Przecież nie proszę o wiele...

Przezabawna książka pełna anegdot z bogatej, wieloletniej, radiowej (i telewizyjnej) historii panów Jarońskiego i Wyrzykowskiego, znanych głównie z komentowania wyścigów kolarskich, ale nie tylko. Czyta się bardzo szybko i przyjemnie, a uśmiech na twarzy gości zaskakująco często, nawet jeśli nie jest się fanem kolarstwa.

Ciekawy reportaż, przedstawia realia życia w USA i zawiera dużo danych - od razu zaznaczam, że czytajac należy pamietać, że książka wydana została w 2012 roku, więc wszystkie twarde dane są aktualne na tamten rok i nie należy się do nich przywiązywać. Sięgając po te pozycje warto mieć ogólną ocenę i wiedzę o USA z aktualnych czasów, aby sobie porównać jak to wyglądało ponad 10 lat temu a jak teraz i ile rzeczy się zmieniło. Danych jest dużo (np. procent religii, procent wykorzystania aut, dużo o edukacji) więc momentami pytałam siebie - po co ja to czytam? Na szczęście są one przemycowne w ciekawy opis przedstawiający ogólny obraz Stanów i Amerykanów, podoba mi sie, że książka jest podzielona na tematy jak np. kultura broni, country, stosunek do religii czy samochody, a te każdy temat jest wyjaśniony niejako od podstw. Przez taki podział tematyczny nie trzeba czytać całości tylko można wybrać konkretny rozdział na temat, który czytającego interesuje i wracać do ksiązki wielokrotnie.

Zbiór ciekawych opowiadań, wprowadzających w świat hakingu. Książkę czyta się przyjemnie, a każde kolejne opowiadanie otwiera coraz bardziej nasze widzenie, na "bezpieczeństwo" w internecie. Godna polecenia, jednak aby czytać ją z ciekawością i zrozumieniem trzeba mieć jakiekolwiek pojęcie w temacie sieci komputerowych.

Artur Andrus wyrósł nam na narodowego satyryka. Dowcipny, cięty język, a przy tym nienaganna elegancja. W zasadzie chciałoby się zbierać od niego cięgi. Odkładam jego książkę na półkę, by mieć ją zawsze pod ręką, gdy złapie mnie chandra albo inna przypadłość. Jest skuteczniejsza w działaniu niż cała fiolka antydepresantów z apteki :)

"Nazywam się Charlie Mortdecai. Lubię sztukę, pieniądze, sprośne dowcipy i alkohol. Bardzo dobrze mi się wiedzie..." Obraz Goi zostaje skradziony. Marszand w średnim wieku - niemoralny, chciwy, tchórzliwy i przebiegły Mortdecai - na pewno coś o tym wie. Na jego nieszczęście. Razem ze swoim służącym Jockiem wpadają w spore kłopoty. Nadkomisarz Martland zaczyna węszyć i jest na tropie - ale czy dobrym? Mortdecai będzie musiał dużo przeżyć przez to nieszczęsne dzieło sztuki. Ku uciesze czytelników! ❤ Odkryłam w tej książce nową kategorie humoru, którą nie spodziewałam się, że tak polubię! Czytanie było czystą przyjemnością. Mimo że akcja czasem skacze jak na rollercoastrze i raz się dzieje wszystko, raz nic, a raz jeszcze coś innego to jakoś da się połapać. Błyskotliwy język, zabawna narracja, cięte riposty na najwyższym poziomie. Majstersztyk! Jeśli lubicie sarkazm, nieprzyzwoitość, specyficzne poczucie humoru, oryginalność bohaterów i angielskie klimaty to seria Bezwstydnego Mortdecaia podbije Wasze serca!

To była jedna z tych bardzo ciekawych książek jakie było mi dane przeczytać do tej pory. Historia człowieka, który przedkładał dobro Ojczyzny nad rodzinę i walczył o to by na świecie było jak najmniej zła, eliminując je w sposób w jaki większość z nas miałaby na pewno problem. Historia snajpera przy której nie ma nawet na nudę, w której jest wszystko co tylko może spotkać człowieka w jego życiu. Jak dla mnie to świetna książka, do której na pewno jeszcze wrócę.

