Kanon. 154 wiersze

Esencjonalny zbiór 154 wierszy Kawafisa jest historiozoficzną i osobistą kroniką świata panhelleńskiego. Centrum tego uniwersum jest Aleksandria – rodzime miasto poety, zbudowana przez niego z dawnych ksiąg, mitów i wspomnień, godzące w sobie pogańskie wierzenia z chrześcijaństwem, a bizantynizm z hellenizmem.

Na wzór swojego ukochanego polis Kawafis tworzy obraz polifoniczny, obejmujący cielesną zmysłowość i bezwzględne polityczne rozgrywki, estetyczną refleksję i rozważania nad przemijaniem. Tu wszystko jest ważne i jednocześnie nic nie ma pierwszeństwa. Poeci starożytnej Grecji, dawni władcy, czcigodne matrony, zwykli mieszkańcy, rzemieślnicy, młodzieńcy - większość tych postaci poznajemy z imienia, w ten sposób autor pozbawia je anonimowości, przywołuje z zapomnienia, z otchłani czasu. Przemawiają własnym głosem, z bezpośredniością i prostotą, który zbliżą te wiersze do prozy.

Te mikronarracje umieszczają nas pośród spraw wszystkich tych nieżyjących ludzi i czynią ich minione „teraz” naszym. Oczywiście tylko pozornie - czasem następuje „odjazd kamery” i widzimy jak domyka się los bohatera. Kiedy indziej monolog postaci urywa się, a jej dalsze losy pozostają nieznane. Rdzeniem tej poezji jest zmaganie pamięci z czasem. Czas unicestwia wszystko: ludzi, piękne i brzydkie ciała, przedmioty i imperia. Pamięć (poety) zaś chce ocalić i zamknąć w wierszu przemijającą postać świata. I na chwilę unicestwić śmierć.

PS: Niestety, same przekłady Hajduka odbieram jako pozbawione językowej lekkości. Coś tu ewidentnie i zbyt często zgrzyta, i w zestawieniu z klasycznymi przekładami Zygmunta Kubiaka, i z najnowszymi, autorstwa wybitnego Ireneusza Kani.

Esencjonalny zbiór 154 wierszy Kawafisa jest historiozoficzną i osobistą kroniką świata panhelleńskiego. Centrum tego uniwersum jest Aleksandria – rodzime miasto poety, zbudowana przez niego z dawnych ksiąg, mitów i wspomnień, godzące w sobie pogańskie wierzenia z chrześcijaństwem, a bizantynizm z hellenizmem.

Na wzór swojego ukochanego polis Kawafis tworzy obraz...

Nie wiem na ile tłumaczenie popsuło mi wrażenie z niektórych wierszy a na ile sam wiersz mi się podobał. Przez to trochę bałem się sięgać po inny przekład, ale chyba zrobię to dla Kawafisa.

Nie wiem na ile tłumaczenie popsuło mi wrażenie z niektórych wierszy a na ile sam wiersz mi się podobał. Przez to trochę bałem się sięgać po inny przekład, ale chyba zrobię to dla Kawafisa.

Wiersze Kawafisa są bez wątpienia genialne. Pojedyncze utwory czytałem m.in. w tłumaczeniu Zygmunta Kubiaka, a natrafiając na kolejne perełki Kawafisa w różnych publikacjach, postanowiłem nabyć "Kanon" w nowym tłumaczeniu Jacka Hajduka. I to był błąd. Co za rozczarowanie. Mocno nie polecam i zdecydowanie odsyłam do starszych wydań w tłumaczeniu Zygmunta Kubiaka. Kawafis w tłumaczeniu Kubiaka wybrzmiewa w pełni, zaś w tłumaczeniu Hajduka to ledwie pogłos poezji. Może to przez to, że po raz pierwszy na Kawafisa trafiłem w tłumaczeniu Kubiaka; pojęcia nie mam i czekam na wrażenia pozostałych czytelników. Może to tylko moje odczucie, że z tym tłumaczeniem jest coś nie tak. Po raz pierwszy tak wyraźnie odczułem, jak istotnym jest to, kto tłumaczy poezję i jak ją tłumaczy.

O ile Kawafis nalezy do moich ulubionych poetów (10/10),o tyle tu daję 3/10 - ale nie Kawafisowi, a tłumaczowi, który moim zdaniem zupełnie nie podołał, a tym samym oddala potencjalnych czytelników od cudownej poezji Kawafisa.

Wiersze Kawafisa są bez wątpienia genialne. Pojedyncze utwory czytałem m.in. w tłumaczeniu Zygmunta Kubiaka, a natrafiając na kolejne perełki Kawafisa w różnych publikacjach, postanowiłem nabyć "Kanon" w nowym tłumaczeniu Jacka Hajduka. I to był błąd. Co za rozczarowanie. Mocno nie polecam i zdecydowanie odsyłam do starszych wydań w tłumaczeniu Zygmunta Kubiaka. Kawafis w...

http://dajprzeczytac.blogspot.com/2014/10/kanon-154-wiersze-konstandinos-kawafis.html

http://dajprzeczytac.blogspot.com/2014/10/kanon-154-wiersze-konstandinos-kawafis.html