Wartownicy #1: Rozdział pierwszy. Lipiec-Sierpień 1914. Stalowe żniwa

Drugi tom opowieści o interwencji wojsk amerykańskich na Kubie w 1902 roku. Nasi bohaterowie, członkowie WEST, czyli Weird Enforcement Special Team, grupy do zadań specjalnych odkrywają, że zostali oszukani. Jeden z ich członków sprzeniewierzył się za dożywotnią rentę wypłacaną z dochodów rafinerii trzciny cukrowej. Co w tej sytuacji zrobią pozostali? Czy uda im się wywalczyć niepodległość dla Kuby wspierając ruch tubylców? Kim jest Islero? Czy Kathryn obudzi się z letargu, który sprowadziła na nią żółta febra? Polecam, zwłaszcza tym czytelnikom, którzy mieli przyjemność zapoznać się z poprzednim tomem. Historia pasjonująca, z nagłymi i zaskakującymi zwrotami akcji, narysowana porządną, przyjemną dla oka kreską.

WEST to kilkuosobowa grupa do zadań specjalnych. A konkretnie Weird Enforcement Special Team. Jakie mają zadanie tym razem? Powstrzymać rozruchy na Kubie, w styczniu 1902 roku. Amerykanie mają w tym kraju prężnie działającą rafinerię cukru z trzcinny, a ich wojska stacjonują tam, aby uspokoić nastroje społeczne przed pierwszymi w pełni „demokratycznymi” wyborami. Przywódcą opozycji jest Islero, który wykorzystując magię i okultyzm zastrasza Amerykanów. Czy nasi dzielni bohaterowie dadzą sobie radę? Czy uda im się rozszyfrować kim jest tajemniczy Islero? Czy rowiążą zagadkę niepokojących przypadków żółtej febry? Historia znacznie lepsza od tomów pt. „Upadek Babilonu” i „Century Club”. Jest dużo bardziej spójna, przemyślana i mniej zagmatwana, co nie znaczy jednak, że jest oczywista. Dobrze się ją czyta, a duże znaczenie ma również porządna, przyjemna dla oka kreska.

Grigorij Galicyn, pewien młody żołnierz, który dopiero przybył na Wyspę Północną, przymuszony przez starszych kolegów, daje pokaz swojej odwagi i głupoty. Kilka kadrów dalej widzimy go, jak siedzi przy radiostacji i nasłuchuje. Nagle odbiera pełne rozpaczy wołanie o pomoc, które zostało nadane z nieczynnej od wielu lat stacji meteorologicznej numer 16. Dowodzący jednostką postanawia wysłać do stacji misję zwiadowczą. Patrol pod dowództwem sierżanta Woronina ma sprawdzić, dlaczego i skąd pochodziło wezwanie S.O.S. Gdy wyruszają, panuje piękna pogoda, ale gdy zbliżają się do celu, zaczyna szaleć śnieżyca, która utrudnia lądowanie. Na miejscu okazuje się, że na stację składa się kilka zdewastowanych baraków, maszt radiowy, połamane i dziurawe ogrodzenie. Żołnierze podzielili się na dwie dwuosobowe grupy i systematycznie przeszukują puste, początkowo, budynki. Nie będę zdradzał suspensu, bo wierzę, że znajdą się osoby, które chętnie po ten album sięgną. Wspomnę jedynie, że w wyniku wolty scenarzysty historia zyskuje inny wymiar i zmienia się z obyczajówki o relacjach męsko-męskich na rasowy horror z elementami science fiction (skojarzenia z filmem Coś z 1982 roku, w reżyserii Johna Carpentera, są jak najbardziej na miejscu). W wielu recenzjach spotkałem się z zarzutem wobec tego albumu, że scenariusz jest zbyt przewidywalny, jednakże przy ocenie należy pamiętać, że bliżej Stacji 16 do kina klasy B, niż do autorskich produkcji Petera Greenawaya... - - - cały tekst można przeczytać tu: https://dybuk.wordpress.com/2014/08/06/stacja-16/