To była jedna z pierwszych książek o F1, które przeczytałam – i choć minęło już sporo czasu, nadal dobrze pamiętam, jak świetnie mi się ją czytało. Już wtedy zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, może właśnie dlatego, że była czymś nowym, świeżym i bardzo przystępnym. Dla osoby, która interesuje się wyścigami, ale niekoniecznie siedzi we wszystkim technicznie czy statystycznie – była dokładnie tym, czego potrzeba. Dziś może opinia byłaby inna, ale czytałam wtedy ;) Książka napisana jest lekko, ale nie banalnie. Webber jawi się w niej jako facet z krwi i kości – z jednej strony twardy, zdeterminowany zawodnik, z drugiej – normalny człowiek, który miewał chwile zwątpienia, miał swoje granice i emocje. Jednym z najmocniejszych fragmentów są opowieści z czasów jego startów w Le Mans – te historie o latających prototypach naprawdę robią wrażenie. No i sam fakt, że nie był to ostatni raz ;) Pamiętam też, że byłam zaskoczona, jak dużo można wynieść z tej książki także jako osoba, która niekoniecznie kibicowała Webberowi. On nigdy nie był moim ulubieńcem, ale po lekturze naprawdę zyskał w moich oczach – za podejście, za styl, za to, jak jasno potrafił opisać drogę, jaką przebył. Podsumowując: przystępna, dobrze napisana, szczera. Jeśli ktoś lubi historie o ludziach w motorsporcie, a nie tylko o statystykach i wynikach, to jest to książka warta przeczytania. Nawet po latach.

Do sięgnięcia po „Wilka z Wall Street” zainspirowała mnie wcześniejsza lektura „Ostatniego dona” Mario Puzo. Spodziewałam się jednak zupełnie innej historii. Tymczasem dostałam opowieść, która momentami mnie zaskakiwała, a momentami zwyczajnie męczyła. Mimo to dobrnęłam do końca. Najprościej można określić tę książkę jako historię człowieka — od narodzin jego ambicji, przez szczyt możliwości, aż po nieunikniony upadek. To opowieść o pieniądzach, władzy i iluzji kontroli, która z czasem wymyka się z rąk. Czy było warto? Odpowiedź nie jest jednoznaczna — i tak, i nie. To jedna z tych książek, które bardziej zostawiają z refleksją niż z czystą satysfakcją z czytania. Najbardziej uderzyło mnie przesłanie, że czasami lepiej pozostać „po drugiej stronie” — biedniejszym, ale spokojniejszym — niż zatracić się w pogoni za bogactwem. Autor pokazuje wyraźnie, że inteligencja nie zawsze idzie w parze z rozsądkiem i rzeczywistością. To także obraz stopniowego upadku moralności — nie tylko jednostki, ale i całego otoczenia, które tę jednostkę napędza i jednocześnie niszczy. Szczególnie zapadł mi w pamięć cytat: „Głęboko wierzę, że wiedza to władza i że każda gra toczy się o niezwykle wysokie stawki — brak wiedzy jest najlepszą receptą na klęskę.” Paradoksalnie jednak, w tej historii można odnieść wrażenie, że nawet wiedza nie zawsze chroni przed upadkiem. Czasem bowiem to nie brak inteligencji prowadzi do porażki, lecz jej niewłaściwe wykorzystanie — jak w sytuacji, gdy „głupi prowadzi mądrego”. To książka o granicach — ambicji, moralności i człowieczeństwa.

Lekko napisana, ciekawa książka, pokazująca lotnictwo z punktu widzenia byłego prezesa, ale bez zbytniego zadufania. Dla laika bardzo dużo wiadomości podane w sposób przystępny, z odrobiną humoru i anegdotek. Omówione są różne aspekty latania, spraw technicznych, poprzez finanse do ludzi, którzy tworzą struktury. Najczęściej są to osoby zafascynowane lotnictwem, podobnie jak autor książki.  Nie zgodzę się z autorem, że linie lotnicze dają komfort podróży. Jeśli samolot jest opóźniony 3 dni, zakwaterowanie w hotelu na kompletnym odludziu, z nieczynnym barem i restauracją, najbliższy sklep spożywczy 1,5 godziny pieszo; walą się wszystkie plany osobiste, rodzinne i zawodowe, to bliżej do horroru niż komfortu. I taki stres fundują nie biedalinie a jedna z większych linii, biorąca swoją nazwę od powietrza (luft),pewnie dlatego, że klienta traktuje jak powietrze. Jednak wolę podróż samochodem - taniej, mniej stresująco i w wychodzi na to, że w sumie szybciej. Nawet opóźnienie pociągu liczy się w godzinach, a nie dniach. Koniec prywaty, książkę polecam, latania nie. 

Jestem przerażona! Tkwię w stuporze bliskim paniki! Mam gonitwę i niezborność myśli! Niedawno dostałam nową kartę bankomatową z chipem, którą zlekceważyłam, wrzucając ją do szuflady, bo przecież stara z paskiem jeszcze aktualna przez jakiś rok. Nawet zdziwiłam się, dlaczego bank z takim wyprzedzeniem wymienia karty i jeszcze fantazyjny ozdobnik wtopił w plastik. A ja powinnam prezesa mojego banku za tę decyzję po rękach całować! A co to ma wspólnego z powieścią? Dużo i mnóstwo, a może i jeszcze więcej! Właśnie się z niej dowiedziałam, że posiadana przeze mnie stara karta magnetyczna nie gwarantuje bezpieczeństwa moim milionom na koncie bankowym! ŻADNEGO! System zabezpieczeń w tym miejscu jest dziurawy jak sito! Wystarczy moje jednorazowe skorzystanie z bankomatu, zapłata kartą w restauracji lub sklepie (niech żyją skimmery!),a ktoś na drugim końcu świata będzie tankował paliwo, zajadając pizzę na mój koszt! Jak to możliwe? Na to pytanie (i nie tylko!) odpowiada właśnie ta książka, napisana przez byłego hakera, a obecnie dziennikarza zajmującego się podziemnym światem przestępczości w cyberprzestrzeni. A ponieważ zdawał sobie sprawę, że dla przeciętnego dyletanta w zakresie informatyki, jakim jestem, może być on zbyt skomplikowany, ukazał go poprzez historię i „karierę” hakerską szefa cybermafii – Maxa Butlera vel Vision, znanego w sieci pod nickiem Iceman, ale i Ghost23, Generous, Digits, Aphex i Whiz. Człowieka do tego stopnia nieuchwytnego, że FBI w pewnym momencie podejrzewało go o wyłącznie wirtualne istnienie. Złodzieja, który przywłaszczył sobie 1,8 milionów "kart kredytowych z ponad tysiąca banków", kradnąc z nich 86,4 milionów dolarów. Twórcy cyberprzestrzennego forum handlowego dla carderów (złodziei kart kredytowych),gdzie można było kupić wszystko, co nielegalne – skradzione numery kart kredytowych, fałszywe prawa jazdy, historie kredytowe, zhakowane konta bankowe, karty ubezpieczenia społecznego, szablony paszportów, pieczęcie notarialne, dane osobiste klientów potrzebne złodziejom tożsamości, skimmery (czytniki kart bankomatowych),leki dostępne tylko na receptę, narkotyki, urządzenia i materiały potrzebne do produkcji fałszywych kart i czeków oraz usługi i oferty obejmujące zarówno blokowanie systemów, ich infekowanie, penetracje komputera klienta włącznie ze śledzeniem przez kamerę internetową, jak i to, co ostatnio spotkało autorkę blogu Świat książek i ja… – całkowite kasowanie stron internetowych. Wszystko oprócz pornografii dziecięcej i handlu egzotycznymi zwierzętami. A co z tym można zrobić? Można "kupować numery kart kredytowych od hakera z Moskwy i wysłać je do Szanghaju, gdzie wykorzystywano je do podrobienia kart kredytowych, by przed wizytą w centrum handlowym dokupić jeszcze fałszywe prawo jazdy od oszusta z Ukrainy" i… ŻYĆ! I wreszcie Króla Hakerów, którego ujęcie zajęło agentom specjalnym FBI do walki z cyberprzestępczością dwa lata. "Wraz z zaliczonym czasem odsiadki i przy dobrym sprawowaniu Max wyjdzie na wolność tuż po Bożym Narodzeniu w 2018 roku". To jednak nie koniec wojny! Jego miejsce zajęli inni carderzy, bardziej agresywnie nastawieni na szybki zysk, przenoszący przemoc do świata realnego, opracowujący nowe sposoby oszustw, specjalizujący się w kradzieży haseł bankowości i przeprowadzaniu przelewów bezpośrednio z konta ofiary oraz rozwijający nowy kierunek hakowania, który zapoczątkował Max – nie atak na system zabezpieczeń komputerowych, ale na najsłabsze ogniwo – klienta. Wystarczyło wysłać jedną informację na konto pocztowe o treści: "Ten mail został wysłany przez serwer Citibanku, by zweryfikować twój adres mailowy. […] Musisz zakończyć ten proces, klikając na link poniżej i wpisując w małe okienko numer twojej karty bankomatowej lub debetowej Citibanku i PIN, którego używasz w bankomatach". Albo. "Ostatnio miało miejsce wiele prób kradzieży tożsamości klientów Citibanku. […] Aby zabezpieczyć swoje konto, musisz aktualizować PIN do karty bankomatowej/debetowej Citibanku". I wpisują! I uaktualniają! Czyniąc ze swoich kont żyłę złota i pozwalając jednemu oszustowi na zarobek miliona dolarów w tydzień. Nie bez powodu banki umieszczają na swoich głównych stronach internetowych komunikaty z czerwoną czcionką. Na dzisiaj karty kredytowe z chipami są bezpieczne. Jeszcze! Co ciekawe. Amerykanie odrzucili karty z chipami "z powodu gigantycznych kosztów wymiany setek tysięcy terminali sprzedaży na nowe urządzenia". Wolą straty z tytułu oszustw „czarnych kapeluszy” grasujących w sieci. Polskie banki postawiły na bezpieczeństwo, stąd mój podziw i chęć całowania po rękach prezesa mojego banku. Jednak kradzieże milionów z kont to nie jedyny temat poruszony przez autora. To również pokazanie mrocznej strony sieci, "gdzie nie handluje się czy wymienia błyskotkami, czy pomponami, ale gdzie ludzie handlują bądź wymieniają się ludzkim życiem" pod hasłem – "Dla tych, którzy lubią grać w cieniu". To także historia rozwoju Internetu, hakowania i wojny między białymi i czarnymi kapeluszami oraz tymi ostatnimi z FBI, to także osobista, czasami beznadziejna walka osamotnionego człowieka z uzależnieniem od poczucia bezgranicznej wolności, władzy ograniczanej tylko sumieniem, niewidzialności, nieuchwytności, podążania za impulsem, możliwości nurkowania w każdy zakazany zakamarek i korytarz Internetu bez obaw o konsekwencje. Walka sumienia z nałogiem czasami kończąca się samobójstwem. Całość napisana jak dobry, trzymający w napięciu thriller z narzuconym tempem akcji, potęgowanym przez zmieniające i przenikające się sekwencje wydarzeń z realnie odczuwanym poczuciem zagrożenia i niebezpieczeństwa, atmosferą podejrzeń i nieufności, prześladującą świadomością szpiegujących konfidentów, wtyczek i „odwróconych” doprowadzającą do paranoi. Czułam adrenalinę we krwi! I to, co najważniejsze dla mnie, przeciętnego użytkownika Internetu, książka odpowiada również na pytanie – Jak się bronić? Zacznę od tego, że natychmiast idę uaktywnić nową kartę z chipem. Nad całowaniem prezesa banku jeszcze się zastanowię. naostrzuksiazki.pl

Książka z dowcipem charakterystycznym dla Top Gear. Styl zbliżony do Jeremyego Clarksona, ale ciekawiej, bo gdy felietony Jezzy zebrane w książki często odwołują się do brytyjskich polityków, miejscowości, społeczności i lokalizacji dróg krajowych, o tyle tu odwołania związane są z dobrze znanym programem telewizyjnym.

Z dużym poczuciem humoru typowego "Angola", opisane przygody w podróży wokół nowych cudów świata i poznawanie obcych kultur a także doświadczenie na własnej skórze nauki jazdy rikszą, plażowanie na pierwszej plaży nudystów w Rio de Janerio, lot helikopterem nad monumentem Chrystusa Zbawiciela 6 metrów nad powierzchnią wody. 300 stron czyta się mając uśmiech na twarzy. Lekka, przyjemna i zabawna. Zabawne jest także to kupiłam ją 13 lat temu a czytam teraz.

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

Jako kryminał jest to pozycja całkiem przyzwoita, historia jest spójna, miejscami zaskakuje i daje nam satysfakcjonujące zakończenie. Jako książka humorystyczna jest to prawdziwa perełka dla miłośników suchego, brytyjskiego humoru rodem z Czarnej Żmii. To, jak autor łączy te dwie rzeczy w jednej pozycji jest godne podziwu. Z jednej strony co chwilę wybuchałem śmiechem, z drugiej to, co przydarza się głównemu bohaterowi trzyma w napięciu. Szkoda, że zapowiadana kontynuacja nie powstała.

Ciekawa, wciągając autobiografia Johna Cleese, żałującego w głębi ducha, iż jego ojciec nie pozostał przy rodowym nazwisku (Cheese :)). John cofa się do lat dziecięcych, w tym trudnych relacji z matką, wspomina nauczycieli, którzy najbardziej zapadli mu w pamięć, opowiada również o czasach, gdy sam pracował jako nauczyciel. Prześlizguje się też po okresie studiów, w czasie których odkrył, że lubi rozśmieszać ludzi - to właśnie wtedy zaczął pisać pierwsze skecze. Nawiasem mówiąc, kilka z nich przytacza nawet w książce :) (aż je odszukałam na Youtube!). I tu zaskoczenie - czy wiedzieliście, że kultowy skecz z papugą początkowo okazał się fiaskiem (prawie nikt z publiczności się nie śmiał)? Doceniono go dopiero kilka lat po premierze! Niestety autor na dobrą sprawę kończy opowieść w momencie stworzenia Latającego Cyrku Monty Pythona (by na koniec jeszcze na szybko wspomnieć o spotkaniu po latach jego najważniejszych członków). Trochę szkoda, ale wygląda na to, że - zapewne słusznie - historię cyrku postanowił opowiedzieć już razem z kolegami - w powieści "Monty Python. Autobiografia według Monty Pythona", którą od razu wciągam na listę powieści do przeczytania.

Ogromny zbiór felietonów. Motoryzacyjna i sentymentalna podróż przez lata 90-te XX wieku i pierwszą dekadę XXI wieku. Clarkson jak zawsze sarkastyczny i pełen brytyjskiego poczucia humoru. Ja to kupuję, bo wychowywałem się przy Top Gear i na okres opisywany w książce przypadają lata mojego największego zainteresowania motoryzacją. Książka jednak nie dla każdego. A może dla nikogo. Bo od autora obrywa się chyba wszystkim mniejszościom i grupom społecznym.

Świetna książka. Tempo akcji od początku jest wysokie i przez chwilę nawet nie spada. Collins opisuje wszystko szczerze oraz z humorem. W sumie się tego nie spodziewałem, ale część o szkoleniu wojskowym momentami była dla mnie ciekawsza niż jego kariera wyścigowa.

Zbiór felietonów z opisem sytuacji z życia codziennego połączony z recenzjami wybranych samochodów. Felietony z lat 2011-13. Dla fanów motoryzacji pozycja obowiązkowa. Można przeczytać o wielu ciekawostkach związanych z poszczególnymi modelami. Dla osoby nie interesującej się motoryzacją książka może wydawać się trochę nudna.

Z jednej strony ubawiłam się po pachy, a z drugiej zanudziłam. Były momenty gdzie nieźle przynudzali przy opowiadaniu o show biznesie. Ogólnie książka dobra do relaksu, do oderwania się od wymagającej literatury. Książkę zdobyłam w biblioteczce plenerowej (nie dałam Wam zarobić, sorki). Po przeczytaniu powędruje dalej w świat (kolejna osoba skorzysta za darmoszkę).

Cytując klasyka, najsłabszym ogniwem systemu zawsze był i będzie człowiek :) Nie ważne jak masz dobry system i zabezpieczenia. Kevin Mitnick – niegdyś najsłynniejszy haker świata udowadnia, że najsłabszym ogniwem każdego systemu zabezpieczeń jest zawsze człowiek. Zamiast skupiać się na skomplikowanym kodzie, autor analizuje techniki socjotechniki, pokazując, jak łatwo można zdobyć tajne dane, po prostu odpowiednio prowadząc rozmowę.