także sprawia, że (…) człowiek osiąga najdoskonalszy pokój wewnętrzny, jakiego można zakosztować w tym życiu; to środek, który sprawia, że ziemia staje się przedsmakiem raju." „Nikt nie jest nieszczęśliwy – mówił w V w. Salwian z Marsylii, Ojciec Kościoła – z powodu uczuć drugiego człowieka, lecz wyłącznie z powodu własnych. Nie należy nigdzie fałszywie uważać za nieszczęśliwych tych, którzy czują się naprawdę szczęśliwymi w ich własnej opinii i świadectwie sumienia. Sądzę, że nikt na świecie nie jest szczęśliwszy od sprawiedliwych, od ludzi prawdziwie pobożnych, którym przydarza się wyłącznie to, czego pragną. Upokarza ich ktoś, pogardza ktoś nimi? Pragną tego. Żyją w ubóstwie? Radują się swoim ubóstwem… Zawsze są szczęśliwi, cokolwiek ich spotyka, gdyż któż może być szczęśliwszy i bardziej zadowolony od tych, którzy nawet pośród największych goryczy są w stanie, w jakim być pragną.” "Bóg nieskończenie dobry używa wszystkiego, co sam stworzył, z najgłębszą mądrością i w świętych, wzniosłych celach. Postępuje z nami – jak mówi św. Nicefor Kantakuzen – z równą ostrożnością, z jaką postępuje się z drogim naczyniem z kryształu czy z kruchej gliny, na który trzeba uważać, by go nie rozbić. Nawet jeśli dla naszego dobra musi nam zesłać jakąś chorobę, zadać stratę czy poddać cierpieniu, czyni to ostrożnie i z szacunkiem." "Znosimy zabiegi, nie mając lekarzowi za złe tego, co robi, chętnie go za to wynagradzamy, uznając, że nie zastosowałby leku, który nie byłby konieczny (…) a tymczasem nie chcemy takiej samej ufności okazać Bogu!" "Jakimż szaleństwem byłoby myśleć, że sami widzimy lepiej niż Bóg, w którym nie ma zaślepiających nas namiętności, który zna rzeczy przyszłe oraz potrafi przewidzieć nie tylko wydarzenia, ale także skutki wynikające z każdej przyczyny! Jest to zresztą regułą, którą Bóg posługuje się dość często: prowadzi nas do swoich celów drogami całkowicie przeciwnymi niż te, jakie zwykła wybierać ludzka ostrożność." "Nieprzyjemne doświadczenia są nam zsyłane przez Boga jako okazja do nawrócenia; są znakiem Bożej miłości, która prowadzi nas głębiej do Niego samego. Gdy pełniej zaufamy, dobry Bóg złe doświadczenia zabierze, ponieważ spełniły już swoją rolę." "W tym samym duchu zgody z wolą Bożą powinniśmy przyjmować utratę (…) jakichkolwiek innych dóbr, które wyrządzają szkodę naszym doczesnym potrzebom. „Dał Pan i zabrał Pan. Niech będzie imię Pańskie błogosławione!” (Hi 1, 21)."

Biblia jasno mówi, że każdy stanie kiedyś na sądzie. Zastanawiałeś się kiedyś co to tak właściwie dla ciebie oznacza? John Bevere wziął Biblię, przyjrzał się wszystkim fragmentom, które mówią o sądzie wiecznym, po czym napisał nieprawdopodobną wprost książkę „Wieczność” w której bardzo jasno i klarownie, konkretnie i treściwie wyjaśnia, czym jest sąd wieczny, jak będzie wyglądał, jakie ma znaczenie dla naszego życia i z czym się powinno go jeść. Zdumiewające jest to, że taka ważna sprawa, w zasadzie najważniejsza dla naszego życia, jest taka prosta w swojej istocie. Przesłanie książki jest absolutnie niesamowite.

„Słowo jest jak kęs chleba, który Bóg daje nam na cały dzień”. Prawda jest taka, że żadna inna książka poza Biblią nie kryje w sobie Słów, które dają życie, karmią i uzdrawiają… Dlatego właśnie od Pisma Świętego chcę po raz kolejny zacząć nowy rok, proponując Wam do przeczytania niewielkich rozmiarów pozycję „Jak żyć Słowem Bożym na co dzień?” W pierwszej jej części ks. Krzysztof Wons przybliża nam prawdę, która, głęboko uświadomiona, może odmienić nasze życie, a brzmi ona tak: „BÓG DO NAS MÓWI! CODZIENNIE! Z MIŁOŚCIĄ! OSOBIŚCIE! W TEJ CHWILI!” Uzmysławia nam wartość Słowa, żebyśmy za Nim zatęsknili i zaczęli je czytać z miłością i żyć Nim w codzienności. Uderzyło mnie to, jak mocno Autor podkreśla, że to właśnie codzienność „jest darem od Boga i drogą do naszego uświęcenia”. Nie możemy więc separować od niej Słowa, oddzielać sacrum od profanum czy dawać sobie po prostu chwili czasu na czytanie Biblii! Chodzi o to, żeby Słowo przenikało naszą codzienność, dawało nam w niej życie i rzucało Boże światło na wszystkie wydarzenia i sytuacje, które na co dzień przeżywamy. Jak to zrobić, zapytacie, skoro codzienność nas często pochłania i wciąga, nie pozostając miejsca na kontemplację Słowa? Otóż na pytanie to odpowiada Autor w sposób wyczerpujący, dając konkretne wskazówki i proponując ćwiczenia, które które z całą pewnością mogą pomóc w codziennych spotkaniach ze Słowem czy w wieczornym rachunku sumienia. Trudno je tu wszystkie streścić, dlatego odsyłam do ich lektury, mając nadzieję, że Was, tak jak i mnie, zmotywują do „życia Słowem Bożym na co dzień”!