Pierwszy tom był bardzo sprawnie opowiedzianą historią kryminalno-sensacyjną. Jednakże nie był przy tym zbyt oryginalny. Czy podobnie jest w przypadku tomu drugiego? Silas Corey nawiązuję bezpośredni kontakt z zaginionym reporterem. Udaje mu się z nim umówić na spotkanie, gdzie ma zostać przekazany cenny znaczek pocztowy. Jednakże również inne siły okazują się zainteresowane spotkaniem. Główna tajemnica może trochę zaskoczyć. Spodziewałem się czegoś bardziej jednoznacznie zdradzieckiego. Tutaj jednak jest to bardziej niejednoznaczne moralnie. Nawet sami bohaterowie zastanawiają się czy nie powinni jednak pozwolić na to, aby sprawy potoczyły się własnym losem. Szkoda, że nie poświęcono tym dywagacjom więcej czasu, a zamiast tego całość zmierza do dosyć oczywistego zakończenia. Trochę rozczarował mnie rozwój postaci. W pewnym momencie parę z nich okazuje się być trochę innymi niż można się było spodziewać, ale ostatecznie okazuje się, że to była jedynie zmyłka i tak naprawdę jest zgodnie z oczekiwaniami czytelnika. Doceniam jednak poetycką śmierć dwójki antagonistów. Podobnie jak ostatnio doceniam dynamikę rysunków. Mimika twarzy postaci czy sceny akcji wyglądają świetnie. Niestety szkoda, że pomimo pewnej kreskówkowości zdarza się, że bohaterowie są zbyt podobni do siebie. Podobnie jak ostatnio ten tom to przede wszystkim dobra rozrywka i niewiele więcej. Pojawia się tutaj cień pewnej refleksji, ale nie zostaje rozwinięty. Najprawdopodobniej szybko uleci mi z głowy po lekturze.

Najbardziej znanym komiksem ze scenariuszem Fabiena Nury’ego jest „Śmierć Stalina”, która doczekała się komediowej ekranizacji. W latach 2013 r. napisał też krótką serię sensacyjno-kryminalną. W Polsce całość została opublikowana przez Taurus Media w latach 2014-2016. Czy warto zainteresować się tym tytułem? Tytułowy Silas Corey to prywatny detektyw działający w Paryżu w czasie I wojny światowej. W tym tomie zostaje wynajęty, aby rozwiązać zagadkę zaginionego reportera. Reporter ten zajmował powiązaniami francuskiego premiera z Prusami… Postacie w tej historii to znane archetypy. Główny bohater to utalentowany awanturnik, który jest nielubiany przez swoich przełożonych, ale też jest zbyt kompetentny, aby z niego zrezygnować. Pomaga mu orientalny sługa, który oczywiście zna się na sztukach walki. Doceniam jednak, że nieszczęśliwa miłość jaka tu się pojawia jest czymś więcej niż jedynie obiektem westchnień. Również fabuła składa się z typowych elementów sensacyjno-kryminalnych. Wraz z postępami śledztwa na jaw wychodzą kolejne elementy, a sprawa okazuje się mieć większy zasięg niż można przypuszczać. Mimo to jednak nie ma tutaj nudy czy przesady, a jest solidnie poprowadzona fabuła. Rysunki Pierre'a Alary’ego na pierwszy rzut oka podobały mi się. Doceniam dynamikę scen akcji, a kreskówkowa aparycja postaci sprawia, że mają swój charakter. Niestety szkoda, że czasami bohaterowie wyglądają zbyt podobnie do siebie, nawet jeśli mają być przedstawicielami różnych ras. Pierwszy tom nie jest zbyt oryginalny. Korzysta ze znanych motywów, aby opowiedzieć solidną fabułę. Na pewno zachęca do sięgnięcia po kolejny tom.

Świetna seria SF z wątkiem kryminalnym i politycznym. Bohaterem jest tu pewien młody policjant, który uwikłany zostaje w  ściganie płatnego zabójcy. Kim jest? Na czyje zlecenie działa? I dlaczego wykonuje te wyroki? - to pytania, z którymi czytelnik pozostaje do ostatniego, piątego tomu.  Bardzo ciekawy jest ten świat, w którym rozgrywa się akcja. Miasto Montplasir jest naszpikowane najnowszymi technologiami, a jego celem jest maksymalne dawanie przyjemnosci turystom z innych planet. Tu króluje płatna miłość, hazard, najlepsze jedzenie, uśmiechnięta obsługa, zawsze gotowa spełniać marzenia. To Las Vegas przyszłości zostało zaprojektowane dla zapomnienia od codziennej rutyny. Ma dawać permanentną uciechę. Mamy tu wątek wpływu rozwoju sztucznej inteligencji i robotów na przyszłe życie.  Ale jest też pokazana druga, ciemna strona tego miasta. Cześć ludzi mieszka na ulicach, walcząc codziennie o przetrwanie. Wszędobylska sztuczna inteligencja nastawiona jest na kontrolę i dbanie o interesy właścicieli, a nie na dobro zwykłych ludzi. Jest to świat sprywatyzowanej władzy, wykorzystujacej zdobycze technologii do inwigilacji. Ludzie, pomimo świadomości swojego położenia nie buntują się. Wystarczy im zapomnienie jakie oferuje przemysł rozrywki. Horyzont ich marzeń to indywidualna kabina mieszkalna, zamiast pryczy w zbiorowej noclegowni. Ich praca czasem polega na uprzedmiotowione dawaniu przyjemnosci innym, których na to stać W tym świecie gdzie ludzie traktują się zupełnie przedmiotowo, bycie miłym stanowi wyjątek.  Bardzo atrakcyjna kreska, świetnie ukazująca postaci i przestrzenie miejskie. Bohaterowie mają twarze delikatnie odrealnione. Zdarza się golizna. Niektóre rozwiązania technologiczne sugerują inspirowanie się "Piątym elementem" Luca Bessona.  Delikatnie rozczarowało mnie zakończenie tej serii, ale wybaczam bo cała reszta jest kapitalna.

W dzieciństwie zostałem zarażony miłością do westernów, choć nie przetrwała ona próby czasu w swej pierwotnej formie. Dziś nadal chętnie sięgam po ten gatunek i uwielbiam takie serie komiksowe jak choćby "Comanche", ale to już nie to samo zauroczenie co dawniej. Jednak czasem lubię wrócić na Dziki Zachód, szczególnie jeśli ten jest pokazany od swej mrocznej, bardzo brutalnej strony. "Bez przebaczenia" należy właśnie do takich historii. Zwięzła, brutalna opowieść o ludziach zabijających bez skrupułów. Jedni kryją się za płaszczykiem prawa inni nawet nie noszą maski. Jednak każdy z zabójców miał swój początek na drodze śmierci, często wcale nie taki oczywisty jakby się mogło wydawać. Fabuła skupia się głównie na dwóch postaciach. Pierwszą jest Buck Carter - przestępca, morderca i człowiek nie szanujący innych. Pod płaszczykiem zwykłego obywatela dopuścił się wielu zbrodni, za które nie ma zamiaru odpowiadać. Ściga go niejaki Masterton, szeryf federalny o rękach równie mocno pokrytych krwią niewinnych ludzi co u Cartera. Starcie tych dwóch mężczyzn szybko staje się prywatnym pojedynkiem w oczach czytelnika, przez co ciekawiej się to czyta. Do tego scenariusz nie przewiduje taryfy ulgowej dla nikogo w tym konflikcie. Winny czy nie, stary czy młody, kobieta lub mężczyzna - dla Cartera i Mastertona nie ma znaczenia kogo zabiją, byle dopaść tego drugiego. Tak naprawdę nie różni ich nic. Pierwszy zabija w imię zysku jako przestępca, a drugi robi to samo, tyle że z gwiazdą szeryfa na piersi. Jeden i drugi są gotowi poświęcić, każdego, nawet własną rodzinę, aby tylko wyjść cało z opresji i się na tym obłowić. Dlatego czytelnik czuje wręcz odrazę do tych postaci, jednocześnie zdając sobie sprawę, że są oni bardzo realistycznie zobrazowani. Na dalszym planie mamy kolejnego mężczyznę, w praktyce nastolatka, któremu nie było dane spokojnie dojrzeć i został pożarty przez zemstę obu rewolwerowców. Chodzi o syna Cartera, Jeba. Chłopak staje się ofiarą zarówno ojca jak i ścigającego go szeryfa oraz jego ludzi. W efekcie tego zmienia się i przeobraża w potwora, do którego łatwo dopiąć łatkę mordercy bez sumienia. Osamotniony, ścigany i pozbawiony złudzeń co do przyszłości szuka swego miejsca na świecie pałając nienawiścią do ludzi, którzy bezpośrednio przyczynili się do tego kim się stał. Tak naprawdę to jego historia jest tutaj najbardziej poruszająca i przykuwa uwagę widza. Po zakończeniu lektury pamiętamy też tylko młodego Jeba Cartera, gdyż reszta wydaje się przy nim tandetną historyjką wałkowaną milion razy w wszelkiej maści książkach lub filmach. Jednak to trochę za mało aby przyciągnąć uwagę czytelnika na dłużej. Owszem, rysunki są dobre, scenariusz poprawny, a całość czyta się naprawdę przyjemnie. Do tego w całej opowieści nie ma słodzenia, pójścia na skróty czy cukierkowego zakończenia. Mimo wszystko jesteśmy wstanie sporo przewidzieć, a i całość niespecjalnie nas zaskakuje. W moim wypadku, jako osoby która już nie wraca tak często do Westernów, była to przygoda jednorazowa. Miła, o ile mogę użyć tego słowa w odniesieniu do tego komiksu, ale nadal nie czuję chęci powrotu do tej historii. Z drugiej strony jest ona napisana tak realistycznie, że fanom tego typu formy może bardzo się spodobać. Najlepiej więc w tym wypadku sprawdzić samemu i, tak jak w życiu, przekonać się na własnej skórze z czym mamy do czynienia.

Nowa historia. W Kuala Lumpur trwają przygotowania do uroczystego pojednania zwaśnionych wcześniej ras Ludzi i Sandżarów. W okolicy jednakże pojawiają się problemy – miejscowi rybacy zaczynają obwiniać o tajemniczą plagę Namurzynów, rasę kosmitów nielubianych za praktykowanie kanibalizmu. Podobało mi się jak przedstawiono Namurzynów – chociaż pokojowo nastawieni, to swoimi odmiennymi obyczajami rzeczywiście mogą wywołać obrzydzenie. Także świetnie pokazane są nastroje społeczne jakie panują w związku ze zbliżającymi się wydarzeniami. Przy tej okazji pogłębione zostały portrety psychologiczne Mezoke i Caleba (szczególnie w przypadku pierwszej postaci można zacząć zupełnie inaczej na nią patrzeć). Nawet rysunki dają radę. Całkiem fajny komiks, jestem ciekawy zakończenia, które prawdopodobnie nastąpi w następnym tomie.

Najlepsze są dzieła niedokończone... i powinny takimi pozostać. kto zna twórczość Jodorovsky'ego ten tylko pokiwa głową. Nie jest to może zbitka typowych dla niego motywów, ale po przeczytaniu większości jego dzieł widać pewne schematy. Całe szczęście, że tym razem nie serwuje nam obrzydliwości ani hermafrodytyzmu. Wręcz przeciwnie, dostajemy zmysłową i kobieca postać. Zresztą same jej imię "Diosamante" to "boska kochanka" . Słowo i ciało stanowią jedno, tworząc przeznaczenie władczyni Arhasu. Mamy motyw wędrówki przez samoświadomość do doskonałości, znaną już z filmu "Holy Mountain". Wiele zapożyczeń z kultur wschodu, zwłaszcza hinduizmu i chińskich legend. Jak dla mnie to przypomina bardzo klimat Conana z dużą dawką mistycyzmu i religijnej waty słownej. Trzeba naprawdę dużej cierpliwości by znieść brak realizmu i konsekwencji w fabule. No ale hej, to jest bajka-przypowieść dla dorosłych. Miłośnicy kołczerki z piórami we włosach omdleją z zachwytu... a kto chociaż trochę poznał hinduskich czy buddyjskich źródeł, ten tylko uśmiechnie się pobłażliwie. I przejdzie do tego co jest najważniejsze w tym komiksie... ...a jest to warstwa ilustracyjna Jean-Claude Gal'a. Z zachwytem oglądałem jego wspaniałe rysunki. Nie dziwie się, że album powstawał tak długo. Niesamowita dbałość o szczegóły. Nie znam innych albumów Gal'a więc może na wyrost ale "Diosamante" zdaje się być jego niedokończonym magnum opus. Chociaż momentami można doświadczyć przesytu form... to jest to rozkoszny przesyt... najpiękniejsze motywy architektoniczne inspirowane kulturą starożytnych Chin, kulturą Majów, Babilonu i starożytnego Egiptu. Niesamowite i monumentalne... niemożliwe (?) architektoniczne formy. Sałatka owocowa i mokry sen planisty. Urbanistyczne krajobrazy Andreasa czy Peeters'a i Schuiten'a są przy Gal'u wręcz ascetyczne. Album jest ucztą estetyczną a fabuła jest jedynie pretekstem dla obrazu.

Druga połowa historii oraz jej zakończenie jednak trochę rozczarowywują. Jest to ten rodzaj rozczarowania, który ma miejsce, gdy opowiadana historia jest na tyle realistyczna, że nie może zaoferować pełnego fajerwerków happy-endu. Tak, przyznaję się bez bicia: w pewien sposób jestem trochę wypaczony przez Hollywood. Lubię takie jednoznaczne szczęśliwe zakończenia, pod warunkiem, że droga ku takiemu rozwiązaniu jest kręta, pełna rozmaitych przeciwności i mimo wszystko „realistyczna” w ramach zbudowanego przez autora świata. „Pęknięcia” przejmuje narrację bezpośrednio po końcu pierwszego tomu „Orbitalu”. Niby wszystko potrzebne do blockbustera jest na miejscu: dramatyczne walki o przetrwanie, brudne polityczne rozgrywki, ciekawe stwory i obce rasy, trochę rozdartego serca, futurystyczne gadżety... No, niestety, zabrakło tego wielokrotnie cytowanego, nieuchwytnego i trudnego do zrealizowania „sense of wonder”. Zamiast tego protagoniści osiągają dyplomatyczny kompromis, który tak naprawdę nie zadowala żadnej ze stron. Bardzo po unijnemu. Pierwsza misja Caleba Swany'ego i Mezoke Izzui to porządny projekt – ale do arcydzieła jednak sporo mu brakuje.

Nie mogę dać mniej niż 10 bo czy to nie jest wyznanie miłosne? Szokujące, prowokacyjne wręcz obsceniczne ale skąd ona wie? Jestem ciekaw... Nie umiem podrywać dziewczyn na których mi zależy jak nie spędzam z nimi całego dnia... Naucz mnie i poderwij! LOVE

Klimat tego komiksu nieco przypomina kultowego "Rorka", ale mam wrażenie, że ta historia jest jakby niedokończona. A w każdym razie nie wyjaśniło się do końca, o co właściwie chodzi z tą tajemniczą świątynią. Choć z drugiej strony - może tak właśnie miało być ;) Podobała mi się specyficzna kreska Andreasa, ale mam wrażenie, jakbym nie do końca zrozumiała sens tej historii.

Rewelacja! Przyznam, że zaczynając czytać nie spodziewałam się aż tak wciągającej historii. Komiks jest dopracowany w każdym szczególe. Na uwagę zasługuje idealne odwzorowanie klimatu epoki XVIII wieku, łącznie z dialogami i sposobem wypowiedzi bohaterów. Autorzy zadbali o język, co w większości książek nawiązujących do konkretnych epok zdarza się już niestety coraz rzadziej i potem dostajemy takie "koszmarki" gdzie bohaterowie opowieści dziejących się np. w średniowieczu mówią językiem rodem ze współczesnego, amerykańskiego serialu. Long John Silver został pod tym względem dopracowany niemalże idealnie. Dodatkowo bohaterowie, niejednoznaczni moralnie, nieidealni w swoich wadach, sprawiają że próżno szukać tu płytkiego podziału na "dobry"- "zły", co jeszcze bardziej dodaje uroku całej opowieści. Ilustracje szczegółowe i malarskie. Idealnie oddają klimat. Komiks rewelacyjny, mam nadzieję, że Taurus Media wznowi go kiedyś w integralu, bo niestety jest już niedostępny w sprzedaży.

„Anioł przeznaczenia” to pozycja, po której spodziewałam się znacznie więcej. Duet Jean-Patrick Manchette i Max Cabanes brzmi obiecująco — kryminalny pazur połączony z wyrazistą kreską, mroczny klimat, filozoficzne nuty... a jednak efekt końcowy nie do końca mnie przekonał. Z jednej strony trzeba przyznać, że graficznie album robi wrażenie. Rysunki Cabanesa są dopracowane, surowe, momentami wręcz filmowe — świetnie oddają klimat noir i melancholii, którą znamy z francuskich powieści graficznych. To właśnie warstwa wizualna sprawiła, że mimo wszystko chciałam dobrnąć do końca. Natomiast sama historia... cóż. Klasyczna opowieść o przeznaczeniu, winie i przemocy, ale napisana w sposób zbyt chłodny, zbyt zdystansowany. Bohaterowie wydają się bardziej symbolami niż ludźmi z krwi i kości. Czułam, że coś tu się dzieje, że to ma znaczenie – ale emocjonalnie byłam poza tym. Narracja, choć poprawna, momentami nuży, a zakończenie nie przynosi satysfakcji, na jaką liczyłam.

Drugi tom Sanktuarium zabiera czytelnika do mrocznych sal tytułowego przybytku, odsłaniając jego koszmarne sekrety. Komandor Hamish wraz z grupą zaufanych ludzi szuka w czeluściach świątyni zaginionego oddziału Alfa, a załoga USS Nebraska walczy tymczasem o życie. Wrota otchłani pokazują jak łatwo zrodzić w człowieku strach przed własnymi lękami, popychając go do zła, szaleństwa oraz ostatecznie śmierci. Jednak w całym tym obłędzie czai się coś mrocznego, starożytnego oraz niezrozumiałego dla kogoś urodzonego i wychowanego w świecie zaawansowanej technologii oraz nauki. Fabuła jest bezpośrednią kontynuacją wydarzeń z poprzedniego albumu. Komandor Hamish straciwszy kontakt z oddziałem Alfa, który zaczął badać wnętrze sanktuarium, wyrusza z misją ratunkową. Tymczasem na USS Nebrasce doszło do wybuchu w maszynowni, z winy opętanego szaleństwem i strachem szefa maszyn, co unieruchomiło okręt. Porucznik Kowaks, zastępujący komandora, wiedząc że okręt czeka zagłada, postanawia ratować oficerów w batyskafie, którzy mają powiadomić marynarkę o odkryciu archeologicznym. Przeciwstawia się temu major June, który rozszyfrował napisy na ścianach sanktuarium oraz dowiedział się, że zbudowało je pokojowe plemię Ugarytów, które zniknęło nagle z powierzchni ziemi. Jednocześnie pośród załogi statku zaczynają coraz częściej mieć miejsce przypadki szaleństwa i niewyjaśnionych zachorowań, a drużyna Hamisha napotyka miejsca, za nic nie przypominające dzieła pokojowo nastawionej cywilizacji. Już od pierwszych kart jesteśmy świadkami obłędu jaki dotyka marynarzy. Stillwood, jeden z ludzi wchodzących w skład grupy Alfa, wyraźnie przed czymś ucieka. W pewnym momencie natrafia na ogromne stado pająków, a głos szepcze mu w głowie, aby się nie bał i parł dalej do przodu. Koniec jest oczywisty do przewidzenia i wtedy z mroku wyłania się sylwetka czegoś wielkiego oraz wręcz demonicznego. Czytelnik sam nie jest do końca pewien czy to co widzi to obraz paranoi dziejący się w głowie Stillwooda czy też fizycznie istniejący stwór. Późniejsze wydarzenia mające miejsce zarówno na okręcie jak i w ekipie Hamisha tylko pogłębiają ten niepokój. Rzeczywistość zaczyna zacierać swe granice z koszmarnym snem, ludzie widzą monstra i w akcie desperacji popełniają zbrodnie, inni zapadają na choroby, które już od blisko stu lat nie występują na Ziemi, dzięki nowoczesnej medycynie. To powoduje napięcia, nie tylko pośród załogi, ale także wśród oficerów, a w takich warunkach o panikę nietrudno. Ta zaś jest śmiertelnie niebezpieczna, szczególnie w takich warunkach. Autorzy rewelacyjnie pokazali, zarówno za pomocą scenariusza jak i rysunków, narastający poziom paniki pośród członków załogi USS Nebraska. Jedni wytrzymują dłużej inni pękają niemal od razu, zaś ludzie tacy jak major June, starają się za wszelką cenę utrzymać każdego przy zdrowych zmysłach, samemu balansując na granicy obłędu. Jednak to racjonalne podejście do problemu i siła logiki podszyta wiarą w zjawiska paranormalne, sprawia że wytrzymują napięcie. Podobnie jest z komandorem Hamishem, który kierując się troską o swoich ludzi daje im wybór - mogą zawrócić na statek albo iść z nim. Niestety nie każdy z oficerów przejawia tak racjonalny tok myślenia, doprowadzając tym samym do pogłębiania się kryzysu na okręcie i kolejnych wypadków. Wrota otchłani to świetny obraz tego jak ludzka psychika może się załamać w obliczu niewyjaśnionej i mrocznej zagadki. Do tego ślady prowadzące w kierunku III Rzeszy i ZSRR sprawiają, że aura tajemnicy jest jeszcze mocniejsza, a główny antagonista, którego w tym tomie w końcu widzimy na własne oczy, wydaje się być realny. Tak jak w przypadku pierwszego albumu i ten czyta się jednym tchem zaś obrazy, jakie wyszły spod ręki Bec'a idealnie komponują się z mroczną fabułą. Sanktuarium trzyma czytelnika w ciągłym napięciu, a zakończenie tego tomu jest wręcz idealne, zachęcając do sięgnięcia po trzecią, finalną, część tej opowieści o koszmarze, skrywanym pod piaskami syryjskiej pustyni